Το Βιβλίο της Ουράντια

Εγγραφο 105

ΘΕΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

105:0.1 (1152.1) Ακόμα και στις ανώτερες τάξεις των συμπαντικών οντοτήτων, το άπειρο είναι μόνο εν μέρει κατανοητό, και η τελικότητα της πραγματικότητας μόνο σχετικά είναι αντιληπτή. Ο ανθρώπινος νους, καθώς αναζητά να διαπεράσει το αιώνιο μυστήριο της καταγωγής και του πεπρωμένου όλου αυτού που ονομάζεται πραγματικότητα, μπορεί βοηθητικά να προσεγγίζει το πρόβλημα θεωρώντας την αιωνιότητα-άπειρο σαν μια σχεδόν χωρίς όρια έλλειψη, η οποία παράγεται από μια απόλυτη αιτία και η οποία λειτουργεί σε όλο αυτό το συμπαντικό κύκλο της ατέρμονης διαφορετικότητας, αναζητώντας πάντα κάποιο απόλυτο και άπειρο δυναμικό του πεπρωμένου.

105:0.2 (1152.2) Όταν η θνητή διάνοια προσπαθεί να κατανοήσει τη σκέψη του συνόλου της πραγματικότητας, ένας τέτοιος πεπερασμένος νους έρχεται αντιμέτωπος με την άπειρη πραγματικότητα. Το σύνολο της πραγματικότητας είναι άπειρο και επομένως δεν μπορεί να γίνει ποτέ εντελώς κατανοητό από κανένα νου που είναι υπό-άπειρος σε ικανότητα αντίληψης.

105:0.3 (1152.3) Ο ανθρώπινος νους μετά δυσκολίας μπορεί να σχηματίσει μια ικανοποιητική ιδέα για τις υπάρξεις της αιωνιότητας, και χωρίς μια τέτοια κατανόηση είναι αδύνατο να απεικονίσει ακόμα και τις δικές μας ιδέες της συνολικής πραγματικότητας. Παρόλα αυτά, μπορούμε να επιχειρήσουμε μια τέτοια παρουσίαση, αν και γνωρίζουμε πολύ καλά ότι οι ιδέες μας πρέπει να υποστούν βαθιά παραμόρφωση κατά τη διαδικασία της μετάφρασης-μετατροπής στο επίπεδο κατανόησης του θνητού νου.

1. Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΟΥ ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ

105:1.1 (1152.4) Απόλυτα πρωταρχική αιτία στο άπειρο, οι φιλόσοφοι των συμπάντων αποδίδουν στον Συμπαντικό Πατέρα που λειτουργεί ως το άπειρο, το αιώνιο, και το απόλυτο ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ.

105:1.2 (1152.5) Υπάρχουν πολλά στοιχεία κινδύνου, που συνοδεύουν την παρουσίαση, στη θνητή διάνοια, αυτής της ιδέας ενός απείρου ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ, εφόσον αυτή η ιδέα είναι τόσο απομακρυσμένη από την ανθρώπινη εμπειρική κατανόηση, ώστε να ενέχει σοβαρή παραμόρφωση των εννοιών και παρανόηση των αξιών. Ωστόσο, η φιλοσοφική σύλληψη του ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ παρέχει στα πεπερασμένα πλάσματα κάποια βάση για μια απόπειρα προσέγγισης της μερικής κατανόησης των απόλυτων προελεύσεων και των άπειρων πεπρωμένων. Αλλά σε όλες τις προσπάθειές μας να διαφωτίσουμε τη γένεση και την καρποφορία της πραγματικότητας, ας γίνει σαφές ότι αυτή η σύλληψη του ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ είναι, σε όλες τις έννοιες και σημασίες της προσωπικότητας, συνώνυμη με το Πρώτο Πρόσωπο της Θεότητας, τον Συμπαντικό Πατέρα όλων των προσωπικοτήτων. Αλλά αυτό το αξίωμα του ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ δεν είναι τόσο ξεκάθαρα αναγνωρίσιμο σε μη θεοποιημένα πεδία συμπαντικής πραγματικότητας.

105:1.3 (1152.6) Το ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ είναι το Άπειρο. Το ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ είναι επίσης απειροσύνη. Από την διαδοχική, χρονική άποψη, ολόκληρη η πραγματικότητα έλκει την καταγωγή της από το άπειρο ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ, του οποίου η μοναχική ύπαρξη σε παρελθούσα άπειρη αιωνιότητα, πρέπει να είναι το πρώτο φιλοσοφικό αξίωμα ενός πεπερασμένου πλάσματος. Η σύλληψη του ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ υποδηλώνει διαρρήδην άπειρο, την αδιαφοροποίητη πραγματικότητα όλων εκείνων που θα μπορούσαν ποτέ να υπάρξουν σε μια ολόκληρη άπειρη αιωνιότητα.

105:1.4 (1153.1) Σαν υπαρξιακή σύλληψη το ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ δεν είναι ούτε θεοποιημένο ούτε μη θεοποιημένο, ούτε πραγματικό ούτε δυνητικό, ούτε προσωπικό ούτε απρόσωπο, ούτε στατικό ούτε δυναμικό. Κανένα χαρακτηριστικό δεν μπορεί να αποδοθεί στο Άπειρο εκτός από το να αναφέρουμε ότι το ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ υπάρχει. Το φιλοσοφικό αξίωμα του ΕΙΜΑΙ είναι μια συμπαντική σύλληψη που είναι κάτι πιο δύσκολο σε κατανόηση από εκείνο του Απροσδιόριστου Απόλυτου.

105:1.5 (1153.2) Για τον πεπερασμένο νου πρέπει απλά να υπάρχει μια αρχή, και παρόλο που ποτέ δεν υπήρξε μια πραγματική αρχή στην πραγματικότητα, υπάρχουν όμως ορισμένες γενεσιουργές σχέσεις τις οποίες η πραγματικότητα εκδηλώνει στο άπειρο. Η προ-πραγματικότητα, η πρωτογενής, αιώνια κατάσταση μπορεί να θεωρηθεί κάτι σαν και αυτό: Σε κάποια άπειρη στιγμή, υποθετικά σε κάποιο παρελθούσας αιωνιότητας λεπτό, το ΕΙΜΑΙ μπορεί να γίνει αντιληπτό σαν πράγμα και μη-πράγμα, σαν αιτία και αποτέλεσμα, σαν βούληση και αντίδραση. Σε αυτό το υποθετικό λεπτό της αιωνιότητας δεν υπάρχει διαφοροποίηση σε ολόκληρο το άπειρο. Το άπειρο είναι γεμάτο από το Άπειρο. Το Άπειρο περικλείει το άπειρο. Αυτό είναι το υποθετικό στατικό λεπτό της αιωνιότητας. Οι ενέργειες συμπεριλαμβάνονται ακόμα μέσα στα δυναμικά τους, και τα δυναμικά δεν έχουν ακόμα εμφανιστεί μέσα στο άπειρο του ΕΙΜΑΙ. Αλλά ακόμα και σε αυτή την γεμάτη εικασία κατάσταση πρέπει να υποθέσουμε την ύπαρξη της δυνατότητας της αυτό-βούλησης.

105:1.6 (1153.3) Ακόμα να θυμάστε ότι η κατανόηση του ανθρώπου για το Συμπαντικό Πατέρα είναι προσωπική εμπειρία. Ο Θεός, σαν πνευματικός Πατέρας σας, γίνεται κατανοητός σε σας και στους άλλους θνητούς, αλλά η εμπειρική σας, γεμάτη λατρεία ιδέα για τον Συμπαντικό Πατέρα πρέπει πάντα να είναι μικρότερη από τη φιλοσοφική σας θεώρηση για το άπειρο της Πρώτης Πηγής και Κέντρου, του ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ. Όταν μιλάμε για τον Πατέρα, εννοούμε το Θεό όπως τον αντιλαμβάνονται τα πλάσματά του, τα ανώτερα και τα κατώτερα, αλλά υπάρχει πολύ περισσότερη Θεότητα που δεν είναι κατανοητή στα συμπαντικά πλάσματα. Ο Θεός, ο Πατέρας σας και Πατέρας μου, είναι εκείνη η φάση του Απείρου που διακρίνουμε στις προσωπικότητές μας σαν μια ενεργητική εμπειρική πραγματικότητα, αλλά το ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ παραμένει πάντα, καθώς η υπόθεση που κάνουμε για όλα αυτά που αισθανόμαστε δεν μπορεί να γνωρίσει την Πρώτη Πηγή και Κέντρο. Και ακόμα εκείνη η υπόθεση πιθανόν να είναι πολύ μικρή για το απροσμέτρητο άπειρο της πρωταρχικής πραγματικότητας.

105:1.7 (1153.4) Το σύμπαν των συμπάντων, με τις αναρίθμητες στρατιές των προσωπικοτήτων που το κατοικούν, είναι ένας τεράστιος και σύνθετος οργανισμός, αλλά η Πρώτη Πηγή και Κέντρο είναι απείρως πιο σύνθετη από τα σύμπαντα και τις προσωπικότητες που έγιναν πραγματικές σε απάντηση των εκούσιων εντολών της. Όταν στέκεστε με δέος μπροστά στο μέγεθος του κυρίου σύμπαντος, σταθείτε και σκεφτείτε ότι ακόμα και αυτή η ακατάληπτη δημιουργία δεν είναι παρά μια μερική αποκάλυψη του Απείρου.

105:1.8 (1153.5) Το άπειρο είναι όντως μακριά από το εμπειρικό επίπεδο της θνητής αντίληψης, αλλά ακόμα και σε αυτή την εποχή στην Ουράντια, οι σκέψεις σας για το άπειρο αυξάνουν, και θα συνεχίσουν να αυξάνουν απ’ άκρη σ’ άκρη στις ατέρμονες σταδιοδρομίες σας, που επεκτείνονται μπροστά προς τη μελλοντική αιωνιότητα. Το απροσδιόριστο άπειρο δεν έχει νόημα για το πεπερασμένο δημιούργημα, αλλά το άπειρο μπορεί να αυτοπεριοριστεί και μπορεί να εκφραστεί σε πραγματικότητα σε όλα τα επίπεδα των συμπαντικών υπάρξεων. Και το πρόσωπο που το Άπειρο στρέφει προς όλες τις συμπαντικές προσωπικότητες είναι το πρόσωπο ενός Πατέρα, του Συμπαντικού Πατέρα της Αγάπης.

2. ΤΟ ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΣΑΝ ΤΡΙΣΥΠΟΣΤΑΤΟ ΚΑΙ ΣΑΝ ΕΠΤΑΠΤΥΧΟ

105:2.1 (1153.6) Μελετώντας τη γένεση της πραγματικότητας, να φέρνετε πάντα στο νου ότι όλη η απόλυτη πραγματικότητα προέρχεται από την αιωνιότητα και δεν έχει αρχή ύπαρξης. Με το να λέμε απόλυτη πραγματικότητα, αναφερόμαστε στα τρία υπαρξιακά πρόσωπα της Θεότητας, τη Νήσο του Παραδείσου και τους τρεις Απόλυτους. Αυτές οι επτά πραγματικότητες είναι ισοδύναμα αιώνιες, παρόλο που εμείς καταφεύγουμε στη γλώσσα του χωροχρόνου για να παρουσιάσουμε τις επακόλουθες καταγωγές τους στα ανθρώπινα όντα.

105:2.2 (1154.1) Σαν ακολουθία της χρονολογικής απεικόνισης της προέλευσης της πραγματικότητας, πρέπει να υπάρχει σαν αξίωμα ένα θεωρητικό λεπτό της «πρώτης» βουλητικής έκφρασης και της «πρώτης» αντίδρασης σαν αντίκτυπο μέσα στο ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ. Στις προσπάθειές μας να απεικονίσουμε τη γένεση και τη δημιουργία της πραγματικότητας, αυτό το στάδιο μπορεί να θεωρηθεί σαν η αυτό-διαφοροποίηση του Απείρου Ενός από την Απεραντοσύνη, αλλά το αξίωμα αυτής της διπλής σχέσης πρέπει πάντα να επεκτείνεται σε μια τρισυπόστατη σύλληψη με την αναγνώριση της αιώνιας συνέχισης Του Απείρου, του ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ.

105:2.3 (1154.2) Αυτή η αυτό-μεταμόρφωση του ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ κορυφώνεται στην πολυσχιδή διαφοροποίηση της θεοποιημένης πραγματικότητας και της μη θεοποιημένης πραγματικότητας, της δυναμικής και της ενεργοποιημένης πραγματικότητας και ορισμένων άλλων πραγματικοτήτων που σχεδόν δεν μπορούν να ταξινομηθούν. Αυτές οι διαφοροποιήσεις του θεωρητικού μονιστικού ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ συνενώνονται αιωνίως με ταυτόχρονες σχέσεις που ανακύπτουν μέσα στο ίδιο ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ – την προ-δυνητική, προ-αληθινή, προ-προσωπική, μονοθετική προ-πραγματικότητα η οποία, αν και είναι άπειρη, αποκαλύπτεται σαν απόλυτη μπροστά στην Πρώτη Πηγή και Κέντρο και σαν προσωπικότητα στην απέραντη αγάπη του Συμπαντικού Πατέρα.

105:2.4 (1154.3) Με αυτές τις εσωτερικές μεταμορφώσεις το ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ εγκαθιδρύει τη βάση για μια επτάπτυχη σχέση του εαυτού. Η φιλοσοφική (χρονική) συλληψη του μοναχικού ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ και η μεταβατική (χρονική) σκέψη του ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ σαν τρισυπόστατο μπορεί τώρα να διευρυνθεί για να περικλείσει το ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ σαν επτάπτυχο. Αυτή η επταπλή – ή επτά φάσεων – φύση μπορεί να υποδηλωθεί καλύτερα σε σχέση με τα Επτά Απόλυτα του Απείρου.

105:2.5 (1154.4) 1. Ο Συμπαντικός Πατέρας. ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ πατέρας του Αιωνίου Υιού. Αυτή είναι η πρωταρχική προσωπική σχέση των πραγματικοτήτων. Η απόλυτη προσωπικότητα του Υιού καθιστά απόλυτο το γεγονός της πατρότητας του Θεού και εγκαθιδρύει την εν δυνάμει υιότητα όλων των προσωπικοτήτων. Αυτή η σχέση εγκαθιδρύει την προσωπικότητα του Απείρου και τελειοποιεί την πνευματική της αποκάλυψη στην προσωπικότητα του Αρχικού Υιού. Αυτή η φάση του ΕΙΜΑΙ μπορεί εν μέρει να γίνει καταληπτή από την εμπειρία στα πνευματικά επίπεδα, ακόμα και από τους θνητούς οι οποίοι, ενώ βρίσκονται ακόμα στη σάρκα, μπορούν να λατρέψουν τον Πατέρα μας.

105:2.6 (1154.5) 2. Ο Συμπαντικός Ελεγκτής. ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ αιτία του αιώνιου Παραδείσου. Αυτή είναι η πρωταρχική απρόσωπη σχέση πραγματικοτήτων, ο αρχικός μη πνευματικός σύνδεσμος. Ο Συμπαντικός Πατέρας είναι ο Θεός ως αγάπη. Ο Συμπαντικός Ελεγκτής είναι ο Θεός ως πρότυπο. Αυτή η σχέση εγκαθιδρύει τη δυνατότητα της μορφής-σύνθεσης – και καθορίζει το κύριο σχέδιο της απρόσωπης μη πνευματικής σχέσης – το κύριο σχέδιο από το οποίο γίνονται όλα τα αντίγραφα.

105:2.7 (1154.6) 3. Ο Συμπαντικός Δημιουργός. ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ένα με τον Αιώνιο Υιό. Αυτή η ένωση του Πατρός και του Υιού (στον Παράδεισο) εγκαινιάζει το δημιουργικό κύκλο, ο οποίος τελειοποιείται με τη μορφή της συνενωμένης προσωπικότητας και του αιώνιου σύμπαντος. Από την θνητή πεπερασμένη άποψη, η πραγματικότητα έχει τις αληθινές αρχές της στην αιώνια εμφάνιση της δημιουργίας της Χαβόνα. Αυτή η δημιουργική πράξη της Θεότητας έγινε από και μέσω του Θεού της Δράσης, που στην ουσία είναι η ενότητα του Πατέρα-Υιού εκδηλωμένη πάνω και σε όλα τα επίπεδα του πραγματικού. Επομένως η θεϊκή δημιουργικότητα χαρακτηρίζεται αλάνθαστα από ενότητα και αυτή η ενότητα είναι η εξωτερική αντανάκλαση της απόλυτης μοναδικότητας του δυαδισμού του Πατέρα-Υιού και της Τριάδας του Πατρός-Υιού-Πνεύματος.

105:2.8 (1155.1) 4. Ο Άπειρος Υποστηρικτής. ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ αυτό-συνδετικός. Αυτός είναι ο πρωτογενής σύνδεσμος των στατικών και των δυναμικών της πραγματικότητας. Σε αυτή τη σχέση, όλοι οι προσδιορισμένοι και οι απροσδιόριστοι αντισταθμίζονται. Αυτή η φάση του ΕΙΜΑΙ γίνεται καλύτερα κατανοητή σαν ο Συμπαντικός Απόλυτος – ο ενοποιητής της Θεότητας και οι Απροσδιόριστοι Απόλυτοι.

105:2.9 (1155.2) 5. Ο Άπειρος Δυναμικός. ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ αυτό-προσδιοριζόμενος. Αυτό είναι το σημείο αναφοράς του απείρου που μαρτυρεί αιώνια το θεληματικό αυτοπεριορισμό του ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ σαν αποτέλεσμα του οποίου επιτεύχθηκε τριπλή αυτό-έκφραση και αυτό-αποκάλυψη. Αυτή η φάση του ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ συνήθως γίνεται κατανοητή σαν το Απόλυτο της Θεότητας.

105:2.10 (1155.3) 6. Η Άπειρη Ικανότητα. ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ στατικά-αντιδρών. Αυτό είναι η ατελεύτητη μήτρα, η δυνατότητα για όλη τη μελλοντική κοσμική επέκταση. Αυτή η φάση του ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ γίνεται ίσως καλύτερα αντιληπτή σαν η υπερβαρυτική παρουσία του Απροσδιόριστου Απόλυτου.

105:2.11 (1155.4) 7. Ο Συμπαντικός Ένας του Απείρου. ΕΙΜΑΙ όπως ΕΙΜΑΙ. Αυτό είναι το σταμάτημα ή η αυτό-σχέση του Απείρου, το αιώνιο γεγονός της άπειρης-πραγματικότητας και η συμπαντική αλήθεια του πραγματικού-απείρου. Για όσο διάστημα αυτή η σχέση είναι διακριτή σαν προσωπικότητα, αποκαλύπτεται στα σύμπαντα μέσα στο θεϊκό Πατέρα όλων των προσωπικοτήτων – ακόμα και της απόλυτης προσωπικότητας. Για όσο διάστημα αυτή η σχέση εκφράζεται απρόσωπα, συναντιέται στο σύμπαν σαν απόλυτη συνάφεια καθαρής ενέργειας και καθαρού πνεύματος μπροστά στο Συμπαντικό Πατέρα. Για όσο διάστημα αυτή η σχέση γίνεται κατανοητή σαν απόλυτη, αποκαλύπτεται στην πρωτοκαθεδρία της Πρώτης Πηγής και Κέντρου, μέσα σ’ αυτόν ζούμε όλοι και κινούμαστε και έχουμε την ύπαρξή μας, από πλάσματα του χώρου σε πολίτες του Παραδείσου. Και αυτό είναι αλήθεια τόσο για το κύριο σύμπαν όσο και για το πιο απειροελάχιστο ουλτιματόνιο, είναι αλήθεια τόσο για αυτό που θα υπάρξει όσο και γι αυτό που υπάρχει και γι αυτό που υπήρξε.

3. ΤΑ ΕΠΤΑ ΑΠΟΛΥΤΑ ΤΟΥ ΑΠΕΙΡΟΥ

105:3.1 (1155.5) Οι επτά αρχικές σχέσεις εντός του ΕΙΜΑΙ γίνονται αιώνιες σαν τα Επτά Απόλυτα του Απείρου. Αλλά αν και μπορούμε να απεικονίσουμε τις προελεύσεις της πραγματικότητας και τις διαφοροποιήσεις του απείρου με μια επακόλουθη αφήγηση, στην πράξη όλα τα επτά Απόλυτα είναι κατ’ απροσδιόριστο και συντονισμένο τρόπο αιώνια. Είναι ίσως αναγκαίο για τους θνητούς νόες να καταλάβουν τις απαρχές τους, αλλά αυτή η σύλληψη θα επισκιάζεται πάντα από την αντίληψη ότι τα επτά Απόλυτα δεν είχαν απαρχές. Είναι αιώνια και έτσι ήταν πάντα. Τα επτά Απόλυτα είναι η προϋπόθεση της πραγματικότητας. Περιγράφονται σε αυτά τα κείμενα ως ακολούθως:

105:3.2 (1155.6) 1. Η Πρώτη Πηγή και Κέντρο. Πρώτο Πρόσωπο της Θεότητας και πρωταρχικό πρότυπο μη-θεότητας, Θεός, ο Συμπαντικός Πατέρας, δημιουργός, ελεγκτής και υποστηρικτής, συμπαντική αγάπη, αιώνιο πνεύμα και άπειρη ενέργεια. Το δυναμικό όλων των δυναμικών και πηγή όλων των πραγματικών. Η σταθερότητα όλων των στατικών και ο δυναμισμός κάθε αλλαγής. Πηγή προτύπου και Πατέρας προσώπων. Συλλογικά, όλα τα επτά Απόλυτα ισοδυναμούν με το άπειρο, αλλά ο Συμπαντικός Πατέρας ο ίδιος στην πράξη είναι το άπειρο.

105:3.3 (1155.7) 2. Η Δεύτερη Πηγή και Κέντρο. Δεύτερο Πρόσωπο της Θεότητας, ο Αιώνιος και Αρχικός Υιός. Οι απόλυτες πραγματικότητες της προσωπικότητας του ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ και η βάση για την πραγματοποίηση-αποκάλυψη του «ΕΙΜΑΙ προσωπικότητα». Καμία προσωπικότητα δεν μπορεί να ελπίζει ότι θα φτάσει στο Συμπαντικό Πατέρα παρά μέσω του Αιώνιου Υιού. Ούτε μπορεί η προσωπικότητα να φτάσει σε πνευματικά επίπεδα ύπαρξης χωριστά από τη δράση και τη βοήθεια αυτού του απόλυτου προτύπου για όλες τις προσωπικότητες. Στη Δεύτερη Πηγή και Κέντρο το πνεύμα είναι απεριόριστο ενώ η προσωπικότητα είναι απόλυτη.

105:3.4 (1156.1) 3. Η Παραδείσια Πηγή και Κέντρο. Δεύτερο πρότυπο μη-θεότητας, η αιώνια Νήσος του Παραδείσου. Η βάση για την πραγματοποίηση-αποκάλυψη του «ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ δύναμη» και το θεμέλιο για την εγκαθίδρυση του βαρυτικού ελέγχου σε όλα τα σύμπαντα. Σχετικά με όλη την ενεργοποιημένη, μη πνευματική, απρόσωπη και μη βουλητική πραγματικότητα, ο Παράδεισος είναι το απόλυτο των προτύπων. Όπως η πνευματική ενέργεια σχετίζεται με τον Συμπαντικό Πατέρα μέσω της απόλυτης προσωπικότητας της Μητέρας-Υιού, έτσι και όλη η κοσμική ενέργεια γραπώνεται στον βαρυτικό έλεγχο της Πρώτης Πηγής και Κέντρου μέσω του απόλυτου προτύπου της Νήσου του Παραδείσου. Ο Παράδεισος δεν βρίσκεται στο χώρο. Ο χώρος υφίσταται σε σχέση με τον Παράδεισο, και ο χρονισμός της κίνησης καθορίζεται μέσω της Παραδείσιας σχέσης. Η αιώνια Νήσος είναι απόλυτα ήρεμη. Όλη η άλλη οργανωμένη και οργανώνουσα ενέργεια βρίσκεται σε αέναη κίνηση. Σε όλον τον χώρο, μόνο η παρουσία του Απροσδιόριστου Απόλυτου είναι αδρανής και το Απροσδιόριστο είναι συντεταγμένο με τον Παράδεισο. Ο Παράδεισος υφίσταται στο σημείο εστίασης του χώρου, το Απροσδιόριστο τον διαπερνά, και όλη η σχετική ύπαρξη έχει την οντότητά της μέσα σε αυτήν την επικράτεια.

105:3.5 (1156.2) 4. Η Τρίτη Πηγή και Κέντρο. Τρίτο Πρόσωπο της Θεότητας, ο Συνδεδεμένος Δρων, ο άπειρος ενοποιητής των κοσμικών ενεργειών του Παραδείσου με τις πνευματικές ενέργειες του Αιώνιου Υιού, τέλειος συντονιστής των κινήτρων της θέλησης και των μηχανισμών δύναμης, ενοποιητής όλης της υφιστάμενης και υλοποιούμενης πραγματικότητας. Μέσα από τις υπηρεσίες των πολύπτυχων παιδιών του το Άπειρο Πνεύμα αποκαλύπτει το έλεος του Αιώνιου Υιού ενώ την ίδια στιγμή λειτουργεί σαν αιώνιος χειριστής, υφαίνοντας παντοτινά το πρότυπο του Παραδείσου μέσα στις ενέργειες του διαστήματος. Αυτός ο ίδιος ο Συνδεδεμένος Δρων, αυτός ο Θεός της Δράσης, είναι η τέλεια έκφραση των άνευ ορίων πλάνων και σκοπών του Πατέρα-Υιού ενώ ο ίδιος λειτουργεί ως η πηγή του νου και ο απονέμων την διάνοια στα πλάσματα ενός μακρινού κόσμου.

105:3.6 (1156.3) 5. Το Απόλυτο της Θεότητας. Οι αιτιολογημένες, ενδεχομένως προσωπικές δυνατότητες της συμπαντικής πραγματικότητας, το σύνολο όλου του δυναμικού της Θεότητας. Το Απόλυτο της Θεότητας είναι ο σκόπιμος προσδιοριστής των απροσδιόριστων, απόλυτων και μη θεϊκών πραγματικοτήτων. Το Απόλυτο της Θεότητας είναι το προσδιορίζον του απολύτου και το απολυτοποιούν του προσδιορισμένου – άρχον το πεπρωμένο.

105:3.7 (1156.4) 6. Το Απροσδιόριστο Απόλυτο. Στατικό, αντιδρών και προσωρινά αδρανές. Η μη αποκαλυμμένη κοσμική απειροσύνη του ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ. Ολότητα της μη θεοποιημένης πραγματικότητας και τελικότητα όλων των μη προσωπικών δυναμικών. Ο χώρος περιορίζει τη λειτουργία του Απροσδιόριστου, αλλά η παρουσία του Απροσδιόριστου είναι χωρίς όρια, άπειρη. Υπάρχει μια περιφέρεια ιδεών στο κύριο σύμπαν, αλλά η παρουσία του Απροσδιόριστου είναι απεριόριστη. Ακόμα και η αιωνιότητα δεν μπορεί να εξαντλήσει την απεριόριστη ηρεμία αυτού του Απόλυτου μη-θεότητας.

105:3.8 (1156.5) 7. Το Συμπαντικό Απόλυτο. Ενοποιό του θεοποιημένου και του μη θεοποιημένου, συσχετίζον το απόλυτο και το σχετικό. Το Συμπαντικό Απόλυτο (όντας στατικό, δυνητικό, και συνδετικό) αντισταθμίζει την τάση μεταξύ του εσαεί υπάρχοντος και του ανολοκήρωτου.

105:3.9 (1156.6) Τα Επτά Απόλυτα του Απείρου αποτελούν τις απαρχές της πραγματικότητας. Κατά την αντίληψη του θνητού νου, η Πρώτη Πηγή και Κέντρο φαίνεται ότι είναι η πρόγονος όλων των απόλυτων. Αλλά ένα τέτοιο αξίωμα, αν και χρήσιμο, ακυρώνεται από τη συνύπαρξη στην αιωνιότητα του Υιού, του Πνεύματος και των τριών Απόλυτων, και της Νήσου του Παραδείσου.

105:3.10 (1157.1) Είναι αλήθεια ότι τα Απόλυτα είναι εκδηλώσεις του ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ-Πρώτης Πηγής και Κέντρου. Είναι γεγονός ότι αυτά τα Απόλυτα δεν είχαν ποτέ αρχή αλλά συντονίζονται στην αιωνιότητα με την Πρώτη Πηγή και Κέντρο. Οι σχέσεις των απόλυτων στην αιωνιότητα δεν μπορούν να παρουσιάζονται πάντα χωρίς να εμπλέκονται παράδοξα στη γλώσσα του χρόνου και στα πρότυπα ιδεών του χώρου. Αλλά άσχετα από κάθε σύγχυση σχετική με την προέλευση των Επτά Απόλυτων του Απείρου, είναι μαζί γεγονός και αλήθεια ότι όλη η πραγματικότητα στηρίζεται στην ύπαρξή τους στην αιωνιότητα και στις σχέσεις τους στην απειροσύνη.

4. ΕΝΟΤΗΤΑ, ΔΥΑΔΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΡΙΣΥΠΟΣΤΑΣΗ

105:4.1 (1157.2) Οι φιλόσοφοι του σύμπαντος υποθέτουν σαν αξίωμα ότι η αιώνια ύπαρξη του ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ είναι η πρωταρχική πηγή όλης της πραγματικότητας. Και συνακόλουθα αξιώνουν την αυτό-κατάτμηση του ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ στις θεμελιώδεις σχέσεις του εαυτού – τις επτά φάσεις του απείρου. Και ταυτόχρονα με αυτή την υπόθεση υπάρχει το τρίτο αξίωμα – η αιώνια εμφάνιση των Επτά Απόλυτων του Απείρου και η αιωνιοποίηση του δυαδικού συνδέσμου των επτά φάσεων του ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ και αυτών των επτά Απολύτων.

105:4.2 (1157.3) Η αυτό-αποκάλυψη του ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ μεταβαίνει έτσι από τον στατικό εαυτό μέσα από την αυτό-κατάτμηση και τις σχέσεις με τον εαυτό στις απόλυτες σχέσεις, τις σχέσεις με τα Απόλυτα που προκύπτουν από τον εαυτό του. Η δυαδικότητα γίνεται με τον τρόπο αυτό υπαρκτή στον αιώνιο σύνδεσμο με τα Επτά Απόλυτα του Απείρου με την επταπλή απεραντοσύνη των επτά κατατμημένων φάσεων του αυτό-αποκαλυμμένου ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ. Αυτές οι δυαδικές σχέσεις, που αιωνιοποιούνται στα σύμπαντα σαν τα επτά Απόλυτα, κάνουν αιώνια τα βασικά θεμέλια όλης της συμπαντικής πραγματικότητας.

105:4.3 (1157.4) Αναφέρθηκε κάποτε ότι η ενότητα γεννάει τη δυαδικότητα, ότι η δυαδικότητα γεννάει το τρισυπόστατο, και ότι το τρισυπόστατο είναι ο αιώνιος πρόγονος όλων των πραγμάτων. Υπάρχουν όντως, τρεις μεγάλες τάξεις πρωτογενών σχέσεων και αυτές είναι:

105:4.4 (1157.5) 1. Σχέσεις ενότητας. Σχέσεις που ενυπάρχουν στο ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ σαν η ενότητα από την οποία προκύπτει η αυτό-διαφοροποίηση σαν τριπλή και μετά σαν επταπλή.

105:4.5 (1157.6) 2. Σχέσεις δυαδικότητας. Σχέσεις που υπάρχουν ανάμεσα στο ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ σαν επταπλό και στα Επτά Απόλυτα του Απείρου.

105:4.6 (1157.7) 3. Σχέσεις τρισυπόστατου. Αυτοί είναι οι λειτουργικοί σύνδεσμοι των Επτά Απόλυτων του Απείρου.

105:4.7 (1157.8) Οι σχέσεις τρισυπόστατου αναφαίνονται από τις βάσεις της δυαδικότητας εξαιτίας της αναπόφευκτης διασύνδεσης του Απόλυτου. Τέτοιοι σύνδεσμοι αιώνιοποιούν τις δυνατότητες ολόκληρης της πραγματικότητας. Περικλείουν μαζί τη θεοποιημένη και τη μη θεοποιημένη πραγματικότητα.

105:4.8 (1157.9) Το ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ είναι απροσδιόριστη απειροσύνη ως ενότητα. Οι δυαδικότητες αιωνιοποιούν τις βάσεις της πραγματικότητας. Τα τρισυπόστατα προκαλούν την πραγμάτωση της απειροσύνης ως συμπαντική λειτουργία.

105:4.9 (1157.10) Τα προ-υπαρξιακά γίνονται υπαρξιακά στα επτά Απόλυτα και τα υπαρξιακά γίνονται λειτουργικά στα τρισυπόστατα, τον βασικό σύνδεσμο των Απολύτων. Και συνεπακόλουθα με την αιωνιοποίηση των τρισυπόστατων τίθεται το συμπαντικό στάδιο – οι δυνατότητες υπάρχουν και τα πραγματικά είναι παρόντα – και όλη η αιωνιότητα γίνεται μάρτυρας της διαποίκιλσης της κοσμικής ενέργειας, της υπερεπέκτασης του πνεύματος του Παραδείσου, και της προίκισης με διάνοια μαζί με την απονομή προσωπικότητας, δυνάμει των οποίων όλα αυτά τα παράγωγα της Θεότητας και του Παραδείσου ενοποιούνται σε εμπειρία, στο επίπεδο του δημιουργήματος και με άλλες τεχνικές στο επίπεδο του υπερ-δημιουργήματος.

5. ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΠΕΠΕΡΑΣΜΕΝΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

105:5.1 (1158.1) Ακριβώς όπως η αρχική διαποίκιλση του ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ πρέπει να αποδοθεί στην έμφυτη και αυτό-περιεχόμενη βούληση, έτσι πρέπει και η προκήρυξη της πεπερασμένης πραγματικότητας να καταλογιστεί στις βουλητικές πράξεις της Θεότητας του Παραδείσου και στις, με αντίκτυπο, ρυθμίσεις των λειτουργικών τρισυπόστατων.

105:5.2 (1158.2) Πριν από τη θεοποίηση του πεπερασμένου, φαίνεται ότι όλη η διαποίκιλση της πραγματικότητας έλαβε χώρα σε απόλυτα επίπεδα. Αλλά η βουλητική πράξη που προκηρύσσει την πεπερασμένη πραγματικότητα συνδυάζει μια τροποποίηση της απολυτότητας και συνεπάγεται την εμφάνιση της σχετικότητας.

105:5.3 (1158.3) Καθώς παρουσιάζουμε αυτή την αφήγηση σαν μια αλληλουχία και απεικονίζουμε την ιστορική εμφάνιση του πεπερασμένου σαν άμεσο παράγωγο του απόλυτου, θα γεννηθεί στο μυαλό ότι τα υπερβατικά προηγήθηκαν και επακολούθησαν όλου αυτού που είναι πεπερασμένο. Τα έσχατα υπερβατικά είναι, σε σχέση προς το πεπερασμένο, μαζί αιτίες και ολοκληρώσεις.

105:5.4 (1158.4) Η δυνατότητα για το πεπερασμένο είναι έμφυτη στο Άπειρο, αλλά η μεταστοιχείωση της δυνατότητας σε πιθανότητα και στην αναπόφευκτη κατάσταση πρέπει να αποδοθεί στην αυθύπαρκτη ελεύθερη βούληση της Πρώτης Πηγής και Κέντρου, που ενεργοποιεί όλους τους τρισυπόστατους συνδέσμους. Μόνο η απεραντοσύνη της βούλησης του Πατέρα θα μπορούσε ποτέ να έχει προσδιορίσει με τέτοιον τρόπο το απόλυτο επίπεδο της ύπαρξης ώστε να πραγματοποιήσει ένα υπέρτατο ή να δημιουργήσει ένα πεπερασμένο.

105:5.5 (1158.5) Με την εμφάνιση της σχετικής και προσδιορισμένης πραγματικότητας έρχεται σε ύπαρξη ένας νέος κύκλος πραγματικότητας – ο κύκλος της ανάπτυξης – μια μεγαλειώδης κάτωθεν σάρωση από τα ύψη του απείρου στα πεδία του πεπερασμένου, εσαεί ταλαντευόμενη έσωθεν προς τον Παράδεισο και τη Θεότητα, παντοτινά αναζητώντας εκείνα τα ανώτερα πεπρωμένα που συνυπάρχουν με μια πηγή απειροσύνης.

105:5.6 (1158.6) Αυτές οι ασύλληπτες συναλλαγές σηματοδοτούν το ξεκίνημα της ιστορίας του σύμπαντος, σηματοδοτούν τον ερχομό σε ύπαρξη του ίδιου του χρόνου. Για ένα πλάσμα, το ξεκίνημα του πεπερασμένου είναι η γέννηση της πραγματικότητας. Από την άποψη της διάνοιας του πλάσματος, δεν υπάρχει πραγματικότητα που να είναι αντιληπτή πριν από το πεπερασμένο. Αυτή η νεοεμφανιζόμενη πεπερασμένη πραγματικότητα υφίσταται σε δυο αρχικές φάσεις:

105:5.7 (1158.7) 1. Πρωτογενή μέγιστα, η υπέρτατα τέλεια πραγματικότητα, σύμπαν και δημιούργημα τύπου Χαβόνα.

105:5.8 (1158.8) 2. Δευτερογενή μέγιστα, η υπέρτατα τελειοποιημένη πραγματικότητα, δημιούργημα και δημιουργία τύπου υπερσύμπαντος.

105:5.9 (1158.9) Αυτές, λοιπόν, είναι οι δυο αρχικές εκδηλώσεις: η ουσιωδώς τέλεια και η τελειοποιούμενη δια της εξέλιξης. Οι δυο συντονίζονται σε αιώνιες σχέσεις, αλλά εντός των ορίων του χρόνου είναι φαινομενικά διαφορετικές. Ο παράγων χρόνος σημαίνει ανάπτυξη εκείνου που αναπτύσσεται, τα δευτερεύοντα πεπερασμένα αναπτύσσονται. Επομένως εκείνα που αναπτύσσονται πρέπει να εμφανίζονται ατελή στο χρόνο. Αλλά αυτές οι διαφορές, που είναι τόσο σημαντικές σε αυτή την πλευρά του Παραδείσου, δεν υπάρχουν στην αιωνιότητα.

105:5.10 (1158.10) Μιλάμε για το τέλειο και το τελειοποιούμενο σαν πρωτογενή και δευτερογενή ανώτατα μεγέθη, αλλά υπάρχει ακόμα ένας άλλος τύπος: Η τριαδικότητα και οι άλλες σχέσεις μεταξύ των πρωτογενών και των δευτερογενών έχουν σαν αποτέλεσμα την εμφάνιση τριτογενών ανωτάτων μεγεθών – πράγματα, έννοιες και αξίες που δεν είναι ούτε τέλειες ούτε τελειοποιούμενες αλλά όμως συντονίζονται με τους δυο προηγούμενους παράγοντες.

6. ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΕΠΕΡΑΣΜΕΝΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

105:6.1 (1159.1) Ολόκληρη η προκήρυξη των πεπερασμένων υπάρξεων αντιπροσωπεύει μια μεταβίβαση από τα δυναμικά στα πραγματικά μέσα από τους απόλυτους συνδέσμους του λειτουργικού απείρου. Από τις πολλές επιπτώσεις στην δημιουργική ενεργοποίηση του πεπερασμένου, πρέπει να αναφερθούν:

105:6.2 (1159.2) 1. Η θεϊκή αντίδραση, η εμφάνιση των τριών επιπέδων εμπειρικής υπεροχής: η πραγματικότητα της προσωπικής-πνευματικής υπεροχής στη Χαβόνα, η δυνατότητα για προσωπική-ισχυρή υπεροχή στο μεγάλο σύμπαν που πρόκειται να υπάρξει, και η ικανότητα για κάποια άγνωστη λειτουργία του εμπειρικού νου να ενεργήσει σε κάποιο επίπεδο ανωτερότητας στο μελλοντικό κύριο σύμπαν.

105:6.3 (1159.3) 2. Η συμπαντική αντίδραση περιέλαβε μια ενεργοποίηση των αρχιτεκτονικών σχεδίων για το διαστημικό επίπεδο των υπερσυμπάντων και αυτή η εξέλιξη συνεχίζεται ακόμα σε όλο το φυσικό οργανισμό των επτά υπερσυμπάντων.

105:6.4 (1159.4) 3. Η επίπτωση του δημιουργήματος στη διακήρυξη της πεπερασμένης πραγματικότητας είχε σαν αποτέλεσμα την εμφάνιση τέλειων πλασμάτων της τάξης των αιώνιων κατοίκων της Χαβόνα και των τελειοποιούμενων εξελικτικών ανερχόμενων από τα επτά υπερσύμπαντα. Αλλά για να φτάσει κανείς στην τελειότητα σαν εξελικτική (χρόνο-δημιουργική) εμπειρία χρειάζεται κάτι άλλο από την τελειότητα σαν σημείο εκκίνησης. Έτσι δημιουργείται η ατέλεια στα εξελικτικά πλάσματα. Και αυτή είναι η προέλευση του εν δυνάμει κακού. Κακή προσαρμογή, κακή εναρμόνιση και διαμάχη, όλα αυτά τα πράγματα είναι έμφυτα στην εξελικτική ανάπτυξη, από τα φυσικά σύμπαντα μέχρι τα προσωπικά πλάσματα.

105:6.5 (1159.5) 4. Η αντίδραση της θεϊκότητας προς την ατέλεια που είναι έμφυτη στην καθυστέρηση του χρόνου της εξέλιξης αποκαλύπτεται στην αντισταθμιστική παρουσία του Θεού του Επταπλού, δια των ενεργειών του οποίου εκείνο που τελειοποιείται συνενώνεται και με το τέλειο και με το τελειοποιούμενο. Αυτή η χρονική καθυστέρηση είναι αδιαχώριστη από την εξέλιξη, που είναι η έγκαιρη δημιουργικότητα. Εξαιτίας της, καθώς επίσης και εξαιτίας άλλων αιτιών, η παντοδύναμη ισχύς του Υπέρτατου στηρίζεται στις θεϊκές επιτυχίες του Θεού του Επτάπτυχου. Αυτή η χρονική καθυστέρηση καθιστά ικανό το δημιούργημα να συμμετέχει στη θεϊκή δημιουργία με το να επιτρέπει στις προσωπικότητες των πλασμάτων να γίνονται συνεταίροι με την Θεότητα για την επίτευξη του μάξιμουμ της ανάπτυξης. Ακόμα και ο υλικός νους του θνητού πλάσματος γίνεται με τον τρόπο αυτό συνεταίρος με τον θεϊκό Προσαρμοστή και συντελεί στη δυαδικότητα της αθάνατης ψυχής. Ο Θεός ο Επτάπτυχος παρέχει επίσης τις τεχνικές της εξισορρόπησης για τους εμπειρικούς περιορισμούς της έμφυτης τελειότητας καθώς και για την εξισορρόπηση των προ της ανόδου περιορισμών της ατέλειας.

7. Η ΤΕΛΙΚΗ ΕΚΒΑΣΗ ΤΩΝ ΥΠΕΡΒΑΤΙΚΩΝ

105:7.1 (1159.6) Τα υπερβατικά είναι υπο-άπειρα και υπο-απόλυτα αλλά υπερ-πεπερασμένα και υπερ-δημιουργικά. Τα υπερβατικά υπάρχουν σαν ένα ενδιάμεσο επίπεδο που συσχετίζει τις υπεραξίες των απόλυτων και τις ανώτατες αξίες των πεπερασμένων. Από τη μεριά των πλασμάτων, εκείνο που είναι υπερβατικό εμφανίζεται να υπάρχει σαν συνέπεια του πεπερασμένου, από τη μεριά της αιωνιότητας, σε προσδοκία του πεπερασμένου. Και υπάρχουν εκείνοι που το θεωρούν σαν «προ-αντήχηση» του πεπερασμένου.

105:7.2 (1159.7) Εκείνο που είναι υπερβατικό δεν είναι απαραίτητα μη αναπτυσσόμενο, αλλά είναι υπέρ-εξελίξιμο με την πεπερασμένη έννοια. Ούτε είναι μη εμπειρικό, αλλά είναι υπέρ-εμπειρία εφόσον σαν τέτοιο αποκτά σημασία για τα πλάσματα. Ίσως η καλύτερη εικόνα ενός τέτοιου παράδοξου να είναι το κεντρικό σύμπαν της τελειότητας: Είναι πολύ λίγο απόλυτο – μόνο το Νησί του Παραδείσου είναι αληθινά απόλυτο με την «υλιστική» έννοια. Ούτε είναι μια πεπερασμένη εξελικτική δημιουργία όπως τα επτά υπερσύμπαντα. Η Χαβόνα είναι αιώνια αλλά όχι αμετάβλητη με την έννοια ότι είναι ένα σύμπαν χωρίς ανάπτυξη. Κατοικείται από πλάσματα (αυτόχθονες της Χαβόνα) οι οποίοι δεν δημιουργήθηκαν ποτέ στην πραγματικότητα, επειδή υπάρχουν αιώνια. Η Χαβόνα έτσι απεικονίζει κάτι που δεν είναι ακριβώς πεπερασμένο αλλά ακόμα όχι απόλυτο. Η Χαβόνα επιπλέον ενεργεί σαν ενδιάμεσο μεταξύ του απόλυτου Παράδεισου και της πεπερασμένης δημιουργίας, απεικονίζοντας περαιτέρω τη λειτουργία των υπερβατικών. Αλλά η ίδια η Χαβόνα δεν είναι υπερβατική – είναι η Χαβόνα.

105:7.3 (1160.1) Καθώς το Υπέρτατο συνδέεται με τα πεπερασμένα, έτσι και το Απώτατο ταυτίζεται με τα υπερβατικά. Αν και συγκρίνουμε το Υπέρτατο με το Απώτατο κατ’ αυτό τον τρόπο, αυτά διαφέρουν ως προς κάτι περισσότερο από μια βαθμίδα. Η διαφορά είναι επίσης θέμα ποιότητας. Το Απώτατο είναι κάτι περισσότερο από ένα υπερ-Υπέρτατο που προβάλλεται στο υπερβατικό επίπεδο. Το Απώτατο είναι όλα αυτά, αλλά και περισσότερα: Το Απώτατο είναι η εκδήλωση νέων πραγματικοτήτων της Θεότητας, ο προσδιορισμός νέων φάσεων των μέχρι τότε απροσδιόριστων.

105:7.4 (1160.2) Ανάμεσα σε εκείνες τις πραγματικότητες που συνδέονται με το υπερβατικό επίπεδο είναι τα ακόλουθα:

105:7.5 (1160.3) 1. Η παρουσία Θεότητας του Απώτατου.

105:7.6 (1160.4) 2. Η ιδέα του κυρίου σύμπαντος.

105:7.7 (1160.5) 3. Οι Αρχιτέκτονες του Κυρίου Σύμπαντος.

105:7.8 (1160.6) 4. Οι δυο τάξεις των οργανωτών της δύναμης του Παραδείσου.

105:7.9 (1160.7) 5. Ορισμένες μετατροπές στο διαστημικό δυναμικό.

105:7.10 (1160.8) 6. Ορισμένες αξίες του πνεύματος.

105:7.11 (1160.9) 7. Ορισμένες έννοιες του νου.

105:7.12 (1160.10) 8. Απολυτοειδείς ποιότητες και πραγματικότητες.

105:7.13 (1160.11) 9. Η παντοδυναμία, η πανσοφία και η πανταχού παρουσία.

105:7.14 (1160.12) 10. Ο χώρος.

105:7.15 (1160.13) Το σύμπαν στο οποίο ζούμε τώρα μπορεί να θεωρηθεί ότι υπάρχει σε πεπερασμένα, υπερβατικά και απόλυτα επίπεδα. Αυτό είναι το κοσμικό στάδιο στο οποίο παίζεται το ατελεύτητο δράμα της παράστασης της προσωπικότητας και της μεταμόρφωσης της ενέργειας.

105:7.16 (1160.14) Και όλες αυτές οι πολυσχιδείς πραγματικότητες είναι ενωμένες απόλυτα από τα διάφορα τρισυπόστατα, λειτουργικά από τους Αρχιτέκτονες του Κυρίου Σύμπαντος και σχετικά από τα Επτά Πρωταρχικά Πνεύματα, τους υπο-υπέρτατους συντονιστές της θειότητας του Θεού του Επτάπτυχου.

105:7.17 (1160.15) Ο Θεός ο Επτάπτυχος αντιπροσωπεύει την αποκάλυψη της προσωπικότητας και της θειότητας του Συμπαντικού Πατέρα στα πλάσματα της ανώτατης και υπό-ανώτατης κατάστασης, αλλά υπάρχουν άλλες επταπλές σχέσεις της Πρώτης Πηγής και Κέντρου οι οποίες δεν χαρακτηρίζουν την εκδήλωση της θεϊκής πνευματικής φροντίδας του Θεού που είναι πνεύμα.

105:7.18 (1160.16) Στην παρελθούσα αιωνιότητα, οι δυνάμεις των Απόλυτων, τα πνεύματα των Θεοτήτων και οι προσωπικότητες των Θεών συνταράχθηκαν σε απάντηση της πρωταρχικής αυτό-βούλησης της αυθύπαρκτης αυτό-βούλησης. Σε αυτή τη συμπαντική εποχή είμαστε όλοι μάρτυρες των φοβερών επιπτώσεων του ευρέως εκτεταμένου κοσμικού πανοράματος των υπό-απόλυτων εκδηλώσεων των απεριόριστων δυναμικών όλων αυτών των πραγματικοτήτων. Και είναι εντελώς δυνατό ότι η συνεχιζόμενη διαποίκιλση της αρχικής πραγματικότητας της Πρώτης Πηγής και Κέντρου θα συνεχίσει προς τα εμπρός και προς τα έξω από εποχή σε εποχή, συνεχώς, στις απομακρυσμένες και ασύλληπτες εκτάσεις του απόλυτου απείρου.

105:7.19 (1161.1) [Παρουσιάστηκε από ένα Μελχισεδέκ του Νέβαδον.]