Księga Urantii

Przekaz 10

Rajska Trójca

10:0.1 (108.1) RAJSKA Trójca, złożona z wiecznych Bóstw, umożliwia Ojcu uwolnienie się od absolutyzmu osobowości. Trójca doskonale łączy nieograniczoną ekspresję nieskończonej, osobowej woli Boga, z absolutnością Bóstwa. Wieczny Syn i rozmaici Synowie Boskiego pochodzenia, razem ze Wspólnym Aktywizatorem i jego wszechświatowymi dziećmi, efektywnie pomagają Ojcu uwolnić się od ograniczeń skądinąd nieodłącznych prymatowi, doskonałości, niezmienności, wieczności, uniwersalności, absolutności i nieskończoności.

10:0.2 (108.2) Rajska Trójca skutecznie zapewnia pełną ekspresję i doskonałego objawienia wiecznej natury Bóstwa. Również Niezmienni Synowie Trójcy również zapewniają pełne i doskonałe objawienie Boskiej sprawiedliwości. Trójca jest jednością Bóstwa, a jedność ta opiera się wiecznie na absolutnych fundamentach boskiej jedności trzech pierwotnych i partnerskich, współistniejących ze sobą osobowości, Boga-Ojca, Boga-Syna i Boga-Ducha.

10:0.3 (108.3) Patrząc wstecz, w nieskończoną przeszłość, z punktu widzenia obecnego położenia okręgu wieczności, w funkcjonowaniu wszechświata możemy zauważyć jedną tylko niemożliwą do uniknięcia konieczność, a jest nią właśnie Rajska Trójca. Uważam, że Trójca była nieunikniona. Jak obserwuję przeszłość, teraźniejszość i przyszłość czasu, uważam, że we wszechświecie wszechświatów nic innego nie było nieuniknione. Istniejący obecnie wszechświat nadrzędny, z perspektywy czasu czy przyszłych możliwości, jest nie do pomyślenia bez Trójcy. Biorąc pod uwagę Rajską Trójcę, możemy postulować alternatywne czy nawet wielorakie sposoby robienia wszystkich rzeczy, ale bez Trójcy, Ojca, Syna i Ducha, nie potrafimy sobie wyobrazić, jak Nieskończony mógłby osiągnąć potrójne i partnerskie uosobienie w obliczu absolutnej jedności Bóstwa. Żadna inna idea stworzenia nie dorównuje standardom Trójcy w zakresie kompletności i absolutności nieodłącznej jedności Bóstwa w połączeniu z pełnią wolicjonalnego oswobodzenia, nieodłącznego potrójnemu uosobieniu Bóstwa.

1. Samorozdzielczość Pierwszego Źródła i Centrum

10:1.1 (108.4) Wydaje się, że kiedyś w wieczności, Ojciec wprowadził zasadę działania polegającą na intensywnym rozdzielaniu siebie. Jest coś w altruistycznej, pełnej miłości i przemiłej naturze Ojca Wszechświatowego, co powoduje, że rezerwuje on dla siebie sprawowanie tylko tych władz i tych kompetencji, które najwidoczniej uważa za niemożliwe do oddania, czy do obdarzenia nimi innych.

10:1.2 (108.5) Ojciec Wszechświatowy przez cały czas wyzbywał się każdej części siebie, którą można było obdarzyć jakiegokolwiek innego Stwórcę lub istotę stworzoną. Przekazał swoim Boskim Synom i związanym z nimi istotom inteligentnym wszelką mocą i całą władzą, jaką można było oddać. W istocie przekazał swoim Synom Władcom, w ich poszczególnych wszechświatach, wszystkie prerogatywy władzy administracyjnej, jakie można było przekazać. W sprawach wszechświata lokalnego zrobił on każdego Władcę Syna Stwórcę tak samo doskonałym, kompetentnym i autorytatywnym, jakim jest Wieczny Syn w pierwotnym wszechświecie centralnym. Oddał on, faktycznie nadał, z dostojeństwem i świętością zachowania osobowości, wszystko z siebie i ze wszystkich swoich własności, czego mógł się ewentualnie pozbawić, w każdy sposób, w każdej epoce, w każdym miejscu, każdej osobie i w każdym wszechświecie, z wyjątkiem swego centralnego miejsca pobytu.

10:1.3 (109.1) Boska osobowość nie jest egocentryczna; rozdzielanie siebie i obdzielanie osobowością charakteryzuje Boskie jestestwo o wolnej woli. Stworzeni pragną towarzystwa innych osobowości stworzonych; Stwórcy są skłonni dzielić boskość ze swymi wszechświatowymi dziećmi; osobowość Nieskończonego objawia się jako Ojciec Wszechświatowy, który dzieli rzeczywistość bytu i równość jaźni z dwiema partnerskimi osobowościami, Wiecznym Synem i Wspólnym Aktywizatorem.

10:1.4 (109.2) W tym, co dotyczy wiedzy o osobowości i Boskich cechach Ojca, zawsze będziemy zależni od objawień Wiecznego Syna, ponieważ, kiedy dokonał się wspólny akt stworzenia, kiedy Trzecia Osoba Bóstwa zaczęła istnieć jako osobowość i zrealizowała połączone idee swych boskich rodziców, Ojciec przestał istnieć jako osobowość nieuwarunkowana. Wraz z powołaniem do bytu Wspólnego Aktywizatora i wraz z materializacją centralnego rdzenia kreacji, nastąpiły pewne wieczne zmiany. Bóg dał siebie jako absolutną osobowość swojemu Wiecznemu Synowi. Tym samym Ojciec nadał „osobowość nieskończoności” swemu jednorodzonemu Synowi, podczas gdy razem nadali „wspólną osobowość” ich wiecznego połączenia Nieskończonemu Duchowi.

10:1.5 (109.3) Z tych i innych powodów, wykraczających poza pojmowanie skończonego umysłu, niezmiernie trudno jest istocie ludzkiej pojąć nieskończoną, Ojcowską osobowość Boga, poza tym, że jest on powszechnie objawiony w Wiecznym Synu i razem z Synem, powszechnie aktywny w Nieskończonym Duchu.

10:1.6 (109.4) Ponieważ Rajscy Synowie Boga odwiedzają światy ewolucyjne, a czasami nawet na nich mieszkają w formie ciała materialnego i ponieważ obdarzenia takie umożliwiają śmiertelnemu człowiekowi poznanie co nieco z natury i charakteru Boskiej osobowości, muszą zatem istoty stworzone ze sfer planetarnych traktować obdarzenia, dokonywane przez Rajskich Synów, za niezawodne i pewne źródło informacji o Ojcu, Synu i Duchu.

2. Uosobienie Bóstwa

10:2.1 (109.5) Ojciec, metodą utrójcowienia, pozbawia się tej nieuwarunkowanej osobowości duchowej, która jest Synem, jednak kiedy to robi, ustanawia się Ojcem tego właśnie Syna i tym samym posiada nieograniczone możliwości stania się Boskim Ojcem wszystkich istot później stworzonych, wynikłych czy innych uosobionych typów istot inteligentnych, obdarzonych wolą. Jako absolutna i nieuwarunkowana osobowość Ojciec może działać tylko jako Syn i z Synem, ale jako osobowy Ojciec wciąż nadaje osobowość różnorodnym rzeszom inteligentnych, wolą obdarzonych istot, ze zróżnicowanych poziomów i zawsze utrzymuje osobiste, przepełnione miłością związki, z tak bezmierną rodziną wszechświatowych dzieci.

10:2.2 (109.6) Po tym, jak Ojciec nadał pełnię samego siebie osobowości swego Syna i kiedy ten akt samoobdarzenia jest spełniony i doskonały, z tej nieskończonej mocy i z tej natury, która tym samym istnieje w jedności Ojca-Syna, wieczni partnerzy wspólnie użyczają tych własności i atrybutów, które tworzą kolejną istotę do nich podobną; i ta wspólna osobowość, Nieskończony Duch, dopełnia egzystencjalnego uosobienia Bóstwa.

10:2.3 (110.1) Syn jest niezbędny dla ojcostwa Boga. Duch jest niezbędny dla braterstwa Drugiej i Trzeciej Osoby. Trzy osoby stanowią najmniejszą grupę społeczną, ale to jest ostatnia z wielu przyczyn wierzenia w nieuchronność Wspólnego Aktywizatora.

10:2.4 (110.2) Pierwsze Źródło i Centrum jest nieskończoną osobowością-ojcem, nieograniczonym źródłem osobowości. Wieczny Syn jest nieuwarunkowaną osobowością-absolutem, tą Boską istotą, która trwa cały czas i wieczność jako doskonałe objawienie osobistej natury Boga. Nieskończony Duch jest wspólną osobowością, unikalną osobistą konsekwencją wiecznotrwałej jedności Ojca-Syna.

10:2.5 (110.3) Osobowość Pierwszego Źródła i Centrum jest osobowością nieskończoności, minus absolutna osobowość Wiecznego Syna. Osobowość Trzeciego Źródła i Centrum jest nadwzbogacającym wynikiem jedności oswobodzonej osobowości-Ojca i absolutnej osobowości-Syna.

10:2.6 (110.4) Ojciec Wszechświatowy, Wieczny Syn i Nieskończony Duch, są unikalnymi osobami, żaden z nich nie jest duplikatem, każdy jest oryginalny, wszyscy są zjednoczeni.

10:2.7 (110.5) Tylko Wieczny Syn doznaje pełni boskiego związku osobowości, świadomości zarówno synostwa z Ojcem, jak i ojcostwa dla Ducha oraz Boskiej równości, zarówno z Ojcem-protoplastą, jak i z Duchem-towarzyszem. Ojciec zna doświadczenie posiadania Syna, który jest mu równy, ale Ojciec nie zna poprzedzających go przodków. Wieczny Syn doświadcza synostwa, zdaje sobie sprawę z pochodzenia osobowości i jednocześnie Syn uświadamia sobie fakt wspólnego rodzicielstwa dla Nieskończonego Ducha. Nieskończony Duch świadomy jest dwojakiego pochodzenia swej osobowości, ale nie jest rodzicem partnerskiej osobowości Bóstwa. Wraz z Duchem, egzystencjalny cykl uosobienia Bóstwa się dopełnia; pierwsze osobowości, pochodzące od Trzeciego Źródła i Centrum są empiryczne i jest ich siedem.

10:2.8 (110.6) Pochodzę od Rajskiej Trójcy. Znam Trójcę jako zjednoczone Bóstwo, wiem także, że istnieją Ojciec, Syn i Duch i że działają zgodnie ze swymi specyficznymi, osobistymi zdolnościami. Wiem również z całą pewnością, że działają oni nie tylko osobiście i zbiorowo, ale także koordynują swą działalność w różnych zgrupowaniach, że w końcu działają w siedmiu różnorakich, jednostkowych i zbiorowych zakresach swych możliwości. A skoro siedem tych związków wyczerpuje możliwości kombinacji tej właśnie boskości, nieuniknione jest, że rzeczywistości wszechświata będą się pojawiać w siedmiu wariantach wartości, znaczeń i osobowości.

3. Trzy osoby Bóstwa

10:3.1 (110.7) Pomimo że jest tylko jedno Bóstwo, istnieją trzy autentyczne i Boskie uosobienia Bóstwa. W sprawie wyposażenia człowieka w Boskie Dostrajacze Ojciec powiedział: „Uczyńmy śmiertelnego człowieka na nasz własny obraz”. W pismach Urantian wielokrotnie pojawiają się takie odnośniki do działań i uczynków mnogiego Bóstwa, wyraźnie ukazując świadomość istnienia i działania trzech Źródeł i Centrów.

10:3.2 (110.8) Pouczono nas, że Syn i Duch, w związku Trójcy, utrzymują te same i równe stosunki z Ojcem. W wieczności i jako Bóstwa postępują tak bez wątpienia, jednak w czasie i jako osobowości wykazują oczywiście związki wzajemne o bardzo zróżnicowanej naturze. Patrząc z Raju w kierunku wszechświatów, związki te wydają się być bardzo podobne, jednak obserwowane z domen przestrzeni, wydają się być zupełnie odmienne.

10:3.3 (111.1) Boscy Synowie są istotnie „Słowem Bożym”, ale dzieci Ducha są prawdziwie „Działaniem Bożym”. Bóg mówi poprzez Syna i z Synem, działa poprzez Nieskończonego Ducha, podczas gdy w całej wszechświatowej działalności Syn i Duch są doskonale zbratani, działają jak dwaj równi bracia, podziwiając i kochając szanowanego i bosko poważanego, wspólnego Ojca.

10:3.4 (111.2) Ojciec, Syn i Duch są oczywiście równi w naturze, partnerscy w swej istocie, jednak istnieją niewątpliwe różnice w ich wszechświatowych funkcjach, a gdy działają pojedynczo, każda osoba Bóstwa jest najwidoczniej ograniczona w absolutności.

10:3.5 (111.3) Ojciec Wszechświatowy, zanim z własnej woli wyzbył się osobowości, mocy i atrybutów, które składają się na Syna i Ducha, wydawał się być (rozważając filozoficznie) nieuwarunkowanym, absolutnym i nieskończonym Bóstwem. Jednak takie teoretyczne Pierwsze Źródło i Centrum nie może bez Syna, w żadnym znaczeniu tego słowa, być uważane za Ojca Wszechświatowego; ojcostwo jest nierzeczywiste bez synostwa. Ponadto, Ojciec, aby był absolutny w sensie całościowym, musiałby istnieć sam w wiecznie odległym momencie. Jednak nigdy nie istniał on samotnie, obaj, Syn i Duch, są współwieczni z Ojcem. Pierwsze Źródło i Centrum zawsze był i na zawsze będzie wiecznym Ojcem Pierwszego Syna, a z Synem, wiecznym rodzicem Nieskończonego Ducha.

10:3.6 (111.4) Zauważamy, że Ojciec wyzbył się wszystkich bezpośrednich przejawów absolutności, z wyjątkiem absolutnego ojcostwa i absolutnej woli. Nie wiemy, czy wola jest niezbywalną cechą Ojca, możemy jedynie zauważyć, że nie pozbawił się woli. Ta nieskończoność woli musi być wiecznie nieodłączna od Pierwszego Źródła i Centrum.

10:3.7 (111.5) Ojciec Wszechświatowy, nadając Wiecznemu Synowi absolutność osobowości, uwolnił się z więzów absolutyzmu osobowości, jednak robiąc, to poczynił krok, który uniemożliwia mu na zawsze działanie w pojedynkę jako osobowość-absolut. Wraz z ostatecznym uosobieniem współistniejącego z nimi Bóstwa – Wspólnego Aktywizatora – pojawia się przełomowa, trójcowa zależność wzajemna trzech Boskich osobowości, w odniesieniu do całościowego funkcjonowania Bóstwa w absolucie.

10:3.8 (111.6) Bóg jest Ojcem-Absolutem wszystkich osobowości we wszechświecie wszechświatów. Ojciec jest osobowo absolutny w wolności działania, jednak we wszechświatach czasu i przestrzeni, stworzonych, stwarzanych i tych, co będą stwarzane, Ojciec nie jest dostrzegalnie absolutny jako Bóstwo całościowe, z wyjątkiem Rajskiej Trójcy.

10:3.9 (111.7) Pierwsze Źródło i Centrum działa we wszechświatach zjawiskowych, na zewnątrz Havony, następująco:

10:3.10 (111.8) 1. Jako stwórca, przez Synów Stwórców, swych wnuków.

10:3.11 (111.9) 2. Jako kontroler, przez centrum grawitacyjne Raju.

10:3.12 (111.10) 3. Jako duch, przez Wiecznego Syna.

10:3.13 (111.11) 4. Jako umysł, przez Wspólnego Stwórcę.

10:3.14 (111.12) 5. Jako Ojciec, utrzymuje rodzicielski kontakt ze wszystkimi stworzonymi przez swój obwód osobowości.

10:3.15 (111.13) 6. Jako osoba, działa bezpośrednio na obszarze stworzenia przez wyłącznie jego fragmenty – w śmiertelnym człowieku przez Dostrajacze Myśli.

10:3.16 (111.14) 7. Jako Bóstwo całościowe, działa tylko w Rajskiej Trójcy.

10:3.17 (112.1) Wszelkie takie zrzeczenia się i przekazania jurysdykcji, poczynione przez Ojca Wszechświatowego, są całkowicie dobrowolne i dokonywane przez niego samego. Wszechmocny Ojciec celowo zaprowadza takie ograniczenia władzy wszechświatowej.

10:3.18 (112.2) Wieczny Syn wydaje się działać jako jedność z Ojcem we wszystkich aspektach duchowych, z wyjątkiem obdarzania fragmentami Boga i innych działań przedosobowych. Syn nie jest też ściśle utożsamiany zarówno z działaniami intelektualnymi istot materialnych, jak i z działaniami energii wszechświatów materialnych. Jako absolut, Syn działa jako osoba i tylko w domenach wszechświata duchowego.

10:3.19 (112.3) Nieskończony Duch jest zdumiewająco uniwersalny i niewiarygodnie wszechstronny we wszystkich swych działaniach. Funkcjonuje w domenach umysłu, materii i ducha. Wspólny Aktywizator reprezentuje związek Ojciec-Syn, ale działa także jako on sam. Nie zajmuje się bezpośrednio grawitacją fizyczną, grawitacją duchową czy obwodem osobowości, ale bierze większy lub mniejszy udział we wszystkich innych wszechświatowych działaniach. Podczas gdy jest najwyraźniej zależny od trzech egzystencjalnych i absolutnych kontroli grawitacyjnych, Nieskończony Duch wydaje się sprawować trzy kontrole nadrzędne. To potrójne wyposażenie używane jest na wiele sposobów, aby przekroczyć i najwidoczniej zneutralizować objawy nawet podstawowych sił oraz energii, aż do nadostatecznych granic absolutności. W pewnych sytuacjach owe kontrole nadrzędne absolutnie przewyższają nawet podstawowe przejawy rzeczywistości kosmicznej.

4. Trójcowa jedność Bóstwa

10:4.1 (112.4) Rajska Trójca (pierwsza trójjedność) jest unikalna pośród wszystkich absolutnych związków jako wyłączny związek osobowego Bóstwa. Bóg działa jako Bóg tylko w relacji do Boga i tych, którzy mogą poznać Boga, ale jako Bóstwo absolutne działa jedynie w Rajskiej Trójcy i w stosunku do całości wszechświata.

10:4.2 (112.5) Wieczne Bóstwo jest doskonale zjednoczone, a mimo wszystko są to trzy doskonale zindywidualizowane osoby Bóstwa. Rajska Trójca umożliwia równoczesną ekspresję całej różnorodności charakteru i nieskończonych mocy Pierwszego Źródła i Centrum oraz jego wiecznych partnerów, jak również całej Boskiej jedności wszechświatowych funkcji niepodzielnego Bóstwa.

10:4.3 (112.6) Trójca jest związkiem nieskończonych osób, działającym w charakterze nieosobowym, ale nie w zaprzeczeniu osobowości. Ilustracja jest uproszczona, jednak ojciec, syn i wnuk, mogą utworzyć podmiot korporacyjny, który będzie nieosobowy, jednak podległy osobowej woli każdego z nich.

10:4.4 (112.7) Rajska Trójca jest rzeczywista. Istnieje jako jedność Bóstwa – Ojca, Syna i Ducha; jednak Ojciec, Syn czy Duch, czy jakiekolwiek dwie z tych osób, mogą funkcjonować w relacji do tej samej, Rajskiej Trójcy. Ojciec, Syn i Duch mogą współdziałać w sposób nietrójcowy, ale nie jako trzy Bóstwa. Jako osoby mogą współdziałać, jak zechcą, ale to nie jest Trójca.

10:4.5 (112.8) Pamiętajcie zawsze, że to, co robi Nieskończony Duch, jest funkcjonowaniem Wspólnego Aktywizatora. Zarówno Ojciec, jak i Syn działają w nim, przez niego i jako on. Jednak daremne byłoby próbować wyjaśnić tajemnicę Trójcy: trzech jako jeden i w jednym oraz jeden jak dwóch i działający dla dwóch.

10:4.6 (112.9) Trójca tak jest związana z całością spraw wszechświata, że musimy ją uwzględniać w naszych próbach wyjaśnienia całości jakiegokolwiek, odosobnionego zdarzenia kosmicznego, czy związku osobowości. Trójca funkcjonuje na wszystkich poziomach kosmosu, a człowiek śmiertelny ograniczony jest do poziomu skończonego; zatem musi się człowiek zadowolić skończonym pojęciem Trójcy jako Trójcy.

10:4.7 (113.1) Jako śmiertelnik w ciele powinieneś postrzegać Trójcę zgodnie ze swym własnym oświeceniem oraz w harmonii z funkcjonowaniem twego umysłu i duszy. Możesz wiedzieć bardzo mało o absolutności Trójcy, ale kiedy się wzniesiesz do Raju, wiele razy będziesz zdumiony(-a) podczas kolejnych objawień i niespodziewanych odkryć najwyższości i ostateczności Trójcy, może nawet jej absolutności.

5. Funkcje Trójcy

10:5.1 (113.2) Osobowe Bóstwa mają atrybuty, ale trudno jest mówić logicznie o Trójcy jako posiadającej atrybuty. Ten związek Boskich istot można lepiej rozważać jako posiadający funkcje, takie jak wymierzanie sprawiedliwości, postawy całościowe, skoordynowane działanie i kosmiczna kontrola nadrzędna. Funkcje te są czynnościowo najwyższe, ostateczne i (w zakresie ograniczeń Bóstwa) absolutne, tak dalece, jak to dotyczy wszystkich żywych rzeczywistości o wartości osobowej.

10:5.2 (113.3) Działania Rajskiej Trójcy nie są zwykłą sumą dostrzegalnego Ojcowskiego wkładu boskości, z dodatkiem tych wyspecjalizowanych atrybutów, które są unikalne dla osobowej egzystencji Syna i Ducha. Trójcowy związek trzech Rajskich Bóstw powoduje ewolucję, wynikanie i deifikację nowych znaczeń, wartości i mocy, i możliwości wszechświatowego objawiania, działania i administracji. Żywe związki, rodziny ludzkie, grupy społeczne czy Rajska Trójca nie powiększają się przez zwykłe, arytmetyczne sumowanie. Potencjał grupy jest zawsze znacznie wyższy niż zwykła suma własności jej jednostek składowych.

10:5.3 (113.4) Trójca zachowuje jako Trójca, unikalną postawę wobec całego wszechświata przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Działania Trójcy najlepiej można rozpatrywać w odniesieniu do postaw Trójcy wobec wszechświata. Postawy takie są równoczesne i mogą być wielorakie, w odniesieniu do jakiejkolwiek odosobnionej sytuacji czy zdarzenia:

10:5.4 (113.5) 1. Postawa wobec tego, co skończone. Postawa Trójcy w stosunku do tego, co skończone, stanowi jej maksymalne samoograniczenie. Trójca nie jest osobą, Istota Najwyższa też nie jest wyłącznym uosobieniem Trójcy, ale Najwyższy jest najbliższy tej zogniskowanej mocy-osobowości Trójcy, jaką mogą zrozumieć istoty skończone. Dlatego też Trójca czasem jest omawiana w relacji do tego, co skończone jako Trójca Najwyższości.

10:5.5 (113.6) 2. Postawa wobec tego, co absoniczne. Rajska Trójca odnosi się do tych poziomów egzystencji, które są bardziej niż skończone, ale mniej niż absolutne, a zależność ta jest czasami nazywana Trójcą Ostateczności. Ani Ostateczny, ani Najwyższy nie są pełnymi reprezentantami Rajskiej Trójcy, jednak w ograniczonym sensie i odpowiednio do swych poszczególnych poziomów, każdy z nich wydaje się reprezentować Trójcę w czasie przedosobowych epok rozwoju mocy empirycznej.

10:5.6 (113.7) 3. Absolutna postawa Rajskiej Trójcy odnosi się do egzystencji absolutnych i osiąga kulminację w działaniu Bóstwa całościowego.

10:5.7 (113.8) Nieskończona Trójca zawiera skoordynowane funkcjonowanie wszystkich związków trójjedności Pierwszego Źródła i Centrum – niedeifikowanych jak również deifikowanych – dlatego jest ona bardzo trudna do zrozumienia dla istot osobowych. Gdy rozważacie Trójcę jako nieskończoną, nie traćcie z oczu siedmiu trójjedności, tym samym możecie się ustrzec pewnych trudności w jej zrozumieniu i pewne paradoksy mogą być częściowo rozstrzygnięte.

10:5.8 (114.1) Nie władam niestety językiem, który umożliwiłby mi przekazanie ograniczonemu, ludzkiemu umysłowi, pełnej prawdy i wiecznego znaczenia Rajskiej Trójcy, jak również natury niekończących się związków wzajemnych trzech istot o nieskończonej doskonałości.

6. Niezmienni Synowie Trójcy

10:6.1 (114.2) Wszelkie prawa mają swój początek w Pierwszym Źródle i Centrum; on jest prawem. Administracja prawa duchowego jest cechą Drugiego Źródła i Centrum. Objawianie prawa, szerzenie i objaśnianie Boskich ustaw, jest funkcją Trzeciego Źródła i Centrum. Stosowanie prawa, sprawiedliwość, wchodzi w zakres kompetencji Rajskiej Trójcy i jest sprawowana przez pewnych Synów Trójcy.

10:6.2 (114.3) Sprawiedliwość jest cechą nieodłączną uniwersalnej wszechwładzy Rajskiej Trójcy, ale dobroć, miłosierdzie i prawda są wszechświatowymi funkcjami boskich osobowości tych Bóstw, których związek stanowi Trójcę. Sprawiedliwość nie jest postawą Ojca, Syna czy Ducha. Sprawiedliwość jest trójcową postawą tych osobowości miłości, miłosierdzia i służby. Żadne z Rajskich Bóstw nie zajmuje się wymierzaniem sprawiedliwości. Sprawiedliwość nigdy nie jest właściwością osobistą; zawsze jest to działalność zbiorowa.

10:6.3 (114.4) Świadectwo, podstawa godziwości (sprawiedliwości w harmonii z miłosierdziem), dostarczane jest przez osobowości Trzeciego Źródła i Centrum, łączną reprezentację Ojca i Syna dla wszystkich domen i umysłów istot inteligentnych całego stworzenia.

10:6.4 (114.5) Osąd, końcowy wymiar sprawiedliwości, dokonywany zgodnie ze świadectwem dostarczonym przez osobowości Nieskończonego Ducha, jest dziełem Niezmiennych Synów Trójcy, istot mających udział w trójcowej naturze zjednoczonego Ojca, Syna i Ducha.

10:6.5 (114.6) Ta grupa Synów Trójcy obejmuje następujące osobowości:

10:6.6 (114.7) 1. Utrójcowione Tajemnice Najwyższości.

10:6.7 (114.8) 2. Wieczni Czasu.

10:6.8 (114.9) 3. Pradawni Czasu.

10:6.9 (114.10) 4. Doskonalący Czasu.

10:6.10 (114.11) 5. Niedawni Czasu.

10:6.11 (114.12) 6. Jednoczący Czasu.

10:6.12 (114.13) 7. Wierni Czasu.

10:6.13 (114.14) 8. Perfektorzy Mądrości.

10:6.14 (114.15) 9. Niebiańscy Radcy.

10:6.15 (114.16) 10. Wszechświatowi Cenzorzy.

10:6.16 (114.17) Jesteśmy dziećmi trzech Rajskich Bóstw, działających jako Trójca, co do mnie należę do dziesiątej klasy tej grupy, do Wszechświatowych Cenzorów. Klasy te nie reprezentują postawy Trójcy w sensie powszechnym; reprezentują tę zbiorową postawę Bóstwa jedynie w domenach wykonawczego osądu-sprawiedliwości. Zostały one specjalnie wyznaczone do tej właśnie działalności przez Trójcę, do której są przydzielone i reprezentują Trójcę jedynie w tych funkcjach, do których zostały uosobione.

10:6.17 (115.1) Pradawni Czasu oraz ich towarzysze, pochodzący od Trójcy, wymierzają sprawiedliwe orzeczenia dla siedmiu superwszechświatów, reprezentujące najwyższą bezstronność. We wszechświecie centralnym funkcje takie istnieją jedynie w teorii; bezstronność jest oczywista w stanie doskonałości, a doskonałość Havony wyklucza wszystkie możliwości dysonansu.

10:6.18 (115.2) Sprawiedliwość jest zbiorową ideą prawości; miłosierdzie jest jej ekspresją osobistą. Miłosierdzie jest postawą miłości; działanie prawa charakteryzuje się precyzją; Boskie orzeczenie stanowi duszę bezstronności, zawsze dostosowane jest do sprawiedliwości Trójcy, zawsze wypełniające Boską miłość Boga. Prawa sprawiedliwość Trójcy i zdominowana miłosierdziem miłość Ojca Wszechświatowego są zgodne ze sobą, gdy są w pełni uświadomione i gruntownie zrozumiane. Jednak człowiek nie rozumie w pełni Boskiej sprawiedliwości. Tak więc w Trójcy, jak to człowiek może dostrzegać, osobowości Ojca, Syna i Ducha są dostosowane do skoordynowanej służby miłości i prawa w empirycznych wszechświatach czasu.

7. Kontrola nadrzędna najwyższości

10:7.1 (115.3) Osoby Bóstwa – Pierwsza, Druga i Trzecia – są równe sobie i stanowią jedność. „Pan Bóg nasz jest jednym Bogiem”. W Boskiej Trójcy wiecznych Bóstw istnieje doskonałość celu i jedność działania. Ojciec, Syn i Wspólny Aktywizator są naprawdę i bosko jednością. Prawdziwie jest napisane: „Ja jestem pierwszy i ja jestem ostatni, a oprócz mnie nie ma Boga”.

10:7.2 (115.4) Tak jak sprawy wyglądają dla śmiertelnika na poziomie skończonym, Rajska Trójca, podobnie jak Istota Najwyższa, interesuje się tylko całością – całą planetą, całym wszechświatem, całym superwszechświatem, całym wielkim wszechświatem. Taka całościowa postawa istnieje, ponieważ Trójca jest całością Bóstwa oraz z wielu jeszcze innych powodów.

10:7.3 (115.5) Istota Najwyższa jest czymś mniejszym i czymś innym niż Trójca działająca we wszechświatach skończonych; jednak w obrębie pewnych ograniczeń i w obecnej epoce niekompletnej mocy-uosobienia, to ewolucyjne Bóstwo wydaje się odzwierciedlać postawę Trójcy Najwyższości. Ojciec, Syn i Duch nie działają osobiście z Istotą Najwyższą, ale w obecnej epoce wszechświata współpracują z nią jako Trójca. Rozumiemy, że utrzymują też podobny związek z Ostatecznym. Często snujemy przypuszczenia na temat tego, jaki będzie osobisty związek między Rajskimi Bóstwami a Bogiem Najwyższym, gdy się on w końcu ukształtuje, ale doprawdy nie wiemy.

10:7.4 (115.6) Nie uważamy kontroli nadrzędnej Najwyższości za całkowicie przewidywalną. Ponadto, ta nieprzewidywalność wydaje się charakteryzować pewną niekompletnością rozwojową, stanowiącą niewątpliwie piętno niekompletności Najwyższego oraz niekompletności skończonego oddziaływania Rajskiej Trójcy.

10:7.5 (115.7) Śmiertelny umysł może zaraz pomyśleć o tysiącu i jednej rzeczy – o katastrofalnych zdarzeniach fizycznych, przerażających wypadkach, straszliwych nieszczęściach, bolesnych chorobach i światowych plagach – i pytać, czy takie dopusty są powiązane wzajemnie w nieznanych posunięciach tego, domniemanego działania Istoty Najwyższej. Szczerze mówiąc, nie wiemy; doprawdy nie jesteśmy pewni. Zauważamy jednak, jak z upływem czasu wszystkie te trudne i bardziej czy mniej tajemnicze sytuacje zawsze wypracowują dobro i postęp dla wszechświatów. Może tak być, że okoliczności istnienia i niewytłumaczalne zmienności życia są splecione w sensowny wzorzec o wysokiej wartości, dzięki działaniom Najwyższego i kontroli nadrzędnej Trójcy.

10:7.6 (116.1) Jako syn Boży możesz dostrzec osobistą postawę miłości we wszystkich czynach Boga Ojca. Jednak nie zawsze będziesz mógł(-ogła) zrozumieć, ile działań Rajskiej Trójcy we wszechświecie przyczynia się do pomyślności pojedynczego śmiertelnika, żyjącego na ewolucyjnym świecie w przestrzeni. W rozwoju wieczności, działania Trójcy zostaną objawione jako w pełni znaczące i rozważne, jednak istotom czasu nie zawsze się takimi wydają.

8. Trójca poza skończonym

10:8.1 (116.2) Wiele prawd i faktów, dotyczących Rajskiej Trójcy, może tylko częściowo zrozumieć, uznając jej funkcję, która przewyższa skończoność.

10:8.2 (116.3) Niewskazane byłoby omawianie funkcjonowania Trójcy Ostateczności, można jednak ujawnić, że Bóg Ostateczny jest przejawem Trójcy, zrozumiałym przez Transcendentalnych. Jesteśmy skłonni uwierzyć, że zjednoczenie wszechświata nadrzędnego jest wynikowym aktem Ostatecznego i jest prawdopodobnie odzwierciedleniem pewnych, ale nie wszystkich, stadiów absonicznej kontroli nadrzędnej Rajskiej Trójcy. Ostateczny jest uwarunkowanym przejawem Trójcy w odniesieniu do absonitu jedynie w tym znaczeniu, że Najwyższy częściowo reprezentuje Trójcę w stosunku do tego, co skończone.

10:8.3 (116.4) Ojciec Wszechświatowy, Wieczny Syn oraz Nieskończony Duch, są w pewnym sensie osobowościami składowymi Bóstwa całościowego. Ich zjednoczenie w Rajskiej Trójcy oraz absolutne działanie Trójcy są odpowiednikiem działania Bóstwa całościowego. I ta pełnia Bóstwa przewyższa zarówno to, co skończone, jak i to, co absoniczne.

10:8.4 (116.5) Podczas gdy żadna pojedyncza osoba, spośród Rajskich Bóstw, w istocie nie dopełnia całego potencjału Bóstwa, robią to wszystkie trzy wspólnie. Trzy nieskończone osoby wydają się być najniższą liczbą istot potrzebnych do uaktywnienia przedosobowego i egzystencjalnego potencjału Bóstwa całościowego – Bóstwa-Absolutu.

10:8.5 (116.6) Znamy Ojca Wszechświatowego, Wiecznego Syna i Nieskończonego Ducha jako osoby, ale ja nie znam osobiście Bóstwa-Absolutu. Kocham i czczę Boga Ojca; szanuję i honoruję Bóstwo-Absolut.

10:8.6 (116.7) Kiedyś przebywałem w takim wszechświecie, gdzie pewna grupa istot nauczała, że w wieczności finaliści ostatecznie staną się dziećmi Bóstwa-Absolutu. Jednak trudno mi zaakceptować takie rozwiązanie tajemnicy, która spowija przyszłość finalistów.

10:8.7 (116.8) Korpus Finalizmu obejmuje między innymi tych śmiertelników czasu i przestrzeni, którzy osiągnęli doskonałość we wszystkim, co dotyczy woli Boga. Jako stworzeni i w zakresie możliwości istot stworzonych, znają oni prawdziwie i w pełni Boga. Znalazłszy tym samym Boga jako Ojca wszystkich istot, tacy finaliści muszą kiedyś zacząć poszukiwanie nadskończonego Ojca. Jednak takie poszukiwanie pociąga za sobą zrozumienie absonicznej natury ostatecznych atrybutów oraz charakteru Rajskiego Ojca. Wieczność pokaże, czy takie osiągnięcie jest możliwe, jednak przekonani jesteśmy, że jeśli nawet finaliści zrozumieją tę ostateczność boskości, prawdopodobnie nie będą mogli dotrzeć do nadostatecznych poziomów Bóstwa absolutnego.

10:8.8 (116.9) Może tak się zdarzyć, że finaliści częściowo dotrą do Bóstwa-Absolutu, ale nawet gdyby im się to udało, zawsze w wieczności wielu wieczności problem Absolutu Wszechświatowego będzie nadal intrygował, mistyfikował, zbijał z tropu i stanowił wyzwanie dla wznoszących się i rozwijających finalistów, gdyż uświadamiamy sobie, że niemożliwe do zgłębienia kosmiczne związki Absolutu Wszechświatowego będą miały tendencje do narastania, proporcjonalnie do nieustannego rozszerzania się wszechświatów materialnych i ich duchowej administracji.

10:8.9 (117.1) Tylko nieskończoność może objawić Ojca Nieskończonego.

10:8.10 (117.2) [Nadzorowane przez Wszechświatowego Cenzora, działającego z upoważnienia Pradawnych Czasu, przebywających na Uversie].