Księga Urantii

Przekaz 7

Stosunek Wiecznego Syna do wszechświata

7:0.1 (81.1) PIERWSZY Syn nieustannie zajmuje się realizacją duchowych aspektów wiecznego celu Ojca, jak stopniowo odsłania się on w fenomenie ewoluujących wszechświatów, z ich różnorodnymi grupami istot żywych. Nie rozumiemy w pełni tego wiecznego planu, ale Rajski Syn bez wątpienia go rozumie.

7:0.2 (81.2) Syn, podobnie jak Ojciec, stara się obdarzyć z siebie wszystkim, co tylko możliwe, swych partnerskich Synów i Synów im podległych. A Syn podziela samorozdzielczą naturę Ojca, obdarzając sobą nieograniczenie Nieskończonego Ducha, ich wspólnego wykonawcę.

7:0.3 (81.3) Drugie Źródło i Centrum, jako podtrzymywacz rzeczywistości duchowych, jest wieczną przeciwwagą Wyspy Raj, która tak wspaniale podtrzymuje wszystkie rzeczy materialne. Zatem Pierwsze Źródło i Centrum objawia się zawsze w materialnym pięknie znakomitych form centralnej Wyspy oraz w wartościach duchowych niebiańskiej osobowości Wiecznego Syna.

7:0.4 (81.4) Wieczny Syn jest aktualnym podtrzymywaczem rozległej kreacji rzeczywistości duchowych i istot duchowych. Świat ducha jest obyczajem Syna, jego osobistym postępowaniem i nieosobowe rzeczywistości natury duchowej zawsze reagują na wolę i cel doskonałej osobowości Absolutnego Syna.

7:0.5 (81.5) Tym niemniej Syn nie jest odpowiedzialny osobiście za postępowanie wszystkich osobowości duchowych. Wola istoty osobowej jest względnie wolna i w związku z tym determinuje ona postępowanie takich wolicjonalnych istot. Dlatego też świat wolnego ducha nie zawsze jest wiernym odzwierciedleniem charakteru Wiecznego Syna, tak jak przyroda Urantii nie jest wiernym objawieniem doskonałości i stałości Raju oraz Bóstwa. Ale jest bez znaczenia, czym charakteryzować się może działanie wolnej woli człowieka czy anioła, Synowskie wieczne ujęcie, kontrolujące grawitację wszechświatową wszystkich rzeczywistości duchowych, pozostaje absolutne.

1. Obwód grawitacji duchowej

7:1.1 (81.6) Każde nauczanie, dotyczące immanentności Boga, jego wszechobecności, wszechmocy i wszechwiedzy, tak samo odnosi się do Syna w domenach duchowych. Czysta i powszechna grawitacja duchowa całego stworzenia, ten wyłącznie duchowy obwód, prowadzi bezpośrednio z powrotem do osoby Drugiego Źródła i Centrum w Raju. Kieruje on kontrolą i działaniem tego, zawsze obecnego i nieomylnego ujęcia duchowego wszystkich prawdziwych wartości duchowych. W ten sposób Wieczny Syn sprawuje absolutną władzę duchową. Utrzymuje on literalnie, niejako swą dłonią, wszystkie rzeczywistości duchowe i wszystkie uduchowione wartości. Kontrola powszechnej grawitacji duchowej jest wszechświatową, najwyższą władzą duchową.

7:1.2 (82.1) Ta grawitacyjna kontrola rzeczy duchowych działa niezależnie od czasu i przestrzeni; zatem energia duchowa nie maleje w trakcie jej przekazywania. Grawitacja duchowa nigdy nie opóźnia się w czasie, jak też nie podlega redukcji w przestrzeni. Nie zmniejsza się z kwadratem odległości w trakcie jej przekazywania; obwodów czystej mocy duchowej nie hamuje masa materialnej kreacji. I takie przekraczanie czasu i przestrzeni, przez czyste energie duchowe, jest nieodłączne absolutności Syna; nie jest ono powodowane interwencją sił antygrawitacyjnych Trzeciego Źródła i Centrum.

7:1.3 (82.2) Rzeczywistości duchowe reagują na przyciągającą moc centrum grawitacji duchowej, zgodnie z ich wartością jakościową, aktualnym stopniem ich duchowej natury. Substancja duchowa (jakość) reaguje tak samo na grawitację duchową, jak zorganizowana energia materii fizycznej (ilość) reaguje na grawitację fizyczną. Wartości duchowe i siły duchowe są rzeczywiste. Z punktu widzenia osobowości, duch jest duszą stworzenia; materia pogrążonym w cieniu ciałem fizycznym.

7:1.4 (82.3) Reakcje i fluktuacje grawitacji duchowej zawsze są zgodne z treścią wartości duchowych, z jakościowym statusem duchowym jednostki czy świata. Ta moc przyciągająca reaguje natychmiast na między- i wewnątrzduchowe wartości każdej sytuacji wszechświatowej, czy warunków planetarnych. Za każdym razem, kiedy rzeczywistość duchowa aktualizuje się we wszechświatach, zmiany takie wymagają bezzwłocznego i natychmiastowego, ponownego dostosowania grawitacji duchowej. Taki nowy duch jest faktycznie częścią Drugiego Źródła i Centrum; i tak oczywiście, jak człowiek śmiertelny staje się istotą uduchowioną, tak też dotrze on do duchowego Syna, centrum i źródła grawitacji duchowej.

7:1.5 (82.4) Duchowa moc przyciągająca Syna jest nieodłączna wielu klasom rajskiego synostwa, choć mniejsza w stopniu. W obrębie absolutnego obwodu grawitacji duchowej istnieją bowiem te lokalne systemy duchowego przyciągania, które działają w mniejszych jednostkach stworzenia. Takie podabsolutne zogniskowania grawitacji duchowej są częścią boskości Stwórczych osobowości czasu i przestrzeni, i są uzależnione wzajemnie od wyłaniającej się, empirycznej kontroli nadrzędnej Istoty Najwyższej.

7:1.6 (82.5) Przyciąganie grawitacji duchowej i reakcja na to przyciąganie funkcjonują nie tylko we wszechświecie, jako całości, ale nawet pomiędzy jednostkami oraz grupami jednostek. Istnieje duchowa przyczepność pomiędzy osobowościami duchowymi i uduchowionymi z jakiegokolwiek świata, rasy, narodu czy grupy wierzących jednostek. Istnieje bezpośrednia siła przyciągająca duchowej natury pomiędzy duchowo zorientowanymi osobami o podobnych gustach i dążeniach. Określenie – pokrewne duchy – nie jest tylko metaforą.

7:1.7 (82.6) Grawitacja duchowa Wiecznego Syna jest absolutna, podobnie jak grawitacja materialna Raju. Grzech i bunt mogą przeszkadzać w działalności obwodów wszechświata lokalnego, ale nic nie może zawiesić grawitacji duchowej Wiecznego Syna. Bunt Lucyfera spowodował wiele zmian w waszym systemie zamieszkałych światów oraz na Urantii, ale nie zauważyliśmy, aby wynikła stąd duchowa kwarantanna waszej planety w jakimkolwiek stopniu dotyczyła obecności i działalności zarówno wszechobecnego ducha Wiecznego Syna, jak i związanego z nim obwodu grawitacji duchowej.

7:1.8 (82.7) Wszelkie oddziaływania obwodu grawitacji duchowej wielkiego wszechświata są przewidywalne. Rozpoznajemy wszystkie działania i reakcje wszechobecnego ducha Wiecznego Syna i stwierdzamy, że są one niezawodne. Zgodnie z dobrze znanymi prawami możemy mierzyć i mierzymy grawitację duchową, tak jak człowiek próbuje obliczać działanie skończonej grawitacji fizycznej. Istnieje niezmienna reakcja Synowskiego ducha na wszystkie duchowe rzeczy, istoty i osoby, a reakcja ta jest zawsze odpowiednia do stopnia aktualności (jakościowego stopnia rzeczywistości) wszystkich takich wartości duchowych.

7:1.9 (83.1) Jednak obok tego, niezawodnego i przewidywalnego funkcjonowania obecności duchowej Wiecznego Syna, napotyka się zjawiska, których oddziaływania nie są tak przewidywalne w swoich rekcjach. Zjawiska te prawdopodobnie znamionują skoordynowane działanie Bóstwa-Absolutu w domenach wyłaniających się potencjałów duchowych. Wiemy, że duchowa obecność Wiecznego Syna jest wpływem majestatycznej i nieskończonej osobowości, ale oddziaływań związanych z domniemanym funkcjonowaniem Bóstwa-Absolutu raczej nie uważamy za osobowe.

7:1.10 (83.2) Z punktu widzenia osobowości i jako osoby, Wieczny Syn i Bóstwo-Absolut wydają się powiązane w następujący sposób: Wieczny Syn panuje nad domenami aktualnych wartości duchowych, natomiast Bóstwo-Absolut wydaje się przenikać rozległe domeny potencjalnych wartości ducha. Wszystkie aktualne wartości duchowej natury znajdują swe miejsce w ujęciu grawitacyjnym Wiecznego Syna, ale jeśli są potencjalne, wtedy najwyraźniej w obecności Bóstwa-Absolutu.

7:1.11 (83.3) Duch wydaje się wyłaniać z potencjałów Bóstwa-Absolutu; rozwijający się duch znajduje wzajemną zależność w empirycznych i niekompletnych ujęciach Najwyższego i Ostatecznego; na koniec duch znajduje swe ostateczne przeznaczenie w absolutnym ujęciu grawitacji duchowej Wiecznego Syna. Tak wydaje się przebiegać rozwój ducha empirycznego, jednak duch egzystencjalny właściwy jest nieskończoności Drugiego Źródła i Centrum.

2. Administracja Wiecznego Syna

7:2.1 (83.4) Obecność i osobista działalność Pierwszego Syna są intensywne w Raju, w sensie duchowym absolutne. Gdy oddalamy się od Raju, idąc przez Havonę w kierunku domen siedmiu superwszechświatów, zauważamy coraz mniej osobistej działalności Wiecznego Syna. We wszechświatach posthavonalnych obecność Wiecznego Syna uosobiona jest w Rajskich Synach, warunkowana przez empiryczne rzeczywistości Najwyższego i Ostatecznego, a skoordynowana z nieograniczonym potencjałem duchowym Bóstwa-Absolutu.

7:2.2 (83.5) We wszechświecie centralnym osobistą działalność Pierwszego Syna można zauważyć w wyrafinowanej harmonii duchowej wiecznej kreacji. Havona jest tak wyjątkowo doskonała, że status duchowy i stany energii tego wszechświata wzorcowego są w doskonałej i trwałej równowadze.

7:2.3 (83.6) W superwszechświatach Syn nie jest osobiście obecny ani w nich nie przebywa; w kreacjach tych utrzymuje on tylko superosobowe przedstawicielstwo. Te duchowe przejawy Syna nie są osobowe, nie ma ich w obwodzie osobowości Ojca Wszechświatowego. Nie znamy lepszego terminu na ich określenie jak superosobowości; a są to istoty skończone, nie są ani absoniczne ani też absolutne.

7:2.4 (83.7) Administracja Wiecznego Syna w superwszechświatach jest niezauważalna dla osobowości stworzonych, ponieważ jest czysto duchowa i superosobowa. Tym niemniej, przenikający wszystko duchowy impuls osobistego wpływu Syna napotykany jest w każdym stadium funkcjonowania, we wszystkich sektorach domen Pradawnych Czasu. Natomiast we wszechświatach lokalnych dostrzegamy osobowość Wiecznego Syna w osobach Rajskich Synów. To tutaj właśnie nieskończony Syn działa duchowo i stwórczo w osobach majestatycznego korpusu partnerskich Synów Stwórców.

3. Stosunek Wiecznego Syna do jednostki

7:3.1 (84.1) Kiedy śmiertelnicy czasu wznoszą się we wszechświecie lokalnym, uważają Syna Stwórcę za osobistego reprezentanta Wiecznego Syna. Kiedy jednak pielgrzymi czasu zaczynają się wznosić w porządku nauczania superwszechświata, coraz lepiej wyczuwają niebiańską obecność inspirującego ducha Wiecznego Syna i mogą korzystać z tej służby duchowego zasilania energią. Ci, co się wznoszą w Havonie, jeszcze lepiej uświadamiają sobie pełne miłości objęcia wszystko przenikającego ducha Pierwszego Syna. W żadnym stadium całego wznoszenia się śmiertelnika duch Wiecznego Syna nie zamieszkuje umysłu czy duszy pielgrzyma czasu, ale jego opieka zawsze go otacza i wciąż troszczy się on o dobro i duchowe bezpieczeństwo idących naprzód dzieci czasu.

7:3.2 (84.2) Przyciąganie grawitacji duchowej Wiecznego Syna jest tajemnicą nieodłączną wznoszeniu się do Raju dusz ludzkich, które przetrwały śmierć. Wszystkie autentyczne wartości ducha i wszystkie prawdziwie uduchowione jednostki trzymane są w niezawodnych objęciach grawitacji duchowej Wiecznego Syna. Na przykład, śmiertelny umysł zaczyna swój byt jako mechanizm materialny i w końcu zostaje powołany do Korpusu Finalizmu jako nieomal doskonały byt duchowy, podczas całego tego doświadczenia będąc coraz mniej podatny na grawitację materialną, a odpowiednio silniej reagując na skierowany do wewnątrz bodziec grawitacji duchowej. Obwód grawitacji duchowej dosłownie przyciąga duszę człowieka w kierunku Raju.

7:3.3 (84.3) Obwód grawitacji duchowej jest podstawowym kanałem przekazywania szczerych modlitw wierzącego serca ludzkiego z poziomu świadomości ludzkiej do aktualnej świadomości Bóstwa. To, co w waszych prośbach reprezentuje prawdziwe wartości duchowe, przechwycone będzie przez wszechświatowy obwód grawitacji duchowej i przekazane natychmiast i równocześnie do wszystkich zainteresowanych, boskich osobowości. Każda zajmie się tym, co leży w jej osobistych kompetencjach. Zatem, w waszym praktycznym doświadczeniu religijnym nie ma znaczenia, czy zanosząc wasze prośby, wyobrażacie sobie Syna Stwórcę z waszego wszechświata lokalnego, czy Wiecznego Syna w centrum wszystkich rzeczy.

7:3.4 (84.4) Operacje różnicujące w obwodzie grawitacji duchowej mogą ewentualnie być porównane do funkcji obwodów nerwowych w materialnym ciele ludzkim. Bodźce przenoszą się do wewnątrz drogami nerwowymi; niektóre są przechwytywane i przekazywane do niższych, automatycznych centrów rdzeniowych; inne przechodzą do mniej automatycznych, bazujących na odruchach części pnia mózgowego, podczas gdy najważniejsze i istotne informacje przybywające przelatują przez te podrzędne centra i są natychmiast rejestrowane na najwyższych poziomach ludzkiej świadomości.

7:3.5 (84.5) O ile jednak doskonalsza jest znakomita technika świata duchowego! Jeśli w waszej świadomości powstaje coś, co obfituje w wyższe wartości duchowe i gdy raz dacie temu wyraz, nie ma we wszechświecie mocy mogącej powstrzymać zasygnalizowanie tego bezpośrednio do Absolutnej Osobowości Duchowej całego stworzenia.

7:3.6 (84.6) Odwrotnie, jeśli wasze prośby są czysto materialne i zupełnie egocentryczne, nie istnieje żaden plan, dzięki któremu takie niegodne modlitwy mogłyby się znaleźć w obwodzie duchowym Wiecznego Syna. Zawartość jakiejkolwiek prośby, która nie jest „zredagowana duchowo”, nie może się znaleźć we wszechświatowym obwodzie duchowym; takie czysto egoistyczne i materialne prośby zanikają; nie wznoszą się w obwodach prawdziwych wartości ducha. Takie słowa są jak „miedź brzęcząca albo cymbał brzmiący”.

7:3.7 (85.1) To myśl motywująca, zawartość duchowa, jest tym, co nadaje wartość ludzkiej prośbie. Słowa nie mają znaczenia.

4. Boskie plany doskonałości

7:4.1 (85.2) Wieczny Syn, w nieustannej łączności z Ojcem, realizuje pomyślnie Boski plan rozwoju; wszechświatowy plan stwarzania, ewolucji, wznoszenia się i doskonalenia istot obdarzonych wolą. I w Boskiej wierności Syn jest wiecznie równy Ojcu.

7:4.2 (85.3) Ojciec i jego Syn są jako jedność przy formułowaniu i wprowadzaniu w życie tego, gigantycznego planu doprowadzenia do wiecznej doskonałości materialnych istot czasu. Taki zamysł duchowego wywyższenia wznoszących się dusz przestrzeni jest wspólnym dziełem Ojca i Syna, i realizują oni razem swój Boski cel przy współpracy Nieskończonego Ducha.

7:4.3 (85.4) Ten Boski plan osiągania doskonałości zawiera trzy unikalne, chociaż zdumiewająco ze sobą powiązane przedsięwzięcia wszechświatowej epopei:

7:4.4 (85.5) 1. Plan stopniowych osiągnięć. Jest to plan Ojca Wszechświatowego, a dotyczy on ewolucyjnego wznoszenia się – program zaakceptowany bez zastrzeżeń przez Wiecznego Syna, kiedy przystał na propozycję Ojca: „Uczyńmy istoty śmiertelne na nasz własny obraz”. To postanowienie umożliwiające doskonalenie i rozwój istot czasu pociąga za sobą obdarzenie ich przez Ojca Dostrajaczami Myśli, jak również wyposażenie istot materialnych w prerogatywy osobowości.

7:4.5 (85.6) 2. Plan obdarzenia. Następnym wszechświatowym planem jest wielkie zadanie objawienia Ojca przez Wiecznego Syna i jego partnerskich Synów. Jest to propozycja Wiecznego Syna, polegająca na obdarzaniu przez niego wszechświatów ewolucyjnych Synami Boga, aby uosabiali i urzeczywistniali, wcielali i urealniali miłość Ojca i miłosierdzie Syna w stosunku do istot stworzonych we wszystkich wszechświatach. Rajscy Synowie, nieodłącznie związani z planem obdarzenia oraz jako tymczasowy aspekt służby miłości, działają w charakterze rehabilitatorów tego, co wprowadzona w błąd wola istoty wystawiła na duchowe ryzyko. Kiedykolwiek i gdziekolwiek wystąpi opóźnienie w realizacji planu osiągania doskonałości, kiedy bunt przypadkiem zmąci czy skomplikuje to zadanie, wtedy natychmiast uruchamiane są nadzwyczajne klauzule planu obdarzania. Rajscy Synowie są zaprzysiężeni i gotowi iść do akcji, jako ratownicy na te właśnie zbuntowane światy, aby przywrócić tam duchowy status tych sfer. I takiej heroicznej posługi dokonał partnerski Syn Stwórca na Urantii, w powiązaniu ze swą empiryczną działalnością obdarzającą, w celu zdobycia najwyższej władzy.

7:4.6 (85.7) 3. Plan służby miłosierdzia. Gdy plany docierania do doskonałości i plany obdarzenia zostały sformułowane i ogłoszone, Nieskończony Duch, sam z siebie i od siebie, zaplanował i wprowadził w życie ogromne i powszechne przedsięwzięcie służby miłosierdzia. Jest to służba niezmiernie ważna dla praktycznego i efektywnego działania, zarówno przy osiąganiu doskonałości, jak i w przedsięwzięciach obdarzania, i wszystkie duchowe osobowości Trzeciego Źródła i Centrum mają swój udział w tym duchu służby miłosierdzia, który jest tak istotną częścią natury Trzeciej Osoby Bóstwa. Nieskończony Duch działa prawdziwie i dosłownie jako wspólny wykonawca dla Ojca i Syna, nie tylko przy stwarzaniu, ale również w administracji.

7:4.7 (86.1) Wieczny Syn jest osobistym powiernikiem, Boskim opiekunem powszechnego planu Ojca dla wznoszenia się istot stworzonych. Ogłosiwszy powszechne zalecenie – „bądźcie doskonali, nawet tak, jak ja doskonały jestem” – Ojciec powierzył wykonanie tego ogromnego zadania Wiecznemu Synowi; a Wieczny Syn dzieli promowanie tego niebiańskiego zadania ze swym boskim partnerem, Nieskończonym Duchem. W ten sposób Bóstwa współpracują efektywnie w dziele stwarzania, kontroli, ewolucji, objawienia i służby – a jeśli zajdzie potrzeba – restytucji i rehabilitacji.

5. Duch obdarzenia

7:5.1 (86.2) Wieczny Syn przyłączył się bez zastrzeżeń do Ojca Wszechświatowego, gdy głosił ten wielki dla całego stworzenia nakaz: „Bądźcie doskonali, nawet tak, jak wasz Ojciec w Havonie doskonały jest”. I odtąd to zaproszenie-nakaz stało się motywacją wszystkich planów wiecznego życia i projektów obdarzeń, tak Wiecznego Syna, jak i jego rozległej rodziny partnerskich i pomocniczych Synów. I w tych właśnie obdarzeniach Synowie Boży stają się dla wszystkich istot ewolucyjnych „drogą, prawdą i życiem”.

7:5.2 (86.3) Wieczny Syn nie może bezpośrednio kontaktować się z istotami ludzkimi, tak jak to robi Ojciec, przez dar przedosobowych Dostrajaczy Myśli, ale Wieczny Syn zbliża się do osobowości stworzonych poprzez szereg stopniowego zstępowania w dół Boskiego synostwa aż do tego punktu, kiedy może stanąć przed człowiekiem, czasami jako sam człowiek.

7:5.3 (86.4) Czysto osobowa natura Wiecznego Syna jest niezdolna do fragmentacji. Wieczny Syn służy jako duchowy wpływ albo jako osoba, nigdy inaczej. Syn nie może stać się częścią doświadczenia istoty stworzonej w takim sensie, w jakim Ojciec-Dostrajacz bierze udział w tym doświadczeniu, jednak Wieczny Syn wynagradza sobie to ograniczenie metodą obdarzania. Tym, czym dla Ojca Wszechświatowego są doświadczenia cząstkowych bytów, tym dla Wiecznego Syna są doświadczenia wcieleń Rajskich Synów.

7:5.4 (86.5) Wieczny Syn nie przychodzi do śmiertelnego człowieka jako Boska wola – jako Dostrajacz Myśli zamieszkujący ludzki umysł – ale Wieczny Syn przybył do śmiertelnego człowieka na Urantii, kiedy Boska osobowość jego Syna, Michała z Nebadonu, wcieliła się w ludzkie jestestwo Jezusa z Nazaretu. Aby brać udział w doświadczeniach stworzonych osobowości, Rajscy Synowie Boga muszą posiąść prawdziwą naturę takich istot i wcielić swe Boskie osobowości w te właśnie rzeczywiste istoty. Wcielenie, tajemnica Sonaringtonu, jest metodą wyzwalania się Syna ze skądinąd wszechobejmujących pęt absolutyzmu osobowości.

7:5.5 (86.6) Bardzo dawno temu, Wieczny Syn obdarzał sobą każdą z orbit kreacji centralnej, dla oświecenia i rozwoju wszystkich mieszkańców oraz pielgrzymów Havony, razem ze wznoszącymi się pielgrzymami czasu. W żadnym z tych siedmiu obdarzeń nie działał on ani jako istota wznosząca się, ani jako Havoner. Był sam sobą. Jego doświadczenie było unikalne, nie było to doświadczenie z człowiekiem czy jako człowieka albo innego pielgrzyma, ale było w pewien sposób asocjacyjne w sensie superosobowym.

7:5.6 (86.7) Nie przeżywał on również spoczynku, jaki się przechodzi między wewnętrzną orbitą Havony a obrzeżami Raju. Jako istota absolutna nie może zawiesić on świadomości swej osobowości, ponieważ w nim skupiają się wszystkie linie grawitacji duchowej. I podczas tych obdarzeń, centralny, rajski depozyt duchowej światłości nie został przyćmiony, a Synowski uchwyt wszechświatowej grawitacji duchowej nie został pomniejszony.

7:5.7 (87.1) Obdarzenia, dokonane przez Wiecznego Syna w Havonie, przekraczają zakres ludzkiej wyobraźni; były one transcendentalne. Syn przydawał doświadczenia całej Havonie, zarówno wtedy, jak i potem, ale nie wiemy, czy dodawał coś do domniemanie empirycznych właściwości swej egzystencjalnej natury. Byłaby to tajemnica obdarzenia dokonanego przez Rajskich Synów. Wierzymy jednak, że cokolwiek Wieczny Syn osiągnął w czasie tych misji obdarzających, zachował to od tamtego czasu, jednak nie wiemy, co to jest.

7:5.8 (87.2) Chociaż trudno nam zrozumieć obdarzenia dokonane przez Drugą Osobę Bóstwa, rozumiemy obdarzenie Havony przez Wiecznego Syna, który literalnie przeszedł orbity wszechświata centralnego i prawdziwie podzielał te doświadczenia, które przygotowują istotę wznoszącą się na dotarcie do Bóstwa. To był pierwszy Michał, pierworodny Syn Stwórca i przeszedł on życiowe doświadczenia wznoszących się pielgrzymów, od orbity do orbity, osobiście przechodząc pewien etap każdej orbity wraz z nimi, w czasach Grandfandy, który pierwszy ze wszystkich śmiertelników dotarł do Havony.

7:5.9 (87.3) Niezależnie, co jeszcze objawił ten pierwszy Michał, transcendentalne obdarzenie Pierwszej Matki Syna stało się dla istot Havony rzeczywiste. Tak bardzo rzeczywiste, że na zawsze każdy pielgrzym czasu, który przeżywa przygodę przemierzania orbit Havony, jest dopingowany i umacniany tą pewnością, że Wieczny Syn Boga siedem razy zrzekał się mocy i chwały Raju, aby brać udział w doświadczeniach pielgrzymów czasu-przestrzeni, na siedmiu orbitach stopniowych osiągnięć Havony.

7:5.10 (87.4) Wieczny Syn jest przykładną inspiracją dla wszystkich Synów Boga, kiedy prowadzą swą obdarzającą służbę we wszechświatach czasu i przestrzeni. Partnerscy Synowie Stwórcy i współdziałający z nim Synowie-Arbitrzy, wraz z innymi nieobjawionymi klasami synostwa, mają swój udział w tej cudownej gotowości obdarzenia sobą różnorodnych klas stworzonego życia i jako sami stworzeni. Zatem prawdą jest, że w obdarzeniu światów przestrzeni przez każdego Syna Bożego, we wszystkich obdarzeniach poprzez nie i z nimi, w duchu i z powodu pokrewieństwa natury, jak również faktu pochodzenia, Wieczny Syn obdarzył sobą inteligentne, posiadające wolę istoty z wszechświatów.

7:5.11 (87.5) W duchu i w naturze, jeśli nie we wszystkich atrybutach, każdy Rajski Syn jest bosko doskonałym zobrazowaniem Pierwszego Syna. Jest literalnie prawdziwe – kto zobaczył Rajskiego Syna, zobaczył również Wiecznego Syna Boga.

6. Rajscy Synowie Boga

7:6.1 (87.6) Nieznajomość różnorodnych Synów Boga jest przyczyną wielkiej dezorientacji, panującej na Urantii. Ignorancja ta nadal trwa, pomimo takich oświadczeń, jak zapis o zgromadzeniu tych Boskich osobowości: „Gdy Gwiazdy Poranne chórem radośnie się odezwały i okrzyk wydali wszyscy Synowie Boży”. W każdym tysiącleciu standardowego czasu sektora różne klasy Boskich Synów zbierają się na swe okresowe zgromadzenia.

7:6.2 (87.7) Wieczny Syn jest osobowym źródłem tych, podziwu godnych cech miłosierdzia i służby, którymi tak obficie charakteryzują się wszystkie klasy zstępujących Synów Boga, kiedy działają na obszarze całego stworzenia. Całą swą Boską naturę, jeśli nie całą nieskończoność atrybutów, Wieczny Syn niezawodnie przekazuje Rajskim Synom, wychodzącym z wiecznej Wyspy, aby objawić jego Boski charakter wszechświatowi wszechświatów.

7:6.3 (88.1) Pierwszy i Wieczny Syn jest potomstwem-osobą „pierwszej” kompletnej i nieskończonej myśli Ojca Wszechświatowego. Za każdym razem, gdy Ojciec Wszechświatowy i Wieczny Syn planują razem nową, oryginalną, identyczną, unikalną i absolutnie osobową myśl, w tym samym momencie ta stwórcza idea zostaje doskonale i ostatecznie uosobiona w istocie i osobowości nowego i oryginalnego Syna Stwórcy. W naturze duchowej, Boskiej mądrości i partnerskiej mocy stwórczej, ci Synowie Stwórcy są potencjalnie równi Bogu-Ojcu i Bogu-Synowi.

7:6.4 (88.2) Synowie Stwórcy wychodzą z Raju, idą we wszechświaty czasu i współpracując z kontrolującymi oraz stwórczymi czynnikami Trzeciego Źródła i Centrum, dopełniają organizowania stopniowo ewoluujących wszechświatów lokalnych. Synowie ci nie są związani z centralnymi i wszechświatowymi kontrolami materii, umysłu i ducha, ani też się nią nie zajmują. Dlatego też są oni ograniczeni w swych aktach stwórczych przez preegzystencję, pierwszeństwo i prymat Pierwszego Źródła i Centrum oraz partnerskich Absolutów. Synowie ci mogą zarządzać jedynie tym, co sami stworzyli. Absolutna administracja związana jest nierozłącznie z pierwszeństwem egzystencji, jako że jest ona nierozdzielna od wieczności obecności. Ojciec pozostaje praprzyczyną we wszechświatach.

7:6.5 (88.3) Tak jak Synowie Stwórcy uosobieni są przez Ojca i Syna, tak Synowie-Arbitrzy uosobieni są przez Syna i Ducha. Są to ci Synowie, którzy doświadczając wcielenia się w istotę stworzoną, zdobywają prawo służenia w charakterze sędziów przetrwania w kreacjach czasu i przestrzeni.

7:6.6 (88.4) Ojciec, Syn i Duch jednoczą się również, aby uosobić wszechstronnych Nauczycieli-Synów Trójcy, którzy wędrują przez wielki wszechświat jako niebiańscy nauczyciele wszystkich osobowości, ludzkich i boskich. Istnieją jeszcze liczne inne klasy rajskiego synostwa, nieprzedstawione śmiertelnikom z Urantii.

7:6.7 (88.5) Pomiędzy Pierwszą Matką Synem a tymi zastępami Rajskich Synów, rozrzuconymi na obszarze całego stworzenia, istnieje bezpośredni i jedyny w swoim rodzaju kanał komunikacyjny, kanał, którego działanie jest właściwe dla jakości duchowego pokrewieństwa, jednoczącego ich więzami prawie absolutnego połączenia duchowego. Ten międzysynowski obwód jest zupełnie odmienny od powszechnego obwodu grawitacji duchowej, która również skoncentrowana jest w osobie Drugiego Źródła i Centrum. Wszyscy Synowie Boga, pochodzący od osób Rajskich Bóstw, posiadają bezpośrednią i stałą łączność z Wieczną Matką Synem. Łączność ta jest natychmiastowa, jest niezależna od czasu, choć czasami uwarunkowana jest przestrzenią.

7:6.8 (88.6) Wieczny Syn nie tylko zawsze jest doskonale zorientowany w sprawie statusu, myśli i różnorodnych działań wszystkich klas rajskiego synostwa, ale cały czas orientuje się również doskonale w sprawie wszystkiego tego, co posiada wartość duchową, co istnieje w sercach wszystkich istot w pierwotnej, centralnej kreacji wieczności, oraz we wtórnych kreacjach czasu partnerskich Synów Stwórców.

7. Najwyższe objawienie Ojca

7:7.1 (88.7) Wieczny Syn jest kompletnym, wyłącznym, powszechnym i ostatecznym objawieniem ducha i osobowości Ojca Wszechświatowego. Cała wiedza i informacja o Ojcu musi pochodzić od Wiecznego Syna i jego Rajskich Synów. Wieczny Syn jest z wieczności i jest całkowicie, bez duchowych ograniczeń, jednością z Ojcem. W Boskiej osobowości są oni partnerami; w naturze duchowej są równi; w boskości są identyczni.

7:7.2 (89.1) Charakter Boga, z natury rzeczy nie może być ewentualnie udoskonalony w osobie Syna, gdyż Boski Ojciec jest nieskończenie doskonały, jednak ten charakter i osobowość są zintensyfikowane, na skutek wyzbycia się tego, co nieosobowe i nieduchowe, dla objawienia istotom stworzonym. Pierwsze Źródło i Centrum jest czymś więcej niż osobowością, ale wszystkie duchowe własności ojcowskiej osobowości Pierwszego Źródła i Centrum są duchowo obecne w absolutnej osobowości Wiecznego Syna.

7:7.3 (89.2) Pierwszy Syn i jego Synowie zajmują się powszechnym objawianiem duchowej i osobowej natury Ojca całemu stworzeniu. To właśnie Rajski Syn objawia Ojca Wszechświatowego ludziom i aniołom, we wszechświecie centralnym, w superwszechświatach, we wszechświatach lokalnych czy na zamieszkałych planetach. Wieczny Syn i jego Synowie objawiają tę drogę, którą istota stworzona dochodzi do Ojca Wszechświatowego. Nawet my, wysokiego pochodzenia, rozumiemy znacznie lepiej Ojca, gdy zapoznajemy się z objawieniem jego charakteru i osobowości w Wiecznym Synu i w Synach Wiecznego Syna.

7:7.4 (89.3) Jako osobowość, Ojciec schodzi do was jedynie przez Boskich Synów Wiecznego Syna. A wy docieracie do Ojca tą samą, żywą drogą; wznosicie się do Ojca dzięki przewodnictwu tej grupy Boskich Synów. I to pozostaje prawdą, pomimo że wasza własna osobowość jest bezpośrednim darem Ojca Wszechświatowego.

7:7.5 (89.4) Rozpatrując całą rozbudowaną działalność rozległej, duchowej administracji Wiecznego Syna, nie zapominajcie o tym, że Syn jest osobą, tak samo prawdziwie i rzeczywiście, jak i Ojciec jest osobą. Co prawda, dla istot należących kiedyś do klasy ludzkiej, Wieczny Syn będzie łatwiej przystępny niż Ojciec Wszechświatowy. Przy przechodzeniu pielgrzymów czasu przez orbity Havony, będziecie mogli dostąpić Syna na długo wcześniej, nim będziecie gotowi rozpoznać Ojca.

7:7.6 (89.5) Będziecie mogli lepiej zrozumieć charakter i miłosierną naturę Wiecznego Syna miłosierdzia, kiedy rozważycie objawienie tych Boskich atrybutów, jakie zostały ukazane w miłości pełnej służbie waszego własnego Syna Stwórcy, swego czasu Syna Człowieczego na Ziemi, obecnie wysokiego władcy waszego wszechświata lokalnego – Syna Człowieczego i Syna Bożego.

7:7.7 (89.6) [Zredagowane przez Niebiańskiego Radcę, wyznaczonego do sformułowania tej relacji, opisującej Wiecznego Syna z Raju].