Το Βιβλίο της Ουράντια

Εγγραφο 71

Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

71:0.1 (800.1) Το κράτος αποτελεί μία χρήσιμη εξέλιξη του πολιτισμού. Αντιπροσωπεύει το καθαρό κέρδος της κοινωνίας από τις καταστροφές και τα δεινά του πολέμου. Ακόμη και πολιτική δεξιοτεχνία είναι απλά η συσσωρευμένη τεχνική για τη ρύθμιση της ανταγωνιστικής αναμέτρησης δυνάμεων μεταξύ των αγωνιζόμενων φυλών και εθνών.

71:0.2 (800.2) Το σύγχρονο κράτος είναι ο θεσμός που επέζησε κατά τον μακραίωνο αγώνα για ομαδική δύναμη. Η ανώτερη δύναμη, τελικά, επεκράτησε, και παρήγαγε ένα δημιούργημα εκ του πράγματος – το κράτος – μαζί με τον ηθικό μύθο της απόλυτης υποχρέωσης του πολίτη να ζει και να πεθαίνει για το κράτος. Το κράτος, ωστόσο, δεν έχει θεία γένεση. Δεν δημιουργήθηκε καν από την οικειοθελή ευφυή ανθρώπινη δράση. Είναι καθαρά ένας εξελικτικός θεσμός και η προέλευσή του υπήρξε εξ ολοκλήρου αυτόματη.

1. ΤΟ ΕΜΒΡΥΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ

71:1.1 (800.3) Το κράτος είναι ένας τοπικός, κοινωνικός ρυθμιστικός οργανισμός και το ισχυρότερο, δυναμικότερο και μακροβιότερο κράτος αποτελείται από ένα και μόνον έθνος, ο λαός του οποίου έχει κοινή γλώσσα, έθιμα και θεσμούς.

71:1.2 (800.4) Τα αρχικά κράτη ήταν μικρά και όλα προήλθαν από κατακτήσεις. Δεν δημιουργήθηκαν από εκούσιες ενώσεις. Πολλά ιδρύθηκαν από κατακτητές νομάδες, που εφορμούσαν εναντίον φιλήσυχων βοσκών, ή μόνιμα εγκατεστημένων γεωργών, για να τους εξουδετερώσουν και να τους υποδουλώσουν. Τέτοια κράτη, προκύπτοντα από κατακτήσεις, ήταν, κατ’ ανάγκην, στρωματοποιημένα. Οι τάξεις ήταν αναπόφευκτες, και οι ταξικοί αγώνες πάντοτε ήταν επιλεκτικοί.

71:1.3 (800.5) Οι βόρειες φυλές των Αμερικανών ερυθρών ανθρώπων ουδέποτε απέκτησαν πραγματικό κράτος. Ουδέποτε προόδευσαν πέραν μιας χαλαρής συνομοσπονδίας φυλών, μιας πολύ πρωτόγονης μορφής κράτους. Η πλησιέστερη προσέγγισή τους ήταν η ομοσπονδία των Ιροκουά, αλλά η ομάδα αυτή των έξι εθνών δεν λειτούργησε ποτέ ως κράτος και δεν κατόρθωσε να επιζήσει εξ αιτίας της απουσίας ορισμένων βασικών στοιχείων της σύγχρονης εθνικής ζωής, όπως είναι:

71:1.4 (800.6) 1. Η απόκτηση και η κληρονομιά ατομικής περιουσίας.

71:1.5 (800.7) 2. Οι πόλεις, μαζί με τη γεωργία και τη βιομηχανία.

71:1.6 (800.8) 3. Τα χρήσιμα οικόσιτα ζώα.

71:1.7 (800.9) 4. Η πρακτική, οικογενειακή συγκρότηση. Αυτοί οι ερυθροί άνθρωποι ήταν προσκολλημένοι στην μητρική οικογένεια και την κληρονομιά των ανιψιών.

71:1.8 (800.10) 5. Οι οριοθετημένες περιοχές.

71:1.9 (800.11) 6. Ένας ισχυρός, εκτελεστικός επικεφαλής.

71:1.10 (800.12) 7. Η υποδούλωση των αιχμαλώτων – είτε τους υιοθετούσαν, είτε τους σφαγίαζαν.

71:1.11 (800.13) 8. Οι αποφασιστικές κατακτήσεις.

71:1.12 (800.14) Οι ερυθροί άνθρωποι ήταν πολύ δημοκρατικοί. Διέθεταν καλή διακυβέρνηση, η οποία όμως απέτυχε. Τελικά θα είχαν δημιουργήσει κράτος, αν δεν είχαν πρόωρα συναντηθεί με τον περισσότερο προηγμένο πολιτισμό των λευκών, οι οποίοι ακολουθούσαν τις μεθόδους διακυβέρνησης των Ελλήνων και των Ρωμαίων.

71:1.13 (801.1) Το επιτυχημένο Ρωμαϊκό κράτος βασίστηκε στα εξής:

71:1.14 (801.2) 1. Την πατρική οικογένεια.

71:1.15 (801.3) 2. Την γεωργία και την εξημέρωση των ζώων.

71:1.16 (801.4) 3. Την συμπύκνωση του πληθυσμού – τις πόλεις.

71:1.17 (801.5) 4. Την ατομική περιουσία και γη.

71:1.18 (801.6) 5. Την δουλεία – τις τάξεις των πολιτών.

71:1.19 (801.7) 6. Την κατάκτηση και αναδιοργάνωση των αδύναμων και οπισθοδρομικών λαών.

71:1.20 (801.8) 7. Τις οριοθετημένες περιοχές με οδικό δίκτυο.

71:1.21 (801.9) 8. Προσωποπαγείς και ισχυρούς κυβερνήτες.

71:1.22 (801.10) Η μεγάλη αδυναμία στο Ρωμαϊκό πολιτισμό, αλλά και ένας παράγων στην τελική κατάρρευση της αυτοκρατορίας, υπήρξε η υποτιθέμενη φιλελεύθερη και προηγμένη διάταξη για τη χειραφέτηση των αγοριών στα είκοσι ένα καθώς και η απεριόριστη ελευθερία των κοριτσιών, τα οποία ήταν έτσι ελεύθερα να παντρευτούν τον άνδρα της επιλογής τους, ή να πάνε αλλού και να γίνουν ανήθικες. Η ζημία στην κοινωνία συνίστατο όχι στις συγκεκριμένες μεταρρυθμίσεις καθ’ εαυτές, αλλά μάλλον στον ξαφνικό και εκτεταμένο τρόπο εφαρμογής τους. Η κατάρρευση της Ρώμης δείχνει το τι μπορεί να αναμένεται όταν ένα κράτος υφίσταται πολύ γρήγορη διεύρυνση, συνοδευόμενη από εσωτερικό εκφυλισμό.

71:1.23 (801.11) Το εμβρυϊκό κράτος κατέστη δυνατόν να υπάρξει εξ αιτίας της ελάττωσης των δεσμών αίματος, προς χάριν των δεσμών γης και οι ομοσπονδίες αυτές των φυλών ενώνονταν, συνήθως, σταθερά δια των κατακτήσεων. Ενώ η εθνική κυριαρχία που αντιπαρέρχεται όλους τους δευτερεύοντες αγώνες και τις διαφορές των ομάδων χαρακτηρίζει το αληθινό κράτος, παρά ταύτα, πολλές τάξεις και κάστες διατηρούνται στις μετέπειτα κρατικές δομές, ως κατάλοιπα των φατριών και των φυλών των παλαιότερων καιρών. Τα μεταγενέστερα και μεγαλύτερα σε έκταση κράτη διεξήγαγαν μακρόχρονους και σκληρούς αγώνες με τις μικρότερες αυτές ομάδες των φατριών με το ίδιο αίμα, με τις κυβερνήσεις των φυλών να διασφαλίζουν μία πολύτιμη μετάβαση από την εξουσία της οικογένειας στην εξουσία του κράτους. Κατά τους μεταγενέστερους χρόνους πολλές φατρίες αναπτύχθηκαν μέσα από τις εμπορικές και άλλες παραγωγικές σχέσεις.

71:1.24 (801.12) Η αδυναμία της ενοποίησης του κράτους έχει ως αποτέλεσμα την οπισθοδρόμηση σε τεχνικές διακυβέρνησης οι οποίες ίσχυαν πριν την εμφάνιση του κράτους, όπως ο φεουδαλισμός του Ευρωπαϊκού Μεσαίωνα. Κατά τις ζοφερές αυτές εποχές το εδαφικό κράτος κατέρρευσε, ενώ υπήρξε επιστροφή στις μικρές ομάδες που ζούσαν μέσα στα κάστρα, επανεμφανίσθηκαν τα στάδια ανάπτυξης των φατριών και των φυλών. Παρόμοια ημι-κράτη υπάρχουν ακόμη και τώρα στην Ασία και την Αφρική αλλά δεν αποτελούν όλα εξελικτικές οπισθοδρομήσεις. Πολλά είναι οι εμβρυϊκοί πυρήνες των κρατών του μέλλοντος.

2. Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΤΙΚΗΣ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

71:2.1 (801.13) Η δημοκρατία, αν και αποτελεί ένα ιδεώδες, είναι προϊόν του πολιτισμού, όχι της εξέλιξης. Προχωρήστε αργά! επιλέξτε προσεκτικά! γιατί οι κίνδυνοι της δημοκρατίας είναι:

71:2.2 (801.14) 1. Αποθέωση της μετριότητας.

71:2.3 (801.15) 2. Επιλογή κατώτερων και αδαών κυβερνητών.

71:2.4 (801.16) 3. Αδυναμία να αναγνωρισθούν τα βασικά δεδομένα της κοινωνικής εξέλιξης.

71:2.5 (801.17) 4. Κίνδυνος να περιέλθει παγκόσμια το δικαίωμα ψήφου, στα χέρια ανεκπαίδευτων και νωθρών πλειοψηφιών.

71:2.6 (801.18) 5. Υποδούλωση στην κοινή γνώμη. Η πλειοψηφία δεν έχει πάντα δίκιο.

71:2.7 (802.1) Η γνώμη του κόσμου, η κοινή γνώμη, επιβράδυνε πάντα την κοινωνία. Παρά ταύτα είναι πολύτιμη, διότι, ενώ καθυστερεί την κοινωνική εξέλιξη, συντηρεί, πράγματι, τον πολιτισμό. Η εκπαίδευση της κοινής γνώμης είναι η μοναδική ασφαλής και πραγματική μέθοδος επιτάχυνσης του πολιτισμού. Η δύναμη αποτελεί μόνο προσωρινό μέσο, και η πολιτισμική ανάπτυξη θα επιταχύνεται όλο και περισσότερο όσο οι σφαίρες δίνουν τη θέση τους στα σφαιρίδια ψηφοφορίας. Η κοινή γνώμη, τα ήθη, είναι η βασική και στοιχειώδης ενέργεια στην κοινωνική εξέλιξη και την κρατική ανάπτυξη, αλλά για να αποκτήσει αξία κρατική, πρέπει να είναι μη- βίαιη στην έκφραση.

71:2.8 (802.2) Το μέτρο της κοινωνικής προόδου καθορίζεται άμεσα από το βαθμό στον οποίο η κοινή γνώμη μπορεί να ελέγχει την ατομική συμπεριφορά και τον κρατικό συντονισμό δια της μη βίαιης έκφρασης. Η πραγματικά πολιτισμένη διακυβέρνηση εμφανίσθηκε όταν η κοινή γνώμη διέθετε τη δύναμη των ατομικών προνομίων. Οι λαϊκές εκλογές μπορεί να μην κρίνουν πάντα τα πράγματα σωστά, αλλά αντιπροσωπεύουν το σωστό τρόπο για να γίνει ακόμη και το λάθος. Η εξέλιξη δεν διασφαλίζει μονομιάς υπέρτατη τελειότητα, αλλά μάλλον σχετική και προοδευτική πρακτική προσαρμογή.

71:2.9 (802.3) Υπάρχουν δέκα βήματα, ή στάδια, στην εξέλιξη μιας πρακτικής και αποτελεσματικής μορφής διακυβέρνησης δι’ αντιπροσώπων, τα οποία είναι:

71:2.10 (802.4) 1. Η ατομική ελευθερία. Η υποδούλωση, η υποτέλεια και όλες οι μορφές ανθρώπινης δουλείας πρέπει να εξαφανισθούν.

71:2.11 (802.5) 2. Η διανοητική ελευθερία. Έως ότου ένας λαός ελεύθερος εκπαιδευθεί – διδαχθεί να σκέπτεται έξυπνα και να σχεδιάζει με σύνεση – η ελευθερία κάνει συνήθως μεγαλύτερο κακό, παρά καλό.

71:2.12 (802.6) 3. Η κυριαρχία του νόμου. Την ελευθερία την απολαμβάνουμε καλύτερα όταν οι αποφάσεις και οι ιδιοτροπίες των κυβερνώντων τους ανθρώπους αντικαθίστανται από τις νομοθετικές πράξεις, σύμφωνα με τους αποδεκτούς θεμελιώδεις νόμους.

71:2.13 (802.7) 4. Η ελευθερία του λόγου. Η δι’ αντιπροσώπων κυβέρνηση είναι αδιανόητη χωρίς ελευθερία όλων των μορφών της έκφρασης των ανθρώπινων ιδανικών και απόψεων.

71:2.14 (802.8) 5. Η διασφάλιση της ιδιοκτησίας. Καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να κρατήσει για πολύ αν αποτύχει να διασφαλίσει το δικαίωμα να απολαμβάνει κάποιος την ιδιοκτησία του με κάποιο τρόπο. Ο άνθρωπος επιθυμεί το δικαίωμα να χρησιμοποιεί, να ελέγχει, να δωρίζει, να πωλεί, να εκμισθώνει και να κληροδοτεί την ατομική του ιδιοκτησία.

71:2.15 (802.9) 6. Το δικαίωμα της ένστασης. Η κυβέρνηση των αντιπροσώπων αναγνωρίζει το δικαίωμα των πολιτών να ακούγονται. Το προνόμιο της ένστασης είναι εγγενές στην ελεύθερη πολιτεία.

71:2.16 (802.10) 7. Το δικαίωμα στην διακυβέρνηση. Δεν είναι αρκετό το να ακούγεται κάποιος. Η δύναμη της ένστασης πρέπει να προοδεύσει ως την πραγματική διαχείριση της κυβέρνησης.

71:2.17 (802.11) 8. Το παγκόσμιο δικαίωμα ψήφου. Η κυβέρνηση των αντιπροσώπων προϋποθέτει ένα ευφυές, αποτελεσματικό και παγκόσμιο εκλογικό σώμα. Ο χαρακτήρας μιας τέτοιας κυβέρνησης θα προσδιορίζεται πάντα από τον χαρακτήρα και την ικανότητα εκείνων οι οποίοι την απαρτίζουν. Καθώς ο πολιτισμός προοδεύει, το δικαίωμα ψήφου, παραμένοντας παγκόσμιο και για τα δύο φύλα, θα τροποποιηθεί δραστικά, θα αναδιοργανωθεί, και αλλοτρόπως θα διαφοροποιηθεί.

71:2.18 (802.12) 9. Ο έλεγχος των δημόσιων λειτουργών. Καμία πολιτική κυβέρνηση δεν είναι χρήσιμη και αποτελεσματική, παρά μόνο εάν οι πολίτες διαθέτουν και εφαρμόζουν συνετές τεχνικές καθοδήγησης και ελέγχου των αξιωματούχων και των δημόσιων λειτουργών.

71:2.19 (802.13) 10. Ευφυής και εξασκημένη αντιπροσώπευση. Η επιβίωση της δημοκρατίας εξαρτάται από την επιτυχημένη αντιπροσωπευτική κυβέρνηση. Τούτο προϋποθέτει την πρακτική επιλογής σε δημόσια αξιώματα μόνο των ατόμων εκείνων τα οποία είναι τεχνικά εκπαιδευμένα, διανοητικά επαρκή, κοινωνικά νομιμόφρονα, και ηθικά υγιή. Μόνο κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις μπορεί μία κυβέρνηση ανθρώπων, από τους ανθρώπους και για τους ανθρώπους να διατηρηθεί.

3. ΤΑ ΙΔΕΩΔΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ

71:3.1 (803.1) Η πολιτική, ή διαχειριστική μορφή μιας κυβέρνησης έχει ελάχιστη σημασία, με την προϋπόθεση ότι παρέχει τα απαραίτητα για την κοινωνική πρόοδο – ελευθερία, ασφάλεια, παιδεία και κοινωνικό συντονισμό. Εκείνο που καθορίζει την πορεία της κοινωνικής εξέλιξης, δεν έχει να κάνει με το τι είναι το κράτος, αλλά με το τι κάνει. Και τελικά, κανένα κράτος δεν μπορεί να υπερέχει των ηθικών αξιών των πολιτών του, όπως αυτές εκπροσωπούνται από τους εκλεγμένους ηγέτες τους. Η άγνοια και η ιδιοτέλεια θα εξασφαλίσουν την πτώση ακόμη και του ανώτερου τύπου κυβέρνησης.

71:3.2 (803.2) Παρά το ότι είναι πολύ λυπηρό, ο εθνικός εγωισμός υπήρξε βασικός στην κοινωνική επιβίωση. Το δόγμα του εκλεκτού λαού υπήρξε βασικός παράγων στη συνένωση των φυλών και τη δόμηση του έθνους, μέχρι τη σύγχρονη εποχή. Κανένα κράτος, ωστόσο, δεν μπορεί να φθάσει τα ιδανικά επίπεδα λειτουργίας, έως ότου κάθε μορφή μισαλλοδοξίας νικηθεί. Είναι αιώνια βλαπτική για την πρόοδο των ανθρώπων. Και η μισαλλοδοξία καταπολεμάται καλύτερα με τη συνεργασία της επιστήμης, του εμπορίου, του παιγνίου, και της θρησκείας.

71:3.3 (803.3) Το ιδανικό κράτος λειτουργεί υπό την ώθηση τριών ισχυρών και συντονισμένων δυναμικών:

71:3.4 (803.4) 1. Πίστη στην αγάπη προερχόμενη από τη συνειδητοποίηση της ανθρώπινης αδελφότητας.

71:3.5 (803.5) 2. Ευφυής πατριωτισμός βασισμένος σε συνετά ιδεώδη.

71:3.6 (803.6) 3. Κοσμική ενόραση, ερμηνευμένη σε όρους πλανητικών δεδομένων, αναγκών, και στόχων.

71:3.7 (803.7) Οι νόμοι του ιδανικού κράτους είναι λίγοι σε αριθμό και έχουν διέλθει από την εποχή των αρνητικών απαγορεύσεων, προς την εποχή της θετικής προόδου της ατομικής ελευθερίας, η οποία ακολουθεί τον ενισχυμένο αυτοέλεγχο. Το εξυψωμένο κράτος όχι μόνο υποχρεώνει τους πολίτες του να εργάζονται, αλλά επίσης τους ελκύει σε επωφελή και ανυψωτική αξιοποίηση του αυξανόμενου ελεύθερου χρόνου, ως αποτέλεσμα της απελευθέρωσης από τον μόχθο, μέσω της προοδεύουσας εποχής των μηχανών. Ο ελεύθερος χρόνος πρέπει να παράγει όσο και να αναλίσκει.

71:3.8 (803.8) Καμία κοινωνία δεν προοδεύει πολύ, όταν επιτρέπει την αδράνεια, ή ανέχεται την πενία. Η πενία, όμως, και η εξάρτηση δεν θα εξαλειφθούν ποτέ, εάν τα ελαττωματικά και εκφυλισμένα γένη υποστηρίζονται ελεύθερα και τους επιτρέπεται να αναπαράγονται χωρίς περιορισμούς.

71:3.9 (803.9) Μία ηθική κοινωνία πρέπει να στοχεύει στο να διατηρεί τον αυτοσεβασμό των πολιτών της και να τους παρέχει κάθε φυσιολογική, επαρκή, ατομική ευκαιρία για αυτοπραγμάτωση. Ένα τέτοιο πλάνο κοινωνικού επιτεύγματος θα απέδιδε μια πολιτισμική κοινωνία της ανώτατης τάξης. Η κοινωνική εξέλιξη πρέπει να ενθαρρύνεται από την κυβερνητική εποπτεία, η οποία ασκεί ένα ελάχιστο ρυθμιστικό έλεγχο. Καλύτερο είναι το κράτος εκείνο το οποίο συντονίζει στο μέγιστο ενώ κυβερνά στο ελάχιστο.

71:3.10 (803.10) Τα ιδεώδη της πολιτείας πρέπει να επιτυγχάνονται δια της εξέλιξης, δια της αργής ανάπτυξης της πολιτειακής συνείδησης, της αναγνώρισης της υποχρέωσης και προνομίου της κοινωνικής υπηρεσίας. Αρχικά οι άνθρωποι αναλαμβάνουν τα βάρη της κυβέρνησης ως καθήκον, όταν τελειώσει η διακυβέρνηση των πολιτικών ρουσφετολόγων, αλλά αργότερα επιζητούν μία τέτοια λειτουργία ως προνόμιο, ως τη μεγαλύτερη τιμή. Η κατάσταση οποιουδήποτε επιπέδου πολιτισμού απεικονίζεται πιστά από την ικανότητα των πολιτών του, που προσφέρονται να αποδεχθούν τις ευθύνες της πολιτείας.

71:3.11 (803.11) Σε μία πραγματική κοινοπολιτεία το έργο της διακυβέρνησης των πόλεων και των επαρχιών γίνεται από ειδικούς και διευθύνεται όπως ακριβώς όλες οι άλλες μορφές οικονομικών και εμπορικών συσχετισμών των ανθρώπων.

71:3.12 (803.12) Σε προηγμένα κράτη, η υπηρεσία προς την πολιτεία εκτιμάται ως η ύψιστη αφοσίωση των πολιτών. Η μέγιστη φιλοδοξία των πλέον συνετών και ευγενών πολιτών είναι να κερδίσουν τη δημόσια αναγνώριση, να εκλεγούν, ή να διορισθούν σε μία θέση κυβερνητικής εμπιστοσύνης και τέτοιες κυβερνήσεις προσφέρουν τις ανώτερες τιμές αναγνώρισης για υπηρεσία στους πολιτικούς και κοινωνικούς τους λειτουργούς. Οι τιμές στη συνέχεια χαρίζονται με τη σειρά στους φιλοσόφους, τους εκπαιδευτικούς, τους επιστήμονες, τους κατασκευαστές, και τους στρατιωτικούς. Οι γονείς ανταμείβονται δεόντως με την αριστεία των παιδιών τους, και οι αμιγώς θρησκευτικοί ηγέτες, όντας πρεσβευτές ενός πνευματικού βασιλείου, λαμβάνουν τις πραγματικές τους ανταμοιβές σε έναν άλλο κόσμο.

4. Ο ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

71:4.1 (804.1) Η οικονομία, η κοινωνία και η κυβέρνηση πρέπει να εξελίσσονται, αν πρόκειται να διατηρηθούν. Οι στατικές συνθήκες σε έναν εξελικτικό κόσμο είναι ενδεικτικές μαρασμού. Μόνον οι θεσμοί εκείνοι που πάνε μπροστά με το ρεύμα της εξέλιξης διατηρούνται.

71:4.2 (804.2) Το προοδευτικό πρόγραμμα ενός διευρυνόμενου πολιτισμού περιλαμβάνει:

71:4.3 (804.3) 1. Διατήρηση των ατομικών ελευθεριών.

71:4.4 (804.4) 2. Προστασία της κατοικίας.

71:4.5 (804.5) 3. Προώθηση της οικονομικής ασφάλειας.

71:4.6 (804.6) 4. Πρόληψη των ασθενειών.

71:4.7 (804.7) 5. Υποχρεωτική εκπαίδευση.

71:4.8 (804.8) 6. Υποχρεωτική απασχόληση.

71:4.9 (804.9) 7. Επωφελή αξιοποίηση της σχόλης.

71:4.10 (804.10) 8. Φροντίδα των ατυχούντων.

71:4.11 (804.11) 9. Βελτίωση της φυλής.

71:4.12 (804.12) 10. Προώθηση επιστήμης και τέχνης.

71:4.13 (804.13) 11. Προώθηση της φιλοσοφίας – σοφίας.

71:4.14 (804.14) 12. Αύξηση της κοσμικής ενόρασης – πνευματικότητα.

71:4.15 (804.15) Και η πρόοδος αυτή στις τέχνες του πολιτισμού οδηγεί κατ’ ευθείαν στην πραγμάτωση των ανώτατων ανθρώπινων και θείων στόχων των προσπαθειών των θνητών – το κοινωνικό επίτευγμα της συναδέλφωσης των ανθρώπων, και την προσωπική κατάσταση Θεοσυνείδησης, η οποία αποκαλύπτεται στην υπέρτατη επιθυμία του κάθε ατόμου να κάνει το θέλημα του Πατέρα εν τοις ουρανοίς.

71:4.16 (804.16) Η εμφάνιση της γνήσιας αδελφοσύνης σημαίνει ότι έχει επέλθει κοινωνική ευρυθμία στην οποία όλοι οι άνθρωποι ευαρεστούνται να φέρουν ο ένας τα βάρη του άλλου. Πραγματικά επιθυμούν να εφαρμόσουν το χρυσό κανόνα. Μία τέτοια ιδανική κοινωνία, όμως, δεν μπορεί να επιτευχθεί όταν είτε οι αδύναμοι, είτε οι φαύλοι περιμένουν να αποκομίσουν αθέμιτα και ανόσια πλεονεκτήματα έναντι εκείνων οι οποίοι κυρίως ωθούνται από αφοσίωση στην υπηρεσία της αλήθειας, της ομορφιάς και της καλοσύνης. Σε μία τέτοια κατάσταση μόνο ένας δρόμος είναι αποτελεσματικός: Οι του «χρυσού κανόνα» μπορούν να ιδρύσουν μία προοδευτική κοινωνία στην οποία ζουν σύμφωνα με τα ιδανικά τους, ενώ διατηρούν μια επαρκή άμυνα έναντι των αμαθών συντρόφων τους που μπορεί να αναζητούν είτε να εκμεταλλευθούν τις ειρηνικές τους προτιμήσεις, είτε να καταστρέψουν τον προοδεύοντα πολιτισμό τους.

71:4.17 (804.17) Ο ιδεαλισμός δεν μπορεί ποτέ να επιζήσει σε έναν εξελισσόμενο πλανήτη αν οι ιδεαλιστές κάθε γενιάς επιτρέπουν στους εαυτούς τους να εξολοθρεύονται από τις κατώτερες τάξεις της ανθρωπότητας. Και εδώ είναι η μεγαλύτερη δοκιμασία του ιδεαλισμού: Μπορεί μία προηγμένη κοινωνία να διατηρήσει τη στρατιωτική ετοιμότητα που τη διασφαλίζει από κάθε επίθεση εκ μέρους των φιλοπόλεμων γειτόνων της, χωρίς να υποπέσει στον πειρασμό να χρησιμοποιήσει τη στρατιωτική αυτή δύναμη σε επιθετικές επιχειρήσεις εναντίον άλλων λαών, με σκοπό το ιδιοτελές κέρδος, ή την εθνική επέκταση. Η επιβίωση του έθνους απαιτεί ετοιμότητα, και μόνον ο θρησκευτικός ιδεαλισμός μπορεί να αποτρέψει την εκπόρνευση της ετοιμότητας σε επιθετικότητα. Μόνον η αγάπη, η συναδέλφωση, μπορούν να αποτρέψουν τον δυνατό από το να καταδυναστεύει τον αδύναμο.

5. Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΥ

71:5.1 (805.1) Ο ανταγωνισμός είναι βασικός για την κοινωνική πρόοδο, αλλά ο ανταγωνισμός, ανεξέλεγκτος, γεννά τη βία. Στην παρούσα κοινωνία, ο ανταγωνισμός αντικαθιστά σιγά-σιγά τον πόλεμο στο ότι προσδιορίζει τη θέση του ατόμου στην παραγωγή, όπως επίσης αποφασίζει την επιβίωση των παραγωγικών μονάδων αυτών καθ’ εαυτών. (Ο φόνος και ο πόλεμος διαφέρουν ως προς την θέση τους μπροστά στα ήθη, αφού ο φόνος έχει τεθεί εκτός νόμου από τις πρώιμες ημέρες της κοινωνίας, ενώ ο πόλεμος δεν έχει ακόμη θεωρηθεί παράνομος από την ανθρωπότητα συνολικά.)

71:5.2 (805.2) Το ιδεώδες κράτος αναλαμβάνει να συντονίσει την κοινωνική συμπεριφορά μονάχα τόσο όσο χρειάζεται για να ελαχιστοποιήσει τη βία του ατομικού ανταγωνισμού και να αποτρέψει την αδικία στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Εδώ βρίσκεται ένα μεγάλο πρόβλημα στην πολιτεία: Πώς μπορείς να εγγυάσαι την ειρήνη και την ηρεμία στην παραγωγή, να πληρώνονται οι φόροι για να υποστηρίζεται η ισχύς του κράτους, και ταυτόχρονα να αποτρέπεις τη φορολογία από το να εμποδίζει την παραγωγή και να προφυλάσσεις το κράτος από το να γίνει παρασιτικό, ή τυραννικό;

71:5.3 (805.3) Καθ’ όλη τη διάρκεια των πρώιμων χρόνων του κάθε κόσμου, ο ανταγωνισμός είναι βασικός για τον προοδευτικό πολιτισμό. Καθώς η εξέλιξη του ανθρώπου προχωρεί, η συνεργασία γίνεται όλο και περισσότερο αποτελεσματική. Σε προηγμένους πολιτισμούς η συνεργασία είναι περισσότερο αποτελεσματική από τον ανταγωνισμό. Ο πρώιμος άνθρωπος διεγείρεται από τον ανταγωνισμό. Η πρώιμη εξέλιξη χαρακτηρίζεται από την επιβίωση των βιολογικά ικανών, αλλά οι μετέπειτα πολιτισμοί προάγονται καλύτερα με ευφυή συνεργασία, αδελφότητα κατανόησης, και πνευματική αδελφοσύνη.

71:5.4 (805.4) Πράγματι, ο ανταγωνισμός στην παραγωγή είναι εντελώς περιττός και πάρα πολύ αναποτελεσματικός, αλλά καμία απόπειρα να περιοριστεί αυτή η οικονομική απώλεια κίνησης δεν πρέπει να ενθαρρυνθεί, αν τέτοιες ρυθμίσεις συνεπάγονται ακόμη και την ελάχιστη κατάργηση οποιασδήποτε από τις βασικές ελευθερίες του ατόμου.

6. ΤΟ ΚΙΝΗΤΡΟ ΤΟΥ ΚΕΡΔΟΥΣ

71:6.1 (805.5) Η σημερινή κερδοσκοπική οικονομία είναι καταδικασμένη εκτός εάν τα κίνητρα του κέρδους μπορούν να ενδυναμωθούν από τα κίνητρα προσφοράς υπηρεσίας. Ο ανελέητος ανταγωνισμός που βασίζεται στη στενόμυαλη ιδιοτέλεια είναι τελικά καταστροφικός ακόμη και για τα πράγματα εκείνα που προσπαθεί να διατηρήσει. Το αποκλειστικό και ιδιοτελές κίνητρο του κέρδους είναι ασύμβατο με τα Χριστιανικά ιδεώδη – πολύ περισσότερο ασύμβατο με τις διδασκαλίες του Ιησού.

71:6.2 (805.6) Στην οικονομία, το κίνητρο του κέρδους είναι για το κίνητρο προσφοράς υπηρεσίας ό,τι είναι ο φόβος για την αγάπη, στη θρησκεία. Όμως το κίνητρο του κέρδους, δεν πρέπει να καταστραφεί, ή να απομακρυνθεί, ξαφνικά. Κάνει πολλούς, κατά τα άλλα νωθρούς, ανθρώπους να δουλεύουν σκληρά. Δεν είναι απαραίτητο, ωστόσο, αυτός ο αφυπνιστής της κοινωνικής ενέργειας να μείνει για πάντα εγωιστικός στις επιδιώξεις του.

71:6.3 (805.7) Το κίνητρο του κέρδους στις οικονομικές δραστηριότητες είναι εντελώς χαμηλό και ολότελα ανάξιο μιας, προηγμένης τάξης, κοινωνίας. Παρά ταύτα, αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο καθ’ όλη τη διάρκεια των πρώιμων φάσεων του πολιτισμού. Το κίνητρο του κέρδους δεν πρέπει να αφαιρείται από τους ανθρώπους, μέχρις ότου οι ίδιοι να έχουν σταθερά αποκτήσει ανώτερους τύπους μη- κερδοσκοπικών κινήτρων για τις οικονομικές προσπάθειες και την κοινωνική υπηρεσία – τις υπερβατικές παροτρύνσεις της υπέρτατης σοφίας, συναρπαστική αδελφοσύνη, και αριστεία πνευματικής επίτευξης.

7. Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

71:7.1 (806.1) Το κράτος που διαρκεί βασίζεται στον πολιτισμό, διέπεται από ιδανικά, και κινητοποιείται από την προσφορά υπηρεσίας. Ο σκοπός της εκπαίδευσης πρέπει να είναι η απόκτηση ικανοτήτων, η επιδίωξη της σοφίας, η συνειδητοποίηση της εαυτότητας, και η κατάκτηση των πνευματικών αξιών.

71:7.2 (806.2) Στο ιδανικό κράτος, η εκπαίδευση συνεχίζεται καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής και η φιλοσοφία κάποια στιγμή γίνεται η κύρια επιδίωξη των πολιτών του. Οι πολίτες μιας τέτοιας κοινοπολιτείας επιδιώκουν τη σοφία ως μια βελτιστοποίηση της επίγνωσης της σπουδαιότητας των ανθρώπινων σχέσεων, των εννοιών της πραγματικότητας, της ευγένειας των αξιών, των στόχων της ζωής, και των μεγαλείων του κοσμικού πεπρωμένου.

71:7.3 (806.3) Οι Ουραντιανοί θα πρέπει να αποκτήσουν το όραμα μιας νέας και ανώτερης πολιτιστικά κοινωνίας. Η εκπαίδευση θα κάνει άλμα σε νέα επίπεδα αξίας, με την πάροδο του συστήματος οικονομικών των καθαρά κερδοσκοπικών κινήτρων. Η εκπαίδευση έχει παραμείνει για πάρα πολύ καιρό τοπικιστική, μιλιταριστική, εγωιστική, και ματαιόδοξη. Πρέπει τελικά να γίνει παγκόσμια, ιδεαλιστική, σε αυτοπραγμάτωση, και κοσμική αντίληψη.

71:7.4 (806.4) Η εκπαίδευση πέρασε πρόσφατα από τον έλεγχο του κλήρου σ’ εκείνον των δικηγόρων και των επιχειρηματιών. Πρέπει, τελικά, να δοθεί στους φιλοσόφους και τους επιστήμονες. Οι δάσκαλοι πρέπει να είναι υπάρξεις ελεύθερες, πραγματικοί ηγέτες, προκειμένου η φιλοσοφία, η αναζήτηση της σοφίας, να μπορέσει να καταστεί η κύρια εκπαιδευτική επιδίωξη.

71:7.5 (806.5) Η εκπαίδευση είναι η δραστηριότητα της ζωής. Πρέπει να συνεχίζεται καθ’ όλη τη διάρκεια του βίου, έτσι ώστε η ανθρωπότητα σταδιακά να μπορέσει να βιώσει τα ανελισσόμενα επίπεδα της σοφίας των θνητών, τα οποία είναι:

71:7.6 (806.6) 1. Η γνώση των πραγμάτων.

71:7.7 (806.7) 2. Η συνειδητοποίηση των εννοιών.

71:7.8 (806.8) 3. Η εκτίμηση των αξιών.

71:7.9 (806.9) 4. Η ευγένεια της εργασίας – το καθήκον.

71:7.10 (806.10) 5. Το κίνητρο των στόχων – η ηθικότητα.

71:7.11 (806.11) 6. Η αγάπη για την προσφορά υπηρεσίας – ο χαρακτήρας.

71:7.12 (806.12) 7. Η κοσμική ενόραση – η πνευματική διάκριση.

71:7.13 (806.13) Και τότε, δια των επιτευγμάτων αυτών, πολλοί θα ανέλθουν στο ανώτατο για τους θνητούς σημείο του διανοητικού επιτεύγματος, την Θεοσυνείδηση.

8. Ο ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ

71:8.1 (806.14) Το μοναδικό ιερό χαρακτηριστικό οποιασδήποτε ανθρώπινης κυβέρνησης είναι η διαίρεση του κράτους σε τρεις τομείς εκτελεστικής, νομοθετικής και δικαστικής εξουσίας. Το σύμπαν διοικείται σύμφωνα με ένα τέτοιο σχέδιο διαχωρισμού λειτουργιών και εξουσίας. Πέραν αυτής της θείας ιδέας της αποτελεσματικής κοινωνικής ρύθμισης, ή πολιτικής διακυβέρνησης, είναι μικρής σημασίας το ποια μορφή κράτους θα επιλέξει ένας λαός να έχει, με την προϋπόθεση ότι οι πολίτες εξελίσσονται πάντα προς τον στόχο του αυξημένου αυτοελέγχου και της αναπτυγμένης κοινωνικής προσφοράς. Η νοητική οξυδέρκεια, η οικονομική σύνεση, η κοινωνική εξυπνάδα, και το ηθικό σθένος ενός λαού, όλα ανακλώνται πιστά στην πολιτεία.

71:8.2 (806.15) Η εξέλιξη της πολιτείας συνεπάγεται πρόοδο, από επίπεδο σε επίπεδο, ως εξής:

71:8.3 (806.16) 1. Τη δημιουργία μιας τρίπτυχης κυβέρνησης με εκτελεστικό, νομοθετικό, και δικαστικό κλάδο.

71:8.4 (806.17) 2. Την ελευθερία των κοινωνικών, πολιτικών, και θρησκευτικών δραστηριοτήτων.

71:8.5 (807.1) 3. Την κατάργηση όλων των μορφών σκλαβιάς και ανθρώπινης αιχμαλωσίας.

71:8.6 (807.2) 4. Την ικανότητα των πολιτών να ελέγχουν την επιβολή των φόρων.

71:8.7 (807.3) 5. Την ίδρυση καθολικής εκπαίδευσης – μάθηση διαρκείας, από την κούνια μέχρι το μνήμα.

71:8.8 (807.4) 6. Τον σωστό συντονισμό μεταξύ τοπικής και εθνικής κυβερνήσεως.

71:8.9 (807.5) 7. Την υποστήριξη των επιστημών και την νίκη επί της ασθένειας.

71:8.10 (807.6) 8. Τη δέουσα αναγνώριση της ισότητας των φύλων και τη συντονισμένη λειτουργία ανδρών και γυναικών στο σπίτι, στο σχολείο, και την εκκλησία, με εξειδικευμένη υπηρεσία των γυναικών στην παραγωγή, και την διακυβέρνηση.

71:8.11 (807.7) 9. Την απάλειψη της σκλαβιάς του μόχθου μέσω των μηχανικών εφευρέσεων και την συνακόλουθη αριστοτεχνία της εποχής των μηχανών.

71:8.12 (807.8) 10. Τη νίκη επί των διαλέκτων – τον θρίαμβο μιας καθολικής γλώσσας.

71:8.13 (807.9) 11. Το τέλος του πολέμου – τη διεθνή επιδίκαση εθνικών και φυλετικών διαφορών από ηπειρωτικά δικαστήρια των εθνών προεδρευόμενα από ένα ανώτατο πλανητικό δικαστήριο, αυτόματα στελεχωμένο από τους κατά περιόδους αποσυρόμενους επικεφαλής των ηπειρωτικών δικαστηρίων. Τα ηπειρωτικά δικαστήρια ασκούν εξουσία. Το παγκόσμιο δικαστήριο είναι συμβουλευτικό – ηθικό.

71:8.14 (807.10) 12. Την παγκόσμια τάση επιδίωξης της σοφίας – την εξύψωση της φιλοσοφίας. Την εξέλιξη μιας παγκόσμιας θρησκείας, που θα προαναγγέλλει την είσοδο του πλανήτη στις πρώιμες φάσεις της εγκατάστασης στο φως και τη ζωή.

71:8.15 (807.11) Αυτές είναι οι προϋποθέσεις μιας προοδευτικής κυβέρνησης και τα γνωρίσματα μιας ιδανικής πολιτείας. Η Ουράντια βρίσκεται μακριά από την πραγμάτωση αυτών των υψηλών ιδανικών, αλλά οι πολιτισμένες φυλές έχουν κάνει μία αρχή – η ανθρωπότητα βρίσκεται την πορεία προς τα ανώτερα εξελικτικά πεπρωμένα.

71:8.16 (807.12) [Υποστηρίχθηκε από έναν Μελχισεδέκ του Νέβαδον.]