Το Βιβλίο της Ουράντια

Εγγραφο 141

ΞΕΚΙΝΩΝΤΑΣ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΕΡΓΟ

141:0.1 (1587.1) ΤΗΝ πρώτη ημέρα της εβδομάδας, στις 19 Ιανουαρίου 27 μ.Χ., ο Ιησούς και οι δώδεκα απόστολοι ετοιμάστηκαν να αναχωρήσουν από το αρχηγείο τους στη Βηθσαϊδά. Οι δώδεκα δεν γνώριζαν τίποτε για τα σχέδια του Κυρίου τους εκτός ότι θα πήγαιναν στην Ιερουσαλήμ να παρευρεθούν στη γιορτή του Πάσχα τον Απρίλιο, και ότι η πρόθεση ήταν να ταξιδέψουν μέσω της κοιλάδας του Ιορδάνη. Δεν απομακρύνθηκαν από το σπίτι του Ζεβεδαίου παρά κατά το μεσημέρι επειδή οι οικογένειες των αποστόλων και άλλοι μαθητές είχαν έρθει να τους αποχαιρετήσουν και να τους ευχηθούν καλή επιτυχία για το νέο έργο που ήταν έτοιμοι να ξεκινήσουν.

141:0.2 (1587.2) Λίγο πριν φύγουν, οι απόστολοι έχασαν τον Κύριο, και ο Ανδρέας βγήκε να τον ψάξει. Μετά από μια σύντομη αναζήτηση βρήκε τον Ιησού να κάθεται σε μια βάρκα κάτω στην παραλία, και να κλαίει. Οι δώδεκα είχαν συχνά δει τον Κύριό τους θλιμμένο, και είχαν παρατηρήσει τα σύντομα διαστήματα της σοβαρής πνευματικής του απορρόφησης, αλλά κανείς τους δεν τον είχε δει ποτέ να κλαίει. Ο Ανδρέας ξαφνιάστηκε κάπως που είδε τον Κύριο τόσο επηρεασμένο, την παραμονή της αναχώρησής τους για την Ιερουσαλήμ, και αποτόλμησε να πλησιάσει τον Ιησού και να ρωτήσει: «Αυτή τη σπουδαία ημέρα, Κύριε, που πρόκειται να αναχωρήσουμε για την Ιερουσαλήμ για να διακηρύξουμε τη βασιλεία του Πατρός, γιατί κλαις; Ποιος από μας σε προσέβαλλε;» Και ο Ιησούς, επιστρέφοντας με τον Ανδρέα για να συναντήσουν τους δώδεκα, του απάντησε: «Κανείς από σας δεν με στενοχώρησε. Λυπάμαι μόνο που κανείς από την οικογένεια του πατέρα μου Ιωσήφ δεν θυμήθηκε να έρθει να μας ευχηθεί καλό κατευόδιο». Εκείνο τον καιρό η Ρουθ είχε πάει να επισκεφθεί τον αδελφό της Ιωσήφ στη Ναζαρέτ. Άλλα μέλη της οικογένειάς του κρατήθηκαν μακριά από υπερηφάνεια, απογοήτευση, παρεξήγηση, και μικροπρεπή μνησικακία στην οποία επιδόθηκαν ως αποτέλεσμα πληγωμένων αισθημάτων.

1. ΑΦΗΝΟΝΤΑΣ ΤΗ ΓΑΛΙΛΑΙΑ

141:1.1 (1587.3) Η Καπερναούμ δεν ήταν μακριά από την Τιβεριάδα και η φήμη του Ιησού είχε αρχίσει να εξαπλώνεται για τα καλά σε όλη τη Γαλιλαία και σε μέρη ακόμα μακρύτερα. Ο Ιησούς γνώριζε ότι ο Ηρώδης σύντομα θα έπαιρνε είδηση το έργο του, έτσι σκέφτηκε πως θα ήταν καλύτερα να ταξιδέψει με τους αποστόλους του νότια και μέσα από την Ιουδαία. Μια συνοδεία από περισσότερους από εκατό πιστούς επιθυμούσε να πάει μαζί του αλλά ο Ιησούς τους μίλησε και τους παρακάλεσε να μην συνοδεύσουν την αποστολική ομάδα καθώς θα κατέβαιναν στον Ιορδάνη. Αν και συγκατένευσαν να μείνουν πίσω, πολλοί από αυτούς μέσα σε λίγες μέρες ακολούθησαν τον Κύριο.

141:1.2 (1587.4) Την πρώτη ημέρα ο Ιησούς και οι απόστολοι μόλις που έφτασαν στην Ταριχέα, όπου ξεκουράστηκαν τη νύχτα. Την επόμενη ημέρα ταξίδεψαν μέχρι ένα σημείο του Ιορδάνη κοντά στην Πέλλα όπου ο Ιωάννης είχε κηρύξει πριν από έναν περίπου χρόνο, και όπου ο Ιησούς είχε βαπτισθεί. Εδώ παρέμειναν για πάνω από δυο βδομάδες, διδάσκοντας και κηρύττοντας. Με το τέλος της πρώτης εβδομάδας αρκετές εκατοντάδες άνθρωποι είχαν στρατοπεδεύσει εκεί κοντά όπου έμειναν ο Ιησούς και οι δώδεκα, και είχαν έρθει από τη Γαλιλαία, τη Φοινίκη, τη Συρία, τη Δεκάπολη, την Περαία και την Ιουδαία.

141:1.3 (1588.1) Ο Ιησούς δεν έκανε δημόσιο κήρυγμα. Ο Ανδρέας διαμοίραζε το πλήθος και ανέθετε τους κήρυκες των πρωινών και των απογευματινών συνάξεων. Μετά το βραδινό γεύμα ο Ιησούς συζητούσε με τους δώδεκα. Δεν τους δίδασκε τίποτε καινούργιο αλλά έκανε ανασκόπηση της προηγούμενης διδασκαλίας του και απαντούσε στις πολλές ερωτήσεις τους. Κάποιο από αυτά τα απογεύματα είπε στους δώδεκα κάτι σχετικά με τις σαράντα ημέρες που είχε περάσει στους λόφους κοντά στο μέρος αυτό.

141:1.4 (1588.2) Πολλοί από εκείνους που ήρθαν από την Περαία και την Ιουδαία είχαν βαπτισθεί από τον Ιωάννη και ενδιαφέρονταν να μάθουν περισσότερα για τις διδασκαλίες του Ιησού. Οι απόστολοι έκαναν μεγάλη πρόοδο στην διδασκαλία των μαθητών του Ιωάννη στο βαθμό που επ’ ουδενί έθιγαν το κήρυγμα του Ιωάννη, και δεδομένου ότι προς το παρόν ούτε καν βάπτιζαν τους νέους μαθητές τους. Αλλά αποτελούσε πάντα πρόσκομμα για τους οπαδούς του Ιωάννη ότι ο Ιησούς, εάν ήταν όλα εκείνα που είχε αναγγείλει ο Ιωάννης, δεν έκανε τίποτε για να τον βγάλει από τη φυλακή. Οι μαθητές του Ιωάννη ποτέ δεν κατάλαβαν γιατί ο Ιησούς δεν εμπόδισε το φρικτό θάνατο του αγαπημένου τους αρχηγού.

141:1.5 (1588.3) Από νύχτα σε νύχτα ο Ανδρέας καθοδηγούσε προσεκτικά τους συντρόφους του αποστόλους στο λεπτό και δύσκολο έργο του να έχουν μια ομαλή σχέση με τους οπαδούς του Ιωάννη του Βαπτιστή. Κατά τη διάρκεια του πρώτου χρόνου της δημόσιας διακονίας του Ιησού, περισσότεροι από τα τρία τέταρτα των οπαδών του ήταν προηγουμένως οπαδοί του Ιωάννη και είχαν λάβει το βάπτισμά του. Ολόκληρο αυτό το έτος του 27 μ.Χ. πέρασε αναλαμβάνοντας αθόρυβα το έργο του Ιωάννη στην Περαία και την Ιουδαία.

2. Ο ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ

141:2.1 (1588.4) Τη νύχτα πριν αφήσουν την Πέλλα, ο Ιησούς έδωσε στους αποστόλους κάποιες περαιτέρω οδηγίες σε σχέση με την νέα βασιλεία. Είπε ο Κύριος: «Έχετε διδαχθεί να αναζητάτε τον ερχομό της βασιλείας του Θεού, και τώρα έρχομαι εγώ να σας αναγγείλω ότι αυτή η πολυαναμενόμενη Βασιλεία είναι πλησίον, ακόμη και ότι είναι ήδη εδώ και εντός υμών. Σε κάθε βασίλειο πρέπει να υπάρχει ένας βασιλέας που κάθεται στο θρόνο του και θεσπίζει τους νόμους του βασιλείου. Έτσι και εσείς έχετε αναπτύξει μια αντίληψη της ουράνιας βασιλείας, ως ένδοξης κυριαρχίας του Ιουδαϊκού λαού πάνω σε όλους τους ανθρώπους της γης, με το Μεσσία να κάθεται στο θρόνο του Δαυίδ και από αυτή τη θέση της θαυμαστής δύναμης να εξαγγέλλει τους νόμους ολόκληρου του κόσμου. Αλλά, παιδιά μου, δεν βλέπετε με το μάτι της πίστης, και δεν ακούτε με την κατανόηση του πνεύματος. Σας δηλώνω ότι η βασιλεία των ουρανών είναι η πραγματοποίηση και αναγνώριση της κυριαρχίας του Θεού μέσα στις καρδιές των ανθρώπων. Αληθώς, υπάρχει ένας βασιλέας σε αυτό το βασίλειο, και αυτός ο Βασιλέας είναι ο Πατέρας μου και Πατέρας σας. Είμαστε πράγματι οι πιστοί υπήκοοί του, αλλά υπερβαίνει κατά πολύ το γεγονός αυτό η μεταμορφωτική αλήθεια ότι είμαστε υιοί του. Αυτή η αλήθεια κατά τη διάρκεια της ζωής μου θα γίνει φανερή σε όλους. Ο Πατέρας μας κάθεται επίσης σε έναν θρόνο, που δεν είναι όμως φτιαγμένος από χέρια. Ο θρόνος του Απείρου είναι ο αιώνιος τόπος κατοικίας του Πατέρα στον ουρανό των ουρανών. Πληροί όλα τα πράγματα και διακηρύσσει τους νόμους του σε σύμπαντα επί συμπάντων. Και ο Πατέρας κυβερνά επίσης τις καρδιές των παιδιών του στη γη μέσω του πνεύματος το οποίο έχει στείλει να ζήσει εντός των ψυχών των θνητών ανθρώπων.

141:2.2 (1588.5) «Όταν είστε υπήκοοι αυτής της Βασιλείας, πράγματι είστε αναγκασμένοι να ακούτε το νόμο του Κυβερνήτη του Σύμπαντος, αλλά όταν, ένεκα του ευαγγελίου της βασιλείας το οποίο έχω έρθει να κηρύξω, ανακαλύπτετε δια της πίστεως ότι είστε υιοί, εις το εξής μην βλέπετε τους εαυτούς σας ως δημιουργήματα υποκείμενα στον νόμο ενός πανίσχυρου βασιλέα αλλά ως προνομιούχους υιούς ενός αγαπητού και θείου Πατέρα. Αληθώς, αληθώς σας λέγω, όταν το θέλημα του Πατρός είναι νόμος σας, με δυσκολία βρίσκεστε στην βασιλεία. Όταν όμως το θέλημα του Πατρός γίνει πραγματικά θέλημά σας, τότε βρίσκεστε αληθινά μέσα στη βασιλεία επειδή η βασιλεία έχει με αυτό τον τρόπο καταστεί μια εδραιωμένη εμπειρία μέσα σας. Όταν το θέλημα του Θεού είναι νόμος σας, είστε ευγενείς υπόδουλοι υπήκοοι, αλλά όταν πιστεύετε σε αυτό το νέο ευαγγέλιο της θείας υιότητας, το θέλημα του Πατρός μου γίνεται και δικό σας θέλημα, και ανυψώνεστε στην υψηλή θέση των ελεύθερων παιδιών του Θεού, απολυτρωμένων υιών της βασιλείας».

141:2.3 (1589.1) Μερικοί από τους αποστόλους άρπαξαν κάποιες έννοιες από αυτή τη διδασκαλία αλλά κανείς τους δεν κατάλαβε την πλήρη σημασία αυτής της καταπληκτικής ανακοίνωσης, εκτός από τον Ιάκωβο Ζεβεδαίο. Αλλά αυτές οι λέξεις βυθίστηκαν μέσα στις καρδιές τους και βγήκαν στην επιφάνεια για να χαροποιήσουν το λειτούργημά τους στα μετέπειτα χρόνια του έργου τους.

3. Η ΔΙΑΜΟΝΗ ΣΤΗΝ ΑΜΑΘΟΥΝΤΑ

141:3.1 (1589.2) Ο Κύριος και οι απόστολοί του παρέμειναν κοντά στην Αμαθούντα σχεδόν τρεις εβδομάδες. Οι απόστολοι συνέχισαν να κηρύττουν στο πλήθος δυο φορές την ημέρα, και ο Ιησούς κήρυττε κάθε Σάββατο απόγευμα. Κατέστη αδύνατο να συνεχίσουν το πρόγραμμα αναψυχής της Τετάρτης, κι έτσι ο Ανδρέας όρισε ότι δυο απόστολοι θα αναπαύονταν ανά ημέρα από τις έξι της εβδομάδας, ενώ όλοι είχαν υπηρεσία κατά τη λειτουργία του Σαββάτου.

141:3.2 (1589.3) Ο Πέτρος, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης πραγματοποιούσαν το περισσότερο από το δημόσιο κήρυγμα. Ο Φίλιππος, ο Ναθαναήλ, ο Θωμάς και ο Σίμων πραγματοποιούσαν μεγάλο μέρος του προσωπικού έργου και δίδασκαν σε τμήματα για ειδικές ομάδες αναζητητών. Οι δίδυμοι συνέχιζαν την γενική τους αστυνομική επόπτευση, ενώ ο Ανδρέας, ο Ματθαίος, και ο Ιούδας σχημάτισαν μια τριμελή γενική διευθυντική επιτροπή, αν και ο καθένας από αυτούς τους τρεις επιτελούσε επίσης και σημαντικό θρησκευτικό έργο.

141:3.3 (1589.4) Ο Ανδρέας ήταν επιφορτισμένος με το έργο της διευθέτησης των συνεχώς παρουσιαζόμενων παρεξηγήσεων και διαφωνιών μεταξύ των μαθητών του Ιωάννη και των νεότερων μαθητών του Ιησού. Σοβαρές καταστάσεις προέκυπταν κάθε λίγες μέρες, αλλά ο Ανδρέας, με την βοήθεια των αποστολικών βοηθών του κατάφερνε να παρακινεί τα αντιμαχόμενα μέρη να έρθουν σε κάποιο είδος συμφωνίας, τουλάχιστον πρόσκαιρα. Ο Ιησούς αρνήθηκε να συμμετάσχει σε οποιαδήποτε από αυτές τις διασκέψεις, ούτε και έδινε οποιαδήποτε συμβουλή για τη διευθέτηση αυτών των δυσκολιών. Δεν έδωσε ποτέ καμία υπόδειξη για το πώς οι απόστολοι θα έπρεπε να επιλύσουν αυτά τα περίπλοκα προβλήματα. Όταν ο Ανδρέας ερχόταν στον Ιησού με τέτοια αιτήματα, εκείνος έλεγε πάντα: «Δεν είναι συνετό για τον οικοδεσπότη να μετέχει στα οικογενειακά προβλήματα των φιλοξενούμενών του. Ένας συνετός πατέρας ποτέ δεν παίρνει το μέρος του ενός, στους ασήμαντους καυγάδες των δικών του παιδιών».

141:3.4 (1589.5) Ο Κύριος επεδείκνυε μεγάλη σοφία και φανέρωνε τέλεια δικαιοσύνη σε όλες τις συνδιαλλαγές με τους αποστόλους και με όλους τους μαθητές του. Ο Ιησούς ήταν ένας αληθινός καθοδηγητής ανθρώπων. Ασκούσε μεγάλη επιρροή στους οπαδούς του ένεκα του συνδυασμού της χάρης και της δύναμης της προσωπικότητάς του. Ενυπήρχε μια ραφιναρισμένη εξουσιαστική επιρροή στην τραχεία, νομαδική και άστεγη ζωή του. Ενυπήρχε μια διανοητική έλξη και πνευματική δύναμη στον εξουσιαστικό τρόπο της διδασκαλίας του, στη διαυγή λογική του, το στέρεο συλλογισμό του, τη μυαλωμένη επίγνωσή του, την οξυδέρκειά του, την απαράμιλλη νηφαλιότητά του και την εξαιρετική ανεκτικότητά του. Ήταν απλός, γενναίος, τίμιος και ατρόμητος. Μαζί με όλα αυτά τα φυσικά και διανοητικά προτερήματα της παρουσίας του Κυρίου, ενυπήρχε επίσης και όλη εκείνη η πνευματική χάρη ενός όντος που συμβαδίζει με την προσωπικότητά του – υπομονή, τρυφερότητα, πραότητα, ευγένεια και ταπεινότητα.

141:3.5 (1589.6) Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ ήταν πράγματι μια έντονη και ισχυρή προσωπικότητα, ήταν μια διανοητική δύναμη και ένα πνευματικό οχυρό. Η προσωπικότητά του έλκυε όχι μόνο τις πνευματώδεις γυναίκες ανάμεσα στους οπαδούς του, αλλά επίσης και τον μορφωμένο και διανοούμενο Νικόδημο και τον σκληραγωγημένο Ρωμαίο στρατιώτη, τον εκατόνταρχο της φρουράς που ήταν γύρω από το σταυρό, ο οποίος αφού είχε παρακολουθήσει τον Κύριο να πεθαίνει, είπε: «Αληθώς ο άνθρωπος ούτος ήτο Υιός Θεού». Και οι θερμόαιμοι, τραχείς ψαράδες της Γαλιλαίας τον αποκαλούσαν Κύριο.

141:3.6 (1590.1) Οι εικόνες του Ιησού έχουν υπάρξει οι πλέον ατυχείς. Αυτές οι εικόνες του Χριστού έχουν ασκήσει μια δηλητηριώδη επιρροή στη νεολαία. Οι έμποροι στον ναό δύσκολα θα τρέπονταν σε φυγή ενώπιον του Ιησού εάν ήταν σαν τον άνδρα που συνήθως απεικονίζουν οι καλλιτέχνες σας. Ήταν ένας αξιοπρεπής άνδρας· καλός αλλά ανεπιτήδευτος. Ο Ιησούς δεν πόζαρε ως ένας ήπιος, γλυκός, ευγενικός, και καλοσυνάτος μύστης. Η διδασκαλία του ήταν συναρπαστικά δυναμική. Όχι μόνον ήταν καλοπροαίρετος, αλλά πραγματικά προχωρούσε κάνοντας το καλό.

141:3.7 (1590.2) Ο Κύριος ποτέ δεν είπε: «Έλθετε προς με, πάντες οι νωχελικοί και πάντες οι ονειροπόλοι». Όμως πολλές φορές είπε, «Έλθετε προς με, πάντες οι κοπιώντες, και πεφορτισμένοι, και εγώ θέλω σας αναπαύσει.» Ο ζυγός του Κυρίου είναι, πραγματικά, καλός αλλά ακόμη και έτσι, ποτέ δεν τον επιβάλλει. Κάθε άτομο πρέπει να άρει αυτόν τον ζυγό με την ελεύθερη θέλησή του.

141:3.8 (1590.3) Ο Ιησούς απεικονίζει την κατάκτηση μέσω θυσίας, της θυσίας της υπερηφάνειας και του εγωισμού. Δείχνοντας έλεος, ήθελε να απεικονίσει την πνευματική απελευθέρωση από κάθε μνησικακία, παράπονο, οργή και από τον πόθο για εγωιστική δύναμη και εκδίκηση. Και όταν είπε: «Να μη αντισταθήτε προς τον πονηρόν», εξήγησε αργότερα ότι δεν εννοούσε την ανοχή στην αμαρτία ή ότι συμβούλευε την αδελφότητα με την αδικία. Ήθελε πιο πολύ να διδάξει τη συγχώρεση, «την μη- αντίσταση στην κακή μεταχείριση της προσωπικότητας ενός ατόμου, στην εκ του πονηρού ζημία των αισθημάτων της προσωπικής αξιοπρέπειας κάποιου».

4. ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ

141:4.1 (1590.4) Ενόσω διέμεναν στην Αμαθούντα, ο Ιησούς περνούσε πολύ χρόνο με τους αποστόλους διδάσκοντάς τους την νέα αντίληψη του Θεού. Τους τόνιζε ξανά και ξανά ότι ο Θεός είναι ένας Πατέρας, και όχι ένας σπουδαίος και υπέρτατος λογιστής που έχει σαν κύρια απασχόληση επιζήμιες καταχωρίσεις των σφάλματων των παιδιών του στη γη, τις καταγραφές των αμαρτιών και του κακού, ώστε να χρησιμοποιηθούν εναντίον τους όταν στη συνέχεια τους κρίνει σαν δίκαιος Δικαστής όλης της πλάσης. Οι Ιουδαίοι για πολύ καιρό αντιλαμβάνονταν τον Θεό ως έναν βασιλιά πάνω από όλα, ακόμα και ως έναν Πατέρα του έθνους, αλλά ποτέ άλλοτε μεγάλα πλήθη θνητών ανθρώπων δεν είχαν την ιδέα του Θεού ως φιλόστοργου Πατέρα του ατόμου.

141:4.2 (1590.5) Σε απάντηση στο ερώτημα του Θωμά, «Ποιος είναι αυτός ο Θεός της βασιλείας;» ο Ιησούς αποκρίθηκε: «Ο Θεός είναι ο Πατέρας σου, και η θρησκεία – το ευαγγέλιό μου – δεν είναι τίποτε περισσότερο ή λιγότερο από την πιστή αναγνώριση της αλήθειας ότι είσαι υιός του. Και βρίσκομαι εδώ ανάμεσά σας με σάρκα και οστά για να καταστήσω σαφείς και τις δυο αυτές ιδέες στην ζωή και τις διδασκαλίες μου».

141:4.3 (1590.6) Ο Ιησούς προσπάθησε επίσης να ελευθερώσει τα μυαλά των αποστόλων του από την ιδέα της προσφοράς θυσιών ζώων ως θρησκευτικό καθήκον. Αλλά αυτοί οι άνδρες, εκπαιδευμένοι στη θρησκεία της καθημερινής θυσίας, άργησαν να κατανοήσουν τι εννοούσε. Παρ’ όλα αυτά, ο Κύριος δεν κουράστηκε να διδάσκει. Όταν αποτύγχανε να αγγίξει τα μυαλά όλων των αποστόλων με τη βοήθεια παραδειγμάτων, θα επαναδιατύπωνε το μήνυμά του και θα χρησιμοποιούσε έναν διαφορετικό τύπο παραβολής για σκοπούς διαφώτισης.

141:4.4 (1590.7) Παράλληλα ο Ιησούς άρχισε να διδάσκει τους δώδεκα πληρέστερα σχετικά με την αποστολή τους «να ανακουφίζουν τους πάσχοντες και να διακονούν τους ασθενείς». Ο Κύριος τους δίδαξε πολλά για τον όλον άνθρωπο – την ένωση σώματος, διάνοιας, και πνεύματος για να σχηματίσουν το ξεχωριστό άτομο, άνδρα ή γυναίκα. Ο Ιησούς είπε στους συντρόφους του για τις τρεις μορφές δεινών που θα συναντούσαν και συνέχισε εξηγώντας πώς θα έπρεπε να διακονούν όλους όσους υποφέρουν τις θλίψεις των ανθρώπινων ασθενειών. Τους δίδαξε πώς να αναγνωρίζουν:

141:4.5 (1591.1) 1. Τις ασθένειες της σάρκας – εκείνα τα δεινά που κοινώς θεωρούνταν σωματικά νοσήματα.

141:4.6 (1591.2) 2. Τα ταραγμένα μυαλά – εκείνα τα μη σωματικά δεινά τα οποία ακολούθως θεωρούνταν συναισθηματικές και διανοητικές δυσκολίες και διαταραχές.

141:4.7 (1591.3) 3. Την κατοχή από κακά πνεύματα.

141:4.8 (1591.4) Ο Ιησούς εξήγησε στους αποστόλους του σε αρκετές περιπτώσεις την φύση, και κάτι σχετικό με την προέλευση, αυτών των κακών πνευμάτων, που εκείνες τις ημέρες συχνά αποκαλούνταν επίσης ακάθαρτα πνεύματα. Ο Κύριος γνώριζε καλά τη διαφορά μεταξύ της κατοχής από κακά πνεύματα και της παραφροσύνης, αλλά οι απόστολοι όχι. Ούτε ήταν δυνατόν, δεδομένης της περιορισμένης γνώσης τους για την πρότερη ιστορία της Ουράντια, να αναλάβει ο Ιησούς να κάνει το θέμα αυτό πλήρως κατανοητό. Αλλά πολλές φορές τους είπε αναφερόμενος σε αυτά τα πονηρά πνεύματα: «Δεν θα παρενοχλούν πια τους ανθρώπους όταν θα έχω ανέλθει στον Πατέρα μου στους ουρανούς, και όταν θα έχει εκχυθεί το πνεύμα μου σε όλη τη σάρκα, κατ’ εκείνον τον καιρό που η βασιλεία θα έρθει με μεγάλη ισχύ και πνευματική δόξα».

141:4.9 (1591.5) Από βδομάδα σε βδομάδα και από μήνα σε μήνα, όλο το έτος, οι απόστολοι απασχολούνταν όλο και περισσότερο με τη θεραπευτική εξυπηρέτηση των ασθενών.

5. ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ

141:5.1 (1591.6) Μια από τις πλέον επεισοδιακές από τις απογευματινές συγκεντρώσεις στην Αμαθούντα ήταν η συνεδρία που είχε να κάνει με τη συζήτηση για την ενότητα του πνεύματος. Ο Ιάκωβος Ζεβεδαίος είχε ρωτήσει: «Κύριε, πώς είναι δυνατόν να βλέπουμε παρόμοια και ως εκ τούτου να απολαμβάνουμε περισσότερη αρμονία μεταξύ μας;». Όταν ο Ιησούς άκουσε αυτή την ερώτηση αναστατώθηκε το πνεύμα του τόσο πολύ που απάντησε: «Ιάκωβε, Ιάκωβε, πότε σας δίδαξα ότι πρέπει να βλέπετε όλοι παρόμοια; Έχω έρθει στον κόσμο για να κηρύξω την πνευματική ελευθερία με το σκοπό οι θνητοί να ενδυναμωθούν και να ζήσουν εξατομικευμένες ζωές με αυθεντικότητα και ελευθερία ενώπιον του Θεού. Δεν επιθυμώ να εξαγορασθεί η κοινωνική αρμονία και η αδελφική ειρήνη θυσιάζοντας την ελεύθερη προσωπικότητα και την πνευματική αυθεντικότητα. Αυτό που ζητώ από σας, απόστολοί μου, είναι πνευματική ενότητα – και αυτήν μπορείτε να την βιώσετε μέσα στη χαρά της ενωμένης αφοσίωσής σας στο να πράττετε με όλη σας την καρδιά το θέλημα το Πατέρα μου στους ουρανούς. Δεν χρειάζεται να βλέπετε παρόμοια ή να αισθάνεστε παρόμοια ή ακόμα να σκέπτεστε παρόμοια προκειμένου να είστε και πνευματικά όμοιοι. Η πνευματική ενότητα προέρχεται από τη συνειδητοποίηση ότι ο καθένας από εσάς κατοικείται και βαθμιαία κυριεύεται από τη δωρεά του πνεύματος του ουράνιου Πατέρα. Η αποστολική σας αρμονία πρέπει να αναπτυχθεί μέσα από το γεγονός ότι η πνευματική ελπίδα του καθενός από σας είναι πανομοιότυπη σε προέλευση, φύση, και πεπρωμένο.

141:5.2 (1591.7) «Κατ’ αυτόν τον τρόπο μπορεί να βιώσετε μια τελειοποιημένη ενότητα πνευματικού σκοπού και πνευματικής κατανόησης αναπτυσσόμενη μέσα από την αμοιβαία συνειδητοποίηση της ταυτότητας του κάθε ενός από τα Παραδείσια πνεύματα που σας ενοικούν. Και μπορείτε να απολαύσετε όλη αυτήν την βαθιά πνευματική ενότητα παρά την υπέρτατη διαφορετικότητα των ατομικών σας φρονημάτων διανοητικού λογισμού, ιδιοσυγκρασιακού συναισθήματος, και κοινωνικής διαγωγής. Οι προσωπικότητές σας μπορούν να είναι αναζωογονητικά ποικίλες και αξιοσημείωτα διαφορετικές, ενώ οι πνευματικές σας φύσεις και οι πνευματικοί καρποί της θεϊκής λατρείας και αδελφικής αγάπης μπορούν να είναι τόσο ενοποιημένα έτσι ώστε όσοι παρατηρούν τις ζωές σας εγγυημένα θα λάβουν γνώση αυτής της πνευματικής ταυτότητας και ψυχικής ενότητας. Θα αναγνωρίσουν ότι ήσασταν μαζί μου και ως εκ τούτου έχετε μάθει, και αποδεκτά, πώς να πράττετε το θέλημα του Πατέρα στον ουρανό. Μπορείτε να επιτύχετε την ενότητα της υπηρεσίας του Θεού ακόμα και όταν εκτελείτε τέτοια υπηρεσία σύμφωνα με την τεχνική των δικών σας αυθεντικών προικισμάτων του μυαλού, του σώματος και της ψυχής.

141:5.3 (1592.1) «Η πνευματική σας ενότητα προϋποθέτει δυο πράγματα, τα οποία πάντα θα βρίσκονται σε εναρμόνιση στις ζωές των μεμονωμένων πιστών: Πρώτον, διακατέχεστε από το κοινό κίνητρο μιας ζωής υπηρεσίας· όλοι επιθυμείτε πάνω από όλα να πράττετε το θέλημα του Πατέρα στον ουρανό. Δεύτερον, έχετε όλοι ένα κοινό στόχο ύπαρξης· όλοι σκοπεύετε να βρείτε τον Πατέρα στον ουρανό, αποδεικνύοντας ως εκ τούτου στο σύμπαν ότι έχετε γίνει σαν και εκείνον».

141:5.4 (1592.2) Πολλές φορές κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσης των δώδεκα ο Ιησούς επανήλθε σ’ αυτό το θέμα. Επανειλημμένα τους είπε ότι δεν ήταν επιθυμία του εκείνοι που πίστευαν σε αυτόν να γίνουν δογματικοί και τυποποιημένοι σύμφωνα με τις θρησκευτικές ερμηνείες ακόμα και των καλών ανθρώπων. Ξανά και ξανά προειδοποίησε τους αποστόλους του ενάντια στην δημιουργία δογμάτων και την εγκαθίδρυση παραδόσεων ως μέσων για την καθοδήγηση και τον έλεγχο των πιστών του ευαγγελίου της βασιλείας.

6. ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΣΤΗΝ ΑΜΑΘΟΥΝΤΑ

141:6.1 (1592.3) Κοντά στο τέλος της τελευταίας εβδομάδας στην Αμαθούντα, ο Σίμων ο Ζηλωτής έφερε στον Ιησού κάποιον Τεχέρμα, ένα Πέρση που είχε επιχειρήσεις στη Δαμασκό. Ο Τεχέρμα είχε ακούσει για τον Ιησού και είχε έρθει στην Καπερναούμ για να τον δει, και εκεί μαθαίνοντας ότι ο Ιησούς είχε πάει με τους αποστόλους του κάτω στον Ιορδάνη, καθοδόν για την Ιερουσαλήμ, ξεκίνησε να τον βρει. Ο Ανδρέας είχε παρουσιάσει τον Τεχέρμα στο Σίμωνα για καθοδήγηση. Ο Σίμων αντιμετώπισε τον Πέρση ως ένα «λάτρη της φωτιάς», αν και ο Τεχέρμα κατέβαλε μεγάλες προσπάθειες για να του εξηγήσει ότι η φωτιά ήταν μόνο το ορατό σύμβολο του Ενός Αγαθού και Αγίου. Αφού μίλησε με τον Ιησού, ο Πέρσης εξέφρασε την πρόθεσή του να παραμείνει για αρκετές ημέρες να ακούσει τη διδασκαλία και να παρακολουθήσει το κήρυγμα.

141:6.2 (1592.4) Όταν ο Σίμων ο Ζηλωτής και ο Ιησούς έμειναν μόνοι, ο Σίμων ρώτησε τον Κύριο: «Γιατί εγώ δεν μπόρεσα να τον πείσω; Γιατί αντιστάθηκε τόσο σε μένα ενώ ήταν τόσο πρόθυμος να ακούσει εσένα;». Ο Ιησούς απάντησε: «Σίμων, Σίμων, πόσες φορές σε έχω συμβουλεύσει να απέχεις από κάθε προσπάθεια να βγάλεις κάτι έξω από τις καρδιές αυτών που αναζητούν τη σωτηρία; Πόσο συχνά σου έχω πει να εργάζεσαι μόνο για να βάλεις κάτι μέσα σε αυτές στις πεινασμένες ψυχές; Οδήγησε τους ανθρώπους στη βασιλεία, και οι μεγάλες και ζωντανές αλήθειες της βασιλείας σύντομα θα εκβάλλουν όλα τα σοβαρά σφάλματα. Όταν θα έχεις παρουσιάσει στον θνητό άνθρωπο τα καλά νέα ότι ο Θεός είναι ο Πατέρας του, θα μπορέσεις ευκολότερα να τον πείσεις ότι είναι στην πραγματικότητα ένας υιός του Θεού. Και έχοντας κάνει αυτό, έχεις φέρει το φως της σωτηρίας σε εκείνον που κάθεται μέσα στο σκοτάδι. Σίμων, όταν ο Υιός του Ανθρώπου ήρθε για πρώτη φορά σε σένα, ήρθε αρνούμενος τον Μωυσή και τους προφήτες και κηρύσσοντας ένα νέο και καλύτερο τρόπο ζωής; Όχι. Δεν ήρθα για να αφαιρέσω αυτό που είχες από τους προπάτορές σου αλλά να σου δείξω το τελειοποιημένο όραμα εκείνου που οι πατέρες σου είδαν μόνο εν μέρει. Πήγαινε, λοιπόν, Σίμωνα, διδάσκοντας και κηρύττοντας για την βασιλεία, και όταν θα έχεις βάλει κάποιον με ασφάλεια και σιγουριά εντός της βασιλείας, τότε είναι η ώρα, όταν αυτός ο κάποιος θα έρθει σε εσένα με ερωτήματα, να παρέχεις καθοδήγηση σχετικά με την προοδευτική εξέλιξης της ψυχής εντός της θείας βασιλείας».

141:6.3 (1592.5) Ο Σίμων έμεινε κατάπληκτος με αυτά τα λόγια, αλλά έκανε ό,τι τον είχε συμβουλεύσει ο Ιησούς, και ο Τεχέρμα, ο Πέρσης, αριθμούσε μεταξύ εκείνων που εισήλθαν στη βασιλεία.

141:6.4 (1592.6) Εκείνη τη νύχτα ο Ιησούς μίλησε στους αποστόλους για τη νέα ζωή στην βασιλεία. Είπε εν μέρει: «Όταν εισέρχεστε στην βασιλεία, αναγεννιέστε. Δεν μπορείτε να διδάσκετε τα βαθυστόχαστα πράγματα του πνεύματος σε εκείνους που έχουν γεννηθεί εκ της σαρκός. Πρώτα να βλέπετε αν οι άνθρωποι έχουν γεννηθεί εκ του πνεύματος πριν τους διδάξετε για τις προωθημένες καταστάσεις του πνεύματος. Μην επιχειρήσετε να δείξετε στους ανθρώπους τις ομορφιές του ναού πριν να τους βάλετε πρώτα μέσα στο ναό. Γνωρίστε στους ανθρώπους το Θεό και ως υιούς του Θεού προτού ομιλήσετε για τις διδασκαλίες της πατρότητας του Θεού και της υιότητας των ανθρώπων. Μην αντιμάχεστε τους ανθρώπους – να είστε πάντοτε υπομονετικοί. Δεν είναι δική σας η βασιλεία, εσείς είστε μόνο πρεσβευτές. Απλώς να κηρύττετε: Αυτή είναι η βασιλεία των ουρανών – ο Θεός είναι ο Πατέρας σας και εσείς οι υιοί του, και αυτά τα καλά νέα, αν τα πιστεύετε με όλη την καρδιά σας είναι η αιώνια σωτηρία σας».

141:6.5 (1593.1) Οι απόστολοι έκαναν μεγάλες προόδους κατά την διαμονή τους στην Αμαθούντα. Αλλά ήταν πολύ απογοητευμένοι που ο Ιησούς δεν τους έκανε καμία υπόδειξη για το πώς να συμπεριφέρονται στους μαθητές του Ιωάννη. Ακόμα και στο σημαντικό θέμα του βαπτίσματος, το μόνο που είπε ο Ιησούς ήταν: «Ο Ιωάννης πράγματι σας βάπτιζε με νερό, αλλά όταν εισέλθετε στη βασιλεία των ουρανών, θα βαπτισθείτε με το Πνεύμα».

7. ΣΤΗ ΒΗΘΑΝΙΑ ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ ΙΟΡΔΑΝΗ

141:7.1 (1593.2) Στις 26 Φεβρουαρίου, ο Ιησούς, οι απόστολοί του, και μια μεγάλη ομάδα οπαδών ταξίδεψαν κατά μήκος του Ιορδάνη προς το πέρασμα κοντά στη Βηθανία της Περαίας, το μέρος όπου ο Ιωάννης έκανε το πρώτο κήρυγμα για την επερχόμενη βασιλεία. Ο Ιησούς με τους αποστόλους του παρέμεινε εδώ, διδάσκοντας και κηρύττοντας για τέσσερις εβδομάδες πριν ανεβούν στην Ιερουσαλήμ.

141:7.2 (1593.3) Τη δεύτερη εβδομάδα της διαμονής τους στη Βηθανία πέραν του Ιορδάνη, ο Ιησούς πήρε τον Πέτρο, τον Ιάκωβο, και τον Ιωάννη στους λόφους απέναντι του ποταμού και νότια της Ιεριχούς για μια ανάπαυλα τριών ημερών. Ο Κύριος δίδαξε αυτούς τους τρεις πολλές νέες και προηγμένες αλήθειες για τη βασιλεία των ουρανών. Για το σκοπό αυτής της καταγραφής θα αναδιοργανώσουμε και ταξινομήσουμε αυτές τις διδασκαλίες ως ακολούθως:

141:7.3 (1593.4) Ο Ιησούς προσπάθησε να καταστήσει σαφές πως επιθυμούσε οι απόστολοί του, έχοντας γευτεί τις πραγματικότητες του αγαθού πνεύματος της βασιλείας, να ζουν στον κόσμο κατά τέτοιο τρόπο ώστε οι άνθρωποι, βλέποντας τις ζωές τους, να αποκτούν επίγνωση της βασιλείας και συνεπώς να αρχίζουν να ερωτούν τους πιστούς σχετικά με τις οδούς της βασιλείας. Κάθε τέτοιος ειλικρινής αναζητητής της αλήθειας χαίρεται πάντοτε να ακούει τα χαρμόσυνα νέα του δώρου της πίστεως, που εξασφαλίζει την είσοδο στη βασιλεία με τις αιώνιες και θείες πνευματικές πραγματικότητές της.

141:7.4 (1593.5) Ο Κύριος επεδίωξε να εντυπώσει σε όλους τους διδασκάλους του ευαγγελίου της βασιλείας πως η μοναδική τους εργασία ήταν να αποκαλύπτουν τον Θεό στον κάθε άνθρωπο ως τον Πατέρα του– να καθοδηγούν τον κάθε άνθρωπο στην επίγνωση της υιότητας, και μετά να παρουσιάζουν αυτόν τον ίδιο άνθρωπο στο Θεό ως τον εν πίστει υιό του. Και οι δυο αυτές ουσιώδεις αποκαλύψεις ολοκληρώνονται στον Ιησού. Έγινε, πράγματι, «η οδός, και η αλήθεια, και η ζωή». Η θρησκεία του Ιησού βασίστηκε ολοκληρωτικά στην διαβίωση της απονεμημένης του ζωής στη γη. Όταν ο Ιησούς αναχώρησε από αυτόν τον κόσμο, δεν άφησε πίσω του βιβλία, νόμους, ή άλλες μορφές ανθρώπινης οργάνωσης που να επηρεάζουν την θρησκευτική ζωή του ατόμου.

141:7.5 (1593.6) Ο Ιησούς έκανε σαφές ότι είχε έρθει να εγκαθιδρύσει προσωπικές και αιώνιες σχέσεις με τους ανθρώπους οι οποίες θα έπρεπε πάντα να έχουν προτεραιότητα έναντι όλων των άλλων ανθρώπινων σχέσεων. Και έδωσε έμφαση στο ότι αυτή η ενδόμυχη πνευματική συντροφικότητα θα επεκτεινόταν σε όλους τους ανθρώπους όλων των εποχών και όλων των κοινωνικών συνθηκών ανάμεσα σε όλους τους λαούς. Η μόνη ανταμοιβή που κράτησε για τα παιδιά του ήταν: σε αυτόν τον κόσμο – πνευματική χαρά και θεία κοινωνία· στον άλλο κόσμο – αιώνια ζωή μέσα στην πρόοδο των πραγματικοτήτων του θείου πνεύματος του Παραδείσιου Πατέρα.

141:7.6 (1593.7) Ο Ιησούς απέδιδε μεγάλη σημασία σε αυτό που αποκαλούσε οι δυο αλήθειες πρώτιστης σπουδαιότητας στις διδασκαλίες για τη βασιλεία, και αυτές είναι: η επίτευξη της σωτηρίας δια της πίστεως και μόνον, συνδυασμένης με την επαναστατική διδασκαλία της επίτευξης της ανθρώπινης ελευθερίας μέσα από την ειλικρινή αναγνώριση της αλήθειας, «Θέλετε γνωρίσει την αλήθειαν, και η αλήθεια θέλει σας ελευθερώσει». Ο Ιησούς ήταν η αλήθεια εκδηλωμένη στην σάρκα, και υποσχέθηκε να στείλει το Πνεύμα της Αληθείας στις καρδιές όλων των παιδιών του μετά την επιστροφή του στον Πατέρα του στον ουρανό.

141:7.7 (1594.1) Ο Κύριος δίδασκε σε αυτούς τους αποστόλους τα ουσιώδη της αλήθειας για μια ολόκληρη εποχή στη γη. Συχνά άκουγαν τις διδασκαλίες του όταν στην πραγματικότητα αυτά που έλεγε προορίζονταν για την έμπνευση και την διαπαιδαγώγηση άλλων κόσμων. Έδωσε το παράδειγμα ενός νέου και αυθεντικού σχεδίου ζωής. Από την ανθρώπινη άποψη ήταν πράγματι ένας Ιουδαίος, αλλά ζούσε τη ζωή του για όλο τον κόσμο ως ένας θνητός της σφαίρας.

141:7.8 (1594.2) Για να εξασφαλίσει την αναγνώριση του Πατέρα του στην εκτύλιξη του σχεδίου της βασιλείας, ο Ιησούς εξήγησε ότι είχε σκόπιμα παραλείψει τους «σπουδαίους άνδρες της γης». Ξεκίνησε το έργο του με τους φτωχούς, την ίδια αυτή τάξη που είχε τόσο πολύ παραμεληθεί από τις περισσότερες εξελικτικές θρησκείες των προηγούμενων εποχών. Δεν περιφρονούσε κανέναν, το σχέδιό του ήταν παγκόσμιο, ακόμα και συμπαντικό. Ήταν τόσο τολμηρός και εμφατικός σ’ αυτές τις εξαγγελίες που ακόμα και ο Πέτρος, ο Ιάκωβος, και ο Ιωάννης είχαν μπει στον πειρασμό να σκεφτούν ότι πιθανόν ήταν εκτός εαυτού.

141:7.9 (1594.3) Αναζήτησε ήπια να μεταδώσει σε αυτούς τους αποστόλους την αλήθεια ότι είχε έρθει σε αυτήν την αποστολή απονομής, όχι για να αποτελέσει ένα παράδειγμα για μερικές ανθρώπινες υπάρξεις, αλλά για να εγκαθιδρύσει και να επιδείξει ένα πρότυπο ανθρώπινης ζωής για όλους τους λαούς σε όλους τους κόσμους σε ολόκληρο το σύμπαν του. Και αυτό το πρότυπο πλησίαζε την ύψιστη τελειότητα, ακόμα και την οριστική καλοσύνη του Συμπαντικού Πατέρα. Αλλά οι απόστολοι δεν μπορούσαν να αντιληφθούν τη σημασία των λόγων του.

141:7.10 (1594.4) Ανήγγειλε ότι είχε έρθει να λειτουργήσει ως διδάσκαλος, ένας διδάσκαλος σταλμένος από τον ουρανό για να παρουσιάσει την πνευματική αλήθεια στον υλικό νου. Και αυτό ακριβώς έκανε. Ήταν ένας δάσκαλος, όχι ένας ιεροκήρυκας. Από ανθρώπινη άποψη ο Πέτρος ήταν πολύ πιο αποτελεσματικός κήρυκας από τον Ιησού. Το κήρυγμα του Ιησού ήταν τόσο αποτελεσματικό λόγω της μοναδικής του προσωπικότητας, και όχι τόσο λόγω συναρπαστικής ρητορικής ή συγκινησιακής έκκλησης. Ο Ιησούς μιλούσε κατ’ ευθείαν στις ψυχές των ανθρώπων. Ήταν ένας δάσκαλος του πνεύματος του ανθρώπου, αλλά μέσω της διάνοιας. Ζούσε με τους ανθρώπους.

141:7.11 (1594.5) Ήταν με αυτήν την ευκαιρία που ο Ιησούς υπαινίχθηκε στον Πέτρο, τον Ιάκωβο, και τον Ιωάννη ότι το έργο του στη γη υπόκειτο εν μέρει σε περιορισμούς από την ανάθεση του «υψηλού εταίρου» του, αναφερόμενος στις προ της απονομής οδηγίες του Παραδείσιου αδελφού του, Εμμανουήλ. Τους είπε ότι είχε έρθει να κάνει το θέλημα του Πατρός του και μόνο το θέλημα του Πατρός του. Παρακινούμενος έτσι από μια ολόψυχη μοναδικότητα σκοπού, δεν ήταν ενοχλούταν αγχωτικά από το κακό στον κόσμο.

141:7.12 (1594.6) Οι απόστολοι είχαν αρχίσει να αναγνωρίζουν την ανεπηρέαστη φιλικότητα του Ιησού. Αν και ο Κύριος ήταν εύκολο να προσεγγιστεί, πάντοτε ζούσε ανεξάρτητα, και πάνω από όλα, τα ανθρώπινα όντα. Ποτέ, ούτε για μια στιγμή δεν κυριεύτηκε από κάποια αμιγώς ανθρώπινη επιρροή ούτε εξαρτήθηκε από την αδύναμη ανθρώπινη κρίση. Δεν έδινε σημασία στην κοινή γνώμη, και ήταν ανεπηρέαστος από τον έπαινο. Σπάνια σταματούσε για να διορθώσει παρανοήσεις ή για να δυσανασχετήσει με την παρερμηνεία. Ποτέ δεν ζήτησε συμβουλή από κανέναν άνθρωπο, ποτέ δεν έκανε εκκλήσεις για προσευχές.

141:7.13 (1594.7) Ο Ιάκωβος είχε εκπλαγεί από το πως ο Ιησούς φαινόταν να βλέπει το τέλος εξ’ αρχής. Ο Κύριος σπάνια φαινόταν να εκπλήσσεται. Δεν ήταν ποτέ ενθουσιασμένος, εξοργισμένος, ή αναστατωμένος. Ποτέ δεν απολογήθηκε σε κανέναν άνθρωπο. Ήταν κατά καιρούς λυπημένος, αλλά ποτέ απογοητευμένος.

141:7.14 (1594.8) Ο Ιωάννης πιο καθαρά κατάλαβε ότι, παρόλα τα θεϊκά του χαρίσματα, εν τέλει, ήταν άνθρωπος. Ο Ιησούς έζησε σαν άνθρωπος ανάμεσα στους ανθρώπους και κατανοούσε, αγαπούσε, και γνώριζε πώς να διευθύνει τους ανθρώπους. Στην προσωπική ζωή του ήταν τόσο ανθρώπινος, και παρά ταύτα τόσο αλάνθαστος. Και ήταν πάντοτε ανιδιοτελής.

141:7.15 (1595.1) Αν και ο Πέτρος, ο Ιάκωβος, και ο Ιωάννης δεν μπορούσαν να καταλάβουν πολλά απ’ όσα τους είπε ο Ιησούς αυτήν την φορά, τα ευγενικά του λόγια παρέμεναν στις καρδιές τους, και μετά την σταύρωση και την ανάσταση βγήκαν στην επιφάνεια για να πλουτίσουν και χαροποιήσουν την επακόλουθη διακονία τους. Δεν ήταν περίεργο που οι απόστολοι δεν μπορούσαν να καταλάβουν πλήρως τα λόγια του Κυρίου, γιατί αυτό που τους επιδείκνυε ήταν το σχέδιο μιας νέας εποχής.

8. ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΙΕΡΙΧΩ

141:8.1 (1595.2) Καθ’ όλη την διάρκεια των τεσσάρων εβδομάδων διαμονής στη Βηθανία πέραν του Ιορδάνη, αρκετές φορές την εβδομάδα ο Ανδρέας έστελνε, ανά δυο, τους αποστόλους να πάνε μέχρι την Ιεριχώ για μια ή δυο μέρες. Ο Ιωάννης είχε πολλούς πιστούς στην Ιεριχώ, και η πλειονότητά τους επικροτούσε τις πιο προχωρημένες διδασκαλίες του Ιησού και των αποστόλων του. Σ’ αυτές τις επισκέψεις στην Ιεριχώ οι απόστολοι άρχισαν πιο συγκεκριμένα να εκτελούν τις εντολές του Ιησού να διακονούν τους ασθενείς. Επισκέφτηκαν κάθε σπίτι στην πόλη και επεδίωξαν να ανακουφίσουν κάθε πάσχον άτομο.

141:8.2 (1595.3) Οι απόστολοι εργάστηκαν δημόσια στην Ιεριχώ για κάποιο διάστημα αλλά οι προσπάθειές τους ήταν κυρίως πιο χαμηλών τόνων και προσωπικής φύσης. Ανακάλυψαν τώρα ότι τα καλά νέα της Βασιλείας επιδρούσαν πολύ ευεργετικά στους αρρώστους. Το μήνυμά τους επέφερε τη γιατρειά στους πονεμένους. Και ήταν στην Ιεριχώ που η εξουσιοδότηση του Ιησού στους δώδεκα, να κηρύξουν τα χαρούμενα νέα της Βασιλείας και να εξυπηρετούν τους πονεμένους, είχε για πρώτη φορά τέλεια αποτελέσματα.

141:8.3 (1595.4) Σταμάτησαν στην Ιεριχώ καθ’ οδόν προς την Ιερουσαλήμ και τους πρόφτασε μια αντιπροσωπία από τη Μεσοποταμία που είχε έρθει να συνομιλήσει με τον Ιησού. Οι απόστολοι σχεδίαζαν να μείνουν μόνο μια μέρα εδώ, αλλά όταν αυτοί οι αναζητητές της αλήθειας από την Ανατολή έφτασαν, ο Ιησούς παρέμεινε κοντά τους τρεις μέρες και αυτοί επέστρεψαν στα σπίτια τους κατά μήκος του Ευφράτη ευτυχισμένοι με τη γνώση της καινούργιας αλήθειας για την Βασιλεία των Ουρανών.

9. ΑΝΑΧΩΡΩΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ

141:9.1 (1595.5) Τη Δευτέρα, τελευταία μέρα του Μαρτίου, ο Ιησούς και οι απόστολοι ξεκίνησαν το ταξίδι τους ανηφορίζοντας στους λόφους προς την Ιερουσαλήμ. Ο Λάζαρος από τη Βηθανία είχε κατέβει δυο φορές στον Ιορδάνη για να δει τον Ιησού, και είχε γίνει κάθε προετοιμασία για τον Κύριο και τους αποστόλους του ώστε η έδρα τους να είναι στον Λάζαρο και τις αδελφές του στη Βηθανία για όσο διάστημα θα επιθυμούσαν να μείνουν στην Ιερουσαλήμ.

141:9.2 (1595.6) Οι μαθητές του Ιωάννη παρέμειναν στη Βηθανία, πέρα από τον Ιορδάνη, διδάσκοντας και βαπτίζοντας τα πλήθη, έτσι ο Ιησούς συνοδευόταν μόνο από τους δώδεκα όταν έφτασε στο σπίτι του Λάζαρου. Εδώ ο Ιησούς και οι απόστολοι παρέμειναν πέντε μέρες, αναπαυόμενοι και παίρνοντας δυνάμεις πριν πάνε στην Ιερουσαλήμ για το Πάσχα. Ήταν ένα σημαντικό γεγονός στη ζωή της Μάρθας και της Μαρίας να έχουν τον Κύριο και τους αποστόλους στο σπίτι του αδελφού τους, όπου μπορούσαν να εξυπηρετούν τις ανάγκες τους.

141:9.3 (1595.7) Την Κυριακή το πρωί, 6 Απριλίου, ο Ιησούς και οι απόστολοι κατέβηκαν στην Ιερουσαλήμ, και ήταν η πρώτη φορά που ο Κύριος και όλοι οι δώδεκα βρίσκονταν εκεί μαζί.