Το Βιβλίο της Ουράντια

Εγγραφο 140

Η ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΔΩΔΕΚΑ

140:0.1 (1568.1) ΜΟΛΙΣ πριν το μεσημέρι της Κυριακής, στις 12 Ιανουαρίου, το 27 μ.Χ., ο Ιησούς συγκέντρωσε τους αποστόλους για την χειροτονία τους ως δημοσίων κηρύκων του ευαγγελίου της βασιλείας. Οι δώδεκα ανέμεναν να κληθούν από μέρα σε μέρα· έτσι εκείνο το πρωί δεν απομακρύνθηκαν από την ακτή για να ψαρέψουν. Αρκετοί από αυτούς βρίσκονταν κοντά στην ακτή και επισκεύαζαν τα δίχτυα τους και γενικά μαστόρευαν με τα αλιευτικά τους σύνεργα.

140:0.2 (1568.2) Όταν ο Ιησούς ξεκίνησε να κατεβαίνει στην ακτή και να καλεί τους αποστόλους, πρώτα χαιρέτησε τον Ανδρέα και τον Πέτρο, που ψάρευαν κοντά στην ακτή· μετά έκανε νόημα στον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, που ήταν σε μια βάρκα εκεί κοντά, συζητώντας με τον πατέρα τους τον Ζεβεδαίο, και μπαλώνοντας τα δίχτυα τους. Δύο- δύο μάζεψε και τους άλλους αποστόλους, και όταν είχε συγκεντρώσει και τους δώδεκα, τους πήρε και πήγαν στα ορεινά βόρεια της Καπερναούμ, όπου συνέχισε να τους δίνει οδηγίες για την επίσημη χειροτονία τους.

140:0.3 (1568.3) Για πρώτη φορά και οι δώδεκα απόστολοι ήταν σιωπηλοί· ακόμα και ο Πέτρος ήταν στοχαστικός. Επιτέλους η πολυαναμενόμενη στιγμή είχε φτάσει! Θα έφευγαν με τον Κύριο για να συμμετέχουν σε κάποια επίσημη τελετή προσωπικής μύησης και συλλογικής αφιέρωσης στο ιερό έργο της αντιπροσώπευσης του Κυρίου τους στην διακήρυξη για τον ερχομό της βασιλείας του Πατέρα.

1. ΠΡΟΚΑΤΑΡΚΤΙΚΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ

140:1.1 (1568.4) Πριν την λειτουργία της επίσημης χειροτονίας ο Ιησούς μίλησε στους δώδεκα, έτσι όπως ήταν καθισμένοι γύρω του: «Αδερφοί μου, αυτή η ώρα της βασιλείας έχει έρθει. Σας ξεχώρισα εδώ μαζί μου για να σας παρουσιάσω στον Πατέρα μου σαν πρέσβεις της βασιλείας. Μερικοί από εσάς με άκουσαν να μιλώ για αυτή την βασιλεία στην συναγωγή όταν κλήθηκαν οι πρώτοι από εσάς. Ο καθένας σας έχει μάθει περισσότερα για την βασιλεία του Πατέρα εφόσον έχετε εργαστεί μαζί μου στις πόλεις γύρω από την Θάλασσα της Γαλιλαίας. Αλλά αυτή την στιγμή έχω κάτι περισσότερο να σας πω σχετικά με αυτήν την βασιλεία.

140:1.2 (1568.5) «Η νέα βασιλεία που πρόκειται να εδραιώσει ο Πατέρας μου στις καρδιές των παιδιών του στην γη θα είναι μια αιώνια βασιλεία. Δεν θα υπάρχει τέλος σε αυτή την κυριαρχία του Πατέρα μου στις καρδιές αυτών που επιθυμούν να πράττουν τον θείο θέλημά του. Σας δηλώνω ότι ο Πατέρας μου δεν είναι ο Θεός των Ιουδαίων ή των ειδωλολατρών. Πολλοί θα έρθουν από ανατολή και δύση να καθίσουν μαζί μας στο βασίλειο του Πατέρα, ενώ πολλά από τα παιδιά του Αβραάμ θα αρνηθούν να εισέλθουν σε αυτή την νέα αδελφότητα της κυριαρχίας του πνεύματος του Πατέρα στις καρδιές παιδιών των ανθρώπων.

140:1.3 (1568.6) «Η δύναμη αυτού του βασιλείου θα βρίσκεται, όχι στην στρατιωτική ισχύ ούτε στην δύναμη του πλούτου, αλλά περισσότερο στην δόξα του θείου πνεύματος που θα έρθει να διδάξει τις διάνοιες και να κυβερνήσει τις καρδιές των αναγεννημένων πολιτών αυτού του ουράνιου βασιλείου, τους υιούς του Θεού. Αυτή είναι η αδελφότητα της αγάπης όπου κυβερνά η δικαιοσύνη, και της οποίας το αγωνιστικό σύνθημα θα είναι: Επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία. Αυτή η βασιλεία, την οποία τόσο σύντομα θα προχωρήσετε στο να διακηρύσσετε, είναι ο πόθος των καλών ανθρώπων όλων των εποχών, η ελπίδα ολόκληρης της γης, και η εκπλήρωση των σοφών υποσχέσεων όλων των προφητών.

140:1.4 (1569.1) «Αλλά για σας παιδιά μου, και για όλους τους άλλους που θα θελήσουν να σας ακολουθήσουν σε αυτήν την βασιλεία, υπάρχει μια σκληρή δοκιμασία. Η πίστη από μόνη της θα σας περάσει από τις θύρες της, αλλά θα πρέπει να καρποφορήσετε τους καρπούς του πνεύματος του Πατέρα μου αν θέλετε να συνεχίσετε να ανέρχεστε στην προοδευτική ζωή της θείας αδελφότητας. Αληθώς, αληθώς σας λέγω, δεν θέλει εισέλθει εις την βασιλείαν των ουρανών πας ο λέγων προς εμέ, Κύριε, Κύριε, αλλ’ ο πράττων το θέλημα του Πατρός μου του εν τοις ουρανοίς.

140:1.5 (1569.2) «Το μήνυμά σας στον κόσμο θα είναι: Αναζητήστε πρώτα τη βασιλεία του Θεού και την δικαιοσύνη του, και βρίσκοντας αυτά, όλα τα άλλα επουσιώδη πράγματα για την αιώνια ζωή θα έχουν εξασφαλισθεί. Και τώρα να σας ξεκαθαρίσω ότι η βασιλεία του Πατέρα μου δεν θα έρθει με μια εξωτερική επίδειξη δύναμης ή με απρεπείς διαδηλώσεις. Δεν πρόκειται συνεπώς να διακηρύξετε την βασιλεία των ουρανών, λέγοντας, “είναι εδώ” ή “είναι εκεί”, γιατί αυτή η βασιλεία την οποία διακηρύσσετε είναι ο Θεός εντός σας.

140:1.6 (1569.3) «Όποιος θέλει να γίνει σπουδαίος στο βασίλειο του Πατέρα μου θα είναι υπηρέτης όλων· και όποιος θέλει να είναι πρώτος ανάμεσά σας, ας γίνει ο υπηρέτης των αδερφών του. Αλλά άπαξ και γίνετε πραγματικά δεκτοί ως πολίτες του ουράνιου βασιλείου, δεν θα είστε πλέον υπηρέτες, αλλά υιοί, υιοί του ζώντος Θεού. Και έτσι θα προοδεύσει αυτό το βασίλειο στον κόσμο μέχρι να καταρρίψει κάθε φραγμό και όλοι οι άνθρωποι έρθουν να γνωρίσουν τον Πατέρα μου και να πιστέψουν στην σωτήρια αλήθεια που έχω έρθει να κηρύξω. Ακόμα και τώρα είναι πλησίον η βασιλεία των ουρανών, και είναι τινές των εδώ ισταμένων, οίτινες δεν θέλουσι γευθή θάνατον, εωσού ίδωσι την βασιλείαν του Θεού ελθούσαν μετά δυνάμεως.»

140:1.7 (1569.4) «Και αυτό που βλέπουν τώρα τα μάτια σας, αυτό το μικρό ξεκίνημα με δώδεκα κοινούς ανθρώπους, θα πολλαπλασιαστεί και θα αναπτυχθεί μέχρι που τελικά όλη η γη θα γεμίσει με ύμνους προς τον Πατέρα μου. Και δεν θα είναι τόσο από τα λόγια που θα λέτε, όσο με τις ζωές που θα ζείτε, που οι άνθρωποι θα γνωρίζουν ότι ήσασταν μαζί μου και έχετε γνωρίσει τις αλήθειες της βασιλείας. Και ενώ δεν θέλω να επιβαρύνω τον νου σας, θα θέσω όμως στις ψυχές σας την σοβαρή ευθύνη να με αντιπροσωπεύσετε στον κόσμο όταν σύντομα σας αφήσω όπως αντιπροσωπεύω τώρα εγώ τον Πατέρα μου σε αυτή την ζωή που ζω στην σάρκα.» Και όταν τελείωσε αυτά που είχε να πει, σηκώθηκε όρθιος.

2. Η ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ

140:2.1 (1569.5) Ο Ιησούς υπέδειξε τώρα στους δώδεκα θνητούς που μόλις είχαν ακούσει την διακήρυξή σχετικά με την βασιλεία, να γονατίσουν σε κύκλο γύρω του. Τότε ο Κύριος τοποθέτησε τα χέρια του στην κεφαλή του κάθε ενός αποστόλου, αρχίζοντας με τον Ιούδα τον Ισκαριώτη και τελειώνοντας με τον Ανδρέα. Όταν τους ευλόγησε, άπλωσε τα χέρια του και προσευχήθηκε:

140:2.2 (1569.6) «Πατέρα μου, σου φέρνω τώρα αυτούς τους ανθρώπους, τους αγγελιαφόρους μου. Από τα παιδιά μας στην γη έχω διαλέξει αυτούς τους δώδεκα για να με εκπροσωπήσουν όπως εγώ εκπροσωπώ εσένα. Αγάπα τους και να είσαι μαζί τους όπως αγάπησες και ήσουν με εμένα. Και τώρα, Πατέρα, δώσε σε αυτούς τους άνδρες σοφία καθώς τοποθετώ όλες τις υποθέσεις της επερχόμενης βασιλείας στα χέρια τους. Και θα ήθελα, εάν είναι το θέλημά σου, να παραμείνω στην γη για κάποιο χρόνο να τους βοηθήσω στα έργα τους για την βασιλεία. Και πάλι, Πατέρα μου, σε ευχαριστώ για αυτούς τους ανθρώπους, και τους αναθέτω στην φύλαξή σου όσο εγώ προχωρώ να ολοκληρώσω το έργο που μου έχεις αναθέσει.»

140:2.3 (1570.1) Όταν ο Ιησούς είχε τελειώσει την προσευχή του, οι απόστολοι παρέμειναν ο καθένας σκυμμένος στην θέση του. Και πέρασαν αρκετά λεπτά πριν τολμήσει ο Πέτρος να σηκώσει το βλέμμα του προς τον Κύριο. Ένας – ένας αγκάλιασαν τον Ιησού, αλλά κανένας τους δεν είπε τίποτα. Επικρατούσε μια μεγαλειώδης ησυχία στο χώρο ενώ ένα πλήθος ουράνιων υπάρξεων παρακολουθούσαν από ψηλά αυτήν την κατανυκτική και ιερή σκηνή – τον Δημιουργό ενός σύμπαντος να θέτει τις υποθέσεις της θείας αδελφότητας του ανθρώπου υπό την διεύθυνση ανθρώπινων διανοιών.

3. ΤΟ ΚΥΡΗΓΜΑ ΤΗΣ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑΣ

140:3.1 (1570.2) Έπειτα ο Ιησούς μίλησε, λέγοντας: «Τώρα που είστε οι πρεσβευτές του βασιλείου του Πατέρα μου, έχετε συνακόλουθα γίνει μια τάξη ανθρώπων ξεχωριστή και διακεκριμένη από όλους τους άλλους ανθρώπους στην γη. Δεν είσαστε πια άνθρωποι ανάμεσα σε ανθρώπους αλλά οι πεφωτισμένοι πολίτες μιας άλλης και ουράνιας χώρας ανάμεσα στα αδαή πλάσματα αυτού του σκοτεινού κόσμου. Δεν είναι πια αρκετό να ζείτε όπως ζούσατε πριν από αυτή την ώρα, αλλά από τώρα και στο εξής πρέπει να ζείτε ως εκείνοι που έχουν γευτεί τις δόξες μιας καλύτερης ζωής και έχουν σταλεί πίσω στην γη σαν πρεσβευτές του Κυρίαρχου εκείνου του νέου και καλύτερου κόσμου. Από τον δάσκαλο αναμένονται περισσότερα απ’ όσα αναμένονται από τον μαθητή· από τον αφέντη απαιτούνται περισσότερα απ’ όσα απαιτούνται από τον υπηρέτη. Από τους πολίτες του ουράνιου βασιλείου απαιτούνται περισσότερα απ’ όσα απαιτούνται από τους πολίτες της γήινης διακυβέρνησης. Ορισμένα από τα πράγματα που πρόκειται να σας πω μπορεί να σας φαίνονται δύσκολα, αλλά έχετε επιλέξει να με αντιπροσωπεύσετε στον κόσμο όπως εγώ τώρα αντιπροσωπεύω τον Πατέρα· και σαν εκπρόσωποί μου στην γη θα είστε υποχρεωμένοι να συμμορφώνεστε με εκείνες τις διδασκαλίες και πρακτικές που αντικατοπτρίζουν τα ιδανικά μου περί θνητού βίου στους κόσμους του διαστήματος, για τα οποία αποτελώ παράδειγμα με την γήινη ζωή μου της αποκάλυψης του Πατέρα που είναι στον ουρανό.

140:3.2 (1570.3) «Σας αποστέλλω να διακηρύξετε την ελευθερία στους πνευματικά αιχμαλώτους, την χαρά σε εκείνους που είναι δέσμιοι του φόβου, και να θεραπεύσετε τους ασθενείς σύμφωνα με το θέλημα του Πατέρα μου στον ουρανό. Όταν βλέπετε τα παιδιά μου στεναχωρημένα, να τους μιλάτε ενθαρρυντικά, και να τους λέτε:

140:3.3 (1570.4) «Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, διότι αυτών είναι η βασιλεία των ουρανών και οι θησαυροί της.

140:3.4 (1570.5) «Μακάριοι οι πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην, ότι αυτοί χορτασθήσονται.

140:3.5 (1570.6) «Μακάριοι οι πραείς, ότι αυτοί κληρονομήσουσι την γην.

140:3.6 (1570.7) «Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία, ότι αυτοί τον Θεόν όψονται.

140:3.7 (1570.8) «Και να πείτε στα παιδιά μου και τα ακόλουθα λόγια πνευματικής ενθάρρυνσης και υπόσχεσης:

140:3.8 (1570.9) «Μακάριοι οι πενθούντες, διότι αυτοί θέλουσι παρηγορηθή. Μακάριοι είναι αυτοί που θρηνούν διότι αυτοί θα δεχτούν το πνεύμα της χαράς.

140:3.9 (1570.10) «Μακάριοι οι ελεήμονες, ότι αυτοί ελεηθήσονται.

140:3.10 (1570.11) «Μακάριοι οι ειρηνοποιοί, ότι αυτοί υιοί του Θεού κληθήσονται.

140:3.11 (1570.12) «Μακάριοι οι δεδιωγμένοι ένεκεν δικαιοσύνης, διότι αυτών είναι η βασιλεία των ουρανών. Μακάριοι είσθε, όταν σας ονειδίσωσι και διώξωσι και είπωσιν εναντίον σας πάντα κακόν λόγον ψευδόμενοι. Χαίρετε και αγαλλιάσθε, διότι ο μισθός σας είναι πολύς εν τοις ουρανοίς.

140:3.12 (1570.13) «Αδερφοί μου, καθώς σας αποστέλλω είσθε το άλας της γής· άλας σωτηρίας γεύσεως. Εάν δε το άλας διαφθαρή, με τι θέλει αλατισθή; εις ουδέν πλέον χρησιμεύει ειμή να ριφθή έξω και να καταπατήται υπό των ανθρώπων.

140:3.13 (1570.14) «Σεις είσθε το φως του κόσμου· πόλις κειμένη επάνω όρους δεν δύναται να κρυφθή. Ουδέ ανάπτουσι λύχνον και θέτουσιν αυτόν υπό τον μόδιον, αλλ’ επί τον λυχνοστάτην, και φέγγει εις πάντας τους εν τη οικία. Ούτως ας λάμψη το φως σας έμπροσθεν των ανθρώπων, διά να ίδωσι τα καλά σας έργα και δοξάσωσι τον Πατέρα σας τον εν τοις ουρανοίς.

140:3.14 (1571.1) «Σας στέλνω στον κόσμο να με εκπροσωπήσετε και να ενεργήσετε ως πρέσβεις του βασιλείου του Πατρός μου, και όπως διακηρύσσετε τα καλά νέα, να έχετε εμπιστοσύνη στον Πατέρα του οποίου είστε οι αγγελιαφόροι. Μην αντιστέκεστε βίαια στην αδικία · μη πεποίθατε επί του σάρκινου βραχίονος. Όστις σε ραπίση εις την δεξιάν σου σιαγόνα, στρέψον εις αυτόν και την άλλην. Να είστε πρόθυμοι να υπομένετε την αδικία παρά να προσφεύγετε στα δικαστήρια μεταξύ σας. Με καλοσύνη και έλεος να βοηθάτε όλους εκείνους που είναι δυστυχισμένοι και βρίσκονται σε ανάγκη.

140:3.15 (1571.2) «Σας λέγω: Αγαπάτε τους εχθρούς σας, ευλογείτε εκείνους, οίτινες σας καταρώνται, ευεργετείτε εκείνους, οίτινες σας μισούσι, και προσεύχεσθε υπέρ εκείνων, οίτινες σας βλάπτουσι και σας κατατρέχουσι. Και ό,τι πιστεύετε ότι θα έκανα εγώ για τους ανθρώπους, το ίδιο να κάνετε κι εσείς για εκείνους.

140:3.16 (1571.3) «Ο Πάτερας σας στον ουρανό ανατέλλει τον ήλιον αυτού επί πονηρούς και αγαθούς και βρέχει επί δικαίους και αδίκους. Εστέ οι υιοί του Θεού· και επί πλέον, είστε τώρα οι πρέσβεις του βασιλείου του Πατέρα μου. Να είστε ελεήμονες, όπως ελεήμων είναι και ο Θεός, και στο αιώνιο μέλλον του βασιλείου θα είστε τέλειοι, όπως τέλειος είναι και ο ουράνιος Πατέρας σας.

140:3.17 (1571.4) «Έργο σας είναι να σώζετε ανθρώπους, και όχι να τους κρίνετε. Στο τέλος της επίγειας ζωής σας όλοι περιμένετε έλεος· έτσι απαιτώ από εσάς σε όλη την θνητή ζωή σας να δείχνετε έλεος σε όλους τους αδερφούς σας στην σάρκα. Ή πως ερείς τω αδερφώ σου άφες εκβάλω το κάρφος από του οφθαλμού σου, και ιδού ο δοκός εν τω οφθαλμώ σου. Έκβαλε πρώτον την δοκόν εκ του οφθαλμού σου και τότε διαβλέψεις εκβαλείν το κάρφος εκ του οφθαλμού του αδερφού σου.

140:3.18 (1571.5) «Να διακρίνετε καθαρά την αλήθεια· διάγετε βίον ορθόν άνευ φόβου· και έτσι θα είστε οι απόστολοί μου και οι πρέσβεις του Πατρός μου. Έχετε ακούσει να λέγεται: “Τυφλός δε τυφλόν εάν οδηγή, αμφότεροι εις βόθρον θέλουσι πέσει.” Αν θέλετε να οδηγείτε άλλους στην βασιλεία, πρέπει εσείς οι ίδιοι να βαδίζετε στο καθαρό φως της ζώσης αλήθειας. Σε όλο το έργο της βασιλείας σας προτρέπω να επιδείξετε δίκαιη κρίση και οξυδερκή σοφία. Μη δώσητε το άγιον εις τους κύνας μηδέ ρίψητε τους μαργαρίτας σας έμπροσθεν των χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αυτούς με τους πόδας αυτών και στραφέντες σας διασχίσωσιν.

140:3.19 (1571.6) «Προσέχετε δε από των ψευδοπροφητών, οίτινες έρχονται προς εσάς με ενδύματα προβάτων, έσωθεν όμως είναι λύκοι άρπαγες. Από των καρπών αυτών θέλετε γνωρίσει αυτούς. Μήποτε συνάγουσιν από ακανθών σταφύλια ή από τριβόλων σύκα; Ούτω παν δένδρον καλόν κάμνει καλούς καρπούς, το δε σαπρόν δένδρον κάμνει κακούς καρπούς. Δεν δύναται δένδρον καλόν να κάμνη καρπούς κακούς, ουδέ δένδρον σαπρόν να κάμνη καρπούς καλούς. Παν δένδρον μη κάμνον καρπόν καλόν εκκόπτεται και εις πυρ βάλλεται. Για την απόκτηση πρόσβασης στην βασιλεία των ουρανών, το κίνητρο είναι που μετράει. Ο Πατέρας μου κοιτάζει στις καρδιές των ανθρώπων και κρίνει από τους βαθύτερες επιθυμίες τους και τις ειλικρινείς προθέσεις τους.

140:3.20 (1571.7) «Στην σπουδαία ημέρα της κρίσεως για την βασιλεία “πολλοί θέλουσιν ειπεί προς εμέ εν εκείνη τη ημέρα, Κύριε, Κύριε, δεν προεφητεύσαμεν εν τω ονόματί σου, και εν τω ονόματί σου εξεβάλομεν δαιμόνια, και εν τω ονόματί σου εκάμομεν θαύματα πολλά; Και τότε θέλω ομολογήσει προς αυτούς ότι ποτέ δεν σας εγνώρισα· φεύγετε απ’ εμού οι εργαζόμενοι την ανομίαν.” Αλλά κάθε ένας που ακούσει αυτά τα λόγια και εκτελέσει ειλικρινά την αποστολή του να με εκπροσωπεί ενώπιον των ανθρώπων όπως εγώ εκπροσωπώ τον Πατέρα μου σε σας, θα έχει πλουσιοπάροχη είσοδο στην υπηρεσία μου και στο βασίλειο του ουράνιου Πατέρα.»

140:3.21 (1571.8) Ο Ιησούς ποτέ δεν είχε ξαναμιλήσει στους αποστόλους με αυτόν τον τρόπο, γιατί τους μίλησε σαν κάποιος που κατείχε ανώτατη εξουσία. Κατέβηκαν από το βουνό περίπου κατά το ηλιοβασίλεμα, αλλά κανένας τους δεν έκανε καμία ερώτηση στον Ιησού.

4. ΣΕΙΣ ΕΙΣΘΕ ΤΟ ΑΛΑΣ ΤΗΣ ΓΗΣ

140:4.1 (1572.1) Η αποκαλούμενη «Η επί του όρους ομιλία» δεν είναι το ευαγγέλιο του Ιησού. Μπορεί να περιέχει πολλές χρήσιμες διδασκαλίες, αλλά ήταν η τέλεση της χειροτονίας των δώδεκα αποστόλων. Ήταν η προσωπική ανάθεση του Κυρίου σε εκείνους που επρόκειτο να συνεχίσουν κηρύσσοντας το ευαγγέλιο και φιλοδοξώντας να τον εκπροσωπήσουν στον κόσμο των ανθρώπων όπως αυτός τόσο εύγλωττα και τέλεια ήταν αντιπροσωπευτικός του Πατέρα του.

140:4.2 (1572.2) «Είσθε το άλας της γής· άλας σωτηρίας γεύσεως. Εάν δε το άλας διαφθαρή, με τι θέλει αλατισθή; εις ουδέν πλέον χρησιμεύει ειμή να ριφθή έξω και να καταπατήται υπό των ανθρώπων.»

140:4.3 (1572.3) Τον καιρό του Ιησού το αλάτι ήταν πολύτιμο. Το χρησιμοποιούσαν ακόμα και ως χρήμα. Η σύγχρονη λέξη salary (μισθός) προέρχεται από την λέξη salt (αλάτι). Το αλάτι όχι μόνο νοστιμεύει το φαγητό, αλλά είναι και συντηρητικό. Κάνει τα άλλα πράγματα πιο γευστικά, και έτσι εξυπηρετεί με το να δαπανάται.

140:4.4 (1572.4) «Σεις είσθε το φως του κόσμου· πόλις κειμένη επάνω όρους δεν δύναται να κρυφθή· ουδέ ανάπτουσι λύχνον και θέτουσιν αυτόν υπό τον μόδιον, αλλ’ επί τον λυχνοστάτην, και φέγγει εις πάντας τους εν τη οικία. Ούτως ας λάμψη το φως σας έμπροσθεν των ανθρώπων, διά να ίδωσι τα καλά σας έργα και δοξάσωσι τον Πατέρα σας τον εν τοις ουρανοίς.»

140:4.5 (1572.5) Ενώ το φως διαλύει το σκοτάδι, μπορεί όμως και να είναι τόσο «εκτυφλωτικό» που να συγχύζει και να παρεμποδίζει. Νουθετούμεθα να αφήνουμε το φως μας να λάμπει τόσο που οι συνάνθρωποί μας να οδηγούνται σε νέα και θεϊκά μονοπάτια εμπλουτισμένης ζωής. Το φως μας θα πρέπει να λάμπει τόσο ώστε να μην τραβά την προσοχή στον εαυτό. Ακόμα και το επάγγελμα κάποιου μπορεί να αξιοποιηθεί σαν αποτελεσματικός «ανακλαστήρας» για την διάδοση αυτού του φωτός της ζωής.

140:4.6 (1572.6) Ο ισχυρός χαρακτήρας δεν απορρέει από το να μην κάνεις λάθος αλλά μάλλον από το να κάνεις πραγματικά το σωστό. Η αυταπάρνηση είναι το έμβλημα της ανθρώπινης μεγαλοσύνης. Τα ανώτατα επίπεδα αυτο-συνείδησης επιτυγχάνονται με την λατρεία και την υπηρεσία. Το ευτυχισμένο και αποτελεσματικό άτομο κινητοποιείται, όχι από τον φόβο της αδικοπραγίας, αλλά από την αγάπη του δίκαια πράττειν.

140:4.7 (1572.7) «Από των καρπών αυτών θέλετε γνωρίσει αυτούς». Η προσωπικότητα είναι βασικά αμετάβλητη· αυτό που αλλάζει – αναπτύσσεται – είναι ο ηθικός χαρακτήρας. Το σημαντικότερο σφάλμα των σύγχρονων θρησκειών είναι ο αρνητισμός. Το δέντρο που δεν φέρει καρπούς «εκκόπτεται και εις πυρ βάλλεται.» Η ηθική αξία δεν μπορεί να απορρέει από την απλή καταστολή – την υπακοή στην διαταγή «Μην.» Ο φόβος και η αισχύνη είναι ανάξια κίνητρα για την θρησκευτική ζωή. Η θρησκεία είναι έγκυρη μόνον όταν αποκαλύπτει την πατρότητα του Θεού και ενισχύει την αδελφοσύνη των ανθρώπων.

140:4.8 (1572.8) Μια αποτελεσματική φιλοσοφία δημιουργείται με τον συνδυασμό της κοσμικής διορατικότητας και του συνόλου των συναισθηματικών αντιδράσεων κάποιου στο κοινωνικό και οικονομικό περιβάλλον του. Να θυμάστε: Ενώ οι έμφυτες ορμές δεν μπορεί να τροποποιηθεί ουσιαστικά, οι συναισθηματικές ανταποκρίσεις σε αυτές τις ορμές μπορούν να αλλάξουν· έτσι η ηθική φύση μπορεί να τροποποιηθεί, ο χαρακτήρας μπορεί να βελτιωθεί. Στον ισχυρό χαρακτήρα οι συναισθηματικές αντιδράσεις αφομοιώνονται και συντονίζονται, και έτσι δημιουργείται μια ενοποιημένη προσωπικότητα. Η ελλιπής ενοποίηση εξασθενεί την ηθική φύση και προκαλεί δυστυχία.

140:4.9 (1572.9) Χωρίς έναν αξιόλογο στόχο, η ζωή καθίσταται άσκοπη και ανώφελη, και έχει σαν αποτέλεσμα μεγάλη δυστυχία. Η ομιλία του Ιησού στην χειροτονία των δώδεκα αποτελεί πρότυπη φιλοσοφία ζωής. Ο Ιησούς προέτρεψε τους ακολούθους του να ασκούν βιωματική πίστη. Τους νουθέτησε να μην βασίζονται στην απλή νοητική συγκατάθεση, την ευπιστία, και την εδραιωμένη εξουσία.

140:4.10 (1573.1) Η εκπαίδευση θα έπρεπε να είναι μια τεχνική εκμάθησης (ανακάλυψης) των καλύτερων μεθόδων ικανοποίησης των φυσικών και έμφυτων ορμών, και η ευτυχία είναι το συνολικό αποτέλεσμα αυτών των διευρυμένων τεχνικών συναισθηματικών ικανοποιήσεων. Η ευτυχία λίγο βασίζεται στο περιβάλλον, αν και το ευχάριστο περιβάλλον μπορεί πολύ να συνεισφέρει.

140:4.11 (1573.2) Κάθε θνητός πραγματικά ποθεί να είναι ολοκληρωμένος άνθρωπος, να είναι τέλειος όπως τέλειος είναι και ο Πατέρας στον ουρανό, και αυτή η ικανοποίηση είναι εφικτή αφού σε τελευταία ανάλυση το «σύμπαν είναι πραγματικά πατρικό.»

5. ΠΑΤΡΙΚΗ ΚΑΙ ΑΔΕΛΦΙΚΗ ΑΓΑΠΗ

140:5.1 (1573.3) Από την Επί του όρους Ομιλία έως το Μυστικό Δείπνο, ο Ιησούς δίδασκε τους οπαδούς να εκδηλώνουν πατρική αγάπη παρά αδερφική αγάπη. Η αδερφική αγάπη θα αγαπούσε τον γείτονά σου όπως αγαπάς τον εαυτό σου, και αυτό θα ήταν επαρκής εκπλήρωση του «χρυσού κανόνα». Αλλά η πατρική στοργή θα απαιτούσε να αγαπάς τους θνητούς συντρόφους σου όπως σε αγαπά ο Ιησούς.

140:5.2 (1573.4) Ο Ιησούς αγαπά την ανθρωπότητα με μια διπλή στοργή. Έζησε στην γη ως διττή προσωπικότητα – ανθρώπινη και θεία. Ως ο Υιός του Θεού αγαπά τους ανθρώπους με πατρική αγάπη – είναι ο Δημιουργός του ανθρώπου, ο συμπαντικός του Πατέρας. Ως ο Υιός του Ανθρώπου, ο Ιησούς αγαπά τους θνητούς σαν αδερφός – ήταν πραγματικά ένας άνθρωπος ανάμεσα ανθρώπους.

140:5.3 (1573.5) Ο Ιησούς δεν ανέμενε από τους ακολούθους του να επιτύχουν μια ανέφικτη εκδήλωση αδερφικής αγάπης, αλλά ανέμενε από αυτούς να αγωνίζονται να μοιάσουν με τον Θεό – να είναι τέλειοι, καθώς ο Πατέρας εν τοις ουρανοίς είναι τέλειος – να μπορέσουν να αρχίσουν να βλέπουν τους ανθρώπους όπως βλέπει ο Θεός τα πλάσματά του και ως εκ τούτου να μπορέσουν να αρχίσουν να αγαπούν τους ανθρώπους όπως τους αγαπά ο Θεός – να επιδείξουν τις απαρχές μιας πατρικής αγάπης. Στην πορεία αυτών των παραινέσεων προς τους δώδεκα απόστολους, ο Ιησούς ζήτησε να αποκαλύψει αυτή την νέα έννοια της πατρικής αγάπης έτσι όπως σχετίζεται με συγκεκριμένες συναισθηματικές συμπεριφορές που αφορούν την δημιουργία πολυάριθμων περιβαλλοντολογικών κοινωνικών προσαρμογών.

140:5.4 (1573.6) Ο Κύριος ξεκίνησε αυτή την βαρυσήμαντη ομιλία εφιστώντας την προσοχή σε τέσσερις συμπεριφορές πίστης σαν το προοίμιο στην μεταγενέστερη απεικόνιση των τεσσάρων υπερβατικών και υπέρτατων αντιδράσεων πατρικής αγάπης σε αντίθεση με τους περιορισμούς της απλής αδερφικής αγάπης.

140:5.5 (1573.7) Πρώτα μίλησε για εκείνους που ήταν φτωχοί στο πνεύμα, λαχταρούσαν τη δικαιοσύνη, υπέμεναν στην πραότητα και ήταν αγνοί στην καρδιά. Θνητοί τέτοιας πνευματικής οξυδέρκειας θα αναμένονταν να επιτύχουν τέτοια επίπεδα θείας ανιδιοτέλειας ώστε να είναι ικανοί να επιχειρήσουν την εκπληκτική άσκηση της πατρικής στοργής· ότι ακόμα και πενθούντες θα είχαν την δύναμη να δείχνουν έλεος, να προωθούν την ειρήνη, να υπομένουν τους διωγμούς, και μέσα σε όλες αυτές τις δύσκολες καταστάσεις να αγαπούν ακόμα και την άστοργη ανθρωπότητα με πατρική αγάπη. Η στοργή ενός πατέρα μπορεί να επιτύχει επίπεδα αφοσίωσης τα οποία απείρως υπερβαίνουν την στοργή ενός αδερφού.

140:5.6 (1573.8) Η πίστη και η αγάπη αυτών των μακαρισμών δυναμώνουν τον ηθικό χαρακτήρα και δημιουργούν ευτυχία. Ο φόβος και ο θυμός εξασθενούν τον χαρακτήρα και καταστρέφουν την ευτυχία. Αυτό το βαρυσήμαντο κήρυγμα ξεκίνησε με την μνεία της ευτυχίας.

140:5.7 (1573.9) 1. «Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι – οι ταπεινοί.» Για ένα παιδί, η ευτυχία είναι η ικανοποίηση των άμεσων πόθων του για ηδονή. Ο ενήλικος είναι πρόθυμος να σπείρει σπόρους αυταπάρνησης για να θερίσει αργότερα τους καρπούς της επαυξημένης ευτυχίας. Από τον καιρό του Ιησού και έκτοτε, η ευτυχία υπερβολικά συχνά έχει συνδεθεί με την ιδέα της κατοχής πλούτου. Στην ιστορία του τελώνη και του Φαρισαίου που προσεύχονταν στον ναό, ο ένας αισθανόταν πλούσιος στο πνεύμα – εγωιστής· ο άλλος αισθανόταν «πτωχός τω πνεύματι» – ταπεινός. Ο ένας ήταν αυτάρεσκος· ο άλλος ήταν διδάξιμος και αναζητούσε την αλήθεια. Οι φτωχοί στο πνεύμα αναζητούν στόχους πνευματικού πλούτου – τον Θεό. Και τέτοιοι αναζητητές της αλήθειας δεν χρειάζεται να αναμένουν επιβραβεύσεις σε ένα μακρινό μέλλον· ανταμείβονται τώρα. Βρίσκουν την βασιλεία του ουρανού μέσα στις ίδιες τις καρδιές τους, και βιώνουν τέτοια ευτυχία τώρα.

140:5.8 (1574.1) 2. «Μακάριοι οι πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην, ότι αυτοί χορτασθήσονται.» Μόνο εκείνοι που αισθάνονται φτωχοί στο πνεύμα θα «πεινάσουν» ποτέ για δικαιοσύνη. Μόνο οι ταπεινοί αναζητούν την θεία δύναμη και διψούν για πνευματική δύναμη. Αλλά είναι πάρα πολύ επικίνδυνο να καταφύγετε σε πνευματική νηστεία για να βελτιώσετε την όρεξη για πνευματικά χαρίσματα. Η σωματική νηστεία γίνεται επικίνδυνη μετά από τέσσερις ή πέντε μέρες· κάποιος χάνει όλη την όρεξή του για φαγητό. Η παρατεταμένη νηστεία, είτε σωματική είτε πνευματική, τείνει να καταστρέφει την πείνα.

140:5.9 (1574.2) Η εμπειρική δικαιοσύνη είναι ευχαρίστηση, και όχι καθήκον. Η δικαιοσύνη του Ιησού είναι δυναμική αγάπη – πατρική – αδερφική στοργή. Δεν είναι ο αρνητικός ή απαγορευτικός τύπος δικαιοσύνης. Πως θα μπορούσε κάποιος να λαχταρά κάτι αρνητικό – κάτι που να μην πρέπει να κάνει;

140:5.10 (1574.3) Δεν είναι εύκολο να διδάξεις ένα παιδικό νου αυτούς τους δύο πρώτους μακαρισμούς, αλλά ο ώριμος νους θα έπρεπε να αντιλαμβάνεται την σημασία τους.

140:5.11 (1574.4) 3. «Μακάριοι οι πραείς, ότι αυτοί κληρονομήσουσι την γην.» Η γνήσια πραότητα δεν έχει καμιά σχέση με τον φόβο. Είναι μάλλον η διάθεση του ανθρώπου να συνεργάζεται με τον Θεό –«γεννηθήτω το θέλημά σου». Περιλαμβάνει υπομονή και ανεκτικότητα και κίνητρό της είναι η ακλόνητη πίστη σε ένα έννομο και φιλικό σύμπαν. Κυριεύει όλους τους πειρασμούς για αποστασία ενάντια στη θεία καθοδήγηση. Ο Ιησούς ήταν ο ιδανικός πράος άνθρωπος της Ουράντια, και κληρονόμησε ένα αχανές σύμπαν.

140:5.12 (1574.5) 4. «Μακάριοι οι αγνοί τη καρδία, ότι αυτοί τω Θεό όψονται.» Η πνευματική αγνότητα δεν είναι αρνητική ιδιότητα, εκτός από το ότι της λείπει καχυποψία και εκδίκηση. Συζητώντας για την αγνότητα, ο Ιησούς δεν σκόπευε να ασχοληθεί αποκλειστικά με τις διαθέσεις των φύλων. Περισσότερο αναφερόταν στην πίστη που θα έπρεπε να έχει ο άνθρωπος προς τους συνανθρώπους του· αυτή την πίστη που έχει ο γονέας προς το παιδί του, και που τον κάνει ικανό να αγαπά τους συνανθρώπους του όπως θα τους αγαπούσε ένας πατέρας. Μια πατρική αγάπη δεν χρειάζεται να παραχαϊδεύει, και δεν παραβλέπει το κακό, αλλά είναι πάντα αντι-κυνική. Η πατρική αγάπη έχει μοναδικότητα σκοπού, και πάντα ψάχνει το καλύτερο στους ανθρώπους· αυτή είναι η στάση ενός πραγματικού γονέα.

140:5.13 (1574.6) Το να βλέπεις τον Θεό – μέσα από την πίστη – σημαίνει το να αποκτήσεις αληθινή πνευματική ενόραση. Και η πνευματική ενόραση ενισχύει την καθοδήγηση του Προσαρμοστή, και τελικά αυτά αυξάνουν την Θεϊκή συνειδητότητα. Και όταν γνωρίζετε τον Πατέρα, επιβεβαιώνεστε στη διαβεβαίωση της θείας υιότητας, και μπορείτε όλο και περισσότερο να αγαπάτε τον κάθε ένα από τους αδερφούς σας αν σαρκί, όχι μόνο ως αδερφός – με αδερφική αγάπη – αλλά επίσης και ως πατέρας – με πατρική στοργή.

140:5.14 (1574.7) Είναι εύκολο να διδάξεις αυτή την παραίνεση σε ένα παιδί. Τα παιδιά είναι από φύση τους γεμάτα εμπιστοσύνη, και οι γονείς θα έπρεπε να φροντίζουν να μην χάνουν αυτή την απλή πίστη. Στην ενασχόληση με παιδιά, να αποφεύγετε κάθε εξαπάτηση και απέχετε από το να υποδηλώνετε καχυποψία. Με σύνεση να τα βοηθάτε να επιλέγουν τους ήρωές τους και να διαλέγουν το έργο της ζωής τους.

140:5.15 (1574.8) Και έπειτα ο Ιησούς συνέχισε να διδάσκει τους οπαδούς του για την πραγμάτωση του κύριου σκοπού κάθε ανθρώπινου αγώνα – την τελειότητα – ακόμα και την θεία επίτευξη. Πάντα τους νουθετούσε: «Εστέ λοιπόν σεις τέλειοι, καθώς ο Πατήρ σας ο εν τοις ουρανοίς είναι τέλειος.» Δεν προέτρεπε τους δώδεκα να αγαπούν τον πλησίον τους όπως αγαπούσαν τον εαυτό τους. Αυτό βέβαια θα ήταν ένα άξιο επίτευγμα· θα υποδείκνυε την επίτευξη της αδερφικής αγάπης. Περισσότερο νουθετούσε τους απόστολους του να αγαπούν τους ανθρώπους όπως τους είχε αγαπήσει εκείνος – να αγαπούν με πατρική όσο και αδερφική στοργή. Και αυτό το επεξήγησε επισημαίνοντας τέσσερις υπέρτατες αντιδράσεις πατρικής αγάπης:

140:5.16 (1575.1) 1. «Μακάριοι οι πενθούντες, διότι αυτοί θέλουσι παρηγορηθή.» Η αποκαλούμενη κοινή λογική ή η βέλτιστη λογική ποτέ δεν θα υπονοούσε ότι η μακαριότητα θα μπορούσε να προέρχεται από το πένθος. Αλλά ο Ιησούς δεν αναφερόταν σε ένα εξωτερικό επιδεικτικό πένθος. Εννοούσε μια συναισθηματική στάση τρυφερότητας. Είναι μεγάλο σφάλμα να διδάσκετε τα αγόρια και τους νέους άνδρες ότι είναι άνανδρο να δείχνουν τρυφερότητα ή με άλλον τρόπο να δείχνουν στοιχεία συναισθηματισμού ή φυσικού πόνου. Η συμπόνια είναι ένα άξιο χαρακτηριστικό γνώρισμα τόσο του άνδρα όσο και της γυναίκας. Δεν είναι απαραίτητο να είσαι σκληρός για να είσαι αρρενωπός. Αυτός είναι λανθασμένος τρόπος να δημιουργείς γενναίους άνδρες. Οι γενναιότεροι άνδρες του κόσμου ποτέ δεν φοβήθηκαν να θρηνήσουν. Ο Μωυσής, ο πενθών, ήταν σπουδαιότερος άνδρας και από τον Σαμψών και από τον Γολιάθ. Ο Μωυσής ήταν υπέροχος ηγέτης, αλλά ήταν επίσης και άνθρωπος πραότητας. Το να είσαι ευαίσθητος και ανταποκρινόμενος στην ανθρώπινη ανάγκη δημιουργεί γνήσια και διαρκή ευτυχία, ενώ τέτοιες ευγενικές συμπεριφορές προφυλάσσουν την ψυχή από τις καταστροφικές επιδράσεις του θυμού, του μίσους, και της καχυποψίας.

140:5.17 (1575.2) 2. «Μακάριοι οι ελεήμονες, διότι αυτοί θέλουσιν ελεηθή.». Το έλεος εδώ υποδηλώνει το ύψος και το βάθος και το πλάτος της πιο αληθινής φιλίας – της στοργικής καλοσύνης. Το έλεος μερικές φορές μπορεί να είναι παθητικό, αλλά εδώ είναι ενεργό και δυναμικό – η υπέρτατη πατρικότητα. Ένας στοργικός ελάχιστα δυσκολεύεται να συγχωρέσει το παιδί του, ακόμα και πολλές φορές. Και σε ένα παιδί που δεν είναι κακομαθημένο η παρόρμηση να ανακουφίσει από τα δεινά είναι έμφυτη. Τα παιδιά κανονικά είναι ευγενικά και συμπονετικά όταν είναι αρκετά μεγάλα ώστε να εκτιμήσουν τις πραγματικές καταστάσεις.

140:5.18 (1575.3) 3. «Μακάριοι οι ειρηνοποιοί, διότι αυτοί θέλουσιν ονομασθή υιοί Θεού». Οι ακροατές του Ιησού ποθούσαν στρατιωτική απελευθέρωση, και όχι ειρηνοποιούς. Αλλά η ειρήνη του Ιησού δεν είναι του γαλήνιου και αρνητικού είδους. Εν όψει δοκιμασιών και διωγμών είπε, «Ειρήνην αφίνω εις εσάς, ειρήνην την εμήν δίδω εις εσάς·» «Ας μη ταράττηται η καρδία σας μηδέ ας δειλιά.» Αυτή είναι η ειρήνη που εμποδίζει τις καταστροφικές συγκρούσεις. Η προσωπική ειρήνη ενοποιεί την προσωπικότητα. Η κοινωνική ειρήνη αποτρέπει τον φόβο, την απληστία, και τον θυμό. Η πολιτική ειρήνη αποτρέπει τους φυλετικούς ανταγωνισμούς, τις εθνικές καχυποψίες, και τον πόλεμο. Η ειρήνευση είναι η θεραπεία της δυσπιστίας και της καχυποψίας.

140:5.19 (1575.4) Τα παιδιά μπορούν εύκολα να διδαχθούν να λειτουργούν ως ειρηνοποιοί. Απολαμβάνουν τις ομαδικές δραστηριότητες· τους αρέσει να παίζουν μαζί. Είπε κάποιαν άλλη φορά ο Κύριος: «Διότι όστις θέλει να σώση την ζωήν αυτού, θέλει απολέσει αυτήν· και όστις απολέση την ζωήν αυτού ένεκεν εμού, θέλει ευρεί αυτήν.»

140:5.20 (1575.5) 4. «Μακάριοι οι δεδιωγμένοι ένεκεν δικαιοσύνης, διότι αυτών είναι η βασιλεία των ουρανών. Μακάριοι είσθε, όταν σας ονειδίσωσι και διώξωσι και είπωσιν εναντίον σας πάντα κακόν λόγον ψευδόμενοι». «Χαίρετε και αγαλλιάσθε, διότι ο μισθός σας είναι πολύς εν τοις ουρανοίς·.»

140:5.21 (1575.6) Πολύ συχνά οι διώξεις ακολουθούν την ειρήνη. Αλλά οι νέοι άνθρωποι και οι γενναίοι ενήλικες ποτέ δεν αποφεύγουν τις δυσκολίες ή τον κίνδυνο «Κανένας άνθρωπος δεν αγαπά περισσότερο από εκείνον που δίνει την ζωή του για τους φίλους του.» Και η πατρική αγάπη μπορεί ελεύθερα να πράξει όλα αυτά τα πράγματα – πράγματα που η αδερφική αγάπη μετά δυσκολίας να περιλάβει. Και η πρόοδος ήταν πάντα η τελική συγκομιδή των διώξεων.

140:5.22 (1575.7) Τα παιδιά πάντα ανταποκρίνονται σε προκλήσεις θάρρους. Η νεότητα είναι πάντα πρόθυμη να «παίρνει ρίσκα». Και κάθε παιδί θα έπρεπε από νωρίς να μαθαίνει να θυσιάζεται.

140:5.23 (1575.8) Και έτσι αποκαλύπτεται ότι οι μακαρισμοί της Επί του Όρους Ομιλίας βασίζονται στην πίστη και στην αγάπη και όχι στον νόμο – την ηθική και το καθήκον.

140:5.24 (1575.9) Η πατρική αγάπη ευχαριστείται επιστρέφοντας καλό στο κακό – κάνοντας το καλό σε ανταπόδοση για την αδικία.

6. ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΤΗΣ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑΣ

140:6.1 (1576.1) Την Κυριακή το βράδυ, φτάνοντας στο σπίτι του Ζεβεδαίου από τα ορεινά της βόρειας Καπερναούμ, ο Ιησούς και οι δώδεκα συμμετείχαν σε ένα λιτό γεύμα. Έπειτα, όσο ο Ιησούς πήγε για έναν περίπατο στην ακτή, οι δώδεκα συζητούσαν μεταξύ τους. Μετά από μια σύντομη σύσκεψη, όσο οι δίδυμοι άναβαν μια φωτιά για ζεστασιά και περισσότερο φως, ο Ανδρέας πήγε να βρει τον Ιησού, και όταν τον έφτασε, του είπε: «Κύριε, οι αδερφοί μου δεν μπορούν να καταλάβουν αυτά που τους έχεις πει για την βασιλεία. Δεν αισθανόμαστε ικανοί να ξεκινήσουμε αυτό το έργο μέχρι να μας δώσεις και άλλες οδηγίες. Έχω έρθει να σου ζητήσω να έρθεις μαζί μας στον κήπο και να μας βοηθήσεις να αντιληφθούμε την σημασία των λόγων σου.» Και ο Ιησούς πήγε με τον Ανδρέα συναντήσει τους αποστόλους.

140:6.2 (1576.2) Όταν είχε εισέλθει στον κήπο, μάζεψε τους αποστόλους γύρω του και τους δίδαξε περαιτέρω, λέγοντας: «Δυσκολεύεστε να δεχτείτε το μήνυμά μου επειδή θέλετε να οικοδομήσετε την νέα διδασκαλία κατευθείαν πάνω στην παλιά, αλλά σας δηλώνω ότι πρέπει να αναγεννηθείτε. Πρέπει να αρχίσετε εκ νέου σαν μικρά παιδιά και να είστε πρόθυμοι να εμπιστευτείτε την διδασκαλία μου και να πιστέψετε στον Θεό. Το νέο ευαγγέλιο της βασιλείας δεν γίνεται να προσαρμοστεί στην υπάρχουσα κατάσταση. Έχετε λανθασμένες ιδέες για τον Υιό του Ανθρώπου και την αποστολή του στην γη. Μη νομίσητε ότι ήλθον να καταλύσω τον νόμον ή τους προφήτας· δεν ήλθον να καταλύσω, αλλά να εκπληρώσω, να μεγαλύνω και να διαφωτίσω. Έρχομαι όχι για να παραβιάσω τον νόμο αλλά μάλλον για να χαράξω αυτές τις νέες εντολές στις πλάκες της καρδίας σας.

140:6.3 (1576.3) «Ζητώ από εσάς δικαιοσύνη που θα υπερβαίνει την δικαιοσύνη εκείνων που προσπαθούν να κερδίσουν την εύνοια του Πατέρα με ελεημοσύνες, προσευχές, και νηστείες. Αν θέλετε να εισέλθετε στο βασίλειο, πρέπει να έχετε μια δικαιοσύνη που να συνίσταται στην αγάπη, το έλεος, και την αλήθεια, – την ειλικρινή επιθυμία να πράττετε το θέλημα του Πατέρα στον ουρανό.»

140:6.4 (1576.4) Τότε είπε ο Σίμων Πέτρος: «Κύριε, εάν έχεις μια νέα εντολή, θα θέλαμε να την ακούσουμε. Αποκάλυψέ μας τον νέο δρόμο.» Και ο Ιησούς απάντησε στον Πέτρο: «Έχεις ακούσει να λέγεται από εκείνους που διδάσκουν τον νόμο: “Μη φονεύσης· όστις δε φονεύση, θέλει είσθαι ένοχος εις την κρίσιν.” Αλλά εγώ βλέπω πέρα από την πράξη για να αποκαλύψω το κίνητρο. Σας λέγω ότι πας ο οργιζόμενος αναιτίως κατά του αδελφού αυτού θέλει είσθαι ένοχος εις την κρίσιν. Αυτός που κρύβει μίσος στην καρδιά του και σχεδιάζει εκδίκηση στο μυαλό του βρίσκεται σε κίνδυνο να κριθεί. Εσείς πρέπει να κρίνετε τους συνανθρώπους σας από τις πράξεις τους· ο Πατέρας στον ουρανό κρίνει από τις προθέσεις.

140:6.5 (1576.5) «Έχετε ακούσει τους δασκάλους του νόμου να λένε, “Ου μοιχεύσεις.” Αλλά σας λέγω ότι ο κάθε άνδρας που θα κοιτάξει μια γυναίκα με λάγνα πρόθεση έχει ήδη μοιχεύσει με αυτήν μέσα στην καρδιά του. Εσείς μπορείτε να κρίνετε τους ανθρώπους σύμφωνα με τις πράξεις τους, αλλά ο Πατέρας μου βλέπει στις καρδιές των παιδιών του και με έλεος κρίνει αυτά σύμφωνα με τις προθέσεις τους και τις πραγματικές επιθυμίες τους.»

140:6.6 (1576.6) Ο Ιησούς ήταν πρόθυμος να συζητήσει και τις άλλες εντολές όταν ο Ιάκωβος του Ζεβεδαίου τον διέκοψε και τον ρώτησε: «Κύριε τι να διδάξουμε τους ανθρώπους σχετικά με το διαζύγιο; Να επιτρέπουμε σε έναν άνδρα να χωρίζει με την γυναίκα του όπως έχει πει ο Μωυσής;» Και όταν ο Ιησούς άκουσε αυτήν την ερώτηση, είπε: «Δεν έχω έρθει για να νομοθετήσω, αλλά για να διαφωτίσω. Δεν έχω έρθει για να αναμορφώσω τα βασίλεια αυτού του κόσμου αλλά για να εγκαθιδρύσω την βασιλεία των ουρανών. Δεν είναι το θέλημα του Πατέρα να υποκύψω στον πειρασμό να σας διδάξω κανόνες διακυβέρνησης, εμπορίου, ή κοινωνικής συμπεριφοράς, οι οποίοι ενώ μπορεί να είναι καλοί για σήμερα, θα ήταν πολύ ακατάλληλοι για την κοινωνία μιας άλλης εποχής. Βρίσκομαι στην γη αποκλειστικά και μόνο για να ανακουφίσω τις διάνοιες, να ελευθερώσω τα πνεύματα, και να σώσω τις ψυχές των ανθρώπων. Αλλά θα πω, σχετικά με αυτό το ερώτημα για τη διάζευξη, ότι, αν και ο Μωυσής έβλεπε με εύνοια τέτοια πράγματα, δεν συνέβαινε το ίδιο στις μέρες του Αδάμ και του Κήπου.»

140:6.7 (1577.1) Αφού οι απόστολοι μίλησαν μεταξύ τους για λίγο, ο Ιησούς συνέχισε και είπε: «Πάντα πρέπει να αναγνωρίζετε τις δύο πλευρές της συμπεριφοράς όλων των θνητών – την ανθρώπινη και την θεία· τον δρόμο της σάρκας και τον δρόμο του πνεύματος· την εκτίμηση του χρόνου την άποψη της αιωνιότητας.» Και παρόλο που οι δώδεκα δεν μπόρεσαν να καταλάβουν όλα όσα τους δίδαξε, όμως τους βοήθησε πραγματικά αυτή του η διδασκαλία.

140:6.8 (1577.2) Και μετά είπε ο Ιησούς: «Αλλά θα δυσκολεύεστε με την διδασκαλία μου επειδή έχετε την τάση να ερμηνεύετε το μήνυμά μου κυριολεκτικά· είστε αργοί στο να διακρίνετε το πνεύμα της διδασκαλίας μου. Ξανά πρέπει να θυμηθείτε ότι είσαστε οι αγγελιαφόροι μου· πρέπει να ζήσετε τις ζωές σας όπως έχω ζήσει εγώ στο πνεύμα την δική μου. Είστε οι προσωπικοί μου αντιπρόσωποι· αλλά να μην κάνετε το λάθος να έχετε την απαίτηση από όλους τους ανθρώπους να ζουν ακριβώς όπως εσείς. Ακόμα, πρέπει να θυμάστε ότι έχω πρόβατα όχι μόνο σε αυτό το ποίμνιο, και ότι έχω υποχρέωση και σε αυτά επίσης, να παρέχω το πρότυπο του να πράττουν το θέλημα του Θεού ενόσω ζουν την ζωή της θνητής φύσης.»

140:6.9 (1577.3) Τότε ρώτησε ο Ναθαναήλ: «Κύριε, να μην αφήσουμε καθόλου χώρο για την δικαιοσύνη; Ο Νόμος του Μωυσή λέει, “Οφθαλμόν αντί οφθαλμού, οδόντα αντί οδόντος.” Εμείς τι θα πούμε;» Και ο Ιησούς απάντησε: «Θα ανταποδίδετε το κακό με καλό. Οι αγγελιαφόροι μου δεν θα πρέπει να μάχονται με τους ανθρώπους, αλλά να είναι καλοί και ευγενικοί με όλους. Το “μία σου, μία μου” να μην είναι ο κανόνας σας. Οι κυβερνήτες των ανθρώπων μπορεί να έχουν τέτοιους νόμους, αλλά δεν συμβαίνει το ίδιο στην βασιλεία των ουρανών· το έλεος πάντα θα καθορίζει τις κρίσεις σας και η αγάπη την συμπεριφορά σας. Και αν αυτά σας φαίνονται δύσκολα, ακόμα και τώρα μπορείτε να κάνετε πίσω. Αν βρίσκετε τις απαιτήσεις της αποστολικής ιδιότητας πολύ δύσκολες, μπορείτε να επιστρέψετε στο λιγότερο δύσκολο μονοπάτι της μαθητείας.»

140:6.10 (1577.4) Ακούγοντας αυτά τα εκπληκτικά λόγια, οι απόστολοι αποτραβήχτηκαν για λίγο, αλλά σύντομα επέστρεψαν, και ο Πέτρος είπε: «Κύριε, επιθυμούμε να συνεχίσουμε μαζί σου· κανένας μας δεν θέλει να γυρίσει πίσω. Είμαστε πλήρως προετοιμασμένοι να πληρώσουμε το έξτρα τίμημα· θα πιούμε από αυτό το ποτήρι. Επιθυμούμε να είμαστε απόστολοι, και όχι απλά μαθητές.»

140:6.11 (1577.5) Όταν ο Ιησούς το άκουσε αυτό, είπε: «Τότε να είσαστε πρόθυμοι να αναλάβετε τις ευθύνες σας και ακολουθείστε με. Να κάνετε τις καλές πράξεις σας με μυστικότητα· όταν δίνετε ελεημοσύνη, το αριστερό σας χέρι να μην γνωρίζει τι έχει κάνει το δεξί. Και όταν προσεύχεστε, να το κάνετε μόνοι σας και να μην χρησιμοποιείτε μάταιες επαναλήψεις και φράσεις χωρίς νόημα. Πάντα να θυμάστε ότι ο Πατέρας γνωρίζει τι χρειάζεστε ακόμα και πριν του το ζητήσετε. Και να μην νηστεύετε και το διαφημίζετε με την θλιβερή σας όψη στους για να το δουν οι άλλοι άνθρωποι. Και τώρα, ξεκινήστε για το έργο της βασιλείας, σαν οι επίλεκτοι μου απόστολοι, και μην μαζεύετε για σας τους θησαυρούς της γης, αλλά με την ανιδιοτελή σας υπηρεσία θα έχετε τους θησαυρούς του ουρανού, διότι εκεί που βρίσκονται οι θησαυροί σας, εκεί θα βρίσκονται και οι καρδιές σας.

140:6.12 (1577.6) «Η λυχνία του σώματος είναι ο οφθαλμός· αν, λοιπόν, ο οφθαλμό σας είναι γενναιόδωρος, όλο σας το σώμα θα είναι γεμάτο φως. Αλλά αν ο οφθαλμός σας είναι εγωιστής, όλο το σώμα σας θα γεμίσει σκοτάδι. Και αν το φως που βρίσκεται μέσα σας μετατραπεί σε σκοτάδι, πόσο μεγάλο θα είναι αυτό το σκοτάδι!»

140:6.13 (1577.7) Και τότε ο Θωμάς ρώτησε τον Ιησού αν θα έπρεπε να «συνεχίσουν να έχουν τα πάντα κοινά». Είπε ο Κύριος: «Ναι, αδερφοί μου, θα ήθελα να ζήσουμε μαζί σαν μια οικογένεια με κατανόηση. Σας έχει εμπιστευθεί ένα σπουδαίο έργο, και ποθώ την αμέριστη υπηρεσία σας. Γνωρίζετε ότι είναι πολύ σωστό το ρητό: “Ουδείς δύναται δύο κυρίους να δουλεύη”. Δεν μπορείτε ειλικρινά να λατρεύετε τον Θεό και ταυτόχρονα ολόψυχα να υπηρετείτε τον μαμωνά. Αφού τώρα έχετε καταταγεί ανεπιφύλακτα στο έργο της βασιλείας, μην ανησυχείτε για την ζωή σας· και ακόμα λιγότερο να μην ανησυχείτε για το τι θα φάτε και θα πιείτε· ούτε ακόμα για το σώμα σας, τι ενδύματα θα φορέσετε. Ήδη γνωρίζετε ότι τα πρόθυμα χέρια και οι φιλότιμες καρδιές ποτέ δεν θα πεινάσουν. Και τώρα, όταν ετοιμαστείτε να αφιερώσετε όλη σας την ενέργεια στο έργο της βασιλείας, να είστε βέβαιοι ότι και ο Πατέρας δεν θα αδιαφορήσει για τις ανάγκες σας. Αναζητείστε πρώτα την βασιλεία του Θεού, και όταν έχετε βρει την είσοδο για εκεί, ταύτα πάντα θέλουσι σας προστεθή. Μην είστε, λοιπόν, αδικαιολόγητα ανήσυχοι για την αύριον. Αρκετόν είναι εις την ημέραν το κακόν αυτής.»

140:6.14 (1578.1) Όταν ο Ιησούς είδε ότι είχαν πρόθεση να μείνουν όλη την νύχτα να κάνουν ερωτήσεις, τους είπε: «Αδερφοί μου, η ψυχή σας βρίσκεται ακόμα στο γήινο όχημά της· είναι καλύτερα λοιπόν να πάτε να ξεκουραστείτε για να είστε έτοιμοι για το αυριανό έργο». Αλλά είχαν χάσει πια τον ύπνο τους. Ο Πέτρος αποτόλμησε να ζητήσει από τον Κύριο «μια μικρή συζήτηση ιδιαιτέρως. Όχι ότι θα είχα μυστικά από τους αδερφούς μου, αλλά το πνεύμα μου είναι ταραγμένο, και αν, τυχόν αξίζω κάποια επίπληξη από τον Κύριό μου, θα προτιμούσα να την υπομείνω μόνος μου μαζί σου». Και ο Ιησούς είπε, «Έλα μαζί μου Πέτρο» – και πήγε προς το σπίτι. Όταν ο Πέτρος γύρισε από τον Κύριό του πολύ πιο χαρούμενος και με περισσότερο θάρρος, ο Ιάκωβος αποφάσισε να μιλήσει και αυτός ιδιαιτέρως με τον Ιησού. Και έτσι μέχρι το χάραμα όλοι οι άλλοι απόστολοι είχαν μιλήσει ένας-ένας με τον Κύριο. Όταν όλοι είχαν μιλήσει προσωπικά μαζί του εκτός από τους διδύμους, που τους είχε πάρει ο ύπνος, ο Ανδρέας πήγε στον Ιησού και είπε: «Κύριε, οι δίδυμοι έχουν αποκοιμηθεί στον κήπο δίπλα στην φωτιά· να τους ξυπνήσω να τους ρωτήσω αν θέλουν να κουβεντιάσουν και αυτοί μαζί σου;» Και ο Ιησούς χαμογελώντας είπε στον Ανδρέα, «Καλά κάνουν-μην τους ανησυχήσεις.» Και τώρα η νύχτα περνούσε· και το φως μιας άλλης μέρας ξημέρωνε.

7. Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΤΗΣ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑΣ

140:7.1 (1578.2) Μετά από μερικές ώρες ύπνου, όταν οι δώδεκα συγκεντρώθηκαν για ένα αργοπορημένο πρόγευμα με τον Ιησού, εκείνος είπε: «Τώρα πρέπει να ξεκινήσετε το έργο σας, του κηρύγματος των χαρμόσυνων νέων και της καθοδήγησης των πιστών. Ετοιμαστείτε να πάτε στην Ιερουσαλήμ». Αφού μίλησε ο Ιησούς, ο Θωμάς συγκέντρωσε το θάρρος του για να πει: «Γνωρίζω Κύριε, ότι θα έπρεπε να είμαστε έτοιμοι τώρα να ξεκινήσουμε το έργο, αλλά φοβούμαι πως δεν είμαστε ακόμα έτοιμοι να αναλάβουμε ένα τόσο σπουδαίο έργο. Θα δώσεις την συγκατάθεσή σου να μείνουμε εδώ μερικές ακόμα μέρες πριν αρχίσουμε το έργο του Βασιλείου;» Και όταν ο Ιησούς είδε ότι όλοι οι απόστολοί του διακατέχονταν από τον ίδιο φόβο, αυτός είπε: «Θα γίνει όπως ζητήσατε· θα παραμείνουμε εδώ και μετά την ημέρα του Σαββάτου.»

140:7.2 (1578.3) Για πολλές εβδομάδες μικρές ομάδες ένθερμων αναζητητών της αλήθειας, μαζί με περίεργους θεατές, έρχονταν στην Βηθσαϊδά να δουν τον Ιησού. Ήδη φήμες γι’ αυτόν είχαν εξαπλωθεί σε όλη την επαρχία· ομάδες που ήθελαν να τον δουν είχαν έρθει από πόλεις όπως η Σιδών, η Τύρος, η Δαμασκός, η Καισαρεία, και η Ιερουσαλήμ. Μέχρι εκείνη την στιγμή ο Ιησούς χαιρετούσε αυτούς τους ανθρώπους και τους δίδασκε για την βασιλεία, αλλά ο Κύριος τώρα ανάθεσε αυτό το έργο στους δώδεκα. Ο Ανδρέας θα διάλεγε έναν από τους αποστόλους και θα του ανέθετε μια ομάδα επισκεπτών, και μερικές φορές και οι δώδεκα θα ήταν απασχολημένοι κατ’ αυτόν τον τρόπο.

140:7.3 (1578.4) Για δυο μέρες εργάστηκαν, διδάσκοντας την ημέρα και κάνοντας ιδιωτικά συμβούλια μέχρι αργά την νύχτα. Την τρίτη ημέρα ο Ιησούς συζήτησε με τον Ζεβεδαίο και την Σαλώμη ενώ έστειλε τους αποστόλους του να «πάνε για ψάρεμα, να ξεγνοιάσουν με κάτι διαφορετικό, ίσως να επισκεφτούν τις οικογένειές τους.» Την Πέμπτη επέστρεψαν για τρεις ακόμη ημέρες διδασκαλίας.

140:7.4 (1578.5) Αυτή την βδομάδα της προετοιμασίας, ο Ιησούς πολλές φορές επανέλαβε στους αποστόλους του τα δύο μεγάλα κίνητρα της μετά-βαπτιστικής αποστολής του στην γη:

140:7.5 (1578.6) 1. Να αποκαλύψει τον Πατέρα στον άνθρωπο.

140:7.6 (1578.7) 2. Να καθοδηγήσει τους ανθρώπους στην συνειδητοποίηση της υιότητας – να συνειδητοποιήσουν μέσα από την πίστη ότι είναι τα παιδιά του Ύψιστου.

140:7.7 (1579.1) Μια εβδομάδα αυτών των πολυποίκιλων εμπειριών προσέφερε πολλά στους δώδεκα· ορισμένοι μάλιστα απέκτησαν υπέρμετρη αυτό-πεποίθηση. Στο τελευταίο συμβούλιο, την νύχτα μετά το Σάββατο, ο Πέτρος και ο Ιάκωβος ήρθαν στον Ιησού, λέγοντας: «Είμαστε έτοιμοι – ας ξεκινήσουμε τώρα να πάρουμε την βασιλεία.» Στους οποίους ο Ιησούς απάντησε, «Είθε η σοφία σας να είναι όσος και ο ζήλος σας και το θάρρος σας να επανορθώνει για την άγνοιά σας.»

140:7.8 (1579.2) Παρόλο που οι απόστολοι δεν μπόρεσαν να αντιληφθούν πολλές από τις διδασκαλίες του, μπόρεσαν όμως να καταλάβουν την σημασία της γοητευτικά όμορφης ζωής που ζούσε μαζί τους.

8. ΠΕΜΠΤΗ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΣΤΗΝ ΛΙΜΝΗ

140:8.1 (1579.3) Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά ότι οι απόστολοι του δεν αφομοίωναν απόλυτα την διδασκαλία του. Αποφάσισε να δώσει κάποιες ακόμα οδηγίες στον Πέτρο, τον Ιάκωβο, και τον Ιωάννη, ελπίζοντας ότι αυτοί θα μπορούσαν να ξεκαθαρίσουν τις ιδέες στους συντρόφους τους. Έβλεπε ότι, ενώ κάποια στοιχεία από την ιδέα της πνευματικής βασιλείας ήταν κατανοητά από τους δώδεκα, όμως επέμεναν να προσαρμόζουν αυτές τις νέες πνευματικές διδασκαλίες άμεσα στις παλιές και καθιερωμένες τυποποιημένες αντιλήψεις για την βασιλεία των ουρανών σαν μια αποκατάσταση του θρόνου του Δαβίδ και επανεδραίωση του Ισραήλ σαν μια προσωρινή δύναμη στην γη. Έτσι, την Πέμπτη το απόγευμα ο Ιησούς απομακρύνθηκε από την ακτή με μια βάρκα με τον Πέτρο, τον Ιάκωβο, και τον Ιωάννη για να συζητήσει για τις υποθέσεις της βασιλείας. Ήταν μια διδασκαλία τεσσάρων ωρών, που περιλάμβανε πλήθος ερωτήσεων και απαντήσεων, και μπορεί να μπει σε αυτό το αρχείο αναδιοργανώνοντας την περίληψη αυτού του μνημειώδους απογεύματος όπως την έδωσε ο Σίμων Πέτρος στον αδερφό του, τον Ανδρέα, το επόμενο πρωί:

140:8.2 (1579.4) 1. Εφαρμογή του θελήματος του Πατέρα. Η διδασκαλία το Ιησού για την εμπιστοσύνη στην φροντίδα του ουράνιου Πατέρα δεν ήταν μια τυφλή και παθητική μοιρολατρία. Παρέθεσε ως έγκριτο παράδειγμα, εκείνο το απόγευμα, ένα παλιό Εβραϊκό ρητό: «Εάν τις δεν θέλη να εργάζηται, μηδέ ας τρώγη.» Και κατέδειχνε την δική του εμπειρία ως επαρκή περιγραφή των διδασκαλιών του. Οι παραινέσεις του για εμπιστοσύνη στον Πατέρα δεν πρέπει να κρίνονται από τις κοινωνικές ή οικονομικές συνθήκες της σύγχρονης εποχής ή οποιασδήποτε άλλης. Η διδασκαλία του περιλαμβάνει τα ιδανικά πρότυπα της ζωής κοντά στον Θεό σε όλες τις εποχές και σε όλους τους κόσμους.

140:8.3 (1579.5) Ο Ιησούς ξεκαθάρισε στους τρεις την διαφορά ανάμεσα στις απαιτήσεις της ιδιότητας του αποστόλου και στην ιδιότητα του μαθητή. Και ακόμα και τότε δεν απαγόρεψε την άσκηση της περίσκεψης και της προνοητικότητας από τους δώδεκα. Δεν κήρυττε ενάντια στην προνοητικότητα, αλλά ενάντια στο άγχος και την ανησυχία. Δίδασκε την ενεργητική και άγρυπνη υποταγή στο θέλημα του Θεού. Απαντώντας στις πολλές από τις ερωτήσεις τους σχετικά με την λιτότητα και την εξοικονόμηση, απλά επέστησε την προσοχή στην δική του ζωή ως ξυλουργός, ναυπηγός, και ψαράς, και στην προσεχτική οργάνωση του, των δώδεκα. Επιδίωξε να ξεκαθαρίσει ότι δεν πρέπει να θεωρούν τον κόσμο ως εχθρό· ότι οι περιστάσεις της ζωής αποτελούν μια θεία οικονομία που λειτουργεί μαζί με τα παιδιά του Θεού.

140:8.4 (1579.6) Ο Ιησούς είχε μεγάλη δυσκολία στο να τους κάνει να καταλάβουν την προσωπική του πρακτική της μη αντίστασης. Αρνιόταν κατηγορηματικά να υπερασπιστεί τον εαυτό του, και οι απόστολοι πίστευαν ότι θα τον ευχαριστούσε αν ακολουθούσαν και αυτοί την ίδια ταχτική. Τους δίδασκε να μην αντιστέκονται στο κακό, να μην μάχονται την αδικία ή την ζημία, αλλά δεν τους δίδασκε την παθητική ανοχή της αδικίας. Και εκείνο το απόγευμα τους ξεκαθάρισε ότι ενέκρινε την κοινωνική τιμωρία των κακοποιών και των εγκληματιών, και ότι η αστική κυβέρνηση πρέπει μερικές φορές να χρησιμοποιεί ακόμα και βία για την τήρηση της κοινωνικής τάξης και την εκτέλεση της δικαιοσύνης.

140:8.5 (1579.7) Ποτέ δεν σταμάτησε να προειδοποιεί τους μαθητές του ενάντια στην κακή συνήθεια των αντίποινων· δεν δικαιολογούσε την εκδίκηση, την ιδέα της ανταπόδοσης των ίσων. Καταδίκαζε απόλυτα την μνησικακία. Απόρριπτε την ιδέα «του οφθαλμού αντί οφθαλμόν και οδόντα αντί οδόντος». Αποδοκίμαζε κάθε έννοια ιδιωτικής ή προσωπικής εκδίκησης, και άφηνε αυτά τα θέματα να τα διαχειρίζεται η αστική κυβέρνηση, από την μία, και η κρίση του Θεού, από την άλλη. Ξεκαθάρισε στους τρεις ότι οι διδασκαλίες του απευθυνόντουσαν στο άτομο, και όχι στο κράτος. Και συνόψισε την διδασκαλία του μέχρι εκείνη την στιγμή για τέτοια θέματα, όπως:

140:8.6 (1580.1) Αγαπάτε τους εχθρούς σας – να θυμάστε τις ηθικές αξιώσεις της ανθρώπινης αδελφότητας.

140:8.7 (1580.2) Την ματαιότητα του κακού: Μια αδικία δεν δικαιώνεται με εκδίκηση. Μην κάνετε το σφάλμα να πολεμάτε το κακό με τα δικά του όπλα.

140:8.8 (1580.3) Να έχετε πίστη – εμπιστοσύνη στον τελικό θρίαμβο της θείας δικαιοσύνης και της αιώνιας καλοσύνης.

140:8.9 (1580.4) 2. Πολιτική τοποθέτηση. Προειδοποίησε τους αποστόλους του να είναι διακριτικοί στις παρατηρήσεις τους για τις τεταμένες σχέσεις που υπήρχαν τότε ανάμεσα στον Ιουδαϊκό λαό και στην Ρωμαϊκή κυβέρνηση· τους απαγόρεψε να εμπλακούν με οποιοδήποτε τρόπο σε αυτές τις δυσκολίες. Πάντα πρόσεχε πολύ να αποφεύγει τις πολιτικές παγίδες των εχθρών του, δίνοντας πάντα την απάντηση, «Απόδοτε τα του Καίσαρος εις τον Καίσαρα και τα του Θεού εις τον Θεόν.» Αρνιόταν να αποσπαστεί η προσοχή του από την αποστολή του, της εδραίωσης ενός νέου δρόμου σωτηρίας· δεν επέτρεπε στον εαυτό του να ενδιαφερθεί για οτιδήποτε άλλο. Στην προσωπική του ζωή υπάκουε πάντα δεόντως σε όλους τους αστικούς νόμους και κανονισμούς· σε όλες του τις δημόσιες διδασκαλίες αγνόησε τις αστικές, κοινωνικές, και οικονομικές σφαίρες. Είπε στους τρεις αποστόλους ότι τον αφορούσαν μόνο οι αρχές της εσώτερης προσωπικής πνευματικής ζωής των ανθρώπων.

140:8.10 (1580.5) Ο Ιησούς, επομένως, δεν ήταν ένας πολιτικός μεταρρυθμιστής. Δεν ήρθε να αναδιοργανώσει τον κόσμο. Ακόμα κι αν το είχε κάνει αυτό, θα ίσχυε μόνο για εκείνη την εποχή και γενιά. Παρ’ όλα αυτά, έδειξε στον άνθρωπο τον καλύτερο τρόπο ζωής και καμία γενιά δεν εξαιρείται από το έργο της ανακάλυψης του καλύτερου τρόπου προσαρμογής της ζωής του Ιησού στα δικά της προβλήματα. Αλλά ποτέ μην κάνετε το λάθος να ταυτίσετε τις διδασκαλίες του Ιησού με οποιαδήποτε πολιτική ή οικονομική θεωρία, με οποιοδήποτε κοινωνικό ή βιομηχανικό σύστημα.

140:8.11 (1580.6) 3. Κοινωνική τοποθέτηση. Οι Ιουδαίοι ραβίνοι συζητούσαν από καιρό για το ερώτημα: Ποιος είναι ο γείτονάς μου; Ο Ιησούς ήρθε και παρουσίασε την ιδέα της ενεργητικής και αυθόρμητης καλοσύνης, μια αγάπη προς τον συνάνθρωπο τόσο γνήσια που επέκτεινε την γειτονία ώστε να περιλάβει ολόκληρο τον κόσμο, κάνοντας έτσι όλους τους ανθρώπους γείτονες. Αλλά με όλα αυτά ο Ιησούς ενδιαφερόταν μόνο για το άτομο, όχι για την μάζα. Ο Ιησούς δεν ήταν κοινωνιολόγος, αλλά μοχθούσε για να καταργήσει όλες τις μορφές εγωιστικής απομόνωσης. Δίδασκε την αγνή συμπάθεια, και συμπόνια. Ο Μιχαήλ του Νέβαδον είναι ένας Υιός κυριαρχούμενος από έλεος· η συμπόνια είναι η ίδια του η φύση.

140:8.12 (1580.7) Ο Κύριος δεν είπε ότι οι άνθρωποι δεν έπρεπε ποτέ να διασκεδάζουν τους φίλους τους με συμπόσια, αλλά αυτό που είπε ήταν ότι οι οπαδοί του θα έπρεπε να κάνουν και γιορτές για τους φτωχούς και τους ατυχείς. Ο Ιησούς είχε μια σταθερή αίσθηση της δικαιοσύνης, αλλά πάντα μετριαζόταν από το έλεος. Δεν δίδασκε τους αποστόλους του να αφήνουν να τους επιβάλλονται τα κοινωνικά παράσιτα ή οι επαγγελματίες ζητιάνοι. Το πλησιέστερο που έφτασε ποτέ στο να κάνει κοινωνιολογικές δηλώσεις ήταν όταν έλεγε, «Μην κρίνετε ίνα μη κριθείτε».

140:8.13 (1580.8) Ξεκαθάρισε ότι η χωρίς διάκριση καλοσύνη μπορεί να κατηγορηθεί για πολλά κοινωνικά κακά. Την επόμενη μέρα ο Ιησούς έδωσε σαφή εντολή στον Ιούδα, κανένα αποστολικό κονδύλιο να μην δίδεται ως ελεημοσύνη εκτός και αν το ζητούσε ο ίδιος ή δύο απόστολοι από κοινού. Σε όλα αυτά τα θέματα ήταν πρακτική του Ιησού να λέει πάντοτε, «Γίνεσθε ουν φρόνιμοι ως οι όφεις και ακέραιοι ως αι περιστεραί.» Φαινόταν να είναι ο σκοπός του σε όλες τις κοινωνικές καταστάσεις να διδάσκει υπομονή, ανεκτικότητα, και συγχώρεση.

140:8.14 (1581.1) Η οικογένεια κατείχε το επίκεντρο της φιλοσοφίας του Ιησού για την ζωή – από τότε και στο εξής. Βάσιζε τις διδασκαλίες για τον Θεό στην οικογένεια, ενώ επεδίωκε να διορθώσει την Ιουδαϊκή τάση να τιμούν υπερβολικά τους προγόνους τους. Εξύψωσε την οικογενειακή ζωή ως το ανώτατο ανθρώπινο καθήκον αλλά ξεκαθάρισε ότι οι οικογενειακές σχέσεις δεν θα πρέπει να παρεμβαίνουν στις θρησκευτικές υποχρεώσεις. Επέστησε την προσοχή στο γεγονός ότι η οικογένεια είναι ένας προσωρινός θεσμός· δεν επιβιώνει μετά τον θάνατο. Ο Ιησούς δεν δίστασε να αφήσει την οικογένειά του όταν η οικογένεια ήρθε σε αντίθεση με το θέλημα του Πατέρα. Δίδασκε την νέα και μεγαλύτερη αδελφότητα των ανθρώπων – των υιών του Θεού. Στον καιρό του Ιησού η συνήθειες για το διαζύγιο ήταν χαλαρές στην Παλαιστίνη και σε όλη την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Επανειλημμένα αρνήθηκε να θεσπίσει νόμους για τον γάμο και το διαζύγιο, αλλά πολλοί από τους πρώτους οπαδούς του Ιησού είχαν ισχυρές απόψεις για το διαζύγιο και δεν δίστασαν να τις αποδώσουν σε εκείνον. Όλοι οι συγγραφείς της Καινής Διαθήκης διατηρούσαν αυτές τις αυστηρότερες και προηγμένες ιδέες για το διαζύγιο, εκτός από τον Ιωάννη Μάρκο.

140:8.15 (1581.2) 4. Οικονομική τοποθέτηση. Ο Ιησούς δούλεψε και έζησε στον κόσμο όπως τον βρήκε. Δεν ήταν οικονομικός μεταρρυθμιστής, αν και πολλές φορές επέστησε την προσοχή στην αδικία της άνισης κατανομής του πλούτου. Αλλά δεν πρότεινε λύσεις. Ξεκαθάρισε στους τρεις ότι, οι απόστολοί του δεν θα είχαν ιδιοκτησία, αλλά δεν κήρυσσε ενάντια στα πλούτη και την ιδιοκτησία, μόνο στην άνιση και άδικη κατανομή τους. Αναγνώριζε την ανάγκη για κοινωνική δικαιοσύνη, αλλά δεν πρότεινε κανονισμούς γι’ αυτό τον σκοπό.

140:8.16 (1581.3) Ποτέ δεν δίδαξε τους οπαδούς του να αποφεύγουν τα γήινα αποκτήματα, μόνο τους δώδεκα αποστόλους του. Ο Λουκάς, ο ιατρός, πίστευε ένθερμα στην κοινωνική ισότητα, και έκανε πολλά για να ερμηνεύσει τα λεγόμενα του Ιησού σε αρμονία με τα προσωπικά του πιστεύω. Ο Ιησούς προσωπικά ποτέ δεν κατεύθυνε τους οπαδούς του στον να υιοθετήσουν έναν κοινοτικό τρόπο ζωής, δεν έκανε κανενός είδους δήλωση σχετικά με τέτοια θέματα.

140:8.17 (1581.4) Ο Ιησούς συχνά προειδοποιούσε τους ακροατές του ενάντια στην απληστία, δηλώνοντας ότι «εάν τις έχη περισσά, η ζωή αυτού δεν συνίσταται εκ των υπαρχόντων αυτού.» Και διαρκώς επαναλάμβανε, «Τι θέλει ωφελήσει τον άνθρωπον, εάν κερδήση τον κόσμον όλον και ζημιωθή την ψυχήν αυτού;» Δεν επιτέθηκε απευθείας στην κατοχή περιουσίας, αλλά επέμεινε ότι είναι αιώνια απαραίτητο οι πνευματικές αξίες να προηγούνται. Στις μεταγενέστερες διδασκαλίες του προσπάθησε να διορθώσει πολλές εσφαλμένες απόψεις περί ζωής της Ουράντια αφηγούμενος πολυάριθμες παραβολές τις οποίες παρουσίασε στην πορεία της δημόσιας διακονίας του. Ο Ιησούς ποτέ δεν σκόπευε να διαμορφώσει οικονομικές θεωρίες· γνώριζε καλά ότι κάθε εποχή πρέπει να αναπτύσσει τις δικές της λύσεις για τα υπάρχοντα προβλήματα. Και αν ο Ιησούς ήταν στην γη σήμερα, ζώντας την ζωή του στην σάρκα, θα αποτελούσε μεγάλη απογοήτευση για την πλειοψηφία των καλών ανδρών και γυναικών για τον απλούστατο λόγο ότι δεν θα έπαιρνε το μέρος κανενός στις παρούσες πολιτικές, κοινωνικές, ή οικονομικές διενέξεις. Θα παρέμενε εξόχως αποστασιοποιημένος ενώ θα δίδασκε πώς να τελειοποιήσετε την εσώτερη πνευματική σας ζωή ώστε να καταστείτε ικανοί στο πολλαπλάσιο να επιλύσετε τα αμιγώς ανθρώπινα προβλήματά σας.

140:8.18 (1581.5) Ο Ιησούς θα έκανε όλους τους ανθρώπους σαν τον Θεό και έπειτα θα παραστεκόταν με συμπάθεια καθώς αυτοί οι υιοί του Θεού θα έλυναν τα δικά τους πολιτικά, κοινωνικά, και οικονομικά προβλήματα. Δεν αποκήρυσσε τον πλούτο, αλλά αυτό που κάνει ο πλούτος στους περισσότερους θιασώτες του. Εκείνο το απόγευμα της Πέμπτης ο Ιησούς είπε για πρώτη φορά στους συνεργάτες του ότι «μακάριον είναι να δίδη τις μάλλον παρά να λαμβάνη.»

140:8.19 (1581.6) 5. Η προσωπική θρησκεία. Εσείς, όπως και οι απόστολοι του, θα έπρεπε να κατανοήσετε καλύτερα την διδασκαλία του Ιησού μέσα από την ζωής του. Έζησε μια τελειοποιημένη ζωή στην Ουράντια, και οι μοναδικές του διδασκαλίες μπορεί να γίνουν κατανοητές μόνο οραματιστούμε την ζωή του στο άμεσο περιβάλλον του. Είναι η ζωή του, και όχι τα μαθήματα προς τους δώδεκα, ή οι ομιλίες του προς τα πλήθη, που θα βοηθήσουν περισσότερο στην αποκάλυψη του Θείου χαρακτήρα και της στοργικής προσωπικότητας του Πατέρα.

140:8.20 (1582.1) Ο Ιησούς δεν επιτέθηκε στις διδασκαλίες των Ιουδαίων προφητών ή των Ελλήνων ηθικολόγων. Ο Κύριος αναγνώρισε τα πολλά καλά πράγματα τα οποία αντιπροσώπευαν αυτοί οι σπουδαίοι διδάσκαλοι, αλλά είχε έρθει κάτω στην γη για να διδάξει κάτι επιπρόσθετο, «την εκούσια συμμόρφωση του θελήματος του ανθρώπου στο θέλημα του Θεού». Ο Ιησούς δεν ήθελε απλά να παράγει έναν θρησκευόμενο άνθρωπο, έναν θνητό που να ασχολείται εξ ολοκλήρου με τα θρησκευτικά συναισθήματα και να ενεργεί μόνο από πνευματικές παρορμήσεις. Αν μπορούσατε να του ρίξετε μια ματιά μόνο, θα ξέρατε ότι ο Ιησούς ήταν ένας πραγματικός άνδρας μεγάλης εμπειρίας στα πράγματα αυτού του κόσμου. Οι διδασκαλίες του Ιησού από αυτήν την άποψη έχουν χονδροειδώς παραποιηθεί και διαστρεβλωθεί πολύ μέσα σε όλους τους αιώνες της Χριστιανικής εποχής· επίσης έχετε διατηρήσει διαστρεβλωμένες απόψεις για την πραότητα και την ταπεινοφροσύνη του Κυρίου. Αυτό που ήταν ο σκοπός στην ζωή του φαίνεται να ήταν ένας υπέροχος αυτοσεβασμός. Συμβούλευσε τον άνθρωπο να είναι ταπεινός μόνο για να μπορέσει να εξυψωθεί πραγματικά· αυτό που πραγματικά στόχευε ήταν αληθινή ταπεινότητα προς τον Θεό. Έδωσε μεγάλη αξία στην ειλικρίνεια – την αγνή καρδιά. Η πιστότητα ήταν μια από τις θεμελιώδεις αρετές στην εκτίμηση του χαρακτήρα, ενώ το θάρρος ήταν η ίδια η καρδιά των διδασκαλιών του. «Μη φοβού» ήταν το σύνθημα του, και η υπομονετική καρτερικότητα το ιδεώδες του για την δύναμη του χαρακτήρα. Οι διδασκαλίες του Ιησού συγκροτούν μια θρησκεία γενναιότητας, θάρρους και ηρωισμού. Και αυτός είναι ο λόγος που επέλεξε ως προσωπικούς του εκπροσώπους δώδεκα κοινούς ανθρώπους, η πλειοψηφία από τους οποίους ήταν τραχείς, σθεναροί, και αρρενωποί ψαράδες.

140:8.21 (1582.2) Ο Ιησούς λίγα είχε να πει για την κοινωνική φαυλότητα των ημερών του· σπάνια αναφερόταν σε ηθικά παραπτώματα. Ήταν ένας θετικός διδάσκαλος αληθούς αρετής. Επιμελώς απέφευγε την αρνητική μέθοδο του να παρέχει οδηγίες· αρνιόταν να διαφημίσει το κακό. Δεν ούτε ηθικός μεταρρυθμιστής. Γνώριζε καλά, και το δίδαξε και στους αποστόλους του, ότι τα αισθησιακά ένστικτα της ανθρωπότητας δεν μπορούν να καταπιεστούν ούτε με θρησκευτικές επιπλήξεις ούτε με νομικές απαγορεύσεις. Οι λίγες αποκηρύξεις του απευθύνονταν κυρίως ενάντια της υπερηφάνειας, της σκληρότητας, της καταπίεσης, και της υποκρισίας.

140:8.22 (1582.3) Ο Ιησούς δεν αποκήρυσσε κατηγορηματικά ούτε τους Φαρισαίους, όπως έκανε ο Ιωάννης. Γνώριζε ότι πολλοί από τους γραμματείς και τους Φαρισαίους είχαν έντιμη καρδιά· κατανοούσε την υποδουλωτική δέσμευσή τους στις θρησκευτικές παραδόσεις. Ο Ιησούς έδινε μεγαλύτερη έμφαση στο να «κάμετε το δένδρον καλόν». Και επισήμανε στους τρεις ότι έδινε αξία σε ολόκληρη την ζωή, και όχι μόνο σε κάποιες ειδικές αρετές.

140:8.23 (1582.4) Το μόνο πράγμα που αποκόμισε ο Ιωάννης από την διδασκαλία εκείνης της ημέρας ήταν ότι η καρδιά της θρησκείας του Ιησού βρισκόταν στην απόκτηση ενός συμπονετικού χαρακτήρα συνδυασμένου με μια προσωπικότητα υποκινούμενη να πράττει το θέλημα του Πατέρα στον ουρανό.

140:8.24 (1582.5) Ο Πέτρος κατανόησε την ιδέα ότι το ευαγγέλιο που ετοιμάζονταν να κηρύξουν ήταν πραγματικά μια νέα αρχή για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Μετέφερε αυτή την ιδέα αργότερα στον Παύλο, που διαμόρφωσε από τότε την θεωρία του Χριστού ως «δεύτερος Αδάμ».

140:8.25 (1582.6) Ο Ιάκωβος κατάλαβε την συγκλονιστική αλήθεια ότι ο Ιησούς ήθελε τα παιδιά του στην γη να ζουν σαν να ήταν ήδη πολίτες του ολοκληρωμένου ουράνιου βασιλείου.

140:8.26 (1582.7) Ο Ιησούς γνώριζε ότι οι άνθρωποι ήταν διαφορετικοί, και το δίδαξε και στους αποστόλους του. Διαρκώς τους προέτρεπε να μην προσπαθούν να διαπλάθουν τους μαθητές και τους πιστούς σύμφωνα με κάποια στερεότυπα πρότυπα. Επεδίωξε να αφήνει κάθε ψυχή να αναπτύσσεται με τον δικό της τρόπο, ένα τελειοποιούμενο και ξεχωριστό άτομο ενώπιον του Θεού. Απαντώντας σε μια από τις πολλές ερωτήσεις του Πέτρου ο Κύριος είπε: «Θέλω να ελευθερώσω τους ανθρώπους ώστε να μπορέσουν να αρχίσουν από την αρχή σαν μικρά παιδιά μπροστά σε μια νέα και καλύτερη ζωή.» Ο Ιησούς πάντα επέμενε ότι η πραγματική καλοσύνη πρέπει να είναι ασυνείδητη, όταν δίδεται ελεημοσύνη, να μη γνωρίζει η αριστερά σου τι κάμνει η δεξιά σου.

140:8.27 (1583.1) Οι τρεις απόστολοι εκείνο το απόγευμα ήταν κατάπληκτοι όταν συνειδητοποίησαν ότι η θρησκεία του Κυρίου τους δεν προέβλεπε πνευματική αυτό-εξέταση. Όλες οι θρησκείες πριν και μετά τον καιρό του Ιησού, ακόμα και ο Χριστιανισμός, προβλέπουν επιμελώς την ευσυνείδητη αυτό-εξέταση. Αλλά δεν συμβαίνει το ίδιο με την θρησκεία του Ιησού από την Ναζαρέτ. Η φιλοσοφία του Ιησού για τη ζωή είναι χωρίς θρησκευτική ενδοσκόπηση. Ο γιος του ξυλουργού ποτέ δεν δίδαξε το κτίσιμο του χαρακτήρα· δίδαξε την ανάπτυξη του χαρακτήρα, κηρύσσοντας ότι η Βασιλεία των ουρανών είναι σαν το σπόρο του σιναπιού. Αλλά ο Ιησούς δεν είπε τίποτα που θα απαγόρευε την αυτοανάλυση ως πρόληψη του αλαζονικού εγωισμού.

140:8.28 (1583.2) Το δικαίωμα να εισέλθουν στη βασιλεία εξαρτάται από την πίστη, την προσωπική πεποίθηση. Το κόστος της παραμονής στην προοδευτική ανάβαση της βασιλείας είναι το μαργαριτάρι μεγάλης αξίας, που για να το αποκτήσει ο άνθρωπος πρέπει να πουλήσει όλα όσα έχει.

140:8.29 (1583.3) Η διδασκαλία του Ιησού είναι μια θρησκεία για όλους, όχι μόνο για τους αδυνάμους και τους δούλους. Η θρησκεία του ποτέ δεν αποκρυσταλλώθηκε (επί των ημερών του) σε δόγματα και θεολογικούς νόμους· δεν άφησε ούτε μια γραμμή γραπτών πίσω του. Η ζωή του και η διδασκαλία του κληροδοτήθηκαν στο σύμπαν ως μια εμπνευσμένη και ιδεαλιστική κληρονομιά κατάλληλη για την πνευματική και την ηθική καθοδήγηση όλων των εποχών σε όλους τους κόσμους. Και ακόμα και σήμερα, η διδασκαλία του Ιησού ξεχωρίζει από όλες τις θρησκείες, ως τέτοια, μολονότι είναι η ζώσα ελπίδα της κάθε μιας από αυτές.

140:8.30 (1583.4) Ο Ιησούς δεν δίδαξε τους αποστόλους του ότι η θρησκεία είναι η μόνη γήινη επιδίωξη του ανθρώπου· αυτή ήταν η Ιουδαϊκή ιδέα της υπηρεσίας προς τον Θεό. Αλλά επέμεινε ότι η θρησκεία ήταν η αποκλειστική εργασία των δώδεκα. Ο Ιησούς δεν δίδαξε τίποτα που να αποτρέπει τους πιστούς του από την επιδίωξη της γνήσιας καλλιέργειας· αποχώρησε μόνο από τις δέσμιες των παραδόσεων θρησκευτικές σχολές της Ιερουσαλήμ. Ήταν φιλελεύθερος, μεγαλόκαρδος, πολυμαθής, και ανεκτικός. Η ενσυνείδητη ευσέβεια δεν είχε καμιά θέση στην φιλοσοφία του για την ενάρετη ζωή.

140:8.31 (1583.5) Ο Κύριος δεν προσέφερε λύσεις στα μη θρησκευτικά προβλήματα της δικής του εποχής ούτε και κάποιας μεταγενέστερης. Ο Ιησούς επιθυμούσε να αναπτύξει την πνευματική διορατικότητα σε αιώνιες πραγματικότητες και να τονώσει την πρωτοβουλία για αυθεντικότητα του βίου· ασχολήθηκε αποκλειστικά με τις υποβόσκουσες και μόνιμες πνευματικές ανάγκες της ανθρώπινης φυλής. Αποκάλυψε μια καλοσύνη ισοδύναμη του Θεού. Εξύψωσε την αγάπη – την αλήθεια, την ομορφιά, και την καλοσύνη – ως το θείο ιδεώδες και την αιώνια πραγματικότητα.

140:8.32 (1583.6) Ο Κύριος ήρθε για να δημιουργήσει στον άνθρωπο ένα νέο πνεύμα, μια νέα θέληση – να τους χαρίσει μια νέα ικανότητα να γνωρίζουν την αλήθεια, να αισθάνονται συμπόνια, και να επιλέγουν την καλοσύνη – την θέληση να είναι σε αρμονία με το θέλημα του Θεού, μαζί με την αιώνια παρόρμηση να γίνουν τέλειοι, όπως τέλειος είναι και ο Πατέρας στον ουρανό.

9. Η ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΚΑΘΑΓΙΑΣΗΣ

140:9.1 (1583.7) Την επόμενη ημέρα του Σαββάτου ο Ιησούς την αφιέρωσε στους αποστόλους του, και ταξίδεψαν πάλι για τα ορεινά εκεί όπου τους είχε χειροτονήσει· και εκεί, μετά από ένα μακροσκελές, όμορφο και συγκινητικό μήνυμα ενθάρρυνσης, ασχολήθηκε με την επίσημη πράξη καθαγίασης των δώδεκα. Εκείνο το Σάββατο το απόγευμα ο Ιησούς συγκέντρωσε γύρω του τους αποστόλους πάνω στον λόφο και τους παράδωσε στα χέρια του ουράνιου Πατέρα του για να τους προετοιμάσει για την ημέρα που αυτός θα ήταν αναγκασμένος να τους αφήσει μόνους στον κόσμο. Δεν τους δίδαξε καθόλου εκείνη την ημέρα, μόνο συζήτησαν και επικοινωνούσαν.

140:9.2 (1584.1) Ο Ιησούς έκανε ανασκόπηση πολλών στοιχείων από το κήρυγμα της χειροτονίας, που είχε λάβει χώρα σε εκείνο ακριβώς το σημείο, και έπειτα, καλώντας τους έναν- έναν, τους ανάθεσε να προχωρήσουν στον κόσμο σαν εκπρόσωποί του. Η ανάθεση της καθαγίασης από τον Κύριο ήταν: «Υπάγετε εις όλον τον κόσμον και κηρύξατε το ευαγγέλιον εις όλην την κτίσιν.» Ελευθερώστε τους πνευματικά αιχμαλώτους, παρηγορήστε τους καταπιεσμένους, και φροντίστε τους πάσχοντες. «Δωρεάν ελάβετε, δωρεάν δότε.»

140:9.3 (1584.2) Ο Ιησούς τους συμβούλεψε να μην παίρνουν χρήματα ούτε παραπάνω ρουχισμό, λέγοντάς τους, «Άξιος είναι ο εργάτης του μισθού αυτού.» Και τελικά είπε: «Ιδού, εγώ σας αποστέλλω ως πρόβατα εν μέσω λύκων· γίνεσθε λοιπόν φρόνιμοι ως οι όφεις και απλοί ως αι περιστεραί. Προσέχετε δε από των ανθρώπων· διότι θέλουσι σας παραδώσει εις συνέδρια και εν ταις συναγωγαίς αυτών θέλουσι σας μαστιγώσει. Και έτι ενώπιον ηγεμόνων και βασιλέων θέλετε φερθή ένεκεν εμού προς μαρτυρίαν εις αυτούς και εις τα έθνη. Όταν δε σας παραδίδωσι, μη μεριμνήσητε πως ή τι θέλετε λαλήσει· διότι θέλει σας δοθή εν εκείνη τη ώρα τι πρέπει να λαλήσητε. Επειδή σεις δεν είσθε οι λαλούντες, αλλά το Πνεύμα του Πατρός σας, το οποίον λαλεί εν υμίν.» Ορισμένοι από εσάς θα θανατωθούν και πριν εγκαθιδρύσετε τη βασιλεία στη γη θα σας μισήσουν άνθρωποι πολλοί εξ αιτίας αυτού του ευαγγελίου. Αλλά μη φοβάστε· θα είμαι μαζί σας, και το πνεύμα μου θα προπορεύεται σε ολόκληρο τον κόσμο. Και η παρουσία του Πατρός μου θα μένει μαζί σας καθώς θα πηγαίνετε πρώτα στους Ιουδαίους, και έπειτα στους αλλόθρησκους.

140:9.4 (1584.3) Και όταν κατέβηκαν από το βουνό, ταξίδεψαν πίσω στο σπίτι τους στον οίκο του Ζεβεδαίου.

10. ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΑΘΑΓΙΑΣΗ

140:10.1 (1584.4) Εκείνο το βράδυ διδάσκοντας μέσα στο σπίτι, γιατί είχε αρχίσει να βρέχει, ο Ιησούς μίλησε επί μακρόν, προσπαθώντας να δείξει στους δώδεκα τι πρέπει να είναι, όχι τι πρέπει να κάνουν. Γνώριζαν μόνο μια θρησκεία που επέβαλε να πράττουν κάποια συγκεκριμένα πράγματα ως μέσα επίτευξης της δικαιοσύνης – της σωτηρίας. Αλλά ο Ιησούς επαναλάμβανε, «Στη βασιλεία πρέπει να είστε δίκαιοι για να επιτελέσετε το έργο.» Πολλές φορές επαναλάμβανε, «Εστέ λοιπόν σεις τέλειοι, καθώς ο Πατήρ σας ο εν τοις ουρανοίς είναι τέλειος.» Και όλο αυτό το διάστημα ο Κύριος εξηγούσε στους απορημένους αποστόλους του ότι η σωτηρία την οποία είχε έρθει να φέρει στον κόσμο θα αποκτιόταν μόνο πιστεύοντας, με απλή και ειλικρινή πίστη. Είπε ο Ιησούς: «Ο Ιωάννης κήρυσσε μια βάπτιση μετάνοιας, λύπης για τον παλιό τρόπο ζωής. Εσείς θα διακηρύξετε την βάπτιση της συντροφικότητας με τον Θεό. Να κηρύσσετε την μετάνοια σε αυτούς που έχουν την ανάγκη μιας τέτοιας διδασκαλίας, αλλά σε εκείνους που ήδη αναζητούν την ειλικρινή είσοδο στην βασιλεία, ανοίξτε διάπλατα τις πόρτες και καλέστε τους να εισέλθουν στην χαρούμενη αδελφότητα των υιών του Θεού.» Αλλά ήταν δύσκολο έργο να πεισθούν αυτοί οι Γαλιλαίοι ψαράδες ότι, στη βασιλεία, το να είσαι δίκαιος, εκ πίστεως, πρέπει να προηγείται του να πράττεις το δίκαιο στην καθημερινή ζωή των θνητών στην γη.

140:10.2 (1584.5) Ένα άλλο μεγάλο εμπόδιο σε αυτό το έργο της διδασκαλίας των δώδεκα ήταν η τάση τους να παίρνουν υψηλά ιδεαλιστικές και πνευματικές αρχές της θρησκευτικής αλήθειας και να τις μεταποιούν σε συμπαγείς κανόνες προσωπικής συμπεριφοράς. Ο Ιησούς θα τους παρουσίαζε το όμορφο πνεύμα της διάθεσης της ψυχής, αλλά αυτοί επέμεναν να μεταφράζουν τέτοιες διδασκαλίες σε κανόνες προσωπικής συμπεριφοράς. Πολλές φορές, όταν φρόντιζαν να σιγουρευτούν ότι θα θυμούνταν τι είπε ο Κύριος, σχεδόν σίγουρα θα ξεχνούσαν τι δεν είπε. Αλλά σιγά- σιγά αφομοίωναν την διδασκαλία του γιατί ο Ιησούς ήταν όλα αυτά που δίδασκε. Ότι δεν μπορούσαν να κατανοήσουν από την λεκτική του διδασκαλία, σταδιακά το ένοιωσαν ζώντας μαζί του.

140:10.3 (1585.1) Δεν ήταν προφανές για τους αποστόλους ότι ο Κύριός τους ζούσε μια ζωή που θα ενέπνεε πνευματικά κάθε άτομο κάθε εποχής σε κάθε κόσμο ενός απέραντου σύμπαντος. Παρά τα όσα τους έλεγε ο Ιησούς από καιρό σε καιρό, οι απόστολοι δεν κατανοούσαν την ιδέα ότι πραγματοποιούσε ένα έργο σε αυτόν τον κόσμο αλλά για όλους τους άλλους κόσμους της αχανούς δημιουργίας του. Ο Ιησούς έζησε την επίγεια ζωή του στην Ουράντια, όχι για να θέσει ένα προσωπικό παράδειγμα θνητής διαβίωσης στους άνδρες και τις γυναίκες αυτού του κόσμου, αλλά για να δημιουργήσει ένα υψηλό πνευματικό και εμπνευσμένο ιδεώδες για όλα τα θνητά όντα σε όλους τους κόσμους.

140:10.4 (1585.2) Εκείνο ακριβώς το βράδυ ο Θωμάς ρώτησε τον Ιησού: «Κύριε, λες ότι πρέπει να γίνουμε σαν τα μικρά παιδιά πριν μπορέσουμε να κερδίσουμε την άδεια εισόδου στην βασιλεία του Πατέρα, αλλά όμως μας προειδοποίησες να μην πιστεύουμε τους ψεύτικους προφήτες, ούτε να μην κάνουμε το λάθος να ρίξουμε τα μαργαριτάρια στους χοίρους. Τώρα, στα αλήθεια έχω μπερδευτεί. Δεν καταλαβαίνω την διδασκαλία σου.» Και ο Ιησούς απάντησε στον Θωμά: «Για πόσο ακόμα θα πρέπει να κάνω υπομονή μαζί σας! Πάντα επιμένετε να παίρνετε κυριολεκτικά όλα όσα σας διδάσκω. Όταν σας ζήτησα να γίνετε σαν τα μικρά παιδιά σαν τίμημα για να εισέλθετε στην βασιλεία, δεν εννοούσα να είστε εύκολοι στην εξαπάτηση, ούτε ευκολόπιστοι, ούτε να πιστεύετε αμέσως τους ευχάριστους ξένους. Αυτό που επιθυμούσα να αποκομίσετε από την εικόνα αυτή, ήταν η σχέση του πατέρα με το παιδί του. Εσείς είστε το παιδί, και είναι του Πατέρα σας το βασίλειο στο οποίο προσπαθείτε να εισέλθετε. Είναι παρούσα αυτή η φυσική στοργή που υπάρχει ανάμεσα σε κάθε φυσιολογικό παιδί και τον πατέρα του που κάνει βέβαιη την κατανόηση και την αγάπη στην σχέση, και που μια για πάντα αποκλείει κάθε πρόθεση για διαπραγμάτευση της αγάπης και του ελέους του Πατέρα. Και το ευαγγέλιο που πρόκειται να κηρύξετε είναι για μια σωτηρία που αναπτύσσεται από την συνειδητοποίηση της πίστης σε αυτή ακριβώς την αιώνια σχέση του πατέρα με το παιδί του.»

140:10.5 (1585.3) Ένα χαρακτηριστικό της διδασκαλίας του Ιησού ήταν ότι η ηθικότητα της φιλοσοφίας του προερχόταν από την προσωπική σχέση του ατόμου με τον Θεό – αυτή η σχέση πατέρα παιδιού. Ο Ιησούς έδινε έμφαση στο άτομο, και όχι στην φυλή ή το έθνος. Ενώ έτρωγαν για βράδυ, ο Ιησούς συζήτησε με τον Ματθαίο και του εξήγησε ότι η ηθικότητα οποιασδήποτε πράξης καθορίζεται από τα κίνητρα του ατόμου. Η ηθικότητα του Ιησού ήταν πάντα θετική. Ο χρυσός κανόνας όπως τον διαμόρφωσε ο Ιησούς απαιτεί ενεργή κοινωνική επαφή· ο παλαιός αρνητικός κανόνας μπορούσε να τηρηθεί μόνο σε απομόνωση. Ο Ιησούς απογύμνωσε την ηθικότητα από όλους τους κανόνες και τελετουργίες και την εξύψωσε στα μεγαλειώδη επίπεδα της πνευματικής σκέψης και της πραγματικά ενάρετης και δίκαιης ζωής.

140:10.6 (1585.4) Αυτή η νέα θρησκεία του Ιησού δεν ήταν χωρίς πρακτικές προεκτάσεις, αλλά οτιδήποτε πρακτικής πολιτικής, κοινωνικής, ή οικονομικής αξίας βρίσκεται στην διδασκαλία του είναι το φυσικό αποτέλεσμα της εσώτερης εμπειρίας της ψυχής καθώς εκδηλώνει τους καρπούς του πνεύματος στην αυθόρμητη καθημερινή διακονία της γνήσιας προσωπικής θρησκευτικής εμπειρίας.

140:10.7 (1585.5) Αφού τελείωσαν την συνομιλία τους, ο Ιησούς και ο Ματθαίος, ο Σίμων ο Ζηλωτής ρώτησε, «Μα Κύριε, είναι όλοι οι άνθρωποι υιοί του Θεού» Και ο Ιησούς απάντησε: «Ναι, Σίμωνα, όλοι οι άνθρωποι είναι υιοί του Θεού, και αυτά είναι τα καλά νέα που θα διακηρύξετε.» Αλλά οι απόστολοι δεν μπορούσαν να καταλάβουν αυτή τη διδασκαλία· ήταν μια νέα, παράξενη, και πρωτόγνωρη εξαγγελία. Και ήταν εξαιτίας αυτής του της επιθυμίας να τους μεταδώσει αυτή την αλήθεια, που ο Ιησούς δίδαξε τους οπαδούς του να μεταχειρίζονται όλους τους ανθρώπους σαν αδερφούς τους.

140:10.8 (1585.6) Απαντώντας σε μια ερώτηση του Ανδρέα, ο Κύριος ξεκαθάρισε ότι η ηθική της διδασκαλίας του ήταν αδιαχώριστη από την θρησκεία της διαβίωσής του. Δίδαξε την ηθική, όχι από την φύση του ανθρώπου, αλλά από την συγγένεια του ανθρώπου με τον Θεό.

140:10.9 (1585.7) Ο Ιωάννης ρώτησε τον Ιησού, «Κύριε, τι είναι η βασιλεία των ουρανών;» Και ο Ιησούς απάντησε: «Η βασιλεία των ουρανών συνίσταται στα αυτά τα τρία βασικά: πρώτα, στην αναγνώριση του γεγονότος της κυριαρχίας του Θεού· δεύτερον, πίστη στην αλήθεια της υιότητας με τον Θεό· και τρίτον, πίστη στην αποτελεσματικότητα της υπέρτατης ανθρώπινης επιθυμίας να πράττει το θέλημα του Θεού – να είναι σαν τον Θεό. Και αυτά είναι τα καλά νέα του ευαγγελίου: ότι με την πίστη κάθε θνητός μπορεί να αποκτήσει όλα αυτά τα βασικά της σωτηρίας.»

140:10.10 (1586.1) Και τώρα πλέον έληξε η εβδομάδα της αναμονής, και ετοιμάστηκαν να αναχωρήσουν το πρωί για την Ιερουσαλήμ.