Księga Urantii

Przekaz 116

Wszechmocny Najwyższy

116:0.1 (1268.1) GDYBY człowiek zdał sobie sprawę z tego, że jego Stwórcy – jego bezpośredni nadzorcy – podczas gdy są boscy, są także skończeni i że Bóg czasu i przestrzeni jest Bóstwem rozwijającym się i nieabsolutnym, wtedy niekonsekwencje wynikające z doczesnych nierówności przestałyby być głębokimi paradoksami religijnymi. Nie byłaby już wiara religijna prostytuowana, aby ożywiała społeczne zadowolenie z siebie ludzi sukcesu i jednocześnie służyła zachęcaniu do stoickiej rezygnacji nieszczęśliwych ofiar ubóstwa.

116:0.2 (1268.2) Kiedy się patrzy na nieskazitelnie doskonałe sfery Havony, rozsądne jest, jak i logiczne wierzyć, że zostały zrobione przez doskonałego, nieskończonego i absolutnego Stwórcę. Jednak, gdy się widzi zamęt, niedoskonałość i niesprawiedliwość na Urantii, ten sam rozsądek i logika mogłyby doprowadzić każdą uczciwą istotę do wniosku, że nasz świat został stworzony i jest kierowany przez Stwórców, którzy są podabsolutni, przednieskończeni i dalecy od doskonałości.

116:0.3 (1268.3) Empiryczny rozwój zakłada partnerstwo stworzonego i Stwórcy – współpracę Boga i człowieka. Rozwój jest cechą charakterystyczną empirycznego Bóstwa. Havona się nie rozwija; Havona jest i zawsze była; jest egzystencjalna, podobnie jak wieczni Bogowie, którzy są jej źródłem. Jednak rozwój jest cechą charakterystyczną wielkiego wszechświata.

116:0.4 (1268.4) Wszechmocny Najwyższy jest żywym i rozwijającym się Bóstwem mocy i osobowości. Jego obecna domena, wielki wszechświat, jest także rozwijającą się domeną mocy i osobowości. Jego przeznaczeniem jest doskonałość, jednak jego obecne doświadczenie zawiera elementy rozwoju i niekompletnego statusu.

116:0.5 (1268.5) Istota Najwyższa funkcjonuje po pierwsze we wszechświecie centralnym jako osobowość duchowa; po drugie w wielkim wszechświecie jako Bóg Wszechmocny, osobowość mocy. Trzecia z kolei funkcja Najwyższego we wszechświecie nadrzędnym jest teraz utajona, istnieje tylko jako nieznany potencjał umysłowy. Nikt nie wie, co ujawni ten trzeci etap rozwoju Istoty Najwyższej. Niektórzy sądzą, że kiedy superwszechświaty zostaną ustanowione w światłości i życiu, Najwyższy będzie działał z Uversy jako wszechmocny i empiryczny władca wielkiego wszechświata, jednocześnie rozprzestrzeniając się w mocy jako superwszechmocny wszechświatów zewnętrznych. Inni domniemają, że trzecie stadium Najwyższości obejmowało będzie trzeci poziom objawiania się Bóstwa. Jednak tak naprawdę nikt z nas tego nie wie.

1. Najwyższy Umysł

116:1.1 (1268.6) Doświadczenie każdej rozwijającej się osobowości stworzonej jest pewnym stadium doświadczenia Wszechmocnego Najwyższego. Inteligentne podporządkowanie każdego materialnego segmentu superwszechświatów jest częścią rozwijającej się kontroli Wszechmocnego Najwyższego. Stwórcza synteza mocy i osobowości jest częścią stwórczego impulsu Najwyższego Umysłu i jest samą esencją ewolucyjnego rozwoju jedności w Istocie Najwyższej.

116:1.2 (1269.1) Zjednoczenie mocy i atrybutów osobowościowych Najwyższości jest funkcją Najwyższego Umysłu; a ukończona ewolucja Wszechmocnego Najwyższego da w efekcie jedno zjednoczone i osobowe Bóstwo – a nie pewien luźno skoordynowany związek Boskich atrybutów. Z szerszej perspektywy, nie będzie Wszechmocnego niezależnie od Najwyższego a Najwyższego niezależnie od Wszechmocnego.

116:1.3 (1269.2) Przez wszystkie epoki ewolucji potencjał mocy fizycznej Najwyższego powierzony jest Siedmiu Najwyższym Dyspozytorom Mocy, a potencjał jego umysłu spoczywa w Siedmiu Duchach Nadrzędnych. Nieskończony Umysł jest funkcją Nieskończonego Ducha; kosmiczny umysł jest służbą Siedmiu Duchów Nadrzędnych; Najwyższy Umysł jest w trakcie aktualizowania się, w koordynacji z wielkim wszechświatem i w funkcjonalnym związku z objawianiem i osiąganiem Boga Siedmiorakiego.

116:1.4 (1269.3) Umysł czasowo-przestrzenny, kosmiczny umysł, funkcjonuje różnorodnie w siedmiu superwszechświatach, jest jednak koordynowany pewną nieznaną asocjacyjną metodą Istoty Najwyższej. Kontrola nadrzędna wielkiego wszechświata, sprawowana przez Wszechmocnego nie jest wyłącznie fizyczna i duchowa. W siedmiu superwszechświatach jest ona głównie materialna i duchowa, ale w Najwyższym istnieją również fenomeny, które są zarówno intelektualne, jak i duchowe.

116:1.5 (1269.4) Doprawdy mniej wiemy o umyśle Najwyższości niż o jakimkolwiek innym aspekcie tego rozwijającego się Bóstwa. Jest on bez wątpienia aktywny w całym wielkim wszechświecie i przypuszcza się, że potencjalnie ma pełnić znacznie szerszą funkcję we wszechświecie nadrzędnym. To jednak wiemy, że podczas gdy fizyczność może osiągnąć kompletny rozwój i podczas gdy duch może osiągnąć doskonałość rozwoju, umysł nigdy nie zaprzestanie się rozwijać – jest to empiryczna metoda niekończącego się rozwoju. Najwyższy jest Bóstwem empirycznym i dlatego też nigdy nie osiągnie kompletności osiągnięć umysłowych.

2. Wszechmocny a Bóg Siedmioraki

116:2.1 (1269.5) Moc Wszechmocnego we wszechświecie uwidacznia się równocześnie z pojawieniem się na scenie akcji kosmicznej wysokich stwórców i kontrolerów superwszechświatów ewolucyjnych.

116:2.2 (1269.6) Bóg Najwyższy wywodzi atrybuty swego ducha i osobowości od Rajskiej Trójcy, ale swą moc aktualizuje w działalności Synów Stwórców, Pradawnych Czasu i Duchów Nadrzędnych, których wspólne działania stanowią źródło jego rozwijającej się mocy jako wszechmocnego władcy siedmiu superwszechświatów.

116:2.3 (1269.7) Nieuwarunkowane Rajskie Bóstwo nie jest pojmowalne dla rozwijających się istot czasu i przestrzeni. Wieczność i nieskończoność oznaczają ten poziom rzeczywistości Bóstwa, którego czasowo-przestrzenne istoty nie mogą zrozumieć. Nieskończoność Bóstwa i absolutność władzy są nieodłączne Rajskiej Trójcy, a Trójca jest rzeczywistością nieco przekraczającą pojmowanie śmiertelnego człowieka. Istoty czasowo-przestrzenne muszą mieć początki, relatywności i przeznaczenia, aby pojąć wszechświatowe związki i zrozumieć znaczące wartości boskości. Dlatego też Rajskie Bóstwo pomniejsza i skądinąd warunkuje pozarajskie uosobienia boskości, powołując do bytu Najwyższych Stwórców i ich towarzyszy, którzy zawsze niosą światło życia coraz dalej od jego Rajskiego Źródła, aż znajdzie ono swą najodleglejszą i wspaniałą ekspresję w ziemskich życiach Synów obdarzających światy ewolucyjne.

116:2.4 (1270.1) Takie jest pochodzenie Boga Siedmiorakiego, którego kolejne poziomy śmiertelny człowiek napotyka w następującej kolejności:

116:2.5 (1270.2) 1. Synowie Stwórcy (i Stwórcze Duchy).

116:2.6 (1270.3) 2. Pradawni Czasu.

116:2.7 (1270.4) 3. Siedem Duchów Nadrzędnych.

116:2.8 (1270.5) 4. Istota Najwyższa.

116:2.9 (1270.6) 5. Wspólny Aktywizator.

116:2.10 (1270.7) 6. Wieczny Syn.

116:2.11 (1270.8) 7. Ojciec Wszechświatowy.

116:2.12 (1270.9) Pierwsze trzy poziomy należą do Najwyższych Stwórców; ostatnie trzy poziomy to Rajskie Bóstwa. Najwyższy zawsze lokuje się pośrodku jako empiryczne uosobienie ducha Rajskiej Trójcy i jako empiryczne zogniskowanie ewolucyjnej wszechmocnej władzy stwórczych dzieci Rajskich Bóstw. W obecnej epoce wszechświata Istota Najwyższa jest maksymalnym objawieniem Bóstwa dla siedmiu superwszechświatów.

116:2.13 (1270.10) Metodą ludzkiej logiki można wywnioskować, że empiryczne ponowne zjednoczenie zbiorowych działań trzech pierwszych poziomów Boga Siedmiorakiego może się równać poziomowi Rajskiego Bóstwa, ale tak nie jest. Rajskie Bóstwo jest Bóstwem egzystencjalnym. Najwyżsi Stwórcy, w swej boskiej jedności mocy i osobowości tworzą i wyrażają nowy potencjał mocy empirycznego Bóstwa. I ten potencjał mocy empirycznego pochodzenia znajduje nieuchronne i nieuniknione zjednoczenie z empirycznym Bóstwem pochodzącym od Trójcy – z Istotą Najwyższą.

116:2.14 (1270.11) Bóg Najwyższy nie jest Rajską Trójcą, ani też żadnym z tych Stwórców superwszechświatów, których funkcjonalne działania faktycznie syntetyzują jego rozwijającą się wszechmocną władzę. Bóg Najwyższy, chociaż pochodzi od Trójcy, przejawia się istotom ewolucyjnym jako osobowość mocy tylko przez skoordynowane funkcje trzech pierwszych poziomów Boga Siedmiorakiego. Wszechmocny Najwyższy urzeczywistnia się teraz w czasie i przestrzeni poprzez działania Najwyższych Osobowości Stwórczych, tak jak w wieczności Wspólny Aktywizator rozbłysnął w byt dzięki woli Ojca Wszechświatowego i Wiecznego Syna. Istoty z pierwszych trzech poziomów Boga Siedmiorakiego są właśnie naturą i źródłem mocy Wszechmocnego Najwyższego; zatem muszą mu one zawsze towarzyszyć i wspierać go w jego działaniach administracyjnych.

3. Wszechmocny a Rajskie Bóstwo

116:3.1 (1270.12) Rajskie Bóstwa nie tylko działają bezpośrednio w swych obwodach grawitacyjnych w całym wielkim wszechświecie, ale funkcjonują również poprzez swe różne przedstawicielstwa i inne przejawy, takie jak:

116:3.2 (1270.13) 1. Zogniskowanie umysłu Trzeciego Źródła i Centrum. Skończone domeny energii i ducha dosłownie są utrzymywane razem przez obecność umysłu Wspólnego Aktywizatora. Rozciąga się ona od Stwórczego Ducha we wszechświecie lokalnym, poprzez Duchy Zwierciadlane superwszechświata, do Duchów Nadrzędnych w wielkim wszechświecie. Obwody umysłu emanujące z tych różnorodnych ognisk inteligencji stanowią tą kosmiczną arenę, na której istota stworzona dokonuje wyboru. Umysł jest tą elastyczną rzeczywistością, którą stworzeni i Stwórcy mogą tak łatwo kierować; jest on istotnym ogniwem łączącym materię i ducha. Obdarzenie umysłem przez Trzecie Źródło i Centrum jednoczy duchową osobę Boga Najwyższego z empiryczną mocą ewolucyjnego Wszechmocnego.

116:3.3 (1271.1) 2. Objawienia osobowości Drugiego Źródła i Centrum. Obecności umysłowe Wspólnego Aktywizatora jednoczą ducha boskości z formą energii. Obdarzające wcielenia Wiecznego Syna i jego Rajskich Synów jednoczą, faktycznie zespalają, Boską naturę Stwórcy z rozwijającą się naturą stworzonego. Najwyższy jest zarówno stworzonym, jak i stwórcą; ta okoliczność, że jest on właśnie taki, objawia się w obdarzających funkcjach Wiecznego Syna oraz partnerskich i podporządkowanych mu Synów. Obdarzające klasy synostwa, Michałowie i Avonale, faktycznie wzbogacają swe Boskie natury autentycznymi naturami stworzonych, które stają się ich własnymi, dzięki życiu autentycznym życiem istoty stworzonej na światach ewolucyjnych. Kiedy boskość stanie się podobna człowieczeństwu, w takim związku tkwi możliwość, że człowieczeństwo może stać się boskie.

116:3.4 (1271.2) 3. Zamieszkujące umysł obecności Pierwszego Źródła i Centrum. Umysł jednoczy duchową przyczynowość z oddziaływaniami energii; obdarzająca służba jednoczy boskie zstępowania ze wznoszeniem się istot stworzonych; a zamieszkujące ludzi fragmenty Ojca Wszechświatowego faktycznie jednoczą rozwijające się istoty z Bogiem w Raju. Istnieje wiele takich obecności Ojca, zamieszkujących liczne klasy osobowości, a w przypadku śmiertelnego człowieka te niebiańskie fragmenty Boga są Dostrajaczami Myśli. Nieodgadnione Monitory są dla istot ludzkich tym, czym Rajska Trójca jest dla Istoty Najwyższej. Dostrajacze są absolutnymi fundamentami i na tych absolutnych fundamentach decyzje wolnej woli mogą kształtować boską rzeczywistość wiecznościowca, w przypadku człowieka naturę finalisty, w Bogu Najwyższym naturę Bóstwa.

116:3.5 (1271.3) Obdarzenia rajskich klas synostwa w formie istoty stworzonej, umożliwiają tym Boskim Synom wzbogacanie ich osobowości poprzez nabywanie autentycznej natury istot wszechświatowych, podczas gdy takie obdarzenia niezawodnie objawiają tym samym istotom stworzonym rajską drogę osiągania boskości. Dostrajaczowe obdarzenia Ojca Wszechświatowego umożliwiają mu przyciąganie do siebie osobowości istot obdarzonych wolą. I we wszystkich tych wzajemnych związkach w skończonych wszechświatach, Wspólny Aktywizator jest wciąż obecnym źródłem służby umysłowej, dzięki której takie działania są prowadzone.

116:3.6 (1271.4) W ten sposób i na wiele innych sposobów Rajskie Bóstwa uczestniczą w ewolucjach czasu, jak rozwijają się one na krążących w przestrzeni planetach i jak osiągają swą kulminację w pojawieniu się osobowości Najwyższej, będącej konsekwencją całej ewolucji.

4. Wszechmocny a Najwyżsi Stwórcy

116:4.1 (1271.5) Jedność Najwyższej Całości zależna jest od progresywnego jednoczenia skończonych części; aktualizowanie się Najwyższego jest rezultatem tych właśnie zjednoczeń czynników najwyższości – stwórców, stworzonych, istot inteligentnych i energii wszechświatowych – i jest ich wynikiem.

116:4.2 (1272.1) W tych epokach, w których zwierzchnictwo Najwyższości przechodzi swój rozwój czasowy, wszechmocna władza Najwyższego zależna jest od funkcjonowania boskości Boga Siedmiorakiego, podczas gdy szczególnie bliski wydaje się być związek pomiędzy Istotą Najwyższą a Wspólnym Aktywizatorem, razem z jego podstawowymi osobowościami – Siedmioma Duchami Nadrzędnymi. Nieskończony Duch jako Wspólny Aktywizator działa na wiele sposobów, które kompensują niekompletność ewolucyjnego Bóstwa i utrzymuje bardzo bliskie związki z Najwyższym. Tę bliskość związków w pewnym stopniu podzielają wszystkie duchy Nadrzędne, a zwłaszcza Siódmy Duch Nadrzędny, który mówi w imieniu Najwyższego. Ten Duch Nadrzędny zna Najwyższego – pozostaje z nim w osobistym kontakcie.

116:4.3 (1272.2) Na samym początku realizacji superwszechświatowego planu stworzenia Duchy Nadrzędne połączyły się z ancestralną Trójcą we współtworzeniu czterdziestu dziewięciu Duchów Zwierciadlanych i równocześnie z tym działała stwórczo Istota Najwyższa, jako element kulminacyjny połączonych działań Rajskiej Trójcy i stwórczych dzieci Rajskiej Trójcy. Pojawił się Majeston i od tamtego czasu ogniskuje on kosmiczną obecność Najwyższego Umysłu, podczas gdy Duchy Nadrzędne wciąż działają jako źródła-centra dla rozległej służby kosmicznego umysłu.

116:4.4 (1272.3) Jednak Duchy Nadrzędne wciąż nadzorują Duchy Zwierciadlane. Siódmy Duch Nadrzędny jest (w swym ogólnym nadzorze Orvontonu z wszechświata centralnego) w osobistym kontakcie z (i ma kontrolę nadrzędną nad) siedmioma Duchami zwierciadlanymi znajdującymi się na Uversie. W swojej kontroli międzysuperwszechświatowej i śródsuperwszechświatowej jest on w zwierciadlanym kontakcie z Duchami Zwierciadlanymi swego własnego typu, znajdującymi się w stolicy każdego superwszechświata.

116:4.5 (1272.4) Te Duchy Nadrzędne nie tylko wspierają i umacniają władzę Najwyższości, ale same z kolei podlegają stwórczym celom Najwyższego. Zazwyczaj zbiorowe wytwory Duchów Nadrzędnych są klasy niby-materialnej (dyspozytorzy mocy itp.), podczas gdy ich indywidualne wytwory są klasy duchowej (supernafini itp.). Kiedy jednak Duchy Nadrzędne wytworzyły zbiorowo Siedem Duchów Orbit, w odpowiedzi na wolę i zamysł Istoty Najwyższej, odnotować należy, że wynik tego stwórczego aktu jest duchowy, a nie materialny czy niby-materialny.

116:4.6 (1272.5) Jak się rzeczy mają z Duchami Nadrzędnymi superwszechświatów, tak jest również z trójjednymi władcami tych superkreacji – Pradawnymi Czasu. Te uosobienia sprawiedliwości-sądu Trójcy w czasie i przestrzeni są polowymi punktami podparcia dla mobilizującej się wszechmocnej władzy Najwyższego i służą za siedmiorakie punkty zogniskowania ewolucji władzy trójcowej w domenach czasu i przestrzeni. Z ich dogodnego punktu położenia w połowie drogi pomiędzy Rajem a rozwijającymi się światami, ci pochodzący od Trójcy władcy widzą obie drogi, znają obie drogi i koordynują obie drogi.

116:4.7 (1272.6) Jednak to właśnie wszechświaty lokalne są tymi prawdziwymi laboratoriami, w których prowadzone są eksperymenty umysłowe, galaktyczne przygody, rozwinięcia boskości i postępy osobowości, które, kiedy kosmicznie zsumowane, stanowią aktualną podstawę, na której Najwyższy osiąga ewolucję boskości w doświadczeniu i poprzez doświadczenie.

116:4.8 (1272.7) We wszechświatach lokalnych nawet Stwórcy się rozwijają. Obecność Wspólnego Aktywizatora rozwija się od żywego zogniskowania mocy do statusu Boskiej osobowości Matki Ducha Wszechświata; Syn Stwórca rozwija się od egzystencjalnej natury rajskiej boskości do empirycznej natury najwyższej władzy. Wszechświaty lokalne są punktami wyjściowymi dla prawdziwej ewolucji, tym gruntem, gdzie rozmnażają się prawdziwie niedoskonałe osobowości, obdarzone wolną wolą decydowania o tym, aby stać się współstwórcami samych siebie takich, jakimi powinni być.

116:4.9 (1273.1) Synowie-Arbitrzy obdarzają sobą światy ewolucyjne i w końcu osiągają naturę wyrażającą rajską boskość w empirycznym zjednoczeniu z najwyższymi wartościami duchowymi materialnej natury ludzkiej. I dzięki takim oraz innym obdarzeniom Stwórcy Michałowie tak samo zyskują rzeczywiste natury i kosmiczne punkty widzenia swych dzieci z wszechświatów lokalnych. Tacy Mistrzowie-Synowie Stwórcy zbliżają się do realizacji doświadczenia podnajwyższego; a kiedy ich władza we wszechświecie lokalnym zostanie tak poszerzona, że obejmuje związane z nimi Stwórcze Duchy, można powiedzieć, że zbliżają się do granic najwyższości w zakresie obecnych potencjałów ewolucyjnego wielkiego wszechświata.

116:4.10 (1273.2) Gdy obdarzający Synowie objawiają człowiekowi nowe drogi odkrywania Boga, nie tworzą tych dróg docierania do boskości; raczej objaśniają te wieczne magistrale postępu, które prowadzą przez obecność Najwyższego do osoby Rajskiego Ojca.

116:4.11 (1273.3) Wszechświat lokalny jest punktem wyjściowym dla tych osobowości, które są najdalej od Boga, a które w związku z tym mogą doświadczać najwyższego stopnia duchowego wznoszenia się we wszechświecie, w maksymalnym stopniu mogą partycypować we współstwarzaniu samych siebie. Te same wszechświaty lokalne dostarczają największej możliwej głębi doświadczenia dla zstępujących osobowości, które w ten sposób osiągają coś, co ma dla nich takie znaczenie, jak wznoszenie się do Raju dla rozwijających się istot.

116:4.12 (1273.4) Człowiek śmiertelny wydaje się być niezbędny dla pełnego funkcjonowania Boga Siedmiorakiego jako tego zgrupowania boskości, które osiąga kulminację w aktualizowaniu się Najwyższego. Istnieje wiele innych klas osobowości wszechświata, które są tak samo niezbędne dla ewolucji wszechmocnej władzy Najwyższego, ale to zobrazowanie jest robione w tym celu, aby wywarło pozytywny wpływ na istoty ludzkie, dlatego też ogranicza się przeważnie do tych czynników działających w ewolucji Boga Siedmiorakiego, które mają związek ze śmiertelnym człowiekiem.

5. Wszechmocny a siedmioracy kontrolerzy

116:5.1 (1273.5) Zostaliście pouczeni o związku Boga Siedmiorakiego z Istotą Najwyższą, a teraz powinniście zdać sobie sprawę z tego, że Siedmioraki obejmuje tak samo kontrolerów, jak i stwórców wielkiego wszechświata. Do grona siedmiorakich kontrolerów wielkiego wszechświata zalicza się następujące istoty:

116:5.2 (1273.6) 1. Nadrzędni Kontrolerzy Fizyczni.

116:5.3 (1273.7) 2. Najwyższe Centra Mocy.

116:5.4 (1273.8) 3. Najwyżsi Dyspozytorzy Mocy.

116:5.5 (1273.9) 4. Wszechmocny Najwyższy.

116:5.6 (1273.10) 5. Bóg Działania – Nieskończony Duch.

116:5.7 (1273.11) 6. Wyspa Raj.

116:5.8 (1273.12) 7. Źródło Raju – Ojciec Wszechświatowy.

116:5.9 (1273.13) Te siedem grup jest nierozłącznie funkcjonalnie związane z Bogiem Siedmiorakim i stanowi poziom fizycznej kontroli w związku tego Bóstwa.

116:5.10 (1273.14) Rozwidlanie się energii i ducha (pochodzących od wspólnej obecności Wiecznego Syna i Wyspy Raj) symbolizowane było w sensie wszechświatowym, kiedy Siedem Duchów Nadrzędnych podjęło się wspólnie swego pierwszego aktu zbiorowego stwarzania. Wydarzeniu temu towarzyszyło pojawienie się Siedmiu Najwyższych Dyspozytorów Mocy. Równocześnie z tym duchowe obwody Duchów Nadrzędnych wydatnie się odróżniły od działań fizycznych nadzorowanych przez dyspozytora mocy i natychmiast się pojawił kosmiczny umysł jako nowy czynnik koordynujący materię i ducha.

116:5.11 (1274.1) Wszechmocny Najwyższy rozwija się jako kontroler nadrzędny mocy fizycznej wielkiego wszechświata. W obecnej epoce wszechświata ten potencjał mocy fizycznej wydaje się być skoncentrowany w Siedmiu Najwyższych Dyspozytorach Mocy, którzy działają przez stałe lokalizacje centrów mocy i przez ruchomych kontrolerów fizycznych.

116:5.12 (1274.2) Wszechświaty czasowe nie są doskonałe, takie jest ich przeznaczenie. Wysiłki zmierzające do osiągnięcia doskonałości odnoszą się nie tylko do poziomów intelektualnych i duchowych, ale także do fizycznych poziomów energii i masy. Ustanowienie siedmiu superwszechświatów w światłości i życiu z góry zakłada osiągnięcie przez nie fizycznej stabilizacji. I przypuszcza się, że ostateczne osiągnięcie materialnej równowagi oznaczać będzie koniec ewolucji kontroli fizycznej Wszechmocnego.

116:5.13 (1274.3) We wczesnym okresie tworzenia wszechświata nawet Rajscy Stwórcy interesują się głównie równowagą materialną. Forma wszechświata lokalnego nabiera kształtu nie tylko na skutek działań centrów mocy, ale także w wyniku przestrzennej obecności Stwórczego Ducha. I w takich wczesnych epokach tworzenia wszechświata lokalnego Syn Stwórca przejawia trudną do zrozumienia właściwość kontroli materialnej i nie opuszcza on swej planety stołecznej, zanim się nie ustali ogólna równowaga wszechświata lokalnego.

116:5.14 (1274.4) W końcowym podsumowaniu cała energia reaguje na umysł, a kontrolerzy fizyczni są dziećmi umysłowego Boga, który jest aktywizatorem formy Raju. Inteligencja dyspozytorów mocy zajęta jest nieustannie zaprowadzeniem materialnej kontroli. Ich wysiłki zmierzające do osiągnięcia fizycznej dominacji nad związkami energii i ruchami mas nigdy się nie kończą, zanim nie osiągną ostatecznego zwycięstwa nad energiami i masami, które stanowią domenę ich nieustannej działalności.

116:5.15 (1274.5) Duchowe zmagania w czasie i przestrzeni wiążą się z ewolucją dominacji ducha nad materią za pośrednictwem (osobowego) umysłu; fizyczna (nieosobowa) ewolucja wszechświatów związana jest ze zharmonizowaniem kosmicznej energii z koncepcją równowagi umysłu podlegającego nadrzędnej kontroli ducha. Całkowita ewolucja całego wielkiego wszechświata jest sprawą osobowego zjednoczenia umysłu kontrolującego energię z koordynowanym przez ducha intelektem, a objawi się ona, gdy w pełni nastanie wszechmocna władza Najwyższego.

116:5.16 (1274.6) Trudności występujące przy osiąganiu stadium dynamicznej równowagi związane są z tym, że kosmos się rozrasta. Stabilne obwody materialnego stworzenia wciąż są zagrożone wskutek pojawiania się nowej energii i nowej masy. Rozwijający się wszechświat jest niestabilnym wszechświatem, dlatego też żadna część kosmicznej całości nie może znaleźć prawdziwej stabilizacji, aż się dopełni czas i siedem superwszechświatów zostanie materialnie ukończone.

116:5.17 (1274.7) We wszechświatach ustanowionych w światłości i życiu nie ma niespodziewanych poważniejszych wypadków fizycznych. Osiągnięto w nich względnie pełną kontrolę nad kreacją materialną; nadal jednak problemy związków ustabilizowanych wszechświatów z wszechświatami rozwijającymi się rzucają wyzwanie umiejętnościom Dyspozytorów Mocy Wszechświata. Jednak problemy te będą stopniowo zanikały wraz ze zmniejszaniem się nowej stwórczej działalności, ponieważ wielki wszechświat zbliża się do końca swej ewolucyjnej ekspresji.

6. Dominacja ducha

116:6.1 (1275.1) We wszechświatach ewolucyjnych dominuje energia-materia, z wyjątkiem osobowości, w której duch za pośrednictwem umysłu walczy o dominację. Celem wszechświatów ewolucyjnych jest podporządkowanie energii-materii umysłowi, koordynacja umysłu z duchem, a wszystko to się odbywa dzięki stwórczej i jednoczącej obecności osobowości. Tak więc, co się tyczy osobowości, systemy fizyczne stają się jej podległe, systemy umysłowe są z nią skoordynowane, a systemy duchowe są dla niej dyrektywne.

116:6.2 (1275.2) To zjednoczenie mocy i osobowości wyraża się na poziomach Bóstwa jako Najwyższy oraz w Najwyższym. Jednak faktyczna ewolucja dominacji ducha jest rozwojem opartym na aktach wolnej woli Stwórców i stworzonych w wielkim wszechświecie.

116:6.3 (1275.3) Na poziomach absolutnych energia i duch są jednością. Jednak w momencie oddalania się od tych absolutnych poziomów pojawia się zróżnicowanie, a kiedy energia i duch przemieszczają się od Raju w przestrzeń, przedział pomiędzy nimi powiększa się, aż we wszechświatach lokalnych stają się one zupełnie rozbieżne. Nie są już dłużej identyczne, nie są również podobne, a umysł musi ingerować, aby je wiązać ze sobą.

116:6.4 (1275.4) Fakt, że energia może być ukierunkowywana w wyniku działań osobowości kontrolujących, świadczy o tym, że energia może reagować na działanie umysłu. To, że masa może być stabilizowana poprzez działalność tych samych bytów kontrolujących, ukazuje, że masa może reagować na porządkującą obecność umysłu. A to, że sam duch w wolicjonalnej osobowości może próbować przez umysł opanować energię-materię, ukazuje potencjalną jedność całego skończonego stworzenia.

116:6.5 (1275.5) Istnieje wzajemna zależność wszystkich sił i osobowości w całym wszechświecie wszechświatów. W organizacji wszechświatów Synowie Stwórcy i Stwórcze Duchy zależą od funkcjonowania współpracujących z nimi centrów mocy i kontrolerów fizycznych; Najwyżsi Dyspozytorzy Mocy są niekompletni bez kontroli Duchów Nadrzędnych. W istocie ludzkiej mechanizm fizycznego życia reaguje częściowo na nakazy (osobowego) umysłu. Ten właśnie umysł może zostać z kolei zdominowany przewodnictwem ducha, który go wiedzie do celu, a rezultatem takiego ewolucyjnego rozwoju jest powstanie nowego dziecka Najwyższego, nowego osobowego zjednoczenia kilku rodzajów rzeczywistości kosmicznej.

116:6.6 (1275.6) To, co się odnosi do części, odnosi się też do całości; duchowa osoba Najwyższości potrzebuje ewolucyjnej mocy Wszechmocnego, aby osiągnąć pełnię Boskości i dojść do przeznaczenia, do związania się z Trójcą. Osobowości czasu i przestrzeni się starają, ale kulminacja i dopełnienie tych starań jest dziełem Wszechmocnego Najwyższego. I kiedy rozwój całości jest sumowaniem zbiorowego rozwoju jej części, wynika stąd tak samo, że ewolucja części jest wycinkowym odbiciem celowego rozwoju całości.

116:6.7 (1275.7) W Raju monota i duch są jako jedność – nierozróżnialne inaczej, jak tylko nazwą. W Havonie materia i duch, podczas gdy dostrzegalnie odmienne, są z natury w harmonii. Natomiast w siedmiu superwszechświatach występuje ogromne zróżnicowanie; istnieje wielka odległość pomiędzy energią kosmiczną a boskim duchem, dlatego też istnieje większy empiryczny potencjał dla działania umysłu, podczas harmonizowania i ostatecznego jednoczenia fizycznej formy z duchowymi celami. W rozwijających się w czasie wszechświatach przestrzennych występuje znaczna redukcja boskości, trudniejsze do rozwiązania problemy i duża możliwość zdobycia doświadczenia w trakcie ich rozwiązywania. I cała ta sytuacja superwszechświatowa wytwarza poszerzoną arenę ewolucyjnego bytu, na której są możliwości zdobywania kosmicznego doświadczenia zarówno dla stworzonego, jak i dla Stwórcy – nawet dla Najwyższego Bóstwa.

116:6.8 (1276.1) Dominacja ducha, która jest egzystencjalna na poziomach absolutnych, staje się doświadczeniem ewolucyjnym na poziomach skończonych i w siedmiu superwszechświatach. I to doświadczenie podzielają jednakowo wszyscy, od śmiertelnego człowieka do Istoty Najwyższej. Wszyscy dążą, osobiście dążą do osiągnięcia celu; wszyscy biorą udział, osobiście biorą udział w przeznaczeniu.

7. Żywy organizm wielkiego wszechświata

116:7.1 (1276.2) Wielki wszechświat jest nie tylko kreacją materialną o fizycznym majestacie, duchowej wzniosłości i intelektualnej wielkości, ale jest to także wspaniały i reagujący żywy organizm. Istnieje prawdziwa pulsacja życia w całym tym mechanizmie rozległego stworzenia, w tym dynamicznym kosmosie. Fizyczna rzeczywistość wszechświatów symbolizuje dostrzegalną rzeczywistość Wszechmocnego Najwyższego; a przez ten materiał żywego organizmu przechodzą obwody inteligencji, tak jak przez ciało ludzkie przebiega nerwowa sieć dróg, którymi biegną wrażenia. Przez ten wszechświat fizyczny przenikają linie energii, które skutecznie aktywizują kreację materialną, tak jak ciało ludzkie jest odżywiane i zasilane dzięki dystrybucji w układzie krążenia przyswajalnych energetycznych produktów odżywczych. Rozległy wszechświat nie jest pozbawiony takich koordynujących centrów wspaniałej kontroli nadrzędnej, które mogą być porównywane z delikatnym systemem kontroli chemicznej mechanizmu ludzkiego. Gdybyście tylko wiedzieli co nieco o fizyce centrum mocy, moglibyśmy, przez analogię, opowiedzieć wam znacznie więcej o wszechświecie materialnym.

116:7.2 (1276.3) Tak jak śmiertelnicy potrzebują energii słonecznej, aby utrzymać się przy życiu, tak również wielki wszechświat zależy od niezawodnych energii emanujących z Raju dolnego, podtrzymujących materialne funkcjonowanie kosmicznych ruchów przestrzeni.

116:7.3 (1276.4) Umysł dany został śmiertelnikom, dzięki czemu mogą oni uświadomić sobie tożsamość i osobowość, a umysł – nawet Najwyższy Umysł – został nadany całości tego, co skończone i dzięki czemu duch tej wyłaniającej się osobowości kosmosu zawsze dąży do opanowania energii-materii.

116:7.4 (1276.5) Człowiek śmiertelny reaguje na przewodnictwo ducha, tak jak wielki wszechświat reaguje na rozległy uchwyt grawitacji duchowej Wiecznego Syna, na wszechświatową nadmaterialną spoistość wiecznych wartości duchowych całego stworzenia w skończonym kosmosie czasu i przestrzeni.

116:7.5 (1276.6) Istoty ludzkie potrafią utożsamić się na wieczność z całościową i niezniszczalną rzeczywistością wszechświatową – zespolić się z zamieszkującym ich Dostrajaczem Myśli. Podobnie Najwyższy zależy na wieczność od absolutnej stabilności Pierwotnego Bóstwa, Rajskiej Trójcy.

116:7.6 (1276.7) Dążenie człowieka do rajskiej doskonałości, jego próby docierania do Boga, stwarzają prawdziwe napięcie boskości w żywym kosmosie, które może być rozwiązane tylko przez ewolucję nieśmiertelnej duszy i tak właśnie się dzieje w doświadczeniu pojedynczej śmiertelnej istoty. Kiedy jednak wszyscy stworzeni i wszyscy Stwórcy w wielkim wszechświecie tak samo pragną dotrzeć do Boga i boskiej doskonałości, powstaje silne kosmiczne napięcie, które może znaleźć rozwiązanie jedynie we wspaniałej syntezie wszechmocnej władzy i duchowej osoby rozwijającego się Boga wszystkich stworzonych, w Istocie Najwyższej.

116:7.7 (1277.1) [Nadzorowane przez Możnego Posłańca tymczasowo przebywającego na Urantii].