Księga Urantii

Przekaz 15

Siedem superwszechświatów

15:0.1 (164.1) TAK DALECE, jak to dotyczy Ojca Wszechświatowego – jako Ojca – wszechświaty praktycznie nie istnieją; ma on do czynienia z osobowościami; jest Ojcem osobowości. Tak dalece, jak to dotyczy Wiecznego Syna i Nieskończonego Ducha – jako stwórczych partnerów – wszechświaty są zlokalizowane i wyodrębnione pod wspólnymi rządami Synów Stwórców i Stwórczych Duchów. Tak dalece, jak to dotyczy Rajskiej Trójcy, poza Havoną istnieje po prostu siedem zamieszkałych wszechświatów, siedem superwszechświatów, które sprawują jurysdykcję nad okręgiem pierwszego posthavonalnego poziomu przestrzeni. Siedem Duchów Nadrzędnych promieniuje swym wpływem z centralnej Wyspy na zewnątrz, ustanawiając tym samym rozległą kreację w kształcie gigantycznego koła, którego piastę stanowi wieczna Wyspa Raj, siedem szprych promieniowanie Siedmiu Duchów Nadrzędnych, a obręcz zewnętrzne rejony wielkiego wszechświata.

15:0.2 (164.2) Dawno temu, podczas materializacji wszechświatowej kreacji, sformułowany został siedmioraki plan organizacji superwszechświata i jego rządu. Pierwsza kreacja posthavonalna została podzielona na siedem ogromnych segmentów; zaplanowane zostały i wybudowane światy stołeczne dla rządów superwszechświatowych. Obecny system administracji istniał niemalże od wieczności, a władcy siedmiu superwszechświatów są prawidłowo nazywani Pradawnymi Czasu.

15:0.3 (164.3) Mogę tylko mieć nadzieję, że powiem wam trochę o rozległej wiedzy dotyczącej superwszechświatów, ale działa na obszarze tych domen system inteligentnej kontroli, zarówno sił fizycznych, jak i duchowych a obecność grawitacji wszechświatowej funkcjonuje tu w majestatycznej mocy i doskonałej harmonii. Ważne jest to, aby z początku przyswoić sobie odpowiednią ideę budowy fizycznej i materialnej organizacji domen superwszechświata, gdyż potem będziecie lepiej przygotowani do zrozumienia znaczenia tej wspaniałej organizacji, przewidzianej dla jej rządu duchowego i dla intelektualnego rozwoju istot obdarzonych wolą, które żyją na miriadach zamieszkałych planet, rozrzuconych tu i tam, w siedmiu superwszechświatach.

1. Poziom przestrzeni superwszechświatowej

15:1.1 (164.4) Opierając się na ograniczonych zapisach, obserwacjach i wspomnieniach pokoleń obejmujących milion lub miliard waszych krótkich lat, Urantia i wszechświat, do którego ona należy, przeżywają epizod długiego zapuszczania się w nową i niezbadaną przestrzeń; jednak według zapisów Uversy, zgodnie ze starszymi obserwacjami, w harmonii z szerszym doświadczeniem i obliczeniami naszej klasy oraz w rezultacie wniosków opartych na tych i innych odkryciach, wiemy, że wszechświaty uczestniczą w uporządkowanym, łatwym do zrozumienia i doskonale kontrolowanym korowodzie, krążącym w swojej majestatycznej okazałości wokół Pierwszego Wielkiego Źródła i Centrum oraz tego wszechświata, w którym on zamieszkuje.

15:1.2 (165.1) Dawno już odkryliśmy, że siedem superwszechświatów przemierza wielką elipsę, ogromny i wydłużony okręg. Wasz Układ Słoneczny i inne światy czasu nie zapuszczają się karkołomnie w nieznaną przestrzeń, bez mapy i kompasu. Wszechświat lokalny, do którego wasz system należy, dokonuje określonego i dobrze znanego obiegu, przeciwnego do ruchu wskazówek zegara, okrążając po wielkim obwodzie wszechświat centralny. Ten kosmiczny tor jest dobrze określony i tak dokładnie znany gwiezdnym obserwatorom z superwszechświata, jak orbity planet tworzących wasz Układ Słoneczny znane są astronomom z Urantii.

15:1.3 (165.2) Urantia znajduje się we wszechświecie lokalnym i superwszechświecie, które nie są jeszcze w pełni zorganizowane, a wasz wszechświat lokalny jest w bezpośredniej bliskości licznych częściowo ukończonych kreacji materialnych. Należycie do jednego ze względnie nowych wszechświatów. Jednak nie zapuszczacie się teraz na dziko w niezbadaną przestrzeń ani nie obracacie się na ślepo w nieznanych rejonach. Podążacie uporządkowanym i z góry ustanowionym torem superwszechświatowego poziomu przestrzeni. Przebywacie teraz dokładnie tę samą przestrzeń, którą wasz system planetarny czy jego protoplaści, przemierzali przed epokami; a pewnego dnia, w odległej przyszłości, wasz system, czy jego następcy, znowu przemierzać będą tą samą przestrzeń, w którą się teraz tak szybko zapuszczacie.

15:1.4 (165.3) W tej epoce, używając określeń kierunków jak na Urantii, pierwszy superwszechświat zakręca prawie prosto na północ, znajdując się mniej więcej na wschód od rajskiej rezydencji Wielkich Źródeł i Centrów i centralnego wszechświata Havony. Pozycja ta, wraz z odpowiadającą jej pozycją na zachodzie, stanowi najbliższe fizyczne zbliżenie sfer czasu do wiecznej Wyspy. Drugi superwszechświat znajduje się na północy i przygotowuje się do skrętu na zachód, podczas gdy trzeci, zajmując najbardziej wysunięty na północ segment wielkiego toru przestrzeni, skręcił już w krzywiznę prowadzącą w dół na południe. Czwarty leci teraz stosunkowo prosto na południe, jego wysunięte rejony zbliżają się do pozycji naprzeciw Wielkich Centrów. Piąty nieomal już opuścił pozycję naprzeciw Centrum Centrów i idzie kursem prosto na południe, tuż przed zakrętem na wschód; szósty zajmuje większość krzywizny południowej, ten segment przestrzeni, z którego wasz superwszechświat prawie już wyszedł.

15:1.5 (165.4) Wasz wszechświat lokalny, Nebadon, należy do Orvontonu, siódmego superwszechświata, który krąży między pierwszym a szóstym superwszechświatem i niedawno (jak my liczymy czas) przebył południowo-wschodnią krzywiznę superwszechświatowego poziomu przestrzeni. Obecnie wasz Układ Słoneczny, do którego należy Urantia, przeszedł kilka miliardów lat temu zakręt na południowej krzywiźnie, tak, że teraz, minąwszy zakręt południowo-wschodni, idziecie szybko długim i względnie prostym torem na północ. Przez niezliczone epoki Orvonton będzie biegł tym kursem niemal prosto na północ.

15:1.6 (165.5) Urantia należy do systemu, położonego na skraju waszego wszechświata lokalnego, w pobliżu jego granic, a wasz wszechświat lokalny przemierza obecnie peryferie Orvontonu. Poza wami są jeszcze inne, jednak jesteście znacznie oddaleni w przestrzeni od tych systemów materialnych, które krążą po wielkim okręgu względnie blisko Wielkiego Źródła i Centrum.

2. Struktura superwszechświatów

15:2.1 (165.6) Tylko Ojciec Wszechświatowy zna położenie i aktualną liczbę zamieszkałych światów w przestrzeni; nazywa je wszystkie po imieniu i według numeru. Mogę podać tylko przybliżoną liczbę zamieszkałych lub nadających się do zamieszkania planet, gdyż niektóre wszechświaty lokalne mają więcej światów, nadających się dla inteligentnego życia niż inne. Ponadto, nie wszystkie projektowane wszechświaty lokalne zostały uformowane. Zatem liczby, które przedstawiam, są tylko po to, aby dać pewną ideę ogromu materialnego stworzenia.

15:2.2 (166.1) Jest siedem superwszechświatów w wielkim wszechświecie, których skład jest w przybliżeniu następujący:

15:2.3 (166.2) 1. System. Podstawowa jednostka superrządu, złożona z około tysiąca zamieszkałych lub mieszkalnych światów. Do tej grupy nie zalicza się płonących słońc, zimnych światów, planet zbyt bliskich gorących słońc oraz innych sfer, nienadających się do zamieszkania przez istoty stworzone. Te tysiąc światów, przystosowanych do podtrzymywania życia, zwanych jest systemem, jednak w młodszych systemach tylko stosunkowo niewielka liczba tych światów nadaje się do zamieszkania. Każda zamieszkała planeta rządzona jest przez Księcia Planetarnego, a każdy system lokalny posiada zaprojektowaną sferę stanowiącą jego stolicę, a zarządzany jest przez Władcę Systemu.

15:2.4 (166.3) 2. Konstelacja. Sto systemów (około 100.000 mieszkalnych planet) tworzy konstelację. Każda konstelacja posiada zaprojektowaną sferę zarządu i jest kierowana przez trzech Synów Vorondadeków – Najwyższych Ojców. Każda konstelacja jest także pod obserwacją Wiernych Czasu, ambasadorów Rajskiej Trójcy.

15:2.5 (166.4) 3. Wszechświat lokalny. Sto konstelacji (około 10.000.000 mieszkalnych planet) tworzy wszechświat lokalny. Każdy wszechświat lokalny posiada wspaniały, zaprojektowany świat zarządu i jest rządzony przez jednego z partnerskich Stwórców Synów Boga, porządku Michała. Każdy wszechświat błogosławiony jest obecnością Jednoczącego Czasu, reprezentanta Rajskiej Trójcy.

15:2.6 (166.5) 4. Mniejszy sektor. Sto wszechświatów lokalnych (około 1.000.000.000 mieszkalnych planet) tworzy mniejszy sektor rządu superwszechświata, który ma wspaniały świat zarządu, skąd jego władcy, Niedawni Czasu, kierują sprawami mniejszego sektora. W każdym zarządzie mniejszego sektora jest trzech Niedawnych Czasu, Najwyższych Osobowości Trójcy.

15:2.7 (166.6) 5. Większy sektor. Sto mniejszych sektorów (około 100.000.000.000 mieszkalnych światów) tworzy jeden większy sektor. Każdy większy sektor posiada znakomity zarząd i jest kierowany przez trzech Doskonalących Czasu, Najwyższe Osobowości Trójcy.

15:2.8 (166.7) 6. Superwszechświat. Dziesięć większych sektorów (około 1.000.000.000.000 mieszkalnych planet) tworzy superwszechświat. Każdy superwszechświat posiada ogromny, przepiękny świat zarządu i rządzony jest przez trzech Pradawnych Czasu.

15:2.9 (166.8) 7. Wielki wszechświat. Siedem superwszechświatów tworzy zorganizowany obecnie wielki wszechświat, składający się z około siedmiu bilionów światów mieszkalnych, z dodatkiem sfer zaprojektowanych oraz miliarda zamieszkałych sfer Havony. Superwszechświaty kierowane są i administrowane z Raju, przez Siedem Duchów Nadrzędnych, pośrednio i sposobem odzwierciedlania. Miliard światów Havony zarządzanych jest bezpośrednio przez Wiecznych Czasu, każda z owych doskonałych sfer nadzorowana jest przez jedną z tych Najwyższych Osobowości Trójcy.

15:2.10 (167.1) Z wyjątkiem sfer Raju-Havony, plan organizacji wszechświata przewiduje następujące jednostki:

15:2.11 (167.2) Superwszechświaty. . . . . . . . . . . . . . . 7

15:2.12 (167.3) Większe sektory. . . . . . . . . . . . . . . . 70

15:2.13 (167.4) Mniejsze sektory. . . . . . . . . . . . . . . 7.000

15:2.14 (167.5) Wszechświaty lokalne. . . . . . . . . . . . 700.000

15:2.15 (167.6) Konstelacje. . . . . . . . . . . . 70.000.000

15:2.16 (167.7) Systemy lokalne. . . . . . . . . . . 7.000.000.000

15:2.17 (167.8) Planety mieszkalne. . . . . 7.000.000.000.000

15:2.18 (167.9) Każdy z siedmiu superwszechświatów ma w przybliżeniu następujący skład:

15:2.19 (167.10) Jeden system zawiera około. . . . . . . . . . . . . . . . 1.000 światów

15:2.20 (167.11) Jedna konstelacja (100 systemów) . . . . . . . . . . . . . . . . . . 100.000 światów

15:2.21 (167.12) Jeden wszechświat (100 konstelacji). . . . . . . . . . . . . . 10.000.000 światów

15:2.22 (167.13) Jeden mniejszy sektor (100 wszechświatów) . . . . . . . . . . . . 1.000.000.000 światów

15:2.23 (167.14) Jeden większy sektor (100 mniejszych sektorów). . . . . . . 100.000.000.000 światów

15:2.24 (167.15) Jeden superwszechświat (10 większych sektorów). . . . . . 1.000.000.000.000 światów

15:2.25 (167.16) Wszystkie takie oszacowania są w najlepszym wypadku tylko przybliżeniami, ponieważ nowe systemy wciąż ewoluują, podczas gdy inne struktury tymczasowo kończą swą materialną egzystencję.

3. Superwszechświat Orvonton

15:3.1 (167.17) Praktycznie biorąc wszystkie domeny gwiezdne, dostrzegalne gołym okiem z Urantii, należą do siódmej sekcji wielkiego wszechświata, do superwszechświata Orvontonu. Rozległy system gwiezdny Drogi Mlecznej stanowi centralny rdzeń Orvontonu i leży w znacznej części poza granicami waszego wszechświata lokalnego. To wielkie zagęszczenie słońc, ciemnych wysp przestrzeni, gwiazd podwójnych, gromad gwiezdnych, chmur gwiazdowych, mgławic spiralnych i innych, razem z miriadami indywidualnych planet, tworzy podobne do zegara zgrupowanie w kształcie wydłużonego koła, obejmujące około jednej siódmej zamieszkałych wszechświatów ewolucyjnych.

15:3.2 (167.18) Kiedy patrzycie z astronomicznej pozycji Urantii, poprzez przekrój pobliskich systemów w kierunku wielkiej Drogi Mlecznej, dostrzegacie, że sfery Orvontonu wędrują w rozległej, wydłużonej płaszczyźnie, której szerokość jest znacznie większa niż grubość a długość znacznie większa niż szerokość.

15:3.3 (167.19) Gdy się obserwuje tak zwaną Drogę Mleczną, można zauważyć względny wzrost gęstości gwiazdowej w Orvontonie, gdy patrzy się na niebo w pewnym kierunku, podczas gdy po obu jej stronach gęstość ta maleje; ilość gwiazd i innych sfer zmniejsza się z dala od głównej płaszczyzny naszego materialnego superwszechświata. Kiedy kąt obserwacji jest odpowiedni, patrząc poprzez główny korpus tej domeny o maksymalnej gęstości, patrzycie w kierunku zamieszkałego wszechświata i centrum wszystkich rzeczy.

15:3.4 (167.20) Osiem, spośród dziesięciu głównych sekcji Orvontonu, zostało z grubsza zidentyfikowanych przez astronomów z Urantii. Dwie inne trudno rozpoznać jako oddzielne, ponieważ jesteście zmuszeni oglądać te zjawiska od środka. Gdybyście mogli zobaczyć superwszechświat Orvonton z pozycji bardzo odległej w przestrzeni, natychmiast rozpoznalibyście dziesięć głównych sektorów siódmej galaktyki.

15:3.5 (168.1) Centrum obrotowe waszego mniejszego sektora znajduje się daleko, w olbrzymiej i gęstej chmurze gwiezdnej Strzelca, wokół którego porusza się wasz wszechświat lokalny i związane z nim kreacje, a po przeciwległych stronach rozległego, subgalaktycznego systemu Strzelca, możecie zauważyć dwa wielkie strumienie chmur gwiezdnych, wyłaniające się w formie ogromnych gwiezdnych spiral.

15:3.6 (168.2) Jądrem układu materialnego, do którego należy wasze Słońce i związane z nim planety, jest centrum dawnej mgławicy Andronover. Ta była mgławica spiralna została nieco zniekształcona przez zakłócenia grawitacyjne, związane z wypadkami towarzyszącymi narodzinom waszego Układu Słonecznego, spowodowanymi przejściem w pobliżu dużej sąsiedniej mgławicy. Ta niedoszła kolizja przekształciła Andronover w niejako kuliste skupisko, jednak niezupełnie zniszczyła dwustronny korowód słońc oraz związanych z nimi zgrupowań materii. Wasz Układ Słoneczny zajmuje teraz prawie centralną pozycję w jednym ramieniu tej zniekształconej spirali, a usytuowany jest prawie w połowie drogi pomiędzy centrum a skrajem gwiezdnego strumienia.

15:3.7 (168.3) Sektor Strzelca oraz wszystkie inne sektory i sekcje Orvontonu obracają się wokół Uversy, a pewna dezorientacja u obserwatorów gwiezdnych z Urantii spowodowana jest na skutek złudzeń i względnych zniekształceń, będących wynikiem następujących, wielorakich ruchów obrotowych:

15:3.8 (168.4) 1. Obieg Urantii wokół jej Słońca.

15:3.9 (168.5) 2. Krążenie waszego Układu Słonecznego wokół jądra byłej mgławicy Andronover.

15:3.10 (168.6) 3. Rotacja rodziny gwiezdnej Andronover i związanych z nią gromad gwiezdnych wokół kompleksowego centrum grawitacyjno-rotacyjnego chmury gwiezdnej Nebadon.

15:3.11 (168.7) 4. Obrót lokalnej chmury gwiezdnej Nebadon i związanych z nią kreacji wokół centrum Strzelca, ich mniejszego sektora.

15:3.12 (168.8) 5. Rotacja stu mniejszych sektorów, ze Strzelcem włącznie, wokół ich większego sektora.

15:3.13 (168.9) 6. Krążenie dziesięciu większych sektorów, tak zwany gwiezdny dryf, wokół Uversy, stolicy Orvontonu.

15:3.14 (168.10) 7. Ruch Orvontonu oraz sześciu towarzyszących mu superwszechświatów wokół Raju i Havony, przeciwny ruchowi wskazówek zegara korowód superwszechświatowego poziomu przestrzeni.

15:3.15 (168.11) Jest kilka rodzajów tych wielorakich ruchów. Tory przestrzenne waszej planety i waszego Układu Słonecznego są pierwotne, związane z ich początkami. Absolutny ruch Orvontonu, przeciwny ruchowi wskazówek zegara, także jest pierwotny, wynikający z planów budowy wszechświata nadrzędnego. Jednak ingerujące ruchy mają złożone pochodzenie, wywodząc się po części z rozczłonkowania materii-energii kształtującego superwszechświaty, a częściowo wytworzone zostały przez rozumną i celową działalność rajskich organizatorów siły.

15:3.16 (168.12) Wszechświaty lokalne zbliżają się do siebie, w miarę zbliżania się do Havony, liczba ich orbit jest większa, zwiększa się też ich nakładanie wzajemne, warstwa na warstwę. Jednak w większych odległościach od wiecznego centrum jest coraz mniej systemów, warstw, orbit i wszechświatów.

4. Mgławice – protoplastki wszechświatów

15:4.1 (169.1) Podczas gdy tworzenie i organizacja wszechświata pozostają zawsze pod kontrolą nieskończonych Stwórców i ich pomocników, cały ten fenomen przebiega zgodnie z zarządzoną procedurą oraz z prawami grawitacji dla siły, energii i materii. Istnieje jednak coś tajemniczego, co związane jest z wszechświatowym obciążeniem-siłą przestrzeni; rozumiemy zupełnie dobrze organizację kreacji materialnych, począwszy od stadium ultimatonicznego, jednak nie znamy dokładnie kosmicznego pochodzenia ultimatonów. Jesteśmy pewni, że te pierwotne siły wywodzą się z Raju, gdyż zawsze krążą w przestrzeni nasyconej, dokładnie według gigantycznych konturów Raju. Chociaż to obciążenie-siła przestrzeni, protoplasta całej materializacji, nie reaguje na grawitację Raju, reaguje zawsze na obecność Raju dolnego; najwidoczniej jest objęta obwodem wewnątrz i na zewnątrz dolnego centrum Raju.

15:4.2 (169.2) Rajscy organizatorzy siły przeobrażają potencję przestrzeni w siły podstawowe i rozwijają ten przedmaterialny potencjał w pierwotne i wtórne energetyczne przejawy rzeczywistości fizycznej. Kiedy ta energia osiągnie poziom reagowania na grawitację, pojawiają się na scenie dyspozytorzy mocy i ich pomocnicy z superwszechświatowego porządku i zaczynają niekończące się operacje, aby zaprowadzić różnorodne obwody mocy i kanały energii wszechświatów czasu i przestrzeni. W ten sposób pojawia się w przestrzeni materia fizyczna i przygotowana zostaje scena do zapoczątkowania organizacji wszechświata.

15:4.3 (169.3) Ta segmentacja energii jest zjawiskiem, które nigdy nie zostało rozpracowane przez fizyków z Nebadonu. Ich główna trudność polega na względnej niedostępności rajskich organizatorów siły, gdyż żywi dyspozytorzy mocy, chociaż kompetentnie postępują z przestrzenią-energią, nie mają najmniejszej idei w sprawie pochodzenia tych energii, którymi tak zręcznie i rozumnie kierują.

15:4.4 (169.4) Rajscy organizatorzy siły są twórcami mgławic; potrafią uruchomić wokół swej obecności w przestrzeni olbrzymie cyklony siły, które raz zapoczątkowane, nigdy nie mogą być zatrzymane czy ograniczone, aż zostaną uaktywnione przenikające wszystko siły, po czym w końcu pojawiają się ultimatoniczne jednostki materii wszechświatowej. W ten sposób powołane zostają do bytu mgławice spiralne i inne macierzyste okręgi, rodzące słońca oraz różne ich układy. W przestrzeni zewnętrznej daje się zauważyć dziesięć różnych form mgławic, wstępnych stadiów wszechświatowej ewolucji a owe rozległe okręgi energii mają takie samo pochodzenie, jak te w siedmiu superwszechświatach.

15:4.5 (169.5) Wielkość mgławic jest bardzo zróżnicowana, jak również wynikająca stąd liczba i ogólna masa ich gwiezdnego oraz planetarnego potomstwa. Mgławica tworząca słońca, tuż na północ od granic Orvontonu, ale w obrębie poziomu przestrzeni superwszechświata, dała już początek około czterdziestu tysiącom słońc, a krąg macierzysty wciąż wyrzuca słońca, w większości wielokrotnie większe niż wasze Słońce. Niektóre większe mgławice w przestrzeni zewnętrznej dają początek aż stu milionom słońc.

15:4.6 (169.6) Mgławice nie są bezpośrednio związane z żadnymi jednostkami administracyjnymi, takimi jak mniejsze sektory czy wszechświaty lokalne, chociaż niektóre wszechświaty lokalne zostały utworzone z produktów pojedynczej mgławicy. Każdy wszechświat lokalny zawiera dokładnie jedną stutysięczną całkowitego ładunku energii superwszechświata, niezależnie od jego związku z mgławicą, ponieważ mgławice nie organizują energii – energia rozprowadzana jest powszechnie.

15:4.7 (170.1) Nie wszystkie mgławice spiralne tworzą słońca. Niektóre zachowały kontrolę nad znaczną częścią oddzielonego od nich, słonecznego potomstwa, a ich spiralny wygląd spowodowany jest tym, że ich słońca wyłaniają się z ramion mgławicy zwartą formacją, ale wracają rozmaitymi drogami. W pewnym punkcie ułatwia to ich obserwację, ale utrudnia ich dostrzeżenie, gdy są szeroko rozproszone wzdłuż różnych tras powrotnych, dalej i poza ramieniem mgławicy. W Orvontonie nie ma teraz wielu aktywnych, formujących słońca mgławic, chociaż Andromeda, która jest poza zamieszkałym superwszechświatem, jest bardzo aktywna. Tę odległą mgławicę można zobaczyć gołym okiem, a gdy patrzycie na nią, pomyślcie o tym, że światło, które dostrzegacie, opuściło owe odległe słońca prawie milion lat temu.

15:4.8 (170.2) Galaktyka Drogi Mlecznej składa się z wielkiej ilości byłych mgławic, spiralnych i innych, a wiele z nich nadal zachowuje swą pierwotną konfigurację. Jednak w rezultacie katastrof wewnętrznych oraz przyciągania zewnętrznego, wiele z nich uległo takiemu zniekształceniu i przegrupowaniu, że te olbrzymie skupiska wyglądają jak gigantyczne, świecące masy płonących słońc tak jak Obłok Magellana. W pobliżu zewnętrznych obrzeży Orvontonu znajdują się zasadniczo kuliste typy gromad gwiezdnych.

15:4.9 (170.3) Rozległe chmury gwiezdne Orvontonu należy traktować jako indywidualne skupiska materii, porównywalne do oddzielnych mgławic, obserwowanych w tych rejonach przestrzeni, które leżą na zewnątrz galaktyki Drogi Mlecznej. Jednak wiele tak zwanych obłoków gwiezdnych w przestrzeni składa się tylko z materiału gazowego. Potencjał energii tych gwiezdnych obłoków gazowych jest niewiarygodnie wielki, a jego część zabierana jest przez pobliskie słońca i ponownie rozsyłana w przestrzeń jako słoneczne emanacje.

5. Pochodzenie ciał niebieskich

15:5.1 (170.4) Większość masy zawartej w słońcach i planetach superwszechświata pochodzi z mgławicowych okręgów; bardzo mało masy superwszechświata formowane jest w wyniku bezpośredniej działalności dyspozytorów mocy (jak to ma miejsce podczas konstrukcji sfer projektowanych), chociaż z otwartej przestrzeni pochodzi wciąż zmienna ilość materii.

15:5.2 (170.5) Pod względem pochodzenia, większość słońc, planet i innych sfer można zaklasyfikować do jednej z następujących dziesięciu grup:

15:5.3 (170.6) 1. Współśrodkowe pierścienie kontrakcyjne. Nie wszystkie mgławice są spiralne. Wiele rozległych mgławic, zamiast rozszczepić się w system gwiazdy podwójnej czy rozwinąć spiralnie, ulega zagęszczeniu przez formowanie wielu pierścieni. Przez długi czas taka mgławica wygląda jak ogromne centralne słońce okrążone przez liczne gigantyczne chmury materii ukształtowanej w pierścienie.

15:5.4 (170.7) 2. Wirujące gwiazdy obejmują te słońca, które są wyrzucane na zewnątrz wielkich macierzystych dysków mocno nagrzanych gazów. Nie są wyrzucane jako pierścienie, ale w lewo i prawoskrętnych korowodach. Wirujące gwiazdy tworzą się także w mgławicach niespiralnych.

15:5.5 (170.8) 3. Planety pochodzące z eksplozji grawitacyjnej. Kiedy narodzi się słońce, z mgławicy spiralnej bądź spiralnej z poprzeczką, nierzadko wyrzucone zostaje na znaczną odległość. Słońce takie jest w wysokim stopniu gazowe i później, gdy się nieco schłodzi i zagęści, może przypadkowo zbliżyć się do jakiejś ogromnej masy materii, gigantycznego słońca czy ciemnej wyspy przestrzeni. Takie zbliżenie może nie być wystarczająco bliskie, aby spowodować kolizję, ale wciąż wystarczająco bliskie, aby pozwolić grawitacji większego ciała wywołać pływowe konwulsje w mniejszym, powodując tym samym serie pływowych wstrząsów, występujących równocześnie po przeciwległych stronach słońca w stanie konwulsji. W szczytowym momencie te wybuchowe erupcje wytwarzają serie rozmaitych w rozmiarach skupisk materii, które mogą być wyrzucone poza sferę grawitacyjnego powrotu do wybuchającego słońca i stabilizować się na swych własnych orbitach, wokół jednego z dwóch ciał rozważanych w tym przypadku. Później większe zbiorowiska materii łączą się ze sobą i stopniowo przyciągają do siebie mniejsze ciała. W ten sposób powstaje wiele stałych planet mniejszych układów. Taki jest również początek waszego Układu Słonecznego.

15:5.6 (171.1) 4. Odśrodkowe córki planetarne. Ogromne słońca, kiedy są w pewnym stadium rozwoju i kiedy tempo ich obrotów ulega znacznemu przyspieszeniu, zaczynają wyrzucać znaczne ilości materii, która może następnie zostać połączona w małe światy, nadal okrążające macierzyste słońca.

15:5.7 (171.2) 5. Sfery o niedostatecznej grawitacji. Istnieje krytyczny limit wielkości pojedynczych gwiazd. Gdy słońce osiągnie ten limit, jeśli nie zwolni tempa obrotów, skazane jest na rozpad; następuje podział słońca i rodzi się nowa gwiazda podwójna tej klasy. Później mogą się formować liczne małe planety jako produkt uboczny tego gigantycznego rozerwania.

15:5.8 (171.3) 6. Gwiazdy powstałe w wyniku kontrakcji. W mniejszych układach największa planeta zewnętrzna czasami przyciąga do siebie sąsiednie światy, podczas gdy planety znajdujące się bliżej słońca zaczynają się w nim pogrążać. W przypadku waszego Układu Słonecznego, taki koniec oznaczałby, że cztery planety wewnętrzne byłyby przejęte przez Słońce, podczas gdy główna planeta, Jowisz, zostałaby znacznie powiększona przez wychwycenie pozostałych światów. Taki koniec Układu Słonecznego mógłby w rezultacie utworzyć dwa sąsiadujące, ale nierówne słońca, jeden z typów gwiazdy podwójnej. Katastrofy takie są rzadkie, z wyjątkiem skrajnych obszarów gwiezdnego zagęszczenia superwszechświata.

15:5.9 (171.4) 7. Sfery kumulacyjne. Małe planety mogą się powoli kumulować z ogromnej ilości materii krążącej w przestrzeni. Rosną one przez wychwytywanie materii z meteorytów i w wyniku drobnych kolizji. W pewnych sektorach przestrzeni warunki sprzyjają takim sposobom narodzin planet. Wiele światów zamieszkałych miało takie początki.

15:5.10 (171.5) Niektóre z gęstych, ciemnych wysp, są bezpośrednim rezultatem wychwytywania energii, przeobrażonej w przestrzeni. Inna grupa tych ciemnych wysp powstała w wyniku nagromadzenia ogromnych ilości zimnej materii, zwykłych jej fragmentów i meteorów, krążących w przestrzeni. Takie skupiska materii nigdy nie były gorące i posiadają skład bardzo podobny do Urantii, z wyjątkiem gęstości.

15:5.11 (171.6) 8. Wypalone słońca. Niektóre z ciemnych wysp przestrzeni są wypalonymi, samotnymi słońcami, z których została wyemitowana cała dostępna kosmiczna energia. Te zorganizowane jednostki materii są bliskie pełnego zagęszczenia, praktycznie kompletnej konsolidacji; i trzeba wielu epok, aby tak ogromne masy wysoce skondensowanej materii znowu zostały naładowane w obwodach przestrzeni i tym samym przygotowane do nowych cykli funkcjonowania we wszechświecie, w wyniku zderzenia lub jakiegoś równie regenerującego wydarzenia kosmicznego.

15:5.12 (171.7) 9. Sfery kolizyjne. W rejonach znacznego zagęszczenia, zderzenia nie należą do rzadkości. Takiemu astronomicznemu przekształceniu towarzyszą ogromne przemiany energii i przeobrażenia materii. Szczególnie te zderzenia, w których biorą udział martwe słońca, powodują powstawanie rozległych fluktuacji energii. Rumowiska, powstałe po takich kolizjach, stanowią często materialne jądra, z których formują się później ciała planetarne, dostosowane do zamieszkania przez śmiertelników.

15:5.13 (172.1) 10. Światy zaprojektowane. Są to światy utworzone w jakimś specjalnym celu, zgodnie z planami i specyfikacjami, takie jak Salvington, zarząd waszego wszechświata lokalnego i Uversa, siedziba rządu naszego superwszechświata.

15:5.14 (172.2) Są liczne inne sposoby kształtowania się słońc i oddzielania się planet, ale powyższe procedury ukazują te metody, dzięki którym powstaje znaczna większość układów gwiezdnych i rodzin planetarnych. Aby przedstawić wszystkie rozliczne sposoby przeobrażeń gwiezdnych i ewolucji planetarnych, trzeba by opowiedzieć o prawie stu różnych sposobach formowania się słońc i powstawania planet. Gdy wasi obserwatorzy gwiezdni przeszukują nieba, zauważają zjawiska świadczące o istnieniu wszystkich tych metod gwiezdnej ewolucji, rzadko jednak odkrywać będą oznaki powstawania tych małych, nieświecących komasacji materii, służących za zamieszkałe planety, najważniejsze w bezmiernych kreacjach materialnych.

6. Sfery przestrzeni

15:6.1 (172.3) Rozmaite sfery przestrzeni, niezależnie od ich pochodzenia, zaklasyfikować można do następujących kategorii:

15:6.2 (172.4) 1. Słońca – gwiazdy przestrzeni.

15:6.3 (172.5) 2. Ciemne wyspy przestrzeni.

15:6.4 (172.6) 3. Drobne ciała przestrzeni – komety, meteory i planetoidy.

15:6.5 (172.7) 4. Planety, w tym światy zamieszkałe.

15:6.6 (172.8) 5. Sfery zaprojektowane – światy wykonane na zamówienie.

15:6.7 (172.9) Wszystkie ciała kosmiczne, z wyjątkiem sfer zaprojektowanych, miały pochodzenie ewolucyjne, ewolucyjne w tym sensie, że nie zostały powołane do bytu zarządzeniem Bóstwa, ewolucyjne w tym sensie, że stwórcze dzieła Boże ukształtowały się metodą czasu-przestrzeni, dzięki funkcjonowaniu wielu stworzonych i wynikniętych istot inteligentnych, działających na rzecz Bóstwa.

15:6.8 (172.10) Słońca. Są to gwiazdy przestrzeni we wszystkich swych różnorodnych stadiach istnienia. Niektóre są odosobnionymi, rozwijającymi się w przestrzeni układami; inne są gwiazdami podwójnymi, kurczącymi się lub zanikającymi systemami planetarnymi. Gwiazdy istnieją w przestrzeni w nie mniej niż tysiącu różnych stanów i stadiów. Jesteście zaznajomieni ze słońcami, które emitują światło wraz z ciepłem; ale są także słońca, które świecą bez ciepła.

15:6.9 (172.11) Wiele bilionów lat, kiedy zwykłe słońce stale rozdaje ciepło i światło, dobrze obrazuje ogromny magazyn energii, jaki zawiera każda jednostka materii. Rzeczywista energia, zmagazynowana w tych niewidzialnych cząstkach materii fizycznej, jest prawie niewyobrażalna. I energia ta staje się niemal w całości dostępna w postaci światła, kiedy poddana jest gigantycznemu ciśnieniu ciepła i towarzyszących mu działań energii, jakie panują we wnętrzach płonących słońc. Inne jeszcze warunki umożliwiają słońcom przetwarzanie i rozsyłanie wielkich ilości energii kosmicznej, która rozchodzi się swoją drogą w ustanowionych obwodach przestrzeni. Wiele stadiów energii fizycznej i wszystkie formy materii przyciągane są przez słoneczne dynama, a następnie rozprowadzane przez nie. Tym sposobem słońca służą za lokalne akceleratory obiegu energii i funkcjonują jako automatyczne stacje kontroli mocy.

15:6.10 (172.12) Superwszechświat Orvonton jest oświetlany i ogrzewany przez ponad dziesięć bilionów płonących słońc. Słońca te są gwiazdami waszego, dostrzegalnego systemu astronomicznego. Ponad dwa biliony tych słońc jest zbyt odległe i zbyt małe, aby je kiedykolwiek dostrzec z Urantii. Jednak we wszechświecie nadrzędnym jest tyle słońc, ile szklanek wody w oceanach waszego świata.

15:6.11 (173.1) Ciemne wyspy przestrzeni. Są to wygasłe słońca oraz inne wielkie skupiska materii pozbawione światła i ciepła. Ciemne wyspy są czasem gigantyczne w swej masie i wywierają wielki wpływ na równowagę wszechświata i operowanie energią. Gęstość niektórych z tych wielkich mas jest niewiarygodnie wielka. I ta wielka koncentracja masy umożliwia ciemnym wyspom funkcjonowanie w charakterze potężnych balansjerów, utrzymujących skutecznie w ryzach wielkie, sąsiadujące z nimi systemy. Utrzymują one grawitacyjny balans mocy w wielu konstelacjach; wiele systemów materialnych, które w innych warunkach szybko zanurzyłyby się w pobliskich słońcach, ulegając zniszczeniu, utrzymywanych jest bezpiecznie w uchwycie grawitacyjnym opiekuńczych, ciemnych wysp. To właśnie ze względu na takie ich funkcjonowanie możemy je dokładnie umiejscowić. Zmierzywszy przyciąganie grawitacyjne ciał świecących, możemy potem dokładnie obliczyć rozmiar i lokalizację ciemnych wysp przestrzeni, tak skutecznie funkcjonujących, aby utrzymać dany system pewnie na jego kursie.

15:6.12 (173.2) Drobne ciała przestrzeni. Meteory oraz inne małe części materii, kształtujące się i krążące w przestrzeni, stanowią olbrzymie skupisko energii i tworzywa materialnego.

15:6.13 (173.3) Wiele komet jest nieustabilizowanym, błądzącym potomstwem macierzystych okręgów słonecznych, które centralne, panujące słońce stopniowo bierze pod swą kontrolę. Komety mają też rozmaite inne początki. Ogon komety pokazuje kierunek odwrotny od przyciągającego ją ciała czy słońca, w wyniku reakcji elektrycznej jej szeroko rozciągniętych gazów oraz z powodu rzeczywistego ciśnienia światła i innych energii emanujących ze słońca. Zjawisko to stanowi jeden z najlepszych dowodów na rzeczywistość światła i związanych z nim energii; dowodzi ono tego, że światło ma wagę. Światło jest rzeczywistą substancją, a nie po prostu falami hipotetycznego eteru.

15:6.14 (173.4) Planety. Są to większe skupiska materii, krążące po orbitach wokół słońca czy jakiegoś innego ciała kosmicznego; skala ich wielkości rozciąga się od planetoid aż do ogromnych, gazowych, ciekłych albo stałych sfer. Zimne światy, utworzone przez komasację unoszącego się w przestrzeni materiału, kiedy znajdą się przypadkiem we właściwej relacji do pobliskiego słońca, stanowią planety idealne do życia dla inteligentnych mieszkańców. Wygasłe słońca z zasady nie są odpowiednie dla życia; są one zazwyczaj zbyt oddalone od ożywionego, płonącego słońca a ponadto są generalnie zbyt masywne; na ich powierzchni przyciąganie jest ogromne.

15:6.15 (173.5) W waszym superwszechświecie mniej niż jedna na czterdzieści zimnych planet nadaje się do zamieszkania przez istoty waszej klasy. Oczywiście supergorące słońca i lodowate odosobnione światy nie nadają się na siedlisko wyższego życia. W waszym Układzie Słonecznym tylko trzy planety są teraz odpowiednie do życia na nich. Urantia, pod względem rozmiaru, gęstości i lokalizacji, jest pod wieloma względami idealna dla jej zamieszkiwania przez ludzi.

15:6.16 (173.6) Prawa funkcjonowania energii fizycznej w zasadzie są powszechne, jednak wpływy lokalne znacznie oddziałują na warunki fizyczne panujące na poszczególnych planetach i w systemach lokalnych. Niezliczone światy w przestrzeni cechuje prawie nieskończona różnorodność życia stworzonego oraz innych żywych przejawów. Jednak pewne cechy podobieństwa występują w grupie światów, powiązanych w danym systemie, jak również istnieje wszechświatowy model inteligentnego życia. Istnieją fizyczne pokrewieństwa między systemami planetarnymi, które należą do tej samej orbity fizycznej i które ściśle podążają jeden za drugim w niekończącym się obiegu po okręgu wszechświatów.

7. Sfery zaprojektowane

15:7.1 (174.1) Podczas gdy rząd każdego superwszechświata urzęduje w pobliżu centrum wszechświatów ewolucyjnych jego segmentu przestrzeni, zajmuje on świat wykonany na zamówienie i zaludniony przez upoważnione do tego osobowości. Te światy zarządu są sferami zaprojektowanymi, ciałami kosmicznymi specjalnie skonstruowanymi w specyficznym celu. Podczas gdy korzystają one ze światła pobliskich słońc, sfery te są niezależnie oświetlane i ogrzewane. Każda z nich ma słońce, które daje światło bez ciepła, podobnie jak satelity Raju, podczas gdy zaopatrywana jest w ciepło dzięki krążeniu pewnych prądów energii tuż pod powierzchnią sfery. Światy zarządu zaliczają się do większych systemów usytuowanych w pobliżu astronomicznego centrum poszczególnych superwszechświatów.

15:7.2 (174.2) W zarządach superwszechświatów czas jest znormalizowany. Standardowy dzień superwszechświata Orvontonu jest równy prawie trzydziestu dniom czasu Urantii, a rok w Orvontonie równa się stu standardowym dniom. Rok Uversy jest standardem dla siódmego superwszechświata i jest on o dwadzieścia dwie minuty krótszy od trzech tysięcy dni czasu Urantii – czyli wynosi około ośmiu i jedna piąta waszego roku.

15:7.3 (174.3) Światy zarządu siedmiu superwszechświatów podzielają naturę i majestat Raju, ich centralnego wzoru doskonałości. W rzeczywistości, wszystkie światy zarządu przypominają Raj. Są one prawdziwie niebiańskimi miejscami zamieszkania, coraz większymi w swych rozmiarach materialnych, pięknie morontialnym i duchowej chwale, od Jerusem aż do centralnej Wyspy. I wszystkie satelity tych światów zarządu również są sferami zaprojektowanymi.

15:7.4 (174.4) Różne światy zarządu wyposażone są we wszystkie stadia istot stworzonych, materialnych i duchowych. Wszelkie rodzaje istot materialnych, morontialnych i duchowych, czują się jak w domu na tych światach spotkań we wszechświatach. Kiedy istoty śmiertelne wznoszą się we wszechświecie, przechodząc z domen materialnych do duchowych, nigdy nie przestają doceniać swych dawniejszych poziomów bytu ani radości, jakich tam zaznały.

15:7.5 (174.5) Jerusem, zarząd waszego systemu lokalnego Satania, posiada siedem swoich światów kultury przejściowej, każdy z nich jest okrążany przez siedem satelitów, do których zalicza się siedem światów-mieszkań morontialnego przetrzymania; jest to pierwsze miejsce zamieszkania człowieka po śmierci. Określenie „niebo”, jak używane jest na Urantii, czasami nawiązuje do tych siedmiu światów-mieszkań, pierwszy świat-mieszkanie określony jest jako pierwsze niebo i tak dalej, aż do siódmego.

15:7.6 (174.6) Edentia, zarząd waszej konstelacji Norlatiadek, posiada siedemdziesiąt satelitów kultury życia społecznego i nauczania, gdzie przebywają wznoszące się istoty po przejściu na Jerusem porządku uaktywniania, zjednoczenia i urzeczywistniania osobowości.

15:7.7 (174.7) Salvington, stolica Nebadonu, waszego wszechświata lokalnego, otoczona jest przez dziesięć grup uniwersyteckich, z których każda zawiera czterdzieści dziewięć sfer. Od tego miejsca człowiek zaczyna być uduchowiony, po uspołecznieniu w konstelacji.

15:7.8 (174.8) Uminor trzeci, zarząd waszego mniejszego sektora, Ensy, otoczony jest przez siedem sfer wyższych studiów fizycznych dla wznoszącego się życia.

15:7.9 (174.9) Umajor piąty, zarząd waszego większego sektora, Splandonu, otoczony jest przez siedemdziesiąt sfer zaawansowanego, superwszechświatowego szkolenia intelektualnego.

15:7.10 (175.1) Uversa, zarząd Orvontonu, waszego superwszechświata, otoczony jest bezpośrednio przez siedem wyższych uniwersytetów zaawansowanego szkolenia duchowego dla wznoszących się, wolą obdarzonych istot. Każda z siedmiu grup tych zdumiewających sfer składa się z siedemdziesięciu wyspecjalizowanych światów, na których znajduje się wiele tysięcy doskonałych instytucji i organizacji, poświęconych wszechświatowemu szkoleniu i kulturze duchowej, gdzie pielgrzymi czasu są ponownie szkoleni i sprawdzani, w ramach ich przygotowań do długiego lotu do Havony. Przybywający pielgrzymi czasu przyjmowani są zawsze na tych światach pomocniczych, ale odlatujący absolwenci ekspediowani są do Havony zawsze wprost z obrzeży Uversy.

15:7.11 (175.2) Uversa jest duchowym i administracyjnym zarządem około biliona zamieszkałych albo możliwych do zamieszkania światów. Chwała, majestat i doskonałość stolicy Orvontonu przewyższają jakiekolwiek inne wspaniałości w kreacjach czasu-przestrzeni.

15:7.12 (175.3) Gdyby wszystkie projektowane wszechświaty lokalne i ich części składowe zostały ukończone, w siedmiu superwszechświatach znalazłoby się nieco mniej niż pięćset miliardów zaprojektowanych światów.

8. Kontrola i regulacja energii

15:8.1 (175.4) Sfery zarządu superwszechświatów są tak skonstruowane, że mogą działać jako efektywne regulatory mocy-energii dla ich różnych sektorów, służąc jako centralne punkty ukierunkowywania energii dla ich części składowych – wszechświatów lokalnych. Mają one znaczny wpływ na balans i kontrolę energii fizycznych, krążących w zorganizowanej przestrzeni.

15:8.2 (175.5) Kolejne funkcje regulacyjne sprawowane są przez superwszechświatowe centra mocy i kontrolerów fizycznych, żywe i częściowo żywe byty ukształtowane specjalnie w tym celu. Trudno zrozumieć centra mocy i kontrolerów; niższe klasy bytu nie są wolicjonalne, nie posiadają woli, nie dokonują wyboru, ich działania są bardzo inteligentne, lecz najwyraźniej automatyczne i naturalne dla ich wysoce specjalistycznej struktury. Centra mocy i kontrolerzy fizyczni superwszechświatów biorą udział w ukierunkowywaniu i w częściowej kontroli trzydziestu systemów energii, składających się na domenę grawity. Obwody energii fizycznej zarządzane przez centra mocy Uversy potrzebują nieco ponad 968 milionów lat, aby całkowicie okrążyć superwszechświat.

15:8.3 (175.6) Wyłaniająca się energia posiada masę; ma wagę, chociaż jej waga zawsze jest względna, zależna od prędkości obrotowej, masy i antygrawitacji. W materii masa ma tendencje do wyhamowywania prędkości w energii, a wszechobecna prędkość energii reprezentuje: wstępne wyposażenie prędkości, minus spowolnienie przez masę w procesie przemiany, plus regulacyjne działanie żywych kontrolerów energii superwszechświata oraz wpływ fizyczny pobliskich, bardzo gorących lub silnie naładowanych ciał.

15:8.4 (175.7) Wszechświatowy plan zachowania równowagi między materią a energią wymaga ciągłego tworzenia i niweczenia mniejszych cząstek materii. Dyspozytorzy Mocy Wszechświata posiadają zdolności kondensacji i zatrzymania albo ekspansji i uwalniania, rozmaitych ilości energii.

15:8.5 (175.8) Uwzględniając odpowiedni czas na wpływ opóźniający, grawitacja mogłaby w końcu przetworzyć całą energię w materię, gdyby nie dwa czynniki. Pierwszy to antygrawitacyjne wpływy kontrolerów energii a drugi to fakt, że zorganizowana materia ma tendencje do rozpadania się w określonych okolicznościach, występujących w bardzo gorących gwiazdach i pod wpływem pewnych, specyficznych warunków przestrzennych, występujących w pobliżu wysoce naładowanych energią zimnych ciał skondensowanej materii.

15:8.6 (176.1) Gdy masa staje się nazbyt skoncentrowana i grozi zachwianiem równowagi energii, wyczerpaniem fizycznych obwodów mocy, interweniują kontrolerzy fizyczni, chyba że dalsza tendencja grawitacji dążąca do zbytniej materializacji energii zostaje przezwyciężona w zderzeniu między martwymi gigantami przestrzeni; wtedy momentalnie rozpraszają się zupełnie skumulowane nagromadzenia grawitacji. W takich wypadkach kolizyjnych ogromne masy materii gwałtownie się przekształcają w najrzadszą formę energii, a zmagania o wszechświatową równowagę zaczynają się na nowo. W końcu większe systemy fizyczne stabilizują się, stają się fizycznie trwałe i włączone do zrównoważonych, stałych orbit superwszechświatowych. Po takim zdarzeniu nie ma już kolizji lub innych niszczycielskich katastrof w takich stabilnych systemach.

15:8.7 (176.2) W okresach nadwyżki energii występują zakłócenia mocy i oscylacje ciepła, z towarzyszącymi temu zjawiskami elektrycznymi. W czasie niedoboru energii pojawiają się narastające tendencje materii do skupiania się, kondensacji i wychodzenia spod kontroli na słabiej zrównoważonych orbitach, w wyniku czego pojawiają się pływowe lub kolizyjne przystosowania, szybko przywracające balans pomiędzy krążącą energią a dokładniej ustabilizowaną materią. Jednym z zadań niebiańskich obserwatorów gwiezdnych jest przewidywanie, jak również zrozumienie takiego prawdopodobnego zachowania się płonących słońc i ciemnych wysp przestrzeni.

15:8.8 (176.3) Potrafimy rozpoznać większość praw rządzących równowagą wszechświata i przewidzieć sporo tego, co się odnosi do jego stabilizacji. W praktyce nasze przewidywania są godne zaufania, zawsze jednak stajemy w obliczu pewnych sił, które nie są zupełnie posłuszne znanym nam prawom kontroli energii i zachowania się materii. Przewidywanie wszystkich zjawisk fizycznych staje się coraz trudniejsze, w miarę jak postępujemy od Raju w kierunku wszechświatów. Kiedy przekraczamy granice osobistej administracji Rajskich Władców, stajemy w obliczu narastających trudności w obliczeniach, dokonywanych zgodnie z ustalonymi normami i doświadczeniem nabytym wyłącznie w trakcie obserwacji zjawisk fizycznych pobliskich systemów astronomicznych. Nawet w domenach siedmiu superwszechświatów, żyjemy pośród działania sił i reakcji energii, które przenikają wszystkie nasze domeny i rozciągają się w jednolitej równowadze na wszystkie rejony przestrzeni zewnętrznej.

15:8.9 (176.4) Im dalej idziemy na zewnątrz, z tym większą pewnością napotykamy te zmienne i nieprzewidywalne zjawiska, które nieodmiennie charakteryzują niezgłębioną obecność-działanie Absolutów i Bóstw empirycznych. I te zjawiska muszą znamionować jakąś wszechświatową kontrolę nadrzędną wszystkich rzeczy.

15:8.10 (176.5) Rozwój superwszechświata Orvonton najwyraźniej ulega spowolnieniu; wszechświaty zewnętrzne wydają się przygotowywać do przyszłych niebywałych wydarzeń; centralny wszechświat Havona jest wiecznie stabilny. Grawitacja i nieobecność ciepła (zimno) organizują i utrzymują materię w skupiskach; gorąco i antygrawitacja rozrywają materię i rozpraszają energię. Tajemnica specjalnej kontroli i inteligentnego ukierunkowania niekończących się przeobrażeń wszechświata, tworzenia, niweczenia i przetwarzania, polega na istnieniu żywych dyspozytorów mocy i organizatorów siły. Mgławice mogą się rozpraszać, słońca wypalać, systemy znikać a planety ginąć, ale wszechświaty się nie kończą.

9. Obwody superwszechświatów

15:9.1 (176.6) Wszechświatowe obwody Raju aktualnie przenikają domeny siedmiu superwszechświatów. Do tych obwodów obecności zalicza się: grawitację osobowości Ojca Wszechświatowego, grawitację duchową Wiecznego Syna, grawitację umysłową Wspólnego Aktywizatora oraz grawitację materialną wiecznej Wyspy.

15:9.2 (177.1) W dodatku do wszechświatowych obwodów Raju oraz w dodatku do obecności-działań Absolutów i Bóstw empirycznych, funkcjonują na poziomie przestrzeni superwszechświata tylko dwie sekcje obwodów energii albo rozłożenia mocy: obwody superwszechświata i obwody wszechświata lokalnego.

15:9.3 (177.2) Obwody superwszechświata:

15:9.4 (177.3) 1. Jednoczący obwód inteligencji jednego z Siedmiu Duchów Nadrzędnych Raju. Ten obwód kosmicznego umysłu ogranicza się do pojedynczego superwszechświata.

15:9.5 (177.4) 2. Obwody zwierciadlano-usługowe siedmiu Duchów Zwierciadlanych w każdym superwszechświecie.

15:9.6 (177.5) 3. Tajne obwody Nieodgadnionych Monitorów, w pewien sposób wzajemnie połączone i ukierunkowane przez Divinington do Ojca Wszechświatowego w Raju.

15:9.7 (177.6) 4. Obwód wzajemnej komunii Wiecznego Syna z jego Rajskimi Synami.

15:9.8 (177.7) 5. Błyskawicznie funkcjonująca obecność Nieskończonego Ducha.

15:9.9 (177.8) 6. Transmisje z Raju, raporty przestrzenne z Havony.

15:9.10 (177.9) 7. Obwody energii centrów mocy i kontrolerów fizycznych.

15:9.11 (177.10) Obwody wszechświata lokalnego:

15:9.12 (177.11) 1. Duch obdarzający, pochodzący od Rajskich Synów, Pocieszyciel światów obdarzonych. Duch Prawdy, na Urantii duch Michała.

15:9.13 (177.12) 2. Obwód Boskich Opiekunek, Matek Duchów wszechświata lokalnego, Ducha Świętego waszego świata.

15:9.14 (177.13) 3. Obwód służby inteligencji wszechświata lokalnego, razem z rozmaicie działającymi obecnościami przybocznych umysłów-duchów.

15:9.15 (177.14) Kiedy we wszechświecie lokalnym rozwija się taka harmonia duchowa, że jego indywidualne i połączone obwody stają się nieodróżnialne od tych z superwszechświata, kiedy naprawdę panuje taka identyczność działania i jedność służby, wtedy wszechświat lokalny natychmiast wchodzi w stabilne obwody światłości i życia, od razu spełnia warunki do przyjęcia do duchowej konfederacji doskonałego zjednoczenia superkreacji. Warunki przyjęcia do rad Pradawnych Czasu, do członkostwa w konfederacji superwszechświata, są następujące:

15:9.16 (177.15) 1. Stabilizacja fizyczna. Gwiazdy i planety wszechświata lokalnego muszą być w równowadze, muszą się skończyć okresy nagłych przeobrażeń gwiezdnych. Wszechświat musi podążać wyraźnym torem, jego orbita musi być bezpieczna i ostatecznie ustalona.

15:9.17 (177.16) 2. Lojalność duchowa. Musi istnieć powszechne uznanie i lojalność wobec Władcy, Syna Boga, który przewodzi sprawom takiego wszechświata lokalnego. Musi zaistnieć stan harmonijnej współpracy pomiędzy poszczególnymi planetami, systemami i konstelacjami całego wszechświata lokalnego.

15:9.18 (177.17) Wasz wszechświat lokalny nie jest nawet zaliczany do stabilnego porządku fizycznego superwszechświata, jeszcze mniej do członkostwa uznanej duchowej rodziny superrządu. Chociaż Nebadon jeszcze nie ma jeszcze swego przedstawicielstwa na Uversie, my z rządu superwszechświata jesteśmy wysyłani do jego światów od czasu do czasu w misjach specjalnych, tak jak ja przybyłem na Urantię wprost z Uversy. Niesiemy wszelką możliwą pomoc waszym szefom i zarządcom, w rozwiązywaniu ich trudnych problemów; pragniemy, aby wasz wszechświat zakwalifikował się do pełnego przyjęcia do stowarzyszonych kreacji superwszechświatowej rodziny.

10. Władcy superwszechświatów

15:10.1 (178.1) Zarządy superwszechświatów są siedzibami wysokiego duchowego rządu domen czasu-przestrzeni. Dział wykonawczy superrządu bierze swój początek od Rad Trójcy i kierowany jest bezpośrednio przez jednego z Siedmiu Duchów Nadrzędnych, sprawujących najwyższy nadzór. Są to istoty zasiadające w rajskiej władzy i administrujące superwszechświatami przez Siedmiu Najwyższych Wykonawców, przebywających na siedmiu światach specjalnych Nieskończonego Ducha, na najbardziej zewnętrznych satelitach Raju.

15:10.2 (178.2) Zarządy superwszechświatów są miejscami pobytu Duchów Zwierciadlanych oraz Pomocników-Wyobrażeń Zwierciadlanych. Z tego właśnie, pośredniego położenia, te podziwu godne istoty prowadzą gigantyczne operacje odzwierciedlania, służąc tym samym wszechświatowi centralnemu powyżej oraz wszechświatom lokalnym poniżej.

15:10.3 (178.3) Każdy superwszechświat zarządzany jest przez trzech Pradawnych Czasu, łącznych, głównych administratorów superrządu. Personel działu wykonawczego rządu superwszechświata składa się z siedmiu różnych grup:

15:10.4 (178.4) 1. Pradawni Czasu.

15:10.5 (178.5) 2. Perfektorzy Mądrości.

15:10.6 (178.6) 3. Niebiańscy Radcy.

15:10.7 (178.7) 4. Wszechświatowi Cenzorzy.

15:10.8 (178.8) 5. Możni Posłańcy.

15:10.9 (178.9) 6. Posiadający Wysokie Uprawnienia.

15:10.10 (178.10) 7. Nieposiadający Imienia i Numeru.

15:10.11 (178.11) Trzem Pradawnym Czasu pomaga bezpośrednio korpus miliarda Perfektorów Mądrości, z którymi związane są trzy miliardy Niebiańskich Radców. Miliard Wszechświatowych Cenzorów jest przydzielony do administracji każdego superwszechświata. Te trzy grupy są Partnerskimi Osobowościami Trójcy, pochodzącymi bezpośrednio i bosko, od Rajskiej Trójcy.

15:10.12 (178.12) Pozostałe trzy klasy, Możni Posłańcy, Posiadający Wysokie Uprawnienia oraz Nieposiadający Imienia i Numeru, są gloryfikowanymi, wznoszącymi się śmiertelnikami. Pierwsza z tych klas przeszła porządek wznoszenia się i Havonę w czasach Grandfandy. Po dotarciu do Raju zostali oni zgromadzeni w Korpusie Finalizmu, objęci przez Rajską Trójcę, a następnie przydzieleni do niebiańskiej służby Pradawnych Czasu. Jako klasa, te trzy porządki znane są jako Utrójcowieni Synowie Dostąpienia, którzy mają podwójne pochodzenie, a teraz służą Trójcy. W ten sposób dział wykonawczy rządu superwszechświata został tak poszerzony, aby obejmował gloryfikowane i doprowadzone do doskonałości dzieci ze światów ewolucyjnych.

15:10.13 (178.13) Rada koordynacyjna superwszechświata składa się z siedmiu poprzednio wymienionych grup wykonawczych, jak również z władców sektora oraz innych nadzorców regionalnych:

15:10.14 (179.1) 1. Doskonalący Czasu – władcy większych sektorów superwszechświata.

15:10.15 (179.2) 2. Niedawni Czasu – kierujący mniejszymi sektorami superwszechświata.

15:10.16 (179.3) 3. Jednoczący Czasu – rajscy doradcy władców wszechświatów lokalnych.

15:10.17 (179.4) 4. Wierni Czasu – rajscy radcy Najwyższych Ojców, szefów rządów konstelacji.

15:10.18 (179.5) 5. Nauczyciele-Synowie Trójcy, którzy mogą pełnić swe obowiązki w zarządzie superwszechświata.

15:10.19 (179.6) 6. Wieczni Czasu, kiedy mogą być obecni w zarządzie superwszechświata.

15:10.20 (179.7) 7. Siedmiu Pomocników-Wyobrażeń Zwierciadlanych – rzecznicy siedmiu Duchów Zwierciadlanych, a poprzez nich, reprezentanci Siedmiu Duchów Nadrzędnych z Raju.

15:10.21 (179.8) Pomocnicy-Wyobrażenia Zwierciadlane działają też jako reprezentanci licznych grup istot, mających wpływ na rządy superwszechświatów, które jednak obecnie, z różnych przyczyn, nie są w pełni aktywne na swych odpowiednich stanowiskach. Grupa ta obejmuje: rozwijające się superwszechświatowe przejawy osobowości Istoty Najwyższej, Nieuwarunkowanych Nadzorców Najwyższego, Uwarunkowanych Namiestników Ostatecznego, nienazwanych łączników odzwierciedlających Majeston oraz superosobowych, duchowych reprezentantów Wiecznego Syna.

15:10.22 (179.9) Na światach zarządu superwszechświatów prawie zawsze można znaleźć reprezentantów wszystkich grup istot stworzonych. Rutynowa działalność wykonawcza superwszechświatów prowadzona jest przez możnych sekonafinów oraz innych członków rozległej rodziny Nieskończonego Ducha. Inteligentne istoty, z każdej sfery wszechświatowego życia, łączą się z sobą w efektywnej służbie, mądrej administracji, miłości pełnej opiece i sprawiedliwym sądzie, kiedy działają w tych zdumiewających centrach superwszechświatowej administracji, kontroli, służby i sprawiedliwego osądu.

15:10.23 (179.10) Superwszechświaty nie utrzymują pomiędzy sobą żadnego rodzaju reprezentacji typu ambasadorskiego; są one od siebie kompletnie odizolowane. Zapoznają się wzajemnie ze swymi sprawami jedynie przez rajskie centrum analityczne, prowadzone przez Siedem Duchów Nadrzędnych. Ich władcy działają w radach boskiej mądrości dla dobra własnych superwszechświatów, bez względu na to, co może się dziać w innych częściach powszechnego stworzenia. Taka izolacja superwszechświatów będzie trwała do tego momentu, kiedy zostanie osiągnięta ich koordynacja dzięki pełniejszemu urzeczywistnieniu się osobowości-władzy rozwijającej się, empirycznej Istoty Najwyższej.

11. Zgromadzenie opiniodawcze

15:11.1 (179.11) Na światach takich jak Uversa istoty reprezentujące autokrację doskonałości i demokrację ewolucji spotykają się twarzą w twarz. Dział wykonawczy superrządu wywodzi się z domen doskonałości; dział prawodawczy rekrutuje się z kwiatu wszechświatów ewolucyjnych.

15:11.2 (179.12) Zgromadzenie opiniodawcze superwszechświata ogranicza się do świata zarządu. Ta rada prawodawcza albo doradcza składa się z siedmiu izb, do każdej, z których każdy wszechświat lokalny, przyjęty do rad superwszechświata, wybiera rodzimego reprezentanta. Ci reprezentanci są wybierani przez wysokie rady wszechświatów lokalnych ze wznoszących się pielgrzymów, absolwentów Orvontonu, którzy są zaakceptowani do transportu do Havony i oczekują na Uversie. Przeciętny czas ich służby trwa mniej więcej sto lat standardowego czasu superwszechświata.

15:11.3 (180.1) Nigdy nie słyszałem o rozbieżnościach pomiędzy administratorami Orvontonu a zgromadzeniem z Uversy. Jak dotąd nigdy, w historii naszego superwszechświata, ciało opiniodawcze nie uchwaliło zaleceń, takich, aby sekcja wykonawcza superrządu wahała się przed wprowadzeniem ich w życie. Zawsze panowała między nimi najdoskonalsza harmonia i zgodność w działaniu, co świadczy o tym, że istoty ewolucyjne naprawdę mogą dotrzeć do wyżyn doskonałej mądrości, dzięki której mogą działać w towarzystwie osobowości o doskonałym pochodzeniu i boskiej naturze. Obecność zgromadzeń opiniodawczych w zarządzie superwszechświata jest przejawem mądrości i zapowiedzią ostatecznego tryumfu całej, rozległej idei ewolucyjnej Ojca Wszechświatowego i jego Wiecznego Syna.

12. Najwyższe trybunały

15:12.1 (180.2) Kiedy mówimy o sekcji wykonawczej i ustawodawczej rządu Uversy, możecie wywnioskować, przez analogię do pewnych form rządu Urantii, że musimy mieć trzecią czy sądowniczą sekcję i ją mamy, ale nie ma ona oddzielnego personelu. Nasze sądy zorganizowane są następująco. Przewodniczą, w zależności od natury i wagi sprawy, Pradawny Czasu, Perfektor Mądrości lub Niebiański Radca. Materiał dowodowy, za lub przeciw jednostce, planecie, systemowi, konstelacji lub wszechświatowi, jest przedstawiany i objaśniany przez Cenzorów. Obronę dzieci czasu i planet ewolucyjnych oferują Możni Posłańcy, oficjalni obserwatorzy z ramienia rządu superwszechświata we wszechświatach lokalnych i systemach. Stanowisko wyższego rządu przedstawiane jest przez Posiadających Wysokie Uprawnienia. Werdykt opracowywany jest zazwyczaj przez różnej wielkości komisję, składającą się po równo z Nieposiadających Imienia i Numeru oraz z grupy osobowości, orientujących się w sprawie, wybranych ze zgromadzenia opiniodawczego.

15:12.2 (180.3) Sądy Pradawnych Czasu są wysokimi trybunałami odwoławczymi duchowego orzecznictwa dla wszystkich wszechświatów składowych. Synowie Władcy wszechświatów lokalnych są wszechwładni w swych własnych domenach; superrządowi podlegają jedynie wtedy, gdy dobrowolnie przedłożą sprawę radzie czy orzeczeniu Pradawnych Czasu, z wyjątkiem spraw dotyczących likwidacji istot obdarzonych wolą. Pozwy sądowe powstają we wszechświatach lokalnych, ale wyroki, pociągające za sobą likwidację istot obdarzonych wolą, zawsze są ogłaszane w zarządzie superwszechświata i stamtąd egzekwowane. Synowie wszechświatów lokalnych mogą zarządzić wieczne trwanie śmiertelnego człowieka, ale tylko Pradawni Czasu mogą zasiadać w sądzie orzekającym o sprawach wiecznego życia i śmierci.

15:12.3 (180.4) We wszystkich sprawach niewymagających procesu – przedstawiania materiału dowodowego – Pradawni Czasu lub ich współpracownicy wydają decyzję, a orzeczenia takie są zawsze jednomyślne. Mamy tu do czynienia z radami perfekcji. W decyzjach najwyższych i najdoskonalszych trybunałów nie ma ani niezgodności ani też opinii mniejszości.

15:12.4 (180.5) Poza kilku nielicznymi wyjątkami superrządy sprawują orzecznictwo nad wszystkimi rzeczami i wszystkimi istotami w podlegających im domenach. Nie ma odwołania od orzeczeń i decyzji władz superwszechświata, ponieważ reprezentują one zgodne opinie Pradawnych Czasu i Ducha Nadrzędnego, który z Raju przewodzi przeznaczeniu danego superwszechświata.

13. Rządy sektora

15:13.1 (181.1) Większy sektor obejmuje około jednej dziesiątej superwszechświata i składa się ze stu mniejszych sektorów, z dziesięciu tysięcy wszechświatów lokalnych, czyli około stu miliardów światów mieszkalnych. Te większe sektory są zarządzane przez trzech Doskonalących Czasu, Najwyższe Osobowości Trójcy.

15:13.2 (181.2) Sądy Doskonalących Czasu zorganizowane są w znacznej części tak, jak sądy Pradawnych Czasu, z wyjątkiem tego, że nie zasiadają one w sprawach duchowych swoich domen. Działalność rządów większych sektorów koncentruje się głównie na statusie intelektualnym rozległej kreacji. Większe sektory zatrzymują, osądzają, rozdzielają i zestawiają do zgłoszenia do sądów Pradawnych Czasu wszystkie sprawy natury proceduralnej i administracyjnej o superwszechświatowym znaczeniu, które nie są bezpośrednio związane z administracją duchową domen, czy też z realizacją planów Rajskich Władców, dotyczących wznoszenia się śmiertelnika. Personel rządu większego sektora nie różni się od personelu rządu superwszechświata.

15:13.3 (181.3) Tak jak wspaniałe satelity Uversy zajmują się waszym końcowym, duchowym przygotowaniem do Havony, tak i siedemdziesiąt satelitów Umajor piątego poświęcone jest waszemu superwszechświatowemu nauczaniu intelektualnemu i rozwojowi. Zgromadzone są tutaj mądre istoty z całego Orvontonu, pracujące niestrudzenie nad przygotowaniem śmiertelników czasu do ich przyszłego rozwoju na drodze wieczności. Większość tego szkolenia wznoszących się śmiertelników prowadzona jest na siedemdziesięciu światach nauczania.

15:13.4 (181.4) Rządom mniejszego sektora przewodniczy trzech Niedawnych Czasu. Ich administracja koncentruje się głównie na kontroli fizycznej, konsolidacji, stabilizacji oraz rutynowej koordynacji administracyjnej wszechświatów lokalnych, wchodzących w skład sektora. Każdy mniejszy sektor obejmuje aż sto wszechświatów lokalnych, dziesięć tysięcy konstelacji, milion systemów albo około miliarda światów mieszkalnych.

15:13.5 (181.5) Światy zarządu mniejszych sektorów są głównym miejscem spotkań Nadrzędnych Kontrolerów Fizycznych. Światy zarządu otacza siedem sfer szkoleniowych, stanowiących wstępne szkoły superwszechświata oraz centra szkolenia w zakresie wiedzy o sprawach fizycznych i administracyjnych wszechświata wszechświatów.

15:13.6 (181.6) Administratorzy rządów mniejszych sektorów podlegają bezpośredniej jurysdykcji władców większego sektora. Niedawni Czasu otrzymują wszystkie raporty z obserwacji i koordynują wszystkie te rekomendacje, które dochodzą do superwszechświata od Jednoczących Czasu, ustanowionych w charakterze obserwatorów i doradców z ramienia Trójcy na sferach zarządów wszechświatów lokalnych oraz od Wiernych Czasu, którzy podobnie są przydzieleni do rad Najwyższych Ojców w zarządach konstelacji. Wszystkie takie raporty przekazywane są Doskonalącym Czasu w większych sektorach a później przesyłane do sądów Pradawnych Czasu. W ten sposób rząd Trójcy rozciąga się od konstelacji wszechświatów lokalnych aż do zarządu superwszechświata. Zarząd systemu lokalnego nie posiada reprezentantów Trójcy.

14. Cele siedmiu superwszechświatów

15:14.1 (181.7) Jest siedem zasadniczych celów, wyłaniających się w ewolucji siedmiu superwszechświatów. Każdy zasadniczy cel ewolucji superwszechświata znajduje swój najpełniejszy wyraz tylko w jednym z siedmiu superwszechświatów, dlatego każdy superwszechświat ma specjalną funkcję i unikalną naturę.

15:14.2 (182.1) Orvonton, siódmy superwszechświat, ten, do którego należy wasz wszechświat lokalny, znany jest głównie ze swego wielkiego i hojnego obdarzania służbą miłosierdzia śmiertelników tych domen. Słynny jest z tego sposobu funkcjonowania, w którym dominuje sprawiedliwość łagodzona miłosierdziem, a moc rządzi warunkowana cierpliwością, podczas gdy szczodrze szafuje się czasem, aby zabezpieczyć stabilizację wieczności. Orvonton jest wszechświatowym przykładem miłości i miłosierdzia.

15:14.3 (182.2) Jednak bardzo trudno jest sprecyzować naszą ideę prawdziwej natury tego celu ewolucyjnego, jaki kształtuje się w Orvontonie, można to jednak zasugerować stwierdzeniem, że wyczuwamy, iż w tej superkreacji sześć unikalnych celów ewolucji kosmicznej, objawiających się w sześciu towarzyszących jej superkreacjach, jest wzajemnie powiązanych w znaczeniu całościowym; i z tej właśnie przyczyny czasami przypuszczamy, że rozwinięte i skończone uosobienie Boga Najwyższego będzie w odległej przyszłości rządzić z Uversy doprowadzonymi do doskonałości siedmioma superwszechświatami, w całym empirycznym majestacie swojej osiągniętej wtedy, wszechpotężnej, niezależnej mocy.

15:14.4 (182.3) Tak jak Orvonton jest unikalny w swej naturze i indywidualny w przeznaczeniu, tak samo unikalny jest każdy z sześciu towarzyszących mu superwszechświatów. Wiele z tego, co dzieje się w Orvontonie, nie jest wam jednak objawione a spośród tych, nieobjawionych własności życia Orvontonu wiele znajduje swój najpełniejszy wyraz w innym superwszechświecie. Siedem celów ewolucji superwszechświatowej funkcjonuje we wszystkich siedmiu superwszechświatach, jednak każda superkreacja będzie najpełniej wyrażać tylko jeden z tych celów. Abyście lepiej mogli zrozumieć cele istnienia superwszechświatów, należałoby objawić wiele tego, czego nie rozumiecie, ale nawet wtedy pojęlibyście tylko niewiele. Całe to opowiadanie daje tylko przelotny wgląd w rozległą kreację, której częścią jest wasz świat i wasz system lokalny.

15:14.5 (182.4) Wasz świat nazywa się Urantia i ma numer 606 w grupie planetarnej albo systemie Satania. System ten zawiera teraz 619 zamieszkałych światów, a ponad dwieście innych planet rozwija się pomyślnie w tym kierunku, aby kiedyś w przyszłości stać się światami zamieszkałymi.

15:14.6 (182.5) Satania ma swój świat zarządu zwany Jerusem i jest dwudziestym czwartym systemem w konstelacji Norlatiadek. Wasza konstelacja, Norlatiadek, składa się ze stu systemów lokalnych i posiada świat zarządu zwany Edentią. Norlatiadek ma numer siedemdziesiąt we wszechświecie Nebadon. Wszechświat lokalny, Nebadon, składa się ze stu konstelacji, a jego stolica nazywa się Salvington. Wszechświat Nebadon ma numer osiemdziesiąt cztery w mniejszym sektorze, Ensa.

15:14.7 (182.6) Mniejszy sektor Ensa składa się ze stu wszechświatów lokalnych i ma stolicę zwaną Uminor trzeci. Ten mniejszy sektor ma numer trzeci w większym sektorze Splandonie. Splandon składa się ze stu mniejszych sektorów i posiada świat zarządu zwany Umajor piąty. Jest to piąty większy sektor superwszechświata Orvontonu, siódmego segmentu wielkiego wszechświata. W ten sposób możecie zlokalizować waszą planetę w systemie organizacyjnym i administracyjnym wszechświata wszechświatów.

15:14.8 (182.7) Wasz świat ma numer 5.342.482.337.666 w wielkim wszechświecie. Jest to wasz numer w katalogu światów zamieszkałych, w rejestrze Uversy i Raju. Znam numer w rejestrze sfer materialnych, ale jest tak wielki, że dla śmiertelnego umysłu nie ma on większego praktycznego znaczenia.

15:14.9 (183.1) Planeta wasza jest elementem składowym gigantycznego kosmosu; należycie do prawie nieskończonej rodziny światów, ale sfera wasza jest tak precyzyjnie zarządzana i z taką miłością prowadzona, jak gdyby była jedynym zamieszkałym światem całego istnienia.

15:14.10 (183.2) [Przedstawione przez Wszechświatowego Cenzora, przybywającego z Uversy].