Το Βιβλίο της Ουράντια

Εγγραφο 142

ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΣΤΗΝ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ

142:0.1 (1596.1) ΤΟΝ μήνα Απρίλιο ο Ιησούς και οι απόστολοι εργάστηκαν στην Ιερουσαλήμ, φεύγοντας κάθε απόγευμα από την πόλη για να περάσουν τη νύχτα στη Βηθανία. Ο ίδιος ο Ιησούς περνούσε μια ή δυο νύχτες κάθε εβδομάδα στην Ιερουσαλήμ, στο σπίτι του Φλάβιου, ενός Έλληνα Ιουδαίου, όπου πολλοί διακεκριμένοι Ιουδαίοι έρχονταν κρυφά για να τον συνεντευξιάσουν.

142:0.2 (1596.2) Την πρώτη μέρα στην Ιερουσαλήμ ο Ιησούς απευθύνθηκε στον φίλο του από τα προηγούμενα χρόνια, τον Άννα, που κάποτε ήταν ανώτερος ιερέας και συγγενής της Σαλώμης, της γυναίκας του Ζεβεδαίου. Ο Άννας άκουγε για τον Ιησού και τη διδασκαλία του και όταν ο Ιησούς πήγε στο σπίτι του ανώτερου ιερέα, έγινε δεκτός με μεγάλη επιφυλακτικότητα. Όταν ο Ιησούς αντιλήφθηκε την ψυχρότητα του Άννα, αναχώρησε αμέσως, λέγοντας καθώς έφευγε: «Ο φόβος είναι ο κύριος υποδουλωτής του ανθρώπου και η υπεροψία η μεγαλύτερη αδυναμία του. Θα προδώσεις τον εαυτό σου δέσμιος και των δυο αυτών καταστροφέων της χαράς και της ελευθερίας;». Αλλά ο Άννας δεν απάντησε. Ο Κύριος δεν ξανάδε τον Άννα μέχρι τη στιγμή που αυτός καθόταν με τον γαμπρό του στη θέση του δικαστή του Υιού του Ανθρώπου.

1. Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΣΤΟ ΝΑΟ

142:1.1 (1596.3) Καθ’ όλο αυτό το μήνα ο Ιησούς ή κάποιος από τους αποστόλους δίδασκε καθημερινά στο ναό. Όταν το πλήθος για το Πάσχα αυξήθηκε τόσο ώστε δεν μπορούσε να μπει στο ναό για τη διδασκαλία, οι απόστολοι διεξήγαγαν πολλές διδασκαλίες σε ομάδες έξω από τον ιερό περίβολο. Το κεντρικό θέμα του μηνύματός τους ήταν:

142:1.2 (1596.4) 1. Η βασιλεία των ουρανών επλησίασεν.

142:1.3 (1596.5) 2. Δια της πίστεως στην πατρότητα του Θεού μπορείτε να εισέλθετε στη βασιλεία των ουρανών, καθιστάμενοι έτσι υιοί του Θεού.

142:1.4 (1596.6) 3. Η αγάπη είναι ο κανόνας της ζωής μέσα στη βασιλεία – ύψιστη αφοσίωση στο Θεό ενώ αγαπάτε τον πλησίον σας όπως τον εαυτόν σας.

142:1.5 (1596.7) 4. Υπακοή στο θέλημα του Πατρός, αποδίδοντας τους καρπούς του πνεύματος στην προσωπική ζωή κάποιου, είναι ο νόμος της Βασιλείας.

142:1.6 (1596.8) Τα πλήθη που είχαν έρθει να γιορτάσουν το Πάσχα, άκουσαν αυτήν τη διδασκαλία του Ιησού, και εκατοντάδες από αυτούς ευφράνθηκαν με τα καλά νέα. Οι αρχιερείς και οι άρχοντες των Ιουδαίων άρχισαν να ανησυχούν πολύ για τον Ιησού και τους αποστόλους του και λογομαχούσαν μεταξύ τους για το τι έπρεπε να γίνει με αυτούς.

142:1.7 (1596.9) Εκτός από τη διδασκαλία μέσα και γύρω από το ναό, οι απόστολοι και άλλοι πιστοί επιδόθηκαν στο να προσφέρουν πολλή προσωπική εργασία ανάμεσα στα πλήθη του Πάσχα. Αυτοί οι ενδιαφερόμενοι άνδρες και γυναίκες μετέφεραν τα νέα του μηνύματος του Ιησού από αυτόν εδώ τον εορτασμό του Πάσχα μέχρι τις εσχατιές της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και επίσης στην Ανατολή. Αυτή ήταν η αρχή της διάδοσης του ευαγγελίου της βασιλείας στον έξω κόσμο. Το έργο του Ιησού δεν θα ήταν πια περιορισμένο στην Παλαιστίνη.

2. Η ΟΡΓΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

142:2.1 (1597.1) Βρισκόταν στην Ιερουσαλήμ συμμετέχοντας στους εορτασμούς του Πάσχα κάποιος Ιακώβ, ένας εύπορος Ιουδαίος έμπορος από την Κρήτη, και ήρθε στον Ανδρέα με την παράκληση να δει τον Ιησού ιδιαιτέρως. Ο Ανδρέας όρισε αυτήν την μυστική συνάντηση με τον Ιησού στο σπίτι του Φλάβιου το απόγευμα της επόμενης μέρας. Αυτός ο άνδρας δεν μπορούσε να κατανοήσει τις διδασκαλίες του Κυρίου, και ήρθε γιατί επιθυμούσε να τον ερωτήσει περισσότερα για τη βασιλεία του Θεού. Είπε ο Ιακώβ στον Ιησού: «Όμως, Διδάσκαλε, ο Μωυσής και οι αρχαίοι προφήτες μας λένε ότι ο Ιαχβέ είναι ένας ζηλότυπος Θεός, ένας Θεός μεγάλης οργής και σφοδρού θυμού. Οι προφήτες λένε ότι μισεί αυτούς που πράττουν το κακό και εκδικείται εκείνους που δεν υπακούν στο νόμο του. Εσύ και οι μαθητές σου μας διδάσκετε ότι ο Θεός είναι ένας ευγενικός και ευσπλαχνικός Πατέρας ο οποίος τόσο αγαπάει όλους τους ανθρώπους ώστε θα τους καλωσόριζε σε αυτήν την νέα βασιλεία των ουρανών, την οποία αναγγέλλετε ότι είναι πλησίον».

142:2.2 (1597.2) Όταν ο Ιακώβ τελείωσε να μιλάει, ο Ιησούς απάντησε: «Ιακώβ, καλά εξέφρασες τις διδασκαλίες των αρχαίων προφητών που δίδασκαν τα παιδιά της γενιάς τους υπό το φως των ημερών τους. Ο Πατέρας μας στον Παράδεισο είναι αμετάβλητος. Αλλά η αντίληψη της φύσης του έχει διευρυνθεί και αναπτυχθεί από τις ημέρες του Μωυσή μέχρι τους χρόνους του Αμώς και μέχρι ακόμα την γενιά του προφήτη Ησαΐα. Και τώρα έχω έλθει εγώ εν σαρκί για να αποκαλύψω τον Πατέρα σε νέα δόξα και να φανερώσω την αγάπη και το έλεός του σε όλους τους ανθρώπους όλων των κόσμων. Καθώς το ευαγγέλιο αυτής της βασιλείας θα διαδοθεί σε όλο τον κόσμο με το μήνυμά της, της καλής διάθεσης και της καλής θέλησης προς όλους τους ανθρώπους, θα αναπτυχθούν βελτιωμένες και καλύτερες σχέσεις ανάμεσα στις οικογένειες όλων των εθνών. Καθώς περνάει ο καιρός, οι πατεράδες θα αγαπήσουν περισσότερο τα παιδιά τους και έτσι θα δημιουργηθεί ευρύτερη κατανόηση της αγάπης του Πατέρα στους ουρανούς για τα παιδιά του στην γη. Θυμήσου, Ιακώβ, ότι ένας καλός και αληθινός πατέρας όχι μόνο αγαπάει την οικογένειά του σαν σύνολο – ως οικογένεια – αλλά επίσης αγαπάει αληθινά και ενδιαφέρεται στοργικά για κάθε μεμονωμένο μέλος».

142:2.3 (1597.3) Κατόπιν αρκετής συζήτησης για τον χαρακτήρα του ουράνιου Πατέρα, ο Ιησούς έκανε παύση λέγοντας: «Εσύ, Ιακώβ, που είσαι πατέρας πολλών παιδιών, γνωρίζεις καλά την αλήθεια των λόγων μου». Και ο Ιακώβ είπε: «Αλλά, Κύριε, ποιος σου είπε ότι είμαι πατέρας έξι παιδιών; Πώς το γνώριζες αυτό για εμένα;». Και ο Κύριος απάντησε: «Αρκεί να σου πω ότι ο Πατέρας και ο Υιός γνωρίζουν τα πάντα, γιατί πράγματι βλέπουν τα πάντα. Αγαπώντας τα παιδιά σου ως πατέρας στην γη, πρέπει τώρα να δεχτείς ως πραγματικότητα την αγάπη του ουράνιου Πατέρα για εσένα – όχι απλά για όλα τα παιδιά του Αβραάμ, αλλά για σένα, την ψυχή σου ατομικά».

142:2.4 (1597.4) Μετά ο Ιησούς συνέχισε: «Όταν τα παιδιά σου είναι πολύ μικρά και ανώριμα, και εσύ πρέπει να τα επιπλήξεις, μπορεί να σκέπτονται ότι ο πατέρας τους είναι θυμωμένος και γεμάτος αγανακτισμένη οργή. Η ανωριμότητά τους δεν μπορεί να διαπεράσει τα όρια της τιμωρίας ώστε να διακρίνουν την προνοητική και διορθωτική στοργή του πατέρα. Αλλά όταν αυτά τα ίδια παιδιά ενηλικιωθούν και γίνουν άνδρες και γυναίκες, δεν θα ήταν ανοησία εκ μέρους τους να προσκολληθούν σε αυτές τις πρωτύτερες και εσφαλμένες ιδέες σχετικά με τον πατέρα τους; Ως άνδρες και γυναίκες οφείλουν τώρα να διακρίνουν την αγάπη του πατέρα τους σε όλες αυτές τις προηγούμενες τιμωρίες. Δεν πρέπει λοιπόν και το ανθρώπινο είδος, με το πέρασμα των αιώνων, να έρθει να κατανοήσει καλύτερα την πραγματική φύση και τον στοργικό χαρακτήρα του Πατέρα στους ουρανούς; Τι όφελος να έχεις από τις διαδοχικές γενιές πνευματικού διαφωτισμού, εάν επιμένεις να βλέπεις το Θεό όπως τον έβλεπαν ο Μωυσής και οι προφήτες; Σου λέγω, Ιακώβ, υπό το λαμπρό φως αυτής της ώρας ότι θα πρέπει να δεις τον Πατέρα όπως δεν τον είδε ποτέ κανένας από εκείνους που προηγήθηκαν. Και βλέποντάς τον με αυτόν τον τρόπο θα έπρεπε να ευφραίνεσαι που εισέρχεσαι στη βασιλεία όπου κυβερνά ένας τόσο ελεήμων Πατέρας, και θα έπρεπε να επιζητείς το θέλημά του της αγάπης να κυριαρχεί στη ζωή σου από δω και πέρα».

142:2.5 (1598.1) Και ο Ιακώβ απάντησε: «Διδάσκαλε, πιστεύω· επιθυμώ να με οδηγήσεις στη βασιλεία του Πατέρα».

3. Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

142:3.1 (1598.2) Οι δώδεκα απόστολοι, οι περισσότεροι εκ των οποίων είχαν ακούσει αυτή τη συζήτηση του χαρακτήρα του Θεού, εκείνη τη νύχτα έκαναν στον Ιησού πολλές ερωτήσεις για τον Πατέρα στους ουρανούς. Οι απαντήσεις του Κυρίου σ’ αυτές τις ερωτήσεις μπορούν να παρουσιαστούν καλύτερα με την ακόλουθη σύνοψη σε σύγχρονη φρασεολογία:

142:3.2 (1598.3) Ο Ιησούς επέπληξε ήπια τους δώδεκα λέγοντας επί της ουσίας: Μήπως δεν γνωρίζετε τις παραδόσεις του Ισραήλ που σχετίζονται με της ανάπτυξη της ιδέας του Ιαχβέ, και μήπως έχετε άγνοια της διδασκαλίας των Γραφών που αφορούν το δόγμα του Θεού; Και τότε ο Κύριος προχώρησε στην διδασκαλία των αποστόλων σχετικά με την εξέλιξη της έννοιας της Θεότητας, δια μέσου της πορείας ανάπτυξης του Ιουδαϊκού λαού. Επέστησε την προσοχή στις ακόλουθες φράσεις της ανάπτυξης της ιδέας του Θεού:

142:3.3 (1598.4) 1. Ιαχβέ – ο θεός των φυλών του Σινά. Αυτή ήταν η πρωτόγονη αντίληψη για τη Θεότητα την οποία ο Μωυσής εξύψωσε στο ανώτερο επίπεδο του Κυρίου και Θεού του Ισραήλ. Ο Πατέρας στους ουρανούς ποτέ δεν αρνείται να δεχτεί την ειλικρινή λατρεία των παιδιών του στην γη, άσχετα με το πόσο ακατέργαστη είναι η ιδέα τους για τη Θεότητα ή με ποιο όνομα συμβολίζουν τη θεία φύση της.

142:3.4 (1598.5) 2. Ο Ύψιστος. Αυτήν η έννοια του Πατέρα στον ουρανό διακηρύχθηκε από τον Μελχισεδέκ στον Αβραάμ και μεταφέρθηκε μακριά από το Σάλεμ από εκείνους που στη συνέχεια πίστεψαν σ’ αυτή την διευρυμένη και εκτεταμένη ιδέα της Θεότητας. Ο Αβραάμ και ο αδελφός του άφησαν την Ουρ εξαιτίας της εδραίωσης της λατρείας του ήλιου, και έγιναν οπαδοί της διδασκαλίας του Μελχισεδέκ για τον Ελ Ελυών – τον Ύψιστο Θεό. Η δική τους ιδέα για το Θεό ήταν σύνθετη, και αποτελείτο από ένα μείγμα των παλαιότερών τους ιδεών της Μεσοποταμίας και του δόγματος του Υψίστου.

142:3.5 (1598.6) 3. Ελ Σαντάι. κατά τη διάρκεια των πρώτων αυτών ημερών πολλοί από τους Εβραίους λάτρευαν τον Ελ Σαντάι, την Αιγυπτιακή έννοια του Θεού του ουρανού, για την οποία έμαθαν κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας τους στη χώρα του Νείλου. Πολύ αργότερα από τους χρόνους του Μελχισεδέκ και οι τρεις αυτές ιδέες περί Θεού ενώθηκαν για να σχηματίσουν τη θεωρία της δημιουργού Θεότητας, του Κυρίου και Θεού του Ισραήλ.

142:3.6 (1598.7) 4. Ελοχείμ. Από τους χρόνους του Αδάμ, η διδασκαλία της Παραδείσιας Τριάδας παρέμενε σταθερή. Δεν θυμάστε ότι οι Γραφές αρχίζουν με τη διαβεβαίωση «Στην αρχή οι Θεοί δημιούργησαν τους ουρανούς και τη γη;». Αυτό υποδεικνύει πως όταν έγινε αυτή η καταγραφή, η ιδέα της Τριάδας των τριών Θεών σε έναν, είχε βρει κατάλυμα στην θρησκεία των προγόνων μας.

142:3.7 (1598.8) 5. Ο υπέρτατος Ιαχβέ. Την εποχή του Ησαΐα αυτές οι δοξασίες για το Θεό είχαν επεκταθεί στην ιδέα ενός Παγκόσμιου Δημιουργού που ήταν ταυτόχρονα πανίσχυρος και πανελεήμων. Και αυτή η εξελιγμένη και διευρυμένη αντίληψη του Θεού ουσιαστικά αντικατέστησε όλες τις προηγούμενες ιδέες της Θεότητας στη θρησκεία των πατέρων μας.

142:3.8 (1598.9) 6. Ο Πατέρας στον ουρανό. Και σήμερα γνωρίζουμε το Θεό ως Πατέρα μας στον ουρανό. Η διδασκαλία μας ορίζει μια θρησκεία όπου ο πιστός είναι ένας υιός Θεού. Αυτά είναι τα καλά νέα του ευαγγελίου της βασιλείας των ουρανών. Συνυπάρχοντες με τον Πατέρα είναι ο Υιός και το Πνεύμα, και η αποκάλυψη της φύσης και της διακονίας αυτών των Παραδείσιων Θεοτήτων θα συνεχίσει να διευρύνεται και να λαμπρύνεται δια μέσου των ατέρμονων εποχών της αιώνιας πνευματικής προόδου των ανερχόμενων υιών του Θεού. Ανά πάσα στιγμή και σε όλες τις εποχές η αληθινή λατρεία οποιουδήποτε ανθρώπινου όντος – όσον αφορά την προσωπική πνευματική πρόοδο – αναγνωρίζεται από το ενοικούν πνεύμα, ως απόδοση σεβασμού στον Πατέρα στον ουρανό.

142:3.9 (1599.1) Ποτέ πριν οι απόστολοι δεν είχαν εκπλαγεί τόσο, όσο όταν άκουσαν αυτήν την εξιστόρηση της ανάπτυξης της έννοιας του Θεού στην Ιουδαϊκή σκέψη των προηγούμενων γενεών· ήταν πολύ σαστισμένοι για να κάνουν ερωτήσεις. Καθώς στέκονταν σιωπηλοί μπροστά στον Ιησού, ο Κύριος συνέχισε: «Και θα γνωρίζατε αυτές τις αλήθειες, εάν είχατε διαβάσει τις Γραφές. Δεν έχετε διαβάσει στον Σαμουήλ εκεί που λέει: “Και εξήφθη πάλιν η οργή του Κυρίου εναντίον του Ισραήλ, και διήγειρε τον Δαβίδ εναντίον αυτών να είπη, ύπαγε, αρίθμησον τον Ισραήλ και τον Ιούδαν;” Και αυτό δεν ήταν παράξενο γιατί στις ημέρες του Σαμουήλ τα παιδιά του Αβραάμ πραγματικά πίστευαν ότι ο Ιαχβέ δημιούργησε και το καλό και το κακό. Αλλά όταν ένας μεταγενέστερος συγγραφέας αφηγήθηκε αυτά τα γεγονότα, κατόπιν της διεύρυνσης της Ιουδαϊκής ιδέας για τη φύση του Θεού, δεν τόλμησε να αποδώσει κακό στον Ιαχβέ· και ως εκ τούτου είπε: “Αλλ’ ο Σατανάς ηγέρθη κατά του Ισραήλ, και παρεκίνησε τον Δαβίδ να απαριθμήση τον Ισραήλ”. Δεν μπορείτε να διακρίνετε πώς τέτοιες αναφορές μέσα στις Γραφές, ξεκάθαρα δείχνουν πως η ιδέα για τη φύση του Θεού συνέχισε να αναπτύσσεται από την μια γενιά στην άλλη;

142:3.10 (1599.2) «Και πάλι θα έπρεπε να είχατε διακρίνει το μεγάλωμα της κατανόησης του θεϊκού νόμου αν είχατε διατηρήσει αυτήν την ευρύτερη ιδέα περί θεότητας. Όταν τα παιδιά του Ισραήλ εξήλθαν από την Αίγυπτο, τις ημέρες πριν από την διευρυμένη αποκάλυψη του Ιαχβέ, είχαν δέκα εντολές τις οποίες κρατούσαν σαν νόμο, ακριβώς την εποχή που είχαν κατασκηνώσει μπροστά στο Σινά. Και αυτές οι δέκα εντολές ήταν:

142:3.11 (1599.3) «1. Δεν θα λατρεύεις άλλο Θεό, γιατί ο Κύριος είναι Θεός ζηλότυπος.

142:3.12 (1599.4) «2. Δεν θα κάνεις Θεούς χωνευτούς.

142:3.13 (1599.5) «3. Δεν θα αμελείς να τηρείς την εορτή των άζυμων άρτων.

142:3.14 (1599.6) «4. Από όλα τα αρσενικά των ανθρώπου ή των βοοειδών, τα πρωτότοκο είναι δικό μου, λέγει ο Κύριος.

142:3.15 (1599.7) «5. Έξι μέρες θα εργάζεσαι, αλλά την έβδομη μέρα θα αναπαύεσαι.

142:3.16 (1599.8) «6. Δεν θα ξεχνάς να τηρείς την εορτή των πρωτογεννημάτων και την εορτή της συγκομιδής στο τέλος του χρόνου.

142:3.17 (1599.9) «7. Δεν θα προσφέρεις αίμα καμιάς θυσίας μαζί με άζυμο άρτο.

142:3.18 (1599.10) «8. Η θυσία από την εορτή του Πάσχα δεν θα αφήνεται έως το επόμενο πρωί.

142:3.19 (1599.11) «9. Τους πρώτους των πρώτων καρπών της γης θα προσφέρεις στον οίκο του Κυρίου και Θεού σου.

142:3.20 (1599.12) «10. Δεν θα βράσεις ερίφιο στο γάλα της μητέρας του.

142:3.21 (1599.13) «Και τότε, ανάμεσα σε αστραπές και βροντές στο Σινά, ο Μωυσής τους έδωσε τις καινούργιες δέκα εντολές, οι οποίες, όλοι θα παραδεχθείτε ότι είναι πιο αξιόλογες εκφράσεις για να συνοδεύουν την διευρυμένη ιδέα του Ιαχβέ περί θεότητας. Και προσέξατε ποτέ, αν και αυτές οι εντολές αναφέρονται δυο φορές στις Γραφές, ότι την πρώτη φορά προσδιορίζεται η απελευθέρωση από την Αίγυπτο σαν η αιτία για την αργία του Σαββάτου, ενώ στην νεότερη καταγραφή, τα προχωρημένα θρησκευτικά πιστεύω των προγόνων μας απαιτούσαν να αλλάξει αυτό και ο λόγος της αργίας του Σαββάτου να είναι η ανάμνηση του γεγονότος της δημιουργίας του κόσμου;

142:3.22 (1599.14) «Και μετά θυμάστε ότι για μια ακόμη φορά – κατά τη μεγάλη πνευματική διαφώτιση των ημερών του Ησαΐα – αυτές οι δέκα αρνητικές εντολές άλλαξαν στον μεγάλο και θετικό νόμο της αγάπης, τη νουθεσία να αγαπάτε το Θεό πάνω από όλα και τον πλησίον σας σαν τον εαυτό σας. Και είναι αυτόν τον υπέρτατο νόμο της αγάπης για τον Θεό και τον άνθρωπο που εγώ επίσης κηρύττω σε σας, ότι αποτελεί το κύριο καθήκον του ανθρώπου».

142:3.23 (1600.1) Και όταν τελείωσε να μιλάει, κανένας δεν τον ρώτησε τίποτε. Πήγαν όλοι να κοιμηθούν.

4. Ο ΦΛΑΒΙΟΣ ΚΑΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ

142:4.1 (1600.2) Ο Φλάβιος, ο Έλληνας Ιουδαίος, ήταν ένας σεβόμενος τον Θεό προσήλυτος, που δεν είχε περιτμηθεί ούτε βαπτισθεί. Και καθώς ήταν μεγάλος λάτρης του ωραίου στην τέχνη και τη γλυπτική, το σπίτι που κατείχε κατά την διαμονή του στην Ιερουσαλήμ ήταν ένα όμορφο κτίσμα. Αυτό το σπίτι ήταν εξαίσια στολισμένο με ανεκτίμητους θησαυρούς τους οποίους είχε συγκεντρώσει από εδώ κι από εκεί στα ταξίδια του ανά τον κόσμο. Όταν αρχικά σκέφτηκε να καλέσει τον Ιησού στο σπίτι του, φοβήθηκε ότι ο Κύριος μπορεί να προσβαλλόταν στη θέα αυτών των λεγόμενων εικόνων. Αλλά ο Φλάβιος εξεπλάγη ευχάριστα όταν ο Ιησούς μπήκε στο σπίτι που αντί να τον επιπλήξει για το ότι είχε αυτά τα υποτιθέμενα ειδωλολατρικά αντικείμενα διασκορπισμένα σε όλο το σπίτι, έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για όλη τη συλλογή και έκανε πολλές επαινετικές ερωτήσεις για κάθε αντικείμενο, καθώς ο Φλάβιος τον συνόδευε από δωμάτιο σε δωμάτιο, δείχνοντάς του όλα τα αγαπημένα του αγάλματα.

142:4.2 (1600.3) Ο Κύριος είδε ότι ο οικοδεσπότης του ήταν σαστισμένος με τη φιλική του στάση απέναντι στην τέχνη. Έτσι όταν τελείωσαν την επιθεώρηση ολόκληρης της συλλογής, ο Ιησούς είπε: «Επειδή εκτιμάς την ομορφιά των πραγμάτων που δημιούργησε ο Πατέρας μου και διαμορφώθηκαν από τα καλλιτεχνικά χέρια του ανθρώπου, γιατί να αναμένεις την επίπληξη; Επειδή κάποτε ο Μωυσής προσπάθησε να καταπολεμήσει την ειδωλολατρία και τη λατρεία ψεύτικων θεών, γιατί θα πρέπει όλοι οι άνθρωποι να συνοφρυώνονται με την αναπαραγωγή της χάρης και της ομορφιάς; Σου λέγω, Φλάβιε, τα παιδιά του Μωυσή τον έχουν παρερμηνεύσει, και σήμερα κατασκευάζουν ψεύτικους θεούς ακόμα και από τις απαγορεύσεις του για εικόνες και ομοιώματα πραγμάτων στον ουρανό και στη γη. Αλλά ακόμα και αν ο Μωυσής δίδαξε τέτοιους περιορισμούς στα σκοτεινιασμένα μυαλά εκείνων των ημερών, τι έχει εκείνο να κάνει με αυτήν την ημέρα που ο Πατέρας στον ουρανό αποκαλύπτεται ως ο οικουμενικός Πνευματικός Κυβερνήτης των όλων; Και, Φλάβιε, σου δηλώνω ότι στην επερχόμενη βασιλεία δεν θα διδάσκουν πλέον “Μην λατρεύεις ετούτο και μην λατρεύεις εκείνο”, δεν θα ασχολούνται πλέον με εντολές για αποχή από αυτό και προσοχή να μην κάνεις εκείνο, αλλά αντίθετα όλους θα τους απασχολούσε ένα ύψιστο καθήκον. Και αυτό το καθήκον του ανθρώπου εκφράζεται μέσα από δυο μεγάλα προνόμια: ειλικρινή λατρεία για τον άπειρο Δημιουργό, τον Παραδείσιο Πατέρα, και παραχώρηση στοργικής υπηρεσίας στον συνάνθρωπο. Εάν αγαπάς τον γείτονά σου όπως αγαπάς τον εαυτό σου, πραγματικά γνωρίζεις ότι είσαι ένας υιός Θεού.

142:4.3 (1600.4) «Σε μια εποχή που ο Πατέρας μου δεν ήταν καλά κατανοητός, ο Μωυσής ήταν δικαιολογημένος για τις προσπάθειές του να αντισταθεί στην ειδωλολατρία, αλλά στην εποχή που έρχεται ο Πατέρας θα έχει αποκαλυφθεί στη ζωή του Γιου του. Και αυτή η νέα αποκάλυψη του Θεού θα κάνει για πάντα ανώφελη τη σύγχυση του Δημιουργού Πατέρα με τα είδωλα από πέτρα ή τις εικόνες από χρυσό και ασήμι. Από δω και πέρα θα μπορούν οι άνθρωποι να απολαμβάνουν τους καλλιτεχνικούς θησαυρούς χωρίς να μπερδεύουν την εκτίμηση τέτοιας υλικής ομορφιάς με τη λατρεία και το έργο του Ουράνιου Πατέρα, του Θεού όλων των πραγμάτων και όλων των όντων».

142:4.4 (1600.5) Ο Φλάβιος πίστεψε όλα όσα του δίδαξε ο Ιησούς. Την επομένη πήγαν στη Βηθανία πέρα από τον Ιορδάνη και βαπτίστηκε από τους μαθητές του Ιωάννη. Και αυτό το έκανε επειδή οι απόστολοι του Ιησού δεν βάπτιζαν ακόμα τους πιστούς. Όταν ο Φλάβιος επέστρεψε στην Ιερουσαλήμ, έκανε μεγάλη γιορτή προς τιμήν του Ιησού και προσκάλεσε εξήντα από τους φίλους του. Και πολλοί από αυτούς τους καλεσμένους έγιναν επίσης πιστοί του μηνύματος της ερχόμενης βασιλείας.

5. Η ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ

142:5.1 (1601.1) Ένα από τα σπουδαία κηρύγματα που εκήρυξε ο Ιησούς στο ναό αυτήν την εβδομάδα του Πάσχα ήταν σε απάντηση μιας ερώτησης που έγινε από τους ακροατές του, ένα άνδρα από τη Δαμασκό. Αυτός ο άνδρας ρώτησε τον Ιησού: «Μα, Διδάσκαλε, πώς θα γνωρίζουμε με βεβαιότητα ότι σε έστειλε ο Θεός, και ότι θα μπορέσουμε αληθινά να εισέλθουμε σε αυτή τη βασιλεία που εσύ και οι μαθητές σου κηρύσσετε ότι επλησίασε;». Και ο Ιησούς απάντησε:

142:5.2 (1601.2) «Σύμφωνα με το μήνυμά μου και τη διδασκαλία των μαθητών μου, θα πρέπει να τους κρίνετε από τους καρπούς τους. Αν σας κηρύττουμε τις αλήθειες του πνεύματος, το πνεύμα θα μαρτυρήσει στις καρδιές σας ότι το μήνυμά μας είναι αυθεντικό. Όσον αφορά τη βασιλεία και την επιβεβαίωσή της αποδοχής σας από τον Πατέρα στον ουρανό, επιτρέψτε μου να ρωτήσω ποιος πατέρας από εσάς, που είναι άξιος και καλοκάγαθος πατέρας, θα άφηνε τον υιό του στο άγχος ή την αγωνία σχετικά με τη θέση του στην οικογένεια ή την σίγουρη θέση του στην αγάπη της καρδιάς του πατέρα του; Εσείς οι γήινοι πατεράδες ευχαριστιέστε βασανίζοντας τα παιδιά σας με την ανασφάλεια για τη θέση τους στη διαρκή αγάπη της καρδιάς σας; Ούτε ο Πατέρας σας στους ουρανούς αφήνει τα πιστά παιδιά του μέσα στο πνεύμα της αμφιβολίας και της αβεβαιότητας σχετικά με τη θέση τους στη βασιλεία. Αν δεχτείτε το Θεό σαν Πατέρα σας, τότε πράγματι και αληθώς είστε οι υιοί του Θεού. Και αν είστε υιοί, τότε η θέση σας και η υπόληψή σας είναι ασφαλείς σε όλα όσα αφορούν την αιώνια και θεία υιότητα. Αν πιστεύετε τα λόγια μου, τότε πιστεύετε σε Εκείνον που με έστειλε και με αυτή την πίστη στον Πατέρα έχετε εξασφαλίσει τη θέση σας στην ουράνια υπηκοότητα. Αν πράττετε το θέλημα του Πατέρα στους ουρανούς, ποτέ δεν θα αποτύχετε στην επίτευξη της αιώνιας ζωής προόδου στο θεϊκό βασίλειο.

142:5.3 (1601.3) «Το Ύψιστο Πνεύμα θα φέρει τη μαρτυρία στο πνεύμα σας ότι είστε πράγματι τα παιδιά του Θεού. Και αν είστε τα παιδιά του Θεού, τότε έχετε γεννηθεί από το πνεύμα του Θεού, και οιοσδήποτε έχει γεννηθεί από το πνεύμα έχει μέσα του τη δύναμη να υπερνικήσει κάθε αμφιβολία, και αυτή είναι η νίκη που ξεπερνάει κάθε αβεβαιότητα, όπως το πιστεύω σας.

142:5.4 (1601.4) «Ο προφήτης Ησαΐας είχε πει μιλώντας εκείνη την εποχή: “Εωσού το πνεύμα εξ ύψους εκχυθή εφ’ ημάς, το δε έργον της δικαιοσύνης θέλει είσθαι ειρήνη· και το αποτέλεσμα της δικαιοσύνης ησυχία και ασφάλεια εις τον αιώνα.” Και σε όλους όσους πιστεύουν πραγματικά αυτό το ευαγγέλιο, θα γίνω εγγυητής για την υποδοχή τους στην αιώνια ευσπλαχνία και την αιώνια ζωή του βασιλείου του Πατέρα μου. Εσείς, λοιπόν, που ακούτε αυτό το μήνυμα και πιστεύετε αυτό το ευαγγέλιο της βασιλείας είστε παιδιά του Θεού και έχετε αιώνια ζωή. Και η απόδειξη σε όλο τον κόσμο ότι έχετε γεννηθεί από το πνεύμα είναι ότι ειλικρινά αγαπάτε ο ένας τον άλλο».

142:5.5 (1601.5) Το πλήθος των ακροατών παρέμεινε πολλές ώρες με τον Ιησού, κάνοντας πολλές ερωτήσεις και ακούγοντας προσεκτικά τις ενθαρρυντικές απαντήσεις του. Ακόμα και οι απόστολοι είχαν ενθαρρυνθεί από τη διδασκαλία του Ιησού ώστε να κηρύττουν το ευαγγέλιο της βασιλείας με περισσότερη δύναμη και βεβαιότητα. Αυτή η εμπειρία στην Ιερουσαλήμ αποτέλεσε μεγάλη έμπνευση για τους δώδεκα. Ήταν η πρώτη τους επαφή με τόσο τεράστια πλήθη και πήραν πολύτιμα μαθήματα τα οποία, αποδείχτηκε ότι, έδωσαν μεγάλη βοήθεια στο μετέπειτα έργο τους.

6. Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ

142:6.1 (1601.6) Ένα βράδυ, στο σπίτι του Φλάβιου, ήρθε να δει τον Ιησού κάποιος Νικόδημος, ένας πλούσιος και ηλικιωμένος, μέλος του Ιουδαϊκού Σανχεντρίν. Είχε ακούσει πολλά για τη διδασκαλία αυτού του Γαλιλαίου, και έτσι πήγε ένα απόγευμα να τον ακούσει, καθώς δίδασκε στις αυλές του ναού. Θα πήγαινε και άλλες φορές ν’ ακούσει τον Ιησού να διδάσκει, αλλά φοβόταν μην τον δουν οι άνθρωποι που παρακολουθούσαν τη διδασκαλία, γιατί οι Ιουδαίοι άρχοντες είχαν ήδη έρθει σε τόση διαφωνία με τον Ιησού που κανένα μέλος του Σανχεντρίν δεν θα ήθελε ανοικτά να φανεί ότι ταυτιζόταν μαζί του. Συνεπώς ο Νικόδημος είχε συνεννοηθεί με τον Ανδρέα να δει τον Ιησού ιδιαιτέρως αφού είχε νυχτώσει αυτό το συγκεκριμένο βράδυ. Ο Πέτρος, ο Ιάκωβος, και ο Ιωάννης βρίσκονταν στον κήπο του Φλάβιου όταν ξεκίνησε η συνέντευξη, αλλά αργότερα μπήκαν όλοι στο σπίτι όπου ο διάλογος συνεχίστηκε.

142:6.2 (1602.1) Υποδεχόμενος τον Νικόδημο, ο Ιησούς δεν έδειξε κάποιον ιδιαίτερο σεβασμό· στην συνομιλία μαζί του δεν υπήρξε κανένας συμβιβασμός ή υπέρμετρη πειθώς. Ο Κύριος δεν έκανε καμιά προσπάθεια να αποκρούσει τον μυστικοπαθή επισκέπτη του, ούτε προσέφυγε στον σαρκασμό. Καθ’ όλη τη συνδιαλλαγή με τον εξέχοντα επισκέπτη, ο Ιησούς ήταν ήρεμος, ειλικρινής, και αξιοπρεπής. Ο Νικόδημος δεν ήταν επίσημος εκπρόσωπος του Σανχεντρίν. Ήρθε να ιδεί τον Ιησού εξ ολοκλήρου λόγω του προσωπικού του και ειλικρινούς ενδιαφέροντος για τις διδασκαλίες του Κυρίου.

142:6.3 (1602.2) Αφού τον σύστησε ο Φλάβιος, ο Νικόδημος είπε: «Ραββί, γνωρίζουμε ότι είσαι ένας δάσκαλος σταλμένος από τον Θεό, γιατί κανένας απλός άνθρωπος δεν θα μπορούσε έτσι να διδάσκει, εκτός και αν ο Θεός ήταν μαζί του. Και επιθυμώ να γνωρίσω περισσότερα για τις διδασκαλίες σου σχετικά με την ερχόμενη βασιλεία».

142:6.4 (1602.3) Ο Ιησούς απάντησε στο Νικόδημο: «Αληθώς, αληθώς, σου λέγω Νικόδημε, εάν δεν γεννηθεί κανείς άνωθεν, δεν μπορεί να δει τη βασιλεία του Θεού». Τότε απάντησε ο Νικόδημος: «Πώς μπορεί να γεννηθεί ξανά ένας άνθρωπος όταν είναι γέρος; Δεν μπορεί να εισέλθει για δεύτερη φορά στην κοιλία της μητέρας του και να γεννηθεί».

142:6.5 (1602.4) Αποκρίθηκε ο Ιησούς: «Ωστόσο, σου δηλώνω, εάν ένας άνθρωπος δεν γεννηθεί από το πνεύμα, δεν μπορεί να εισέλθει στη βασιλεία του Θεού. Εκείνο που έχει γεννηθεί από τη σάρκα είναι σάρκα, και εκείνο που έχει γεννηθεί από το πνεύμα είναι πνεύμα. Αλλά δεν πρέπει να απορείς σου είπα ότι πρέπει να γεννηθείς εκ των άνω. Όταν φυσάει ο άνεμος, ακούς το θρόισμα των φύλλων, αλλά δεν βλέπεις τον άνεμο – πόθεν έρχεται ή πού πηγαίνει – και έτσι είναι με τον καθέναν που γεννιέται από το πνεύμα. Με τα μάτια της σαρκός μπορείς να παρατηρήσεις τις εκδηλώσεις του πνεύματος, αλλά δεν μπορείς πραγματικά να διακρίνεις το Πνεύμα».

142:6.6 (1602.5) Ο Νικόδημος απάντησε: «Μα δεν καταλαβαίνω – πώς γίνεται αυτό;». Είπε ο Ιησούς: «Μήπως γίνεται εσύ, να είσαι ένας διδάσκαλος του Ισραήλ και ωστόσο να έχεις άγνοια όλων αυτών; Καθίσταται, λοιπόν, υποχρέωση όσων γνωρίζουν σχετικά με τις πραγματικότητες του πνεύματος να αποκαλύψουν αυτά τα πράγματα σε εκείνους που διακρίνουν μόνο τις εκδηλώσεις του υλικού κόσμου. Αλλά θα μας πιστέψεις αν σου μιλήσουμε για τις ουράνιες αλήθειες; Έχεις το θάρρος, Νικόδημε, να πιστέψεις σε έναν που κατέβηκε από τον ουρανό, και ακόμα Υιό Ανθρώπου;

142:6.7 (1602.6) Και ο Νικόδημος είπε: «Αλλά πώς μπορώ να αρχίσω να κατέχω αυτό το πνεύμα που πρόκειται να με αναπλάσει σε προετοιμασία για την είσοδο στην βασιλεία;». Ο Ιησούς απάντησε: «Ήδη το πνεύμα του Πατέρα στον ουρανό ενοικεί μέσα σου. Εάν καθοδηγούσουν από αυτό το πνεύμα εκ των άνω, πολύ σύντομα θα άρχιζες να βλέπεις με τα μάτια του πνεύματος, και τότε δια της ολόψυχης επιλογής της καθοδήγησης του πνεύματος, θα αναγεννιόσουν από το πνεύμα εφόσον ο μοναδικός σκοπός της ζωής σου θα ήταν το να κάνεις το θέλημα του Πατρός σου που είναι στον ουρανό. Και βρίσκοντας τον εαυτό σου γεννημένο από το πνεύμα και μετά χαράς εντός της βασιλείας του Θεού, θα άρχιζες να αποφέρεις στην καθημερινή σου ζωή τους άφθονους καρπούς του πνεύματος».

142:6.8 (1602.7) Ο Νικόδημος ήταν εντελώς ειλικρινής. Ήταν βαθύτατα εντυπωσιασμένος αλλά έφυγε σαστισμένος. Ο Νικόδημος ήταν επιτυχημένος σε προσωπική ανάπτυξη, σε αυτοσυγκράτηση, και ακόμα σε υψηλές ηθικές αξίες. Ήταν εκλεπτυσμένος, εγωιστικός, και αλτρουιστικός, αλλά δεν ήξερε πώς να υποτάξει τη δική του θέληση στο θέλημα του θείου Πατέρα σαν ένα μικρό παιδί πρόθυμο να υποταχθεί στην καθοδήγηση και την ηγεσία ενός σοφού και στοργικού γήινου πατέρα, και ως εκ τούτου να γίνει στην πραγματικότητα ένας υιός του Θεού, ένας προοδευτικός διάδοχος της αιώνιας βασιλείας.

142:6.9 (1603.1) Ωστόσο ο Νικόδημος συγκέντρωσε πίστη αρκετή ώστε να μετέχει της βασιλείας. Διαμαρτυρήθηκε άτολμα όταν οι συνάδελφοί του στο Σανχεντρίν ζήτησαν να καταδικάσουν τον Ιησού χωρίς ακρόαση. Μαζί όμως με τον Ιωσήφ τον από Αριμαθαίας, αργότερα παραδέχτηκε τολμηρά την πίστη του και ζήτησε το σώμα του Ιησού, όταν οι περισσότεροι από τους μαθητές είχαν τραπεί σε φυγή φοβισμένοι από τις σκηνές του ύστατου μαρτυρίου και θανάτου του Κυρίου τους.

7. ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

142:7.1 (1603.2) Μετά την πολυάσχολη περίοδο διδασκαλίας και προσωπικής εργασίας κατά την εβδομάδα του Πάσχα στην Ιερουσαλήμ, ο Ιησούς πέρασε την επόμενη Τετάρτη στη Βηθανία, μαζί με τους αποστόλους του, αναπαυόμενος. Εκείνο το μεσημέρι, ο Θωμάς ρώτησε κάτι που απαιτούσε μεγάλη και κατατοπιστική απάντηση. Είπε ο Θωμάς: «Κύριε, την ημέρα που διοριστήκαμε πρεσβευτές της βασιλείας, μας είπες πολλά πράγματα, μας καθοδήγησες σχετικά με τον προσωπικό μας τρόπο ζωής, αλλά τι θα διδάσκουμε τα πλήθη; Πώς θα ζουν αυτοί οι άνθρωποι μετά την πληρέστερη έλευση της βασιλείας; Οι μαθητές σου θα έχουν σκλάβους; Οι πιστοί σου θα αποζητούν την φτώχεια και θα αποφεύγουν την περιουσία; Θα επικρατήσει μοναχά το έλεος ώστε να μην έχουμε πια νόμο και δικαιοσύνη;». Ο Ιησούς και οι δώδεκα πέρασαν όλο το απόγευμα και το βράδυ, μετά το δείπνο, συζητώντας τις ερωτήσεις του Θωμά. Για τους σκοπούς αυτής της καταγραφής παρουσιάζουμε την παρακάτω σύνοψη των οδηγιών του Κυρίου:

142:7.2 (1603.3) Ο Ιησούς προσπάθησε κατ’ αρχάς να κάνει σαφές στους αποστόλους του ότι ο ίδιος βρισκόταν στη γη ζώντας μια μοναδική ζωή εν σαρκί, και ότι αυτοί, οι δώδεκα, είχαν κληθεί να συμμετάσχουν σε αυτήν την εμπειρία της απονομής του Υιού του Ανθρώπου, και ως τέτοιοι συνεργάτες, πρέπει κι εκείνοι, επίσης, να μοιράζονται πολλούς από τους ειδικούς περιορισμούς και τις υποχρεώσεις της όλης εμπειρίας της απονομής. Υπήρχε ένας καλυμμένος υπαινιγμός ότι ο Υιός του Ανθρώπου ήταν το μόνο άτομο που είχε ζήσει ποτέ στη γη, που μπορούσε συγχρόνως να δει μέσα στην ίδια την καρδιά του Θεού και μέσα στα κατάβαθα της ψυχής του ανθρώπου.

142:7.3 (1603.4) Πολύ ξεκάθαρα ο Ιησούς εξήγησε ότι η βασιλεία των ουρανών ήταν μια εξελικτική εμπειρία, που ξεκινά εδώ στη γη και προοδεύει ανοδικά μέσω διαδοχικών σταθμών ζωής προς τον Παράδεισο. Κατά τη διάρκεια της βραδιάς δήλωσε εξάπαντος ότι σε κάποιο μελλοντικό στάδιο εξέλιξης της βασιλείας θα ξαναεπισκεφθεί αυτόν τον κόσμο με πνευματική δύναμη και θεία δόξα.

142:7.4 (1603.5) Κατόπιν εξήγησε ότι η «ιδέα της βασιλείας» δεν ήταν ο καλύτερος τρόπος για να απεικονίσει τη σχέση του ανθρώπου με το Θεό ·ότι χρησιμοποιούσε τέτοια σχήματα λόγου διότι ο Ιουδαϊκός λαός ανέμενε την βασιλεία, και διότι ο Ιωάννης είχε κηρύξει με βάση την επερχόμενη βασιλεία. Είπε ο Ιησούς: «Οι άνθρωποι μιας άλλης εποχής θα καταλάβουν καλύτερα το ευαγγέλιο της βασιλείας όταν παρουσιαστεί με όρους δηλωτικούς της οικογενειακής σχέσης – όταν ο άνθρωπος κατανοήσει τη θρησκεία ως τη διδασκαλία της πατρότητας του Θεού και της αδελφότητας του ανθρώπου, υιότητα με το Θεό». Μετά ο Κύριος μίλησε εκτενώς για τη γήινη οικογένεια ως μια απεικόνιση της ουράνιας οικογένειας, επαναδιατυπώνοντας τους δυο θεμελιώδεις νόμους της ζωής: Την πρώτη εντολή της αγάπης προς τον πατέρα, την κεφαλή της οικογένειας, και τη δεύτερη εντολή της αμοιβαίας αγάπης ανάμεσα στα παιδιά, να αγαπάς τον αδελφό σου σαν τον εαυτό σου. Και κατόπιν εξήγησε ότι μια τέτοια ποιότητα αδελφικής στοργής θα εκδηλωνόταν ανεξαιρέτως μέσα στην ανιδιοτελή και στοργική κοινωνική υπηρεσία.

142:7.5 (1603.6) Μετά από αυτό, ακολούθησε η αξιομνημόνευτη συζήτηση των θεμελιωδών χαρακτηριστικών της οικογενειακής ζωής και της εφαρμογής τους στην υπάρχουσα σχέση μεταξύ Θεού και ανθρώπου. Ο Ιησούς δήλωσε ότι μια αληθινή οικογένεια βασίζεται στα επτά ακόλουθα στοιχεία:

142:7.6 (1604.1) 1. Το στοιχείο της ύπαρξης. Η συσχετισμοί της φύσης και το φαινόμενο της ομοιότητας των θνητών είναι συνδεδεμένα στην οικογένεια. Τα παιδιά κληρονομούν συγκεκριμένα γονικά γνωρίσματα. Τα παιδιά κατάγονται από τους γονείς. Η ύπαρξη προσωπικότητας εξαρτάται από την δράση του γονέα. Η συγγένεια πατέρα και παιδιού είναι έμφυτη σε όλη τη φύση και διαπερνά όλες τις ζωντανές υπάρξεις.

142:7.7 (1604.2) 2. Ασφάλεια και ευχαρίστηση. Οι αληθινοί πατεράδες απολαμβάνουν ιδιαίτερα να καλύπτουν τις ανάγκες των παιδιών τους. Πολλοί πατεράδες δεν ικανοποιούνται με το να παρέχουν απλά τα αναγκαία στα παιδιά τους αλλά χαίρονται επίσης να προνοούν και για τις απολαύσεις τους.

142:7.8 (1604.3) 3. Εκπαίδευση και εκγύμναση. Οι σοφοί πατέρες σχεδιάζουν προσεκτικά την εκπαίδευση και την επαρκή εκγύμναση των υιών και των θυγατέρων τους. Ως νέοι προετοιμάζονται για τις μεγαλύτερες ευθύνες της μετέπειτα ζωής.

142:7.9 (1604.4) 4. Πειθαρχία και συγκράτηση. Οι διορατικοί πατέρες προνοούν επίσης για την απαραίτητη πειθαρχία, καθοδήγηση, διόρθωση, και μερικές φορές συγκράτηση των νεαρών και ανώριμων βλασταριών τους.

142:7.10 (1604.5) 5. Συντροφικότητα και πίστη. Ο στοργικός πατέρας κρατάει στενή και τρυφερή επαφή με τα παιδιά του. Είναι πάντα τα αυτιά του ανοικτά στα αιτήματά τους. Είναι πάντα έτοιμος να μοιραστεί τις δοκιμασίες τους και να τα συνδράμει στις δυσκολίες τους. Ο πατέρας ενδιαφέρεται υπέρτατα για την προοδευτική ευημερία των απογόνων του.

142:7.11 (1604.6) 6. Αγάπη και έλεος. Ένας συμπονετικός πατέρας συγχωρεί απλόχερα. Οι πατέρες δεν μνησικακούν προς τα παιδιά τους. Οι πατεράδες δεν είναι σαν τους δικαστές, τους εχθρούς, ή τους πιστωτές. Οι πραγματικές οικογένειες χτίζονται πάνω στην ανοχή, την υπομονή, και τη συγχώρεση.

142:7.12 (1604.7) 7. Πρόνοια για το μέλλον. Οι εγκόσμιοι πατέρες αγαπούν να αφήνουν κληρονομιά στους υιούς τους. Η οικογένεια συνεχίζει από τη μια γενιά στην άλλη. Ο θάνατος μονάχα δίνει τέλος σε μια γενιά για να σηματοδοτήσει την αρχή μιας άλλης. Ο θάνατος τερματίζει τη ζωή ενός ατόμου αλλά όχι απαραίτητα και την οικογένεια.

142:7.13 (1604.8) Επί ώρες ο Κύριος συζητούσε την εφαρμογή αυτών των χαρακτηριστικών της οικογενειακής ζωής στις σχέσεις του ανθρώπου, του γήινου παιδιού, με το Θεό, τον Παραδείσιο Πατέρα. Και αυτό ήταν το συμπέρασμά του: «Ολόκληρη αυτήν την σχέση ενός υιού προς τον Πατέρα, την γνωρίζω στην εντέλεια, γιατί όλα όσα πρέπει να επιτύχετε στην υιότητα στο αιώνιο μέλλον, εγώ τα έχω τώρα ήδη επιτύχει. Ο Υιός του Ανθρώπου προετοιμάζεται να ανέλθει στα δεξιά του Πατρός, έτσι ώστε μέσα σε εμένα διανοίγεται πλέον ευρύτερη η οδός για να ιδείτε όλοι εσείς τον Θεό και, ταχέως όταν έχετε ολοκληρώσει την ένδοξη πορεία, να γίνετε τέλειοι, όπως τέλειος είναι ο Πατέρας σας στον Ουρανό».

142:7.14 (1604.9) Όταν οι απόστολοι άκουσαν αυτά τα αναπάντεχα λόγια, ενθυμήθηκαν τις διακηρύξεις που έκανε ο Ιωάννης τον καιρό της βάπτισης του Ιησού, και επίσης θυμήθηκαν έντονα την εμπειρία αυτήν σε σύνδεση με το κήρυγμα και την διδασκαλία τους μετά τον θάνατο και την ανάσταση του Κυρίου.

142:7.15 (1604.10) Ο Ιησούς είναι ένας θείος Υιός, της πλήρους εμπιστοσύνης του Συμπαντικού Πατέρα. Είχε υπάρξει μαζί με τον Πατέρα και τον κατανοούσε πλήρως. Είχε τώρα ζήσει την γήινη ζωή του προς πλήρη ικανοποίηση του Πατέρα, και αυτή η ενσάρκωση τον είχε κάνει ικανό να κατανοήσει πλήρως τον άνθρωπο. Ο Ιησούς ήταν η τελειοποίηση του ανθρώπου. Είχε επιτύχει τελειότητα όπως ακριβώς όλοι οι αληθινοί πιστοί προορίζονται να επιτύχουν σε εκείνον και μέσω εκείνου. Ο Ιησούς αποκάλυψε ένα Θεό τελειότητας στον άνθρωπο και παρουσίασε με τον ίδιο του τον εαυτό τον τελειοποιημένο υιό των κόσμων στον Θεό.

142:7.16 (1605.1) Αν και ο Ιησούς ομιλούσε για αρκετές ώρες, ο Θωμάς δεν είχε ακόμα ικανοποιηθεί αφού είπε: «Μα Κύριε, δεν θεωρούμε ότι ο Πατέρας στον ουρανό μας αντιμετωπίζει πάντα ευγενικά και ευσπλαχνικά. Πολλές φορές υποφέρουμε οδυνηρά στην γη, και δεν εισακούονται πάντα οι προσευχές μας. Πού αποτυγχάνουμε να συλλάβουμε το νόημα της διδασκαλίας σου;».

142:7.17 (1605.2) Αποκρίθηκε ο Ιησούς: «Θωμά, Θωμά, πόσος καιρός πρέπει να περάσει για να αποκτήσεις την ικανότητα να ακούς με το αυτί του πνεύματος; Πόσος καιρός θα περάσει μέχρι να διακρίνεις ότι αυτή η βασιλεία είναι μια πνευματική βασιλεία, και ότι ο Πατέρας μου είναι επίσης ένα πνευματικό ον; Δεν αντιλαμβάνεσαι ότι σας διδάσκω σαν πνευματικά παιδιά της πνευματικής οικογένειας του ουρανού, της οποίας η κεφαλή είναι ένα ατελεύτητο και αιώνιο πνεύμα; Δεν θα μου επιτρέψεις να χρησιμοποιώ τη γήινη οικογένεια ως παράδειγμα των θείων σχέσεων χωρίς να εφαρμόζεις τόσο κυριολεκτικά την διδασκαλία μου στις υλικές υποθέσεις; Στο μυαλό σας δεν μπορείτε να ξεχωρίσετε τις πνευματικές πραγματικότητες της βασιλείας από τα υλικά, κοινωνικά, οικονομικά, και πολιτικά προβλήματα της εποχής; Όταν μιλάω τη γλώσσα του πνεύματος, γιατί επιμένετε να μεταφράζετε το νόημά μου στη γλώσσα της σάρκας μόνο και μόνο επειδή τολμώ να χρησιμοποιώ συνηθισμένες και κυριολεκτικές σχέσεις για τους σκοπούς της επεξήγησης; Παιδιά μου, σας ικετεύω να σταματήσετε να εφαρμόζετε τη διδασκαλία της βασιλείας του πνεύματος στα ποταπά θέματα της δουλείας, της ανέχειας, των σπιτιών, και των κτημάτων, και στα υλικά προβλήματα της ανθρώπινης ισότητας και δικαιοσύνης. Αυτά τα εγκόσμια θέματα ενδιαφέρουν τους ανθρώπους του κόσμου τούτου, και ενώ κατά ένα τρόπο επηρεάζουν όλους τους ανθρώπους, εσείς έχετε κληθεί να με αντιπροσωπεύσετε στον κόσμο, όπως αντιπροσωπεύω εγώ τον Πατέρα μου. Είστε πνευματικοί πρεσβευτές ενός πνευματικού βασιλείου, ειδικοί αντιπρόσωποι του Πατέρα του πνεύματος. Θα έπρεπε αυτή τη στιγμή να μου είναι δυνατό να σας διδάσκω ως ενήλικες του πνευματικού βασιλείου. Μήπως πρέπει να απευθύνομαι σε εσάς σαν σε παιδιά μόνο; Δεν θα μεγαλώσετε ποτέ σε πνευματική αντίληψη; Εντούτοις, σας αγαπώ και θα υπομείνω μαζί σας μέχρι το τέλος της συναναστροφής μας εν σαρκί. Και ακόμα και τότε το πνεύμα μου θέλει προπορεύεσθαι έμπροσθέν σας σε όλα τα έθνη».

8. ΣΤΗ ΝΟΤΙΑ ΙΟΥΔΑΙΑ

142:8.1 (1605.3) Με το τέλος του Απριλίου η αντίθεση του Ιησού με τους Φαρισαίους και τους Σαδδουκαίους είχε γίνει τόσο έκδηλη ώστε ο Κύριος και οι απόστολοι αποφάσισαν να εγκαταλείψουν την Ιερουσαλήμ για λίγο, πηγαίνοντας να εργασθούν νότια, στη Βηθανία και τη Χεβρώνα. Όλο το Μάιο τον πέρασαν εργαζόμενοι προσωπικά σε αυτές τις πόλεις και ανάμεσα σε κόσμο από τα γύρω χωριά. Δεν έγινε κανένα δημόσιο κήρυγμα σ’ αυτό το ταξίδι, μόνο επισκέψεις από σπίτι σε σπίτι. Ένα μέρος του καιρού εκείνου, ενώ οι απόστολοι δίδασκαν το ευαγγέλιο και εξυπηρετούσαν τους άρρωστους, ο Ιησούς και ο Αβενήρ το πέρασαν στο Εν-Γκεντί, επισκεπτόμενοι την εκεί αποικία των Ναζηραίων. Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής από αυτό το μέρος είχε ξεκινήσει, και ο Αβενήρ ήταν ο επικεφαλής αυτής της ομάδας. Πολλοί από την αδελφότητα των Ναζηραίων έγιναν πιστοί του Ιησού, αλλά η πλειονότητα αυτών των ασκητικών και εκκεντρικών ανδρών αρνήθηκε να τον δεχτεί ως δάσκαλο σταλμένο από τον ουρανό γιατί δεν δίδασκε νηστεία και άλλες μορφές αυταπάρνησης.

142:8.2 (1605.4) Οι άνθρωποι που ζούσαν σε εκείνη την περιοχή δεν γνώριζαν ότι ο Ιησούς είχε γεννηθεί στην Βηθλεέμ. Υπέθεταν πάντα ότι ο Κύριος είχε γεννηθεί στη Ναζαρέτ, όπως και η μεγάλη πλειοψηφία των μαθητών του, αλλά οι δώδεκα γνώριζαν την πραγματικότητα.

142:8.3 (1605.5) Αυτή η διαμονή στον νότο της Ιουδαίας ήταν μια ξεκούραστη αλλά και γόνιμη περίοδος εργασίας· πολλές ψυχές προστέθηκαν στη βασιλεία. Τις πρώτες μέρες του Ιουνίου η δυσαρέσκεια απέναντι στον Ιησού είχε τόσο κατευναστεί στην Ιερουσαλήμ ώστε ο Κύριος και οι απόστολοι επέστρεψαν για να διδάξουν και ανακουφίσουν τους πιστούς.

142:8.4 (1606.1) Αν και ο Ιησούς και οι απόστολοι πέρασαν όλο τον Ιούνιο μέσα ή κοντά στην Ιερουσαλήμ, δεν έκαναν δημόσια κηρύγματα κατ’ αυτήν την περίοδο. Ζούσαν τον περισσότερο καιρό σε σκηνές, τις οποίες έστησαν σε ένα σκιερό κήπο ή αγρό, γνωστό εκείνη την εποχή σαν Γεθσημανή. Αυτός ο κήπος είχε χτιστεί στη δυτική κλιτύ του όρους των Ελαιών όχι μακριά από το ρυάκι Κιδρών. Τα Σάββατα τα πέρναγαν συνήθως στο σπίτι του Λάζαρου και των αδελφών του, στη Βηθανία. Ο Ιησούς μπήκε εντός των τειχών της Ιερουσαλήμ μόνο λίγες φορές, αλλά ένα μεγάλο πλήθος ενδιαφερομένων αναζητητών ήρθαν έξω μέχρι τη Γεθσημανή να τον επισκεφθούν. Μια Παρασκευή βράδυ ο Νικόδημος και κάποιος Ιωσήφ από Αριμαθαίας ριψοκινδύνεψαν να πάνε να δουν τον Ιησού αλλά γύρισαν πίσω από φόβο, αν και είχαν φτάσει έξω από την είσοδο της σκηνής του Κυρίου. Και, φυσικά, δεν αντιλήφθηκαν ότι ο Ιησούς γνώριζε όλες τις πράξεις τους.

142:8.5 (1606.2) Όταν οι άρχοντες των Ιουδαίων έμαθαν ότι ο Ιησούς είχε επιστρέψει στην Ιερουσαλήμ, ετοιμάστηκαν να τον συλλάβουν αλλά όταν παρατήρησαν ότι δεν έκανε δημόσιο κήρυγμα, συμπέραναν ότι είχε φοβηθεί από την προηγούμενη κινητοποίηση και αποφάσισαν να του επιτρέψουν να συνεχίσει τη διδασκαλία του με αυτόν τον ιδιωτικό τρόπο χωρίς να τον ενοχλήσουν περισσότερο. Και έτσι τα πράγματα κύλησαν ήρεμα μέχρι τις τελευταίες μέρες του Ιουνίου, όταν ο Σίμων, ένα μέλος του Σανχεντρίν, ενστερνίστηκε δημόσια τη διδασκαλία του Ιησού, δηλώνοντάς το ο ίδιος μπροστά στους άρχοντες των Ιουδαίων. Αμέσως μια καινούργια κινητοποίηση για τη σύλληψη του Ιησού ξεπετάχτηκε και φούντωσε τόσο πολύ που ο Κύριος αποφάσισε να αποσυρθεί στις πόλεις της Σαμάρειας και της Δεκάπολης.