Księga Urantii

Przekaz 6

Wieczny Syn

6:0.1 (73.1) WIECZNY Syn jest doskonałym i ostatecznym wyrażeniem „pierwszej”, osobistej i absolutnej idei Ojca Wszechświatowego. W związku z tym kiedykolwiek i jakkolwiek Ojciec wyraża się osobiście i absolutnie, czyni to przez swojego Wiecznego Syna, który zawsze był, jest teraz i zawsze będzie, żywym i Boskim Słowem. I ten Wieczny Syn przebywa w centrum wszystkich rzeczy, w związku z Wiecznym i Wszechświatowym Ojcem, którego osobistą obecność bezpośrednio spowija.

6:0.2 (73.2) Mówimy o „pierwszej” myśli Boga i nawiązujemy do nieprawdopodobnego czasu początków Wiecznego Syna, aby dotrzeć do kanałów myślowych intelektu ludzkiego. Takie wypaczenia językowe stanowią nasze najlepsze wysiłki nawiązania kontaktu-kompromisu z umysłami istot śmiertelnych, związanych czasem. W sensie kolejności wydarzeń Ojciec Wszechświatowy nigdy nie mógł mieć pierwszej myśli, jak również Wieczny Syn nigdy nie mógł mieć początku. Zostałem jednak poinstruowany, żeby ograniczonym czasem umysłom śmiertelników obrazować rzeczywistości wieczności takimi właśnie symbolami myślowymi i żeby określać zależności wieczności w takich, czasowych koncepcjach kolejności zdarzeń.

6:0.3 (73.3) Wieczny Syn jest duchowym uosobieniem wszechświatowej i nieskończonej idei Boskiej rzeczywistości, nieuwarunkowanego ducha i absolutnej osobowości Rajskiego Ojca. I tym samym Syn stanowi boskie objawienie stwórczej tożsamości Ojca Wszechświatowego. Doskonała osobowość Syna ukazuje, że Ojciec jest aktualnie wiecznym i uniwersalnym źródłem wszystkich znaczeń i wartości duchowych, wolicjonalnych, celowych i osobowych.

6:0.4 (73.4) Starając się umożliwić ograniczonemu czasem umysłowi stworzenie jakiejś sekwencyjnej idei związków wiecznych i nieskończonych istot Rajskiej Trójcy, używamy zezwolenia na stosowanie takich koncepcji, odnoszących się do „pierwszej osobistej, uniwersalnej i nieskończonej idei Ojca”. Jest dla mnie rzeczą niemożliwą przekazanie ludzkiemu umysłowi jakiejkolwiek adekwatnej idei wiecznych związków Bóstw; zatem używam takich określeń, które skończonemu umysłowi dadzą coś w rodzaju idei zależności tych wiecznych istot, w następujących po sobie epokach czasu. Wierzymy, że Syn pochodzi od Ojca, jesteśmy pouczeni, że obaj są bezwzględnie wieczni. Dlatego też jest oczywiste, że żadna istota czasowa nigdy w pełni nie zrozumie tajemnicy – Syna, który pochodzi od Ojca, a jednak jest współwieczny z samym Ojcem.

1. Tożsamość Wiecznego Syna

6:1.1 (73.5) Wieczny Syn jest pierwszym i jedynym zrodzonym Synem Boga. Jest on Bogiem-Synem, Drugą Osobą Bóstwa oraz współdziałającym stwórcą wszystkich rzeczy. Tak jak Ojciec jest Pierwszym Wielkim Źródłem i Centrum, tak Wieczny Syn jest Drugim Wielkim Źródłem i Centrum.

6:1.2 (74.1) Wieczny Syn jest duchowym centrum i boskim administratorem duchowego rządu wszechświata wszechświatów. Ojciec Wszechświatowy jest najpierw stwórcą, a potem kontrolerem; Wieczny Syn jest najpierw współstwórcą, a potem duchowym administratorem. „Bóg jest duchem” a Syn jest osobowym objawieniem tego ducha. Pierwsze Źródło i Centrum jest Wolicjonalnym Absolutem; Drugie Źródło i Centrum jest Osobowym Absolutem.

6:1.3 (74.2) Ojciec Wszechświatowy nigdy nie działa osobiście jako stwórca, chyba że w połączeniu z Synem czy z partnerskim działaniem Syna. Gdy autor Nowego Testamentu nawiązywał do Wiecznego Syna, miał całkowitą rację, gdy pisał: „Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga i Bogiem było Słowo. Wszystko przez nie się stało, a bez niego nic się nie stało, co się stało”.

6:1.4 (74.3) Kiedy Syn Wiecznego Syna zjawił się na Urantii, ci, którzy bratali się z tą Boską istotą w ludzkiej postaci, nawiązywali do niego jako do „tego, co był od początku, cośmy usłyszeli o Słowie życia, co ujrzeliśmy własnymi oczami, na co patrzyliśmy i czego dotykały nasze ręce”. I ten Syn obdarzający przyszedł od Ojca tak samo prawdziwie, jakby to zrobił Pierwszy Syn, jak sugeruje jedna z jego ziemskich modlitw: „A teraz Ty, Ojcze, otocz mnie u siebie swą chwałą, którą miałem u ciebie pierwej, zanim świat powstał”.

6:1.5 (74.4) Wieczny Syn różnie jest nazywany w rozmaitych wszechświatach. We wszechświecie centralnym znany jest jako Partnerskie Źródło, Współstwórca i Stowarzyszony Absolut. Na Uversie, w zarządzie superwszechświata, określamy Syna jako Partnerskie Centrum Duchowe i jako Administratora Wiecznego Ducha. Na Salvingtonie, w stolicy waszego wszechświata lokalnego, Syn ten zapisany jest jako Drugie Wieczne Źródło i Centrum. Melchizedekowie mówią o nim jako o Synu Synów. Na waszym świecie, ale nie w waszym systemie sfer zamieszkałych ten Pierwszy Syn został pomylony z partnerskim Synem Stwórcą, Michałem z Nebadonu, który obdarzył sobą gatunek ludzki Urantii.

6:1.6 (74.5) Chociaż każdy z Rajskich Synów słusznie może być zwany Synem Bożym, mamy zwyczaj rezerwować określenie „Wieczny Syn” dla tego Pierwszego Syna, Drugiego Źródła i Centrum, a wraz z Ojcem Wszechświatowym współstwórcy centralnego wszechświata mocy i doskonałości oraz współstwórcy wszystkich innych, Boskich Synów, którzy wywodzą się od nieskończonych Bóstw.

2. Natura Wiecznego Syna

6:2.1 (74.6) Wieczny Syn jest tak samo niezmienny i nieskończenie niezawodny, jak Ojciec Wszechświatowy. Jest również tak samo duchowy jak Ojciec, jest tak samo prawdziwie nieograniczonym duchem. Dla was, niskiego pochodzenia, Syn może wydawać się bardziej osobowy, skoro w przystępności jest o jeden stopień bliżej was niż Ojciec Wszechświatowy.

6:2.2 (74.7) Wieczny Syn jest wiecznym Słowem Boga. Jest on zupełnie podobny Ojcu; faktycznie, Wieczny Syn jest Bogiem Ojcem, ukazującym się osobowo wszechświatowi wszechświatów. Tak było, jest i na zawsze będzie prawdą o Wiecznym Synu i wszystkich partnerskich Synach Stwórcach: „Kto zobaczył Syna, zobaczył także Ojca”.

6:2.3 (74.8) W swojej naturze Syn jest zupełnie podobny do duchowego Ojca. Kiedy czcimy Ojca Wszechświatowego, w rzeczywistości czcimy równocześnie Boga-Syna i Boga-Ducha. Bóg-Syn jest tak samo bosko rzeczywisty i wieczny w swej naturze, jak Bóg Ojciec.

6:2.4 (75.1) Syn nie tylko posiada całą Ojcowską, nieskończoną i transcendentalną prawość, ale jest także odbiciem całej Ojcowskiej świętości charakteru. Syn podziela doskonałość Ojca i razem z nim dzieli odpowiedzialność za pomaganie wszystkim niedoskonałym istotom, w ich duchowych wysiłkach zmierzających do osiągnięcia boskiej doskonałości.

6:2.5 (75.2) Wieczny Syn posiada cały boski charakter Ojca i atrybuty duchowości. W osobowości i w duchu Syn jest pełnią absolutności Boga i te własności Syna przejawiają się w jego osobistym kierowaniu duchowym rządem wszechświata wszechświatów.

6:2.6 (75.3) Bóg prawdziwie jest wszechświatowym duchem; Bóg jest duchem i ta duchowa natura Ojca jest zogniskowana i uosobiona w Bóstwie Wiecznego Syna. Wszystkie duchowe właściwości są najwyraźniej znacznie uwydatnione w Synu, wskutek ich oddzielenia od uniwersalności Pierwszego Źródła i Centrum. I tak jak Ojciec dzieli swą duchową naturę z Synem, tak obaj razem, w pełni i nieograniczenie, dzielą Boskiego ducha ze Wspólnym Aktywizatorem – Nieskończonym Duchem.

6:2.7 (75.4) W umiłowaniu prawdy i w tworzeniu piękna, Ojciec i Syn są równi, z wyjątkiem tego, że Syn wydaje się bardziej poświęcać urzeczywistnianiu czysto duchowego piękna o uniwersalnych wartościach.

6:2.8 (75.5) W Boskiej dobroci nie dostrzegam różnicy pomiędzy Ojcem a Synem. Ojciec kocha swe wszechświatowe dzieci tak jak ojciec; Wieczny Syn traktuje wszystkich stworzonych zarówno jak ojciec i jak brat.

3. Służba Ojcowskiej miłości

6:3.1 (75.6) Syn podziela sprawiedliwość i prawość Trójcy, ale góruje nad tymi cechami boskości nieskończonym uosobieniem miłości i miłosierdzia Ojca; Syn jest objawieniem Boskiej miłości dla wszechświatów. Tak jak Bóg jest miłością, tak Syn jest miłosierdziem. Syn nie może kochać bardziej niż Ojciec, ale może okazać istotom stworzonym miłosierdzie w jeden dodatkowy sposób, ponieważ jest on nie tylko pierwszym stwórcą, tak jak Ojciec, ale jest także Wiecznym Synem tego samego Ojca, zatem podziela doświadczenie synostwa wszystkich innych synów Ojca Wszechświatowego.

6:3.2 (75.7) Wieczny Syn jest wielkim szafarzem miłosierdzia dla całego stworzenia. Miłosierdzie jest esencją duchowego charakteru Syna. Zalecenia Wiecznego Syna, kiedy wychodzą duchowymi obwodami Drugiego Źródła i Centrum, są utrzymane w tonach miłosierdzia.

6:3.3 (75.8) Ażeby zrozumieć miłość Wiecznego Syna, musicie najpierw dostrzec jej Boskie źródło, Ojca, który jest miłością, a potem zobaczyć rozwinięcie tego, nieskończonego uczucia w rozległej służbie Nieskończonego Ducha oraz w jego prawie nieprzejrzanych zastępach osobowości posługujących.

6:3.4 (75.9) Działalność Wiecznego Syna jest poświęcona objawianiu Boga miłości wszechświatowi wszechświatów. Ten Boski Syn nie zajmuje się tak niegodną rzeczą, jak przekonywanie swego miłosiernego Ojca, ażeby kochał istoty skromnego pochodzenia i okazywał miłosierdzie grzesznikom czasu. Jak wielkim błędem jest wyobrażanie sobie, że Wieczny Syn apeluje do Ojca Wszechświatowego, aby okazał miłosierdzie istotom skromnego pochodzenia na materialnych światach w przestrzeni! Takie idee Boga są prymitywne i groteskowe. Powinniście raczej uświadomić sobie, że wszystkie miłosierne posługi Synów Bożych są bezpośrednim objawieniem Ojcowskiego serca powszechnej miłości i nieskończonego współczucia. Miłość Ojca jest prawdziwym i wiecznym źródłem Synowskiego miłosierdzia.

6:3.5 (75.10) Bóg jest miłością, Syn jest miłosierdziem. Miłosierdzie jest miłością stosowaną, Ojcowską miłością w działaniu, w osobie jego Wiecznego Syna. Miłość tego Syna wszechświatowego jest tak samo uniwersalna. Tak jak miłość jest rozumiana na tych planetach, gdzie istoty obdarzone są płcią, miłość Boga jest bardziej porównywalna do miłości ojca, podczas gdy miłość Wiecznego Syna jest bardziej podobna uczuciu matki. Są to nieudolne ilustracje, jednak stosuję je w nadziei poddania umysłowi ludzkiemu myśli, że jest różnica pomiędzy miłością Ojca a miłością Syna, nie w Boskiej treści, ale we właściwości i metodzie jej wyrażania.

4. Atrybuty Wiecznego Syna

6:4.1 (76.1) Wieczny Syn jest czynnikiem motywującym duchowego poziomu rzeczywistości kosmicznej; duchowa moc Syna jest absolutna w odniesieniu do wszystkich wszechświatowych aktualności. Poprzez swój absolutny uchwyt grawitacji duchowej, sprawuje on doskonałą kontrolę nad związkami wzajemnymi wszystkich niezróżnicowanych energii duchowych i nad całą zaktualizowaną rzeczywistością duchową. Cały czysty, nierozdzielony duch i wszystkie duchowe istoty oraz wartości reagują na nieskończoną moc przyciągającą pierwszego Syna z Raju. A jeśli w wiecznej przyszłości pojawi się nieograniczony wszechświat, grawitacja duchowa i moc duchowa Pierwszego Syna okażą się w zupełności odpowiednie dla duchowej kontroli i efektywnej administracji takiego, bezkresnego stworzenia.

6:4.2 (76.2) Tylko w domenie duchowej Syn jest wszechmocny. W wiecznej organizacji administracyjnej wszechświata nigdy nie napotyka się rozrzutnego i niepotrzebnego powtarzania funkcji; Bóstwa nie są skłonne do bezużytecznego powielania wszechświatowych służb.

6:4.3 (76.3) Wszechobecność Pierwszego Syna stanowi duchową jedność wszechświata wszechświatów. Duchowa spoistość całego stworzenia opiera się na wszędzie aktywnej obecności Boskiego ducha Wiecznego Syna. Gdy odczuwamy duchową obecność Ojca, trudno jest ją odróżnić, w naszym pojmowaniu, od duchowej obecności Wiecznego Syna. Duch Ojca przebywa wiecznie w duchu Syna.

6:4.4 (76.4) Ojciec musi być wszechobecny duchowo, jednak taka wszechobecność wydaje się nieodłączna powszechnym funkcjom duchowym Wiecznego Syna. Tym niemniej wierzymy, że we wszystkich sytuacjach, gdzie pojawia się podwójna natura duchowa Ojca-Syna, duch Syna skoordynowany jest z duchem Ojca.

6:4.5 (76.5) W swoim kontakcie z osobowością Ojciec działa w obwodzie osobowości. W swoim osobistym i wykrywalnym kontakcie z kreacją duchową, występuje on we fragmentach całości swego Bóstwa, a te fragmenty Ojca posiadają oddzielną, unikalną i wyłączną funkcję, gdziekolwiek i kiedykolwiek pojawiają się we wszechświatach. We wszystkich takich sytuacjach, duch Syna skoordynowany jest z duchowym funkcjonowaniem rozdrobnionej obecności Ojca Wszechświatowego.

6:4.6 (76.6) Wieczny Syn jest wszechobecny duchowo. Duch Wiecznego Syna jest na pewno z wami i wokół was, ale nie wewnątrz was i nie jako wasza część tak jak Nieodgadniony Monitor. Cząstka Ojca, zamieszkująca człowieka, dostraja ludzki umysł do coraz bardziej boskiego postępowania, po czym taki wznoszący się umysł zaczyna coraz intensywniej reagować na duchową moc przyciągającą wszechmocnego obwodu grawitacji duchowej Drugiego Źródła i Centrum.

6:4.7 (76.7) Pierwszy Syn jest samoświadomy, powszechnie i duchowo. W mądrości Syn jest w pełni równy Ojcu. W dziedzinach wiedzy, wszechwiedzy, nie możemy rozróżnić pomiędzy Pierwszym Źródłem a Drugim; Syn, podobnie jak Ojciec, wie wszystko; żadne zdarzenie wszechświatowe nigdy go nie zaskakuje, rozumie koniec od początku.

6:4.8 (77.1) Ojciec i Syn naprawdę znają liczbę i miejsce pobytu wszystkich duchów i istot uduchowionych we wszechświecie wszechświatów. Syn nie tylko zna wszystkie rzeczy, dzięki swemu własnemu wszechobecnemu duchowi, ale Syn również, na równi z Ojcem i Wspólnym Aktywizatorem, jest w pełni świadomy rozległego odzwierciedlania inteligencji Istoty Najwyższej, która to inteligencja jest cały czas poinformowana o wszystkich rzeczach, jakie zachodzą na wszystkich światach siedmiu superwszechświatów. I dzięki jeszcze innym metodom, Rajski Syn jest wszechwiedzący.

6:4.9 (77.2) Wieczny Syn jako kochająca, miłosierna i opiekuńcza osobowość duchowa, jest w pełni i nieskończenie równy Ojcu Wszechświatowemu, podczas gdy we wszystkich tych miłosiernych i uczuciowych kontaktach osobistych ze wznoszącymi się istotami z niższych domen, Wieczny Syn jest dokładnie tak samo życzliwy i troskliwy, tak samo cierpliwy i wyrozumiały, jak jego Rajscy Synowie we wszechświatach lokalnych, którzy tak często obdarzają sobą ewolucyjne światy czasu.

6:4.10 (77.3) Nie ma potrzeby dodatkowo rozwodzić się nad atrybutami Wiecznego Syna. Poza przedstawionymi tu wyjątkami wystarczy tylko badać duchowe atrybuty Boga-Ojca, żeby zrozumieć i właściwie ocenić atrybuty Boga-Syna.

5. Ograniczenia Wiecznego Syna

6:5.1 (77.4) Wieczny Syn nie działa osobiście w domenach materialnych, jak również nie działa na poziomach służby umysłu dla istot stworzonych, chyba że przez Wspólnego Aktywizatora. Jednak te uwarunkowania w żaden inny sposób nie ograniczają Wiecznego Syna w pełnym i swobodnym używaniu wszelkich boskich atrybutów duchowej wszechwiedzy, wszechobecności i wszechmocy.

6:5.2 (77.5) Wieczny Syn nie przenika osobiście potencjałów duchowych, tkwiących w nieskończoności Bóstwa-Absolutu, jednak gdy potencjały te staną się aktualne, znajdą się one w zasięgu wszechpotężnego ujęcia obwodu grawitacji duchowej Syna.

6:5.3 (77.6) Osobowość jest wyłącznym darem Ojca Wszechświatowego. Wieczny Syn wywodzi osobowość od Ojca, ale nie nadaje osobowości bez Ojca. Syn daje początek szerokim zastępom duchów, ale takie pochodności nie są osobowościami. Kiedy Syn tworzy osobowość, czyni to razem z Ojcem albo ze Wspólnym Stwórcą, który może działać w takich związkach za Ojca. Wieczny Syn jest zatem współstwórcą osobowości, ale sam z siebie nie nadaje osobowości żadnej istocie, sam nigdy nie stwarza istot osobowych. Takie ograniczenie w działaniu nie pozbawia jednak Syna możliwości stwarzania jakichkolwiek lub wszystkich rodzajów rzeczywistości innych niż osobowe.

6:5.4 (77.7) Wieczny Syn jest ograniczony w przekazywaniu prerogatyw stwórczych. Ojciec, uwieczniając Pierwszego Syna, obdarzył go mocą i przywilejem późniejszego łączenia się z Ojcem w boskim akcie tworzenia dalszych Synów, posiadających stwórcze atrybuty; i tworzyli ich i teraz ich tworzą. Jednak po stworzeniu tych partnerskich Synów, prerogatywy stwórcze najwyraźniej nie są dalej przekazywalne. Wieczny Syn przekazuje stwórcze moce tylko pierwszemu czy bezpośredniemu uosobieniu. Dlatego też, kiedy Ojciec i Syn łączą się, żeby uosobić Syna Stwórcę, osiągają swój cel; jednak tak powołany do bytu Syn Stwórca nigdy nie może przekazać przywilejów stwórczości, czy podzielić się nimi z różnymi klasami Synów, których może później stworzyć; pomimo tego, że u najwyższych Synów wszechświata lokalnego pojawiają się bardzo ograniczone odzwierciedlenia stwórczych atrybutów Syna Stwórcy.

6:5.5 (78.1) Wieczny Syn, jako istota nieskończona i wyłącznie osobowa, nie może rozdrobnić swej natury, nie może rozdzielać i nadawać indywidualizowanych porcji swego jestestwa innym bytom czy osobom, jak to robią Ojciec Wszechświatowy i Nieskończony Duch. Syn może jednak obdarzać i obdarza sobą, jako nieograniczony duch, aby w nim skąpało się całe stworzenie i nieustannie przyciąga ku sobie wszystkie osobowości duchowe i rzeczywistości duchowe.

6:5.6 (78.2) Pamiętajcie zawsze, że Wieczny Syn jest osobowym zobrazowaniem duchowego Ojca dla całego stworzenia. Syn jest osobowy i tylko osobowy w znaczeniu Bóstwa; taka Boska i absolutna osobowość nie może się rozdrobnić czy ulec fragmentacji. Bóg-Ojciec i Bóg-Duch są prawdziwie osobowi, ale są również wszystkim innym w dodatku do tego, że są takimi osobowościami Bóstwa.

6:5.7 (78.3) Chociaż Wieczny Syn nie może brać osobiście udziału w obdarzaniu Dostrajaczami Myśli, naradzał się on z Ojcem Wszechświatowym w wiecznej przeszłości, zaaprobował plan i obiecał nieskończoną współpracę, gdy Ojciec, planując obdarzenie Dostrajaczami Myśli, zaproponował Synowi: „Uczyńmy człowieka na nasz obraz”. I tak jak duchowy fragment Ojca zamieszkuje was, tak samo duchowa obecność Syna spowija was, podczas gdy obaj, Ojciec i Syn, zawsze pracują jak jeden, abyście się mogli rozwijać duchowo.

6. Umysł ducha

6:6.1 (78.4) Wieczny Syn jest duchem i posiada umysł, ale nie jest to umysł czy duch, jaki rozum ludzki może pojąć. Śmiertelny człowiek dostrzega umysł na poziomie skończonym, kosmicznym, materialnym i osobowym. Człowiek dostrzega również fenomeny umysłu w organizmach żywych, działających na poziomie podosobowym (zwierzęcym), jednak trudno mu zrozumieć naturę tego umysłu, który związany jest z istotami nadmaterialnymi i stanowi część osobowości wyłącznie duchowych. Umysł musi być jednak inaczej zdefiniowany, kiedy odnosi się do duchowego poziomu bytu i kiedy używa się go na oznaczenie duchowych funkcji inteligencji. Ten rodzaj umysłu, bezpośrednio związanego z duchem, nie jest porównywalny ani do tego umysłu, który koordynuje ducha i materię, ani do tego, który pokrewny jest tylko materii.

6:6.2 (78.5) Duch zawsze jest świadomy, obdarzony umysłem i posiada różne stadia tożsamości. Bez umysłu w pewnym stadium nie byłoby świadomości duchowej podczas bratania się istot duchowych. Odpowiednik umysłu, możliwość poznawania i bycia poznawanym, jest cechą charakterystyczną Bóstwa. Bóstwo może być osobowe, przedosobowe, superosobowe czy bezosobowe, ale Bóstwo nigdy nie jest pozbawione umysłu, znaczy to, nigdy nie jest pozbawione możliwości przynajmniej komunikowania się z podobnymi sobie bytami, istotami czy osobowościami.

6:6.3 (78.6) Umysł Wiecznego Syna jest podobny do umysłu Ojca, ale w odróżnieniu od wszelkich innych umysłów wszechświata i razem z umysłem Ojca jest protoplastą zróżnicowanych i nieprzejrzanych umysłów, pochodzących od Wspólnego Stwórcy. Umysł Ojca i Syna, ten intelekt, od którego pochodzi absolutny umysł Trzeciego Źródła i Centrum, jest być może najlepiej zobrazowany w przedumyśle Dostrajacza Myśli, i chociaż te fragmenty Ojca są zupełnie niezależne od obwodów umysłowych Wspólnego Aktywizatora, posiadają one pewną formę przedumysłu, znają tak, jak są znane; posiadają odpowiednik ludzkiego myślenia.

6:6.4 (78.7) Wieczny Syn jest całkowicie duchowy, człowiek jest prawie zupełnie materialny, dlatego też wiele tego, co się odnosi do duchowej osobowości Wiecznego Syna, do jego siedmiu duchowych sfer okalających Raj i do natury bezosobowych kreacji Rajskiego Syna, będzie musiało na was zaczekać, aż osiągniecie status duchowy, po ukończeniu morontialnego wznoszenia się we wszechświecie lokalnym, Nebadonie. I potem, gdy przejdziecie superwszechświat i pójdziecie dalej do Havony, kiedy zaczniecie nabierać „umysłu ducha”, wnikliwości duchowej, wyjaśni się wiele tych ukrytych w duchu tajemnic.

7. Osobowość Wiecznego Syna

6:7.1 (79.1) Wieczny Syn jest tą nieskończoną osobowością, od której więzów nieuwarunkowanej osobowości wyzwolił się Ojciec Wszechświatowy metodą utrójcowienia i dzięki czemu odtąd obdarza sobą w nieskończonej obfitości swój wciąż rozszerzający się wszechświat Stwórców i stworzonych. Syn jest osobowością absolutną, Bóg jest ojcowską osobowością – źródłem osobowości, dawcą osobowości, przyczyną osobowości. Każda istota osobowa wywodzi osobowość od Ojca Wszechświatowego, tak jak Pierwszy Syn wiecznie wywodzi swą osobowość od Rajskiego Ojca.

6:7.2 (79.2) Osobowość Rajskiego Syna jest absolutna i czysto duchowa i ta absolutna osobowość jest także boską i wieczną formą, najpierw Ojcowskiego nadania osobowości dla Wspólnego Aktywizatora a w kolejności obdarzenia przez niego osobowością niezliczonych jego istot w całym rozległym wszechświecie.

6:7.3 (79.3) Wieczny Syn jest naprawdę miłosiernym opiekunem, boskim duchem, duchową mocą i prawdziwą osobowością. Syn jest duchową i osobową naturą Boga, ukazaną wszechświatom – podsumowaniem i kwintesencją Pierwszego Źródła i Centrum, pozbawioną wszystkiego tego, co nieosobowe, pozaboskie, nieduchowe i czysto potencjalne. Jednak niemożliwe jest przekazanie ludzkiemu umysłowi, w słownym zobrazowaniu, piękna i wspaniałości Boskiej osobowości Wiecznego Syna. Wszystko, co ma tendencję do przesłaniania Ojca Wszechświatowego, niemal z równą siłą utrudnia pojęciowe rozpoznanie Wiecznego Syna. Musicie zaczekać, aż dotrzecie do Raju i wtedy zrozumiecie, dlaczego nie mogłem przedstawić charakteru tej absolutnej osobowości tak, aby skończony umysł mógł ją zrozumieć.

8. Zrozumienie Wiecznego Syna

6:8.1 (79.4) Co się tyczy tożsamości, natury i innych właściwości osobowości, Wieczny Syn jest całkowicie równym, doskonałym dopełnieniem i wiecznym odpowiednikiem Ojca Wszechświatowego. W takim samym znaczeniu, w jakim Bóg jest Ojcem Wszechświatowym, Syn jest Matką Wszechświatową. A my wszyscy, wysocy i niscy, jesteśmy ich wszechświatową rodziną.

6:8.2 (79.5) Aby docenić charakter Syna, powinniście zbadać objawienie Boskiego charakteru Ojca; są oni obaj na zawsze nierozłączną jednością. Jako Boskie osobowości, są praktycznie nie do rozróżnienia przez niższe klasy istot inteligentnych. Tym, którzy mają swój początek w stwórczych aktach samych Bóstw, ich oddzielne rozpoznanie nie sprawia takich trudności. Istoty wywodzące się z wszechświata centralnego i z Raju, rozpoznają Ojca i Syna nie tylko jako jedną osobową wspólnotę sprawującą wszechświatową kontrolę, ale także jak dwie oddzielne osobowości, działające w konkretnych domenach administracji wszechświatowej.

6:8.3 (79.6) Jako osoby, możecie sobie wyobrażać Ojca Wszechświatowego i Wiecznego Syna jako oddzielne jednostki, faktycznie takimi są; jednak w administracji wszechświatów tak bardzo się przeplatają i wiążą wzajemnie, że nie zawsze jest możliwe ich rozróżnienie. Gdy w funkcjonowaniu wszechświatów napotyka się Ojca i Syna, w trudnych do zrozumienia związkach wzajemnych, nie zawsze warto próbować rozdzielać ich czynności; przypomnijcie sobie tylko, że Bóg jest inicjującą myślą a Syn pełnym ekspresji słowem. W każdym wszechświecie lokalnym ta nierozdzielność uosobiona jest w boskości Syna Stwórcy, który reprezentuje zarówno Ojca, jak i Syna dla istot z dziesięciu milionów zamieszkałych światów.

6:8.4 (80.1) Wieczny Syn jest nieskończony, ale jest dostępny przez osoby jego Rajskich Synów oraz przez cierpliwą służbę Nieskończonego Ducha. Istoty materialnego pochodzenia miałyby zaledwie nikłą nadzieję dotarcia do Wiecznego Syna, bez obdarzającej je służby Rajskich Synów oraz miłości pełnej służby istot Nieskończonego Ducha. I to również jest prawdą, że dzięki pomocy i przewodnictwu tych niebiańskich pośredników, świadomy Boga śmiertelnik na pewno dotrze do Raju i z czasem stanie w osobistej obecności tego majestatycznego Syna Synów.

6:8.5 (80.2) Chociaż Wieczny Syn jest wzorem osiągnięcia osobowości przez śmiertelników, łatwiej wam będzie zrozumieć rzeczywistość zarówno Ojca, jak i Ducha, gdyż Ojciec jest tym, który faktycznie nadaje waszą ludzką osobowość, a Nieskończony Duch jest absolutnym źródłem waszego ludzkiego umysłu. Kiedy wznosicie się rajską drogą duchowego rozwoju, osobowość Wiecznego Syna staje się dla was coraz bardziej rzeczywista, a rzeczywistość jego nieskończenie duchowego umysłu staje się coraz lepiej dostrzegalna dla waszego, coraz bardziej uduchowionego umysłu.

6:8.6 (80.3) Idea Wiecznego Syna nigdy nie zabłyśnie jasno w waszym śmiertelnym umyśle ani w późniejszym umyśle morontialnym; dopiero gdy się uduchowicie i zaczniecie się wznosić duchowo, zrozumienie osobowości Wiecznego Syna stanie się dla was równie żywe, jak idea osobowości Syna Stwórcy pochodzącego z Raju, który swego czasu wcielił się osobiście i jako osoba na Urantii i żył jako człowiek pośród ludzi.

6:8.7 (80.4) Doświadczanie Syna Stwórcy w waszym wszechświecie lokalnym, którego osobowość jest pojmowalna dla człowieka, musi kompensować wam brak zrozumienia pełnego znaczenia bardziej czysto duchowego, ale nie mniej osobowego, Wiecznego Syna z Raju. Kiedy będziecie iść przez Orvonton i Havonę, kiedy zostawicie za sobą jasny obraz i żywe wspomnienia Syna Stwórcy z waszego wszechświata lokalnego, przemijanie tego doświadczenia materialnego i morontialnego będzie rekompensowane wciąż poszerzającymi się koncepcjami i coraz głębszym zrozumieniem Wiecznego Syna z Raju, którego rzeczywistość i bliskość będzie coraz większa, w miarę jak zbliżacie się do Raju.

6:8.8 (80.5) Wieczny Syn jest wspaniałą i znakomitą osobowością. Chociaż zrozumienie aktualności osobowości takiej, nieskończonej istoty, przekracza zdolności pojmowania śmiertelnego i materialnego umysłu, nie wątpcie, że jest on osobą. Wiem, o czym mówię. Niezliczoną prawie ilość razy stałem przed Boskim obliczem Wiecznego Syna, a potem podróżowałem przez wszechświat, żeby wykonać jego miłosierne polecenia.

6:8.9 (80.6) [Zredagowane przez Niebiańskiego Radcę, wyznaczonego do sformułowania tej relacji, opisującej Wiecznego Syna z Raju].