Το Βιβλίο της Ουράντια

Εγγραφο 107

ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΚΑΙ ΦΥΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΩΝ ΣΚΕΨΗΣ

107:0.1 (1176.1) ΠΑΡΟΤΙ ο Συμπαντικός Πατέρας προσωπικά κατοικεί στον Παράδεισο, στο ίδιο το κέντρο των συμπάντων, είναι επίσης πραγματικά παρών στους κόσμους του χώρου, μέσα στις διάνοιες των αμέτρητων παιδιών του, του χρόνου, αφού κατοικεί εντός τους ως οι Ελεγκτές Μυστηρίου. Ο αιώνιος Πατέρας είναι την ίδια ακριβώς στιγμή εντελώς απομακρυσμένος από, αλλά και στενά συνδεδεμένος με, τους πλανητικούς, θνητούς υιούς του.

107:0.2 (1176.2) Οι Προσαρμοστές είναι η πραγμάτωση της ενσάρκωσης της αγάπης του Πατέρα στις ψυχές των ανθρώπων. Είναι η γνήσια υπόσχεση της αιώνιας πορείας του ανθρώπου, φυλακισμένη μέσα στο θνητό νου. Είναι η ουσία της τελειοποιημένης, τελικιστικής προσωπικότητας του ανθρώπου, της οποίας μπορεί να πάρει μία πρόγευση μέσα στο χρόνο καθώς προοδευτικά κατακτά τη θεία τεχνική της επίτευξης της βίωσης της βούλησης του Πατέρα, βήμα-βήμα, δια της ανάληψης από σύμπαν σε σύμπαν, μέχρις ότου πραγματικά επιτυγχάνει τη θεία παρουσία του εν Παραδείσω Πατέρα του.

107:0.3 (1176.3) Ο Θεός, έχοντας δώσει στον άνθρωπο την εντολή να γίνει τέλειος, όπως τέλειος είναι και εκείνος, κατήλθε ως ο Προσαρμοστής για να γίνει ο εμπειρικός σύντροφος του ανθρώπου στην επίτευξη του υπερκόσμιου πεπρωμένου, που με τον τρόπο αυτό έχει ορισθεί. Το κλάσμα του Θεού που ενοικεί το νου του ανθρώπου αποτελεί την απόλυτη και ανεπιφύλακτη διασφάλιση ότι ο άνθρωπος μπορεί να βρει τον Συμπαντικό Πατέρα συνδεόμενος με τον θείο αυτό Προσαρμοστή, ο οποίος προήλθε από τον Θεό για να βρει τον άνθρωπο και να τον υιοποιήσει, ακόμη και στις ημέρες της σαρκός.

107:0.4 (1176.4) Όποιος θνητός έχει δει ένα Δημιουργό Υιό, έχει δει τον Συμπαντικό Πατέρα και εκείνος που ενοικείται από ένα θείο Προσαρμοστή, ενοικείται από τον Πατέρα του Παραδείσου. Κάθε θνητός που συνειδητά ή ασυνείδητα ακολουθεί την καθοδήγηση του ενοικούντος Προσαρμοστή του, ζει σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Η συνειδητοποίηση της παρουσίας του Προσαρμοστή αποτελεί συνειδητοποίηση της παρουσίας του Θεού. Η αιώνια συγχώνευση του Προσαρμοστή με την εξελικτική ψυχή του ανθρώπου είναι η πραγματική εμπειρία της αιώνιας ένωσης με τον Θεό, ως συμπαντικός συνεργάτης της Θεότητας.

107:0.5 (1176.5) Είναι ο Προσαρμοστής εκείνος ο οποίος δημιουργεί εντός του ανθρώπου τον ακόρεστο εκείνο πόθο και την ακατάπαυστη λαχτάρα να γίνει σαν το Θεό, να κατακτήσει τον Παράδεισο και εκεί, εμπρός στο πραγματικό πρόσωπο της Θεότητας να λατρέψει την άπειρη πηγή του θείου δώρου. Ο Προσαρμοστής είναι η ζώσα παρουσία η οποία ουσιαστικά συνδέει τον θνητό υιό με τον Παραδείσιο Πατέρα και τον έλκει ολοένα πιο κοντά στον Πατέρα. Ο Προσαρμοστής είναι η αποζημιωτική μας ισοστάθμιση της πελώριας συμπαντικής τάνυσης, η οποία δημιουργείται από την απόσταση της απομάκρυνσης του ανθρώπου από το Θεό και από το βαθμό της μεροληψίας του εν αντιθέσει προς τη συμπαντικότητα του αιώνιου Πατέρα.

107:0.6 (1176.6) Ο Προσαρμοστής είναι η απόλυτη ουσία μιας άπειρης ύπαρξης, φυλακισμένης στο νου ενός πεπερασμένου πλάσματος, η οποία, αναλόγως της επιλογής του συγκεκριμένου θνητού, μπορεί τελικά να ολοκληρώσει την προσωρινή αυτή ένωση Θεού και ανθρώπου και πραγματικά να πραγματώσει μία νέα τάξη ύπαρξης για ατέρμονη συμπαντική υπηρεσία. Ο Προσαρμοστής είναι η θεία συμπαντική πραγματικότητα η οποία υλοποιεί την αλήθεια ότι ο Θεός είναι ο Πατέρας του ανθρώπου. Ο Προσαρμοστής είναι η αλάθητη κοσμική πυξίδα του ανθρώπου, πάντοτε και αλάνθαστα κατευθύνουσα την ψυχή προς τον Θεό.

107:0.7 (1177.1) Στους Εξελικτικούς κόσμους, τα αυτόβουλα πλάσματα περνούν από τρία γενικά εξελικτικά στάδια ύπαρξης: Από την άφιξη του Προσαρμοστή ως την σχετικά πλήρη ανάπτυξη, στην ηλικία των είκοσι περίπου χρόνων της Ουράντια, οι Ελεγκτές είναι ορισμένες φορές διορισμένοι Μεταβολείς Σκέψης. Από την εποχή αυτή, ως την κατάκτηση της ηλικίας της σύνεσης, τα σαράντα χρόνια περίπου, οι Ελεγκτές Μυστηρίου ονομάζονται Προσαρμοστές Σκέψης. Από την επίτευξη της σύνεσης ως την απελευθέρωση από τη σάρκα, συχνά αναφέρονται ως Ελεγκτές Σκέψης. Οι τρεις αυτές φάσεις της θνητής ζωής δεν έχουν καμία σχέση με τα τρία στάδια της προόδου του Προσαρμοστή στην αναπαραγωγή του νου και την εξέλιξη της ψυχής.

1. ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΩΝ ΣΚΕΨΗΣ

107:1.1 (1177.2) Εφ’ όσον οι Προσαρμοστές Σκέψης είναι εκ της ουσίας της αρχέτυπης Θεότητας, ουδείς μπορεί να αναλάβει να μιλήσει έγκριτα για τη φύση και την προέλευσή τους. Μπορώ μόνο να σας γνωστοποιήσω τις παραδόσεις του Σάλβινκτον και τις πεποιθήσεις της Ουβέρσα. Μπορώ μόνο να εξηγήσω πώς εμείς θεωρούμε αυτούς τους Ελεγκτές Μυστηρίου και τις σχετιζόμενες με αυτούς οντότητες παντού στο μέγα σύμπαν.

107:1.2 (1177.3) Αν και υπάρχουν διαφορετικές απόψεις αναφορικά με τον τρόπο της απονομής των Προσαρμοστών Σκέψης, δεν υπάρχουν τέτοιες διαφορές σχετικά με την προέλευσή τους. Όλοι συμφωνούν ότι προέρχονται απ’ ευθείας από τον Συμπαντικό Πατέρα, την Πρώτη Πηγή και Κέντρο. Δεν είναι δημιουργημένα πλάσματα. Είναι κλασματοποιημένες οντότητες οι οποίες συνιστούν την έμπρακτη παρουσία του άπειρου Θεού. Μαζί με τους πολλούς, μη αποκαλυφθέντες συνεργάτες τους, οι Προσαρμοστές είναι αγνή και ασυγκέραστη θειότητα, απεριόριστα και ακαταπόνητα μέρη της Θεότητας. Είναι του Θεού και απ’ όσο μπορούμε να διακρίνουμε, είναι ο Θεός.

107:1.3 (1177.4) Όσον αφορά στο χρόνο κατά τον οποίο αρχίζουν να γίνονται ξεχωριστές υπάρξεις, μακράν του απολύτου της Πρώτης Πηγής και Κέντρου, δεν τον γνωρίζουμε. Ούτε γνωρίζουμε τον αριθμό τους. Γνωρίζουμε ελάχιστα σχετικά με την πορεία τους μέχρις ότου φθάσουν στους πλανήτες του χρόνου για ενοικήσουν το νου των ανθρώπων, αλλά από τη την ώρα αυτή, είμαστε λίγο-πολύ εξοικειωμένοι με την κοσμική τους πρόοδο μέχρι, και περιλαμβάνοντας, την ολοκλήρωση του τρισυπόστατου προορισμού τους: κατάκτηση της προσωπικότητας δια της συγχώνευσης με έναν θνητό ανερχόμενο, κατάκτηση της προσωπικότητας με εντολή του Συμπαντικού Πατέρα, ή αποδέσμευση από τα γνωστά καθήκοντα των Προσαρμοστών Σκέψης.

107:1.4 (1177.5) Αν και δεν το γνωρίζουμε, υποθέτουμε ότι οι Προσαρμοστές εξατομικεύονται διαρκώς καθώς διευρύνεται το σύμπαν και καθώς οι υποψήφιοι για συγχώνευση δια του Προσαρμοστή αυξάνουν σε αριθμούς. Μπορεί όμως να είναι εξ ίσου πιθανό να σφάλλουμε προσπαθώντας να ορίσουμε ένα αριθμητικό μέγεθος για τους Προσαρμοστές. Όπως ο ίδιος ο Θεός, οι κλασματοποιήσεις αυτές της απροσμέτρητης φύσης του μπορεί να είναι, υπαρξιακά, άπειρες.

107:1.5 (1177.6) Η τεχνική προέλευσης των Προσαρμοστών της Σκέψης είναι μία από τις μη αποκαλυφθείσες λειτουργίες του Συμπαντικού Πατέρα. Έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε ότι κανείς από τους άλλους απόλυτους συνεργάτες της Πρώτης Πηγής και Κέντρου έχει οτιδήποτε να κάνει με την παραγωγή κλασμάτων του Πατέρα. Οι Προσαρμοστές είναι απλά και αιώνια τα θεία δώρα. Είναι του Θεού και από τον Θεό και είναι όπως ο Θεός.

107:1.6 (1177.7) Στη σχέση τους με τα πλάσματα συγχώνευσης αποκαλύπτουν μία υπερκόσμια αγάπη και μία πνευματική διακονία που είναι βαθύτατα επιβεβαιωτική της δήλωσης ότι ο Θεός είναι πνεύμα. Υπάρχουν, όμως, πολλά τα οποία λαμβάνουν χώρα επιπρόσθετα στην υπερβατική αυτή λειτουργία που δεν έχουν αποκαλυφθεί ποτέ στους θνητούς της Ουράντια. Ούτε κατανοούμε πλήρως τι ακριβώς συμβαίνει πραγματικά, όταν ο Συμπαντικός Πατέρας δίνει από τον εαυτό του ώστε να γίνει μέρος της προσωπικότητας ενός πλάσματος του χρόνου. Ούτε η ανελικτική πρόοδος των Παραδείσιων τελικιστών έχει ως τώρα αποκαλύψει τις πλήρεις δυνατότητες που ενυπάρχουν σε αυτή την υπερκόσμια συνεργασία ανθρώπου και Θεού. Σε τελική ανάλυση, τα κλάσματα του Πατέρα πρέπει να είναι το δώρο του απόλυτου Θεού στα πλάσματα εκείνα το πεπρωμένο των οποίων περικλείει την δυνατότητα της επίτευξης του Θεού ως απόλυτο.

107:1.7 (1178.1) Όπως ο Συμπαντικός Πατέρας κατακερματίζει την προ-προσωπική του Θεότητα, έτσι και το Άπειρο Πνεύμα εξατομικεύει τμήματα του προ-διανοητικού του πνεύματος για να ενοικήσουν και πραγματικά να συγχωνευθούν με τις εξελικτικές ψυχές των επιζώντων θνητών της σειράς πνευματικής σύντηξης. Η φύση, ωστόσο, του Αιώνιου Υιού δεν κλασματοποιείται με τον τρόπο αυτό. Το πνεύμα του Πρωταρχικού Υιού, είναι είτε διάχυτο είτε διακριτικά προσωπικό. Τα πλάσματα σύντηξης του Υιού είναι ενωμένα με εξατομικευμένες απονομές του πνεύματος των Δημιουργών Υιών του Αιώνιου Υιού.

2. ΤΑΞΙΝΟΜΗΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΩΝ

107:2.1 (1178.2) Οι Προσαρμοστές ταξινομούνται ως παρθενικές οντότητες, και όλοι προορίζονται να γίνουν είτε αποδεσμευμένοι, είτε συγχωνευμένοι, είτε Εξατομικευμένοι Ελεγκτές. Συμπεραίνουμε ότι υπάρχουν επτά τάξεις Προσαρμοστών Σκέψης, αν και δεν κατανοούμε απολύτως τις υποδιαιρέσεις αυτές. Συχνά αναφερομαστε στις διάφορες τάξεις, ως εξής:

107:2.2 (1178.3) 1. Παρθενικοί Προσαρμοστές, εκείνοι που υπηρετούν στην αρχική τους αποστολή στο νου των εξελικτικών υποψήφιων για την αιώνια σωτηρία. Οι Ελεγκτές Μυστηρίου είναι αιώνια ομοιόμορφοι σε θεία φύση. Είναι, επίσης, ομοιόμορφοι σε εμπειρική φύση, καθώς φεύγουν πρώτοι από τον Διβίνινκτον. Η μετέπειτα εμπειρική διαφοροποίηση είναι αποτέλεσμα πραγματικής εμπειρίας στη υπηρεσία του σύμπαντος.

107:2.3 (1178.4) 2. Προηγμένοι Προσαρμοστές, εκείνοι οι οποίοι έχουν υπηρετήσει μία, ή περισσότερες περιόδους με πλάσματα βούλησης σε κόσμους όπου η τελική συγχώνευση λαμβάνει χώρα μεταξύ της ταυτότητας του πλάσματος του χρόνου και ενός εξατομικευμένου τμήματος του πνεύματος της εκδήλωσης του τοπικού σύμπαντος της Τρίτης Πηγής και Κέντρου.

107:2.4 (1178.5) 3. Υπέρτατοι Προσαρμοστές, οι Ελεγκτές εκείνοι οι οποίοι έχουν υπηρετήσει στην περιπέτεια του χρόνου στους εξελικτικούς κόσμους, των οποίων όμως οι ανθρώπινοι σύντροφοι για κάποιο λόγο απέρριψαν την αιώνια επιβίωση, καθώς και εκείνοι οι οποίοι ακολούθως ανέλαβαν άλλες περιπέτειες εντός άλλων θνητών, σε άλλους εξελισσόμενους κόσμους. Ένας υπέρτατος Προσαρμοστής, αν και όχι περισσότερο θείος από έναν παρθενικό Ελεγκτή, έχει μεγαλύτερη εμπειρία, μπορεί να κάνει πράγματα στον ανθρώπινο νου τα οποία ένας λιγότερο έμπειρος Προσαρμοστής δεν θα μπορούσε να κάνει.

107:2.5 (1178.6) 4. Εξαφανισμένοι Προσαρμοστές. Εδώ εμφανίζεται ένα ρήγμα στις προσπάθειές μας να παρακολουθήσουμε την πορεία των Ελεγκτών Μυστηρίου. Υπάρχει ένα τέταρτο στάδιο υπηρεσίας για την οποία δεν είμαστε βέβαιοι. Οι Μελχισεδέκ διδάσκουν ότι οι Προσαρμοστές του τέταρτου σταδίου αναλαμβάνουν απομακρυσμένες αποστολές, περιπλανώμενοι στο σύμπαν των συμπάντων. Οι Μοναχικοί Αγγελιαφόροι τείνουν να πιστεύουν ότι είναι ένα με την Πρώτη Πηγή και Κέντρο, απολαμβάνοντας μία περίοδο αναζωογονητικής συνεργασίας με τον ίδιο τον Πατέρα. Και είναι εντελώς εφικτό ένας Προσαρμοστής να μπορεί να περιπλανάται στο μέγα σύμπαν ταυτόχρονα με το να είναι ένα με τον πανταχού παρόντα Πατέρα.

107:2.6 (1178.7) 5. Αποδεσμευμένοι Προσαρμοστές, εκείνοι οι Ελεγκτές Μυστηρίου οι οποίοι έχουν για πάντα αποδεσμευθεί από την υπηρεσία του χρόνου για τους θνητούς των εξελισσόμενων σφαιρών. Ποιες μπορεί να είναι οι λειτουργίες τους, δεν το γνωρίζουμε.

107:2.7 (1179.1) 6. Συγχωνευμένοι Προσαρμοστές – τελικιστές – εκείνοι οι οποίοι έγιναν ένα με τα ανερχόμενα πλάσματα των υπερσυμπάντων, οι σύντροφοι στην αιωνιότητα των ανερχομένων του χρόνου, του Παραδείσιου Σώματος της Τελικότητας. Οι Προσαρμοστές Σκέψης συνήθως συγχωνεύονται με τους ανερχόμενους θνητούς του χρόνου, και μαζί με τέτοιους επιζώντες θνητούς καταχωρούνται μέσα και έξω από τον Ασένδινκτον. Ακολουθούν την πορεία των ανελισσομένων υπάρξεων. Μόλις γίνει η συγχώνευση με την ανερχόμενη, εξελικτική ψυχή, φαίνεται ότι ο Προσαρμοστής μεταφέρεται από το απόλυτο υπαρξιακό επίπεδο του σύμπαντος, στο πεπερασμένο εμπειρικό επίπεδο της λειτουργικής συνεργασίας με μία ανερχόμενη προσωπικότητα. Ενώ διατηρεί όλα τα χαρακτηριστικά της υπαρξιακής θείας φύσης, ο συγχωνευμένος Προσαρμοστής συνδέεται ακατάλυτα με την ανελικτική πορεία ενός επιζώντος θνητού.

107:2.8 (1179.2) 7. Εξατομικευμένοι Προσαρμοστές, εκείνοι οι οποίοι υπηρέτησαν με τους ενσαρκωθέντες Παραδείσιους Υιούς, μαζί με πολλούς οι οποίοι έχουν επιτύχει ασυνήθιστες διακρίσεις κατά τη θνητή τους ενοίκηση, των οποίων όμως οι υποκείμενοι αρνήθηκαν την επιβίωση. Έχουμε λόγους να πιστεύουμε ότι τέτοιοι Προσαρμοστές εξατομικεύονται καθ’ υπόδειξη των Αρχαίων των Ημερών του υπερσύμπαντος της αποστολής τους.

107:2.9 (1179.3) Υπάρχουν πολλοί τρόποι σύμφωνα με τους οποίους τα μυστηριώδη αυτά κλάσματα του Θεού μπορούν να ταξινομηθούν: Σύμφωνα με τη συμπαντική αποστολή, αναλόγως της επιτυχίας τους στην ενοίκηση ενός συγκεκριμένου θνητού, ή ακόμη, αναλόγως της φυλετικής προέλευσης των υποψήφιων για συγχώνευση θνητών.

3. Η ΕΣΤΙΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΩΝ ΣΤΟΝ ΔΙΒΙΝΙΝΚΤΟΝ

107:3.1 (1179.4) Όλες οι συμπαντικές δραστηριότητες που σχετίζονται με την αποστολή, τη διαχείριση, την διεύθυνση, και την επιστροφή των Ελεγκτών Μυστηρίου από υπηρεσία σε όλα τα επτά υπερσύμπαντα φαίνονται να επικεντρώνονται στην ιερή σφαίρα του Διβίνινκτον. Εξ όσων γνωρίζω, κανείς εκτός των Προσαρμοστών και των άλλων οντοτήτων του Πατέρα δεν έχει υπάρξει σ’ αυτή τη σφαίρα. Φαίνεται πιθανό ότι πολυάριθμες, μη αποκαλυφθείσες προ-ατομικές οντότητες μοιράζονται τον Διβίνινκτον, σαν πλανήτη-πατρίδα με τους Προσαρμοστές. Εικάζουμε ότι οι συντροφικές αυτές οντότητες μπορεί κατά κάποιο τρόπο να συνδέονται με την παρούσα και τη μελλοντική λειτουργία των Ελεγκτών Μυστηρίου. Αλλά στην πραγματικότητα δεν το γνωρίζουμε.

107:3.2 (1179.5) Όταν οι Προσαρμοστές Σκέψης επιστρέφουν στον Πατέρα, γυρίζουν πίσω στον κόσμο της υποτιθέμενης προέλευσής τους, τον Διβίνινκτον. Και πιθανόν, ως μέρος της εμπειρίας αυτής, υπάρχει ουσιαστική επαφή με την Παραδείσια προσωπικότητα του Πατέρα, όπως επίσης και με την εξειδικευμένη εκδήλωση της θειότητας του Πατέρα η οποία αναφέρεται ότι βρίσκεται σ’ αυτή την μυστική σφαίρα.

107:3.3 (1179.6) Αν και γνωρίζουμε κάτι για όλες τις επτά μυστικές σφαίρες του Παραδείσου, γνωρίζουμε λιγότερα για τον Διβίνινκτον απ’ όσα για τις άλλες. Οι υπάρξεις των υψηλών πνευματικών τάξεων λαμβάνουν τρεις μόνο θείες προσταγές και αυτές είναι:

107:3.4 (1179.7) 1. Πάντοτε να δείχνουν τον προσήκοντα σεβασμό στην εμπειρία και τα χαρίσματα των αρχαιοτέρων και ανωτέρων τους.

107:3.5 (1179.8) 2. Πάντοτε να λαμβάνουν υπ’ όψιν τους περιορισμούς και την απειρία των νεωτέρων και υποδεεστέρων τους.

107:3.6 (1179.9) 3. Ποτέ να μην επιχειρήσουν προσεδάφιση στις ακτές του Διβίνινκτον.

107:3.7 (1179.10) Έχω συχνά σκεφθεί ότι θα ήταν εντελώς άχρηστο για μένα να πάω στον Διβίνινκτον. Θα ήμουν, πιθανόν, ανίκανος να δω οποιαδήποτε από τις υπάρξεις που κατοικούν εκεί, εκτός τέτοιων όπως οι Εξατομικευμένοι Προσαρμοστές, και τους έχω δει αλλού. Είμαι πολύ βέβαιος ότι δεν υπάρχει τίποτα στον Διβίνινκτον πραγματικής αξίας, ή ωφελιμότητας για μένα, τίποτα ουσιαστικό για την ανάπτυξη και την εξέλιξή μου, διαφορετικά δεν θα μου είχε απαγορευθεί να πάω εκεί.

107:3.8 (1180.1) Εφ’ όσον μπορούμε να μάθουμε λίγα, ή μηδέν για τη φύση και την προέλευση των Προσαρμοστών από τον Διβίνινκτον, είμαστε υποχρεωμένοι να συγκεντρώσουμε πληροφορίες από χίλιες και μία διαφορετικές πηγές, και είναι αναγκαίο να συναθροίσουμε, να συνδέσουμε, και να συσχετίσουμε αυτά τα συσσωρευμένα δεδομένα έτσι ώστε τέτοια γνώση να μπορεί να είναι κατατοπιστική.

107:3.9 (1180.2) Η ανδρεία και η σύνεση που επιδεικνύεται από τους Προσαρμοστές Σκέψης δηλοί ότι έχουν υποστεί μία εκπαίδευση τρομακτικής έκτασης και εμβέλειας. Εφ’ όσον δεν είναι προσωπικότητες, η εκπαίδευση αυτή πρέπει να έχει παρασχεθεί στα εκπαιδευτικά ιδρύματα του Διβίνινκτον. Οι μοναδικοί Εξατομικευμένοι Προσαρμοστές αποτελούν αναμφίβολα το προσωπικό των εκπαιδευτικών σχολών του Διβίνινκτον. Και πραγματικά γνωρίζουμε ότι σ’ αυτό το κεντρικό, εποπτικό σώμα προΐσταται ο επί του παρόντος Εξατομικευμένος Προσαρμοστής του πρώτου Παραδείσιου Υιού της τάξης των Μιχαήλ, για να ολοκληρώσει την επτάπτυχη απονομή του στις φυλές και τους λαούς των κόσμων του σύμπαντός του.

107:3.10 (1180.3) Γνωρίζουμε πράγματι ελάχιστα πάνω στους μη-εξατομικευμένους Προσαρμοστές. Ερχόμαστε σε επαφή και επικοινωνούμε μόνο με τις εξατομικευμένες τάξεις. Αυτοί βαπτίζονται στον Διβίνινκτον και είναι πάντα γνωστοί με το όνομα και όχι με τον αριθμό τους. Οι Εξατομικευμένοι Προσαρμοστές διαμένουν πάντα στον Διβίνινκτον. Αυτή η ιερή σφαίρα είναι η πατρίδα τους. Φεύγουν από την κατοικία αυτή μόνο σύμφωνα με το θέλημα του Πατέρα του Σύμπαντος. Ελάχιστοι βρίσκονται στους χώρους των τοπικών συμπάντων, αλλά μεγαλύτεροι αριθμοί είναι παρόντες στο κεντρικό σύμπαν.

4. Η ΦΥΣΗ ΚΑΙ Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΩΝ

107:4.1 (1180.4) Το να πούμε ότι ένας Προσαρμοστής της Σκέψης είναι θείος, σημαίνει απλά να αναγνωρίσουμε τη φύση της προέλευσής του. Είναι εξαιρετικά πιθανό ότι μία τέλεια καθαρότητα του θείου περιλαμβάνει την ουσία του δυναμικού όλων των χαρακτηριστικών της Θεότητας τα οποία μπορούν να χωρέσουν μέσα σ’ ένα τέτοιο κλάσμα της απόλυτης ουσίας της συμπαντικής παρουσίας του αιώνιου και άπειρου Πατέρα του Παραδείσου.

107:4.2 (1180.5) Η πραγματική απαρχή του Προσαρμοστή πρέπει να είναι άπειρη και, πριν την συγχώνευση με την αθάνατη ψυχή ενός εξελισσόμενου θνητού, η ύπαρξη του Προσαρμοστή πρέπει να αγγίζει το απόλυτο. Οι Προσαρμοστές δεν είναι απόλυτοι με τη συμπαντική έννοια, με την έννοια της Θεότητας, αλλά είναι πιθανόν πραγματικά απόλυτοι μέσα στις δυνατότητες της κλασματικής τους φύσης. Είναι περιορισμένοι ως προς τη συμπαντικότητα, αλλά όχι ως προς τη φύση. Είναι περιορισμένοι ως προς την επέκταση, αλλά ως προς την ένταση των εννοιών, των αξιών και της πραγματικότητας είναι απόλυτοι. Για το λόγο αυτό, πολλές φορές ονομάζουμε τα θεία δώρα ως τα περιορισμένα απόλυτα κλάσματα του Πατέρα.

107:4.3 (1180.6) Ουδείς Προσαρμοστής απίστησε ποτέ απέναντι στον Πατέρα του Παραδείσου. Οι κατώτερες τάξεις των εξατομικευμένων πλασμάτων μπορεί, ορισμένες φορές, να πρέπει να αντιμάχονται άπιστους συντρόφους, αλλά ποτέ οι Προσαρμοστές. Είναι υπέρτατοι και αλάθητοι στην ουράνια σφαίρα τους της υπηρεσίας επί των πλασμάτων και της συμπαντικής λειτουργίας.

107:4.4 (1180.7) Οι Μη-εξατομικευμένοι Προσαρμοστές είναι ορατοί μόνο από τους Εξατομικευμένους Προσαρμοστές. Η τάξη μου, των Μοναχικών Αγγελιαφόρων, μαζί με τα Εμπνευσμένα Πνεύματα της Τριάδας, μπορούν να ανιχνεύσουν την παρουσία των Προσαρμοστών μέσω πνευματικών αντιδραστικών φαινομένων. Ακόμη και τα σεραφείμ μπορούν, ορισμένες φορές, να διακρίνουν την πνευματική φωτοβολία που υποτίθεται ότι συνδέεται με την παρουσία των Ελεγκτών στον υλικό νου των ανθρώπων. Ουδείς από εμάς, όμως, μπορεί στ’ αλήθεια να διακρίνει την πραγματική παρουσία των Προσαρμοστών, όχι πριν εξατομικευθούν, αν και οι φύσεις τους μπορούν να γίνουν αντιληπτές στην ένωση με τις συγχωνευθείσες προσωπικότητες των ανερχομένων θνητών από τους εξελικτικούς κόσμους. Η συμπαντική αορατότητα των Προσαρμοστών σαφώς υποδηλώνει την υψηλή και αποκλειστική θεία προέλευση και φύση τους.

107:4.5 (1181.1) Υπάρχει ένα χαρακτηριστικό φως, μία πνευματική φωτοβολία, η οποία συνοδεύει την θεία αυτή παρουσία και που έχει γενικά συνδεθεί με τους Προσαρμοστές Σκέψης. Στο σύμπαν του Νέβαδον η Παραδείσια αυτή φωτοβολία είναι ευρύτατα γνωστή ως το «καθοδηγητικό φως». Στην Ουβέρσα αποκαλείται «το φως της ζωής.» Στην Ουράντια το φαινόμενο αυτό έχει αναφερθεί ορισμένες φορές ως «το αληθές φως που φωτίζει κάθε άνθρωπο ο οποίος έρχεται στον κόσμο.»

107:4.6 (1181.2) Σε όλα τα πλάσματα που έφθασαν στον Πατέρα του Σύμπαντος οι Εξατομικευμένοι Προσαρμοστές Σκέψης είναι ορατοί. Οι Προσαρμοστές όλων των σταδίων, μαζί με άλλες υπάρξεις, οντότητες, πνεύματα, προσωπικότητες και πνευματικές εκδηλώσεις, είναι πάντα ευδιάκριτοι στις Υπέρτατες αυτές Προσωπικότητες-Δημιουργούς, οι οποίες προέρχονται από τις Θεότητες του Παραδείσου και προεδρεύουν στις μείζονες κυβερνήσεις του μεγάλου σύμπαντος.

107:4.7 (1181.3) Μπορείτε πραγματικά να αντιληφθείτε την αληθινή σημασία της ενοίκησης του Προσαρμοστή; Μπορείτε πραγματικά να εμβαθύνετε στο τι σημαίνει το να έχετε ένα απόλυτο κλάσμα της απόλυτης και άπειρης Θεότητας, του Συμπαντικού Πατέρα, να σας ενοικεί και να συγχωνεύεται με την πεπερασμένες θνητές σας φύσεις; Όταν ένας θνητός άνθρωπος συγχωνεύεται με ένα πραγματικό κλάσμα της υπαρξιακής Αιτίας του συνόλου του κόσμου, δεν μπορεί ποτέ να τεθεί όριο στο πεπρωμένο μιας τέτοιας άνευ προηγουμένου και πέραν της φαντασίας συνεργασίας. Στην αιωνιότητα, ο άνθρωπος θα ανακαλύπτει όχι μόνο το άπειρο της αντικειμενικής Θεότητας, αλλά επίσης την ατέλειωτη δυνατότητα του υποκειμενικού κλάσματος αυτού του ίδιου του Θεού. Πάντοτε ο Προσαρμοστής θα αποκαλύπτει στη θνητή προσωπικότητα το θαύμα του Θεού, και ποτέ δεν μπορεί η ουράνια αυτή αποκάλυψη να τερματισθεί, αφού ο Προσαρμοστής είναι εκ Θεού και ως Θεός για τον θνητό άνθρωπο.

5. Η ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΗ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΩΝ

107:5.1 (1181.4) Οι Εξελικτικοί θνητοί τείνουν να αντιμετωπίζουν το νου ως μία κοσμική μεσολάβηση μεταξύ του πνεύματος και της ύλης, διότι αυτή είναι πράγματι η κύρια λειτουργία του νου, όπως διακρίνεται από εσάς. Γι’ αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο για τους ανθρώπους να αντιληφθούν ότι οι Προσαρμοστές Σκέψης διαθέτουν διάνοιες, αφού οι Προσαρμοστές είναι κατατμήσεις του Θεού σ’ ένα απόλυτο επίπεδο πραγματικότητας, το οποίο δεν είναι μόνο προ-προσωπικό, αλλά προϋπάρχει επίσης του συνόλου της ενεργειακής και πνευματικής απόκλισης. Σε ένα μονιστικό επίπεδο που προϋπήρχε της ενεργειακής και πνευματικής διαφοροποίησης, δεν θα μπορούσε να υπάρχει μεσολαβητική λειτουργία του νου, εφ’ όσον δεν υπήρχαν αποκλίσεις προς διαμεσολάβηση.

107:5.2 (1181.5) Αφού οι Προσαρμοστές μπορούν να σχεδιάζουν, να εργάζονται και να αγαπούν πρέπει να διαθέτουν δυνάμεις ατομικότητας, οι οποίες συνυπάρχουν με το νου. Διαθέτουν απεριόριστη ικανότητα να επικοινωνούν μεταξύ τους, δηλαδή, όλες οι μορφές των Ελεγκτών πάνω από τις αρχικές, ή παρθενικές ομάδες. Όσον αφορά στη φύση και τους σκοπούς της ενδοεπικοινωνίας τους, ελάχιστα μπορούμε να αποκαλύψουμε, διότι δεν γνωρίζουμε. Και γνωρίζουμε, επιπλέον, ότι πρέπει να διαθέτουν νου, διαφορετικά δεν θα μπορούσαν να εξατομικευθούν.

107:5.3 (1181.6) Η διανοητική ικανότητα των Προσαρμοστών Σκέψης μοιάζει με τη διανοητική ικανότητα του Συμπαντικού Πατέρα και του Αιώνιου Υιού – αυτή η οποία είναι προγονική στις διάνοιες του Συνδεδεμένου Δρώντος.

107:5.4 (1181.7) Ο τύπος του νου ο οποίος αποδίδεται σ’ έναν Προσαρμοστή πρέπει να είναι παρόμοιος με το διανοητικό δώρο πολυάριθμων άλλων τάξεων προ-προσωπικών οντοτήτων, οι οποίες με τον ίδιο πιθανόν τρόπο προέρχονται από την Πρώτη Πηγή και Κέντρο. Παρά το ότι πολλές από τις τάξεις αυτές δεν έχουν αποκαλυφθεί στην Ουράντια, εμφανίζουν όλες διανοητικές ιδιότητες. Είναι επίσης δυνατόν γι’ αυτές τις εξατομικεύσεις της πρωταρχικής Θεότητας να ενοποιούνται με πολυάριθμους εξελισσόμενους τύπους μη-θνητών υπάρξεων, ακόμη και με ένα περιορισμένο αριθμό μη-εξελικτικών υπάρξεων, οι οποίες ανέπτυξαν την ικανότητα για συγχώνευση με τέτοια Θεία κλάσματα.

107:5.5 (1182.1) Όταν ένας Προσαρμοστής Σκέψης συγχωνεύεται με την εξελισσόμενη, αθάνατη μοροντιανή ψυχή του επιζώντος ανθρώπου, ο νους του Προσαρμοστή μπορεί μόνο να αναγνωρισθεί ως σταθερός πέραν του νου του πλάσματος, μέχρις ότου ο ανερχόμενος θνητός φθάσει στα πνευματικά επίπεδα της συμπαντικής προόδου.

107:5.6 (1182.2) Μόλις φθάσουν τα επίπεδα των τελικιστών της ανοδικής εμπειρίας, τα πνεύματα αυτά του έκτου σταδίου φαίνονται ότι μετουσιώνουν κάποιο διανοητικό παράγοντα, ο οποίος αντιπροσωπεύει μία ένωση ορισμένων φάσεων των διανοιών του θνητού και του Προσαρμοστή, που είχε προηγούμενα λειτουργήσει ως σύνδεσμος μεταξύ της θείας και της ανθρώπινης φάσης τέτοιων ανερχομένων προσωπικοτήτων. Η εμπειρική αυτή διανοητική ιδιότητα πιθανόν «υπερτεροποιεί» και στη συνέχεια αυξάνει το εμπειρικό χάρισμα της εξελικτικής Θεότητας – του Υπέρτατου Όντος.

6. ΟΙ ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΕΣ ΩΣ ΑΜΙΓΗ ΠΝΕΥΜΑΤΑ

107:6.1 (1182.3) Καθώς οι Προσαρμοστές της Σκέψης απαντώνται στην εμπειρία των πλασμάτων, αποκαλύπτουν την παρουσία και την καθοδήγηση μιας πνευματικής επίδρασης. Ο Προσαρμοστής είναι πράγματι πνεύμα, αληθινό πνεύμα, αλλά ένα πνεύμα «συν.» Δεν καταφέραμε ποτέ να ταξινομήσουμε ικανοποιητικά τους Ελεγκτές των Μυστηρίων. Το μόνο που μπορεί να ειπωθεί με βεβαιότητα γι’ αυτούς είναι ότι πράγματι μοιάζουν με τον Θεό.

107:6.2 (1182.4) Ο Προσαρμοστής είναι η δυνατότητα αιωνιότητας του ανθρώπου. Ο άνθρωπος είναι η δυνατότητα προσωπικότητας του Προσαρμοστή. Οι εξατομικευμένοι Προσαρμοστές σας εργάζονται για να σας πνευματοποιήσουν με την ελπίδα της αιωνιοποίησης της προσωρινή σας ταυτότητας. Οι Προσαρμοστές είναι διαποτισμένοι με την ωραία και αυτό-απονεμόμενη αγάπη του Πατέρα των πνευμάτων. Αληθινά και θεία σας αγαπούν. Είναι οι φυλακισμένοι της ελπίδας του πνεύματος, περιορισμένοι μέσα στις διάνοιες των ανθρώπων. Λαχταρούν την επίτευξη της θειότητας από τις θνητές σας διάνοιες, να μπορέσει τερματισθεί η μοναξιά τους, να μπορέσουν να απελευθερωθούν μαζί σας από τους περιορισμούς της υλικής περιβολής και τα ενδύματα του χρόνου.

107:6.3 (1182.5) Ο δρόμος σας προς τον Παράδεισο είναι ο δρόμος της πνευματικής κατάκτησης και η φύση του Προσαρμοστή πιστά θα ξεδιπλώσει την αποκάλυψη της πνευματικής φύσης του Πατέρα του Σύμπαντος. Πέραν της προς τον Παράδεισο ανάβασης και στα μετά-τελικιστικά στάδια της αιώνιας πορείας, ο Προσαρμοστής ίσως μπορέσει να επικοινωνήσει με τον κάποτε ανθρώπινης υπόστασης σύντροφό του σε μία άλλη, εκτός της πνευματικής, λειτουργία. Η ανάβαση προς τον Παράδεισο, όμως, και η πορεία των τελικιστών συνιστούν τη σχέση μεταξύ του γνωρίζοντος τον Θεό πνευματοποιημένου θνητού και της πνευματικής λειτουργίας του αποκαλύπτοντος τον θεό Προσαρμοστή.

107:6.4 (1182.6) Γνωρίζουμε ότι οι Προσαρμοστές της Σκέψης είναι πνεύματα, αμιγή πνεύματα, πιθανόν απόλυτα πνεύματα. Ο Προσαρμοστής, ωστόσο, πρέπει επίσης να είναι κάτι περισσότερο από μία αποκλειστικά πνευματική πραγματικότητα. Πέραν της εικαζόμενης διανοητικής ικανότητας, στοιχεία αμιγούς ενέργειας είναι επίσης παρόντα. Αν θυμηθείτε ότι ο θεός είναι η απαρχή της αμιγούς ενέργειας και του αμιγούς πνεύματος, δεν θα είναι δύσκολο να αντιληφθείτε ότι τα κλάσματά του θα ήταν και τα δύο. Είναι γεγονός ότι οι Προσαρμοστές διασχίζουν το διάστημα πάνω στα ακαριαία και συμπαντικά βαρυτικά κυκλώματα της Νήσου του Παραδείσου.

107:6.5 (1182.7) Το ότι οι Ελεγκτές Μυστηρίου είναι με τον τρόπο αυτό συνδεδεμένοι με τα υλικά κυκλώματα του σύμπαντος των συμπάντων, είναι, πράγματι, αινιγματικό. Παραμένει, όμως, γεγονός ότι πετούν σαν αστραπή σ’ ολόκληρο το μέγα σύμπαν πάνω στα κυκλώματα υλικής βαρύτητας. Είναι απολύτως πιθανόν ότι μπορούν ακόμη και να διαπεράσουν τα επίπεδα του εξώτερου διαστήματος. Θα μπορούσαν, σίγουρα, να ακολουθήσουν την βαρυτική παρουσία του Παραδείσου μέσα στις περιοχές αυτές, και, παρά το ότι η τάξη της προσωπικότητάς μου μπορεί να διασχίσει τα διανοητικά κυκλώματα του Συνδεδεμένου Δρώντος, επίσης πέραν των ορίων του μεγάλου σύμπαντος, δεν βεβαιωθήκαμε ποτέ ότι ανιχνεύσαμε την παρουσία των Προσαρμοστών στις αχαρτογράφητες περιοχές του εξώτερου διαστήματος.

107:6.6 (1183.1) Επιπλέον, ενώ οι Προσαρμοστές χρησιμοποιούν τα κυκλώματα υλικής βαρύτητας, δεν εξαρτώνται από αυτά, όπως η υλική δημιουργία. Οι Προσαρμοστές είναι κλάσματα του προπάτορα της βαρύτητας, όχι επακόλουθα της βαρύτητας. Έχουν τμηματοποιηθεί σ’ ένα συμπαντικό επίπεδο ύπαρξης, το οποίο υποθετικά προηγείται της εμφάνισης της βαρύτητας.

107:6.7 (1183.2) Οι Προσαρμοστές Σκέψης δεν έχουν ανάπαυση από τη στιγμή της απονομής τους μέχρι την ημέρα της αποδέσμευσής τους, που θα ξεκινήσουν για τον Διβίνινκτον, κατόπιν του φυσικού θανάτου των θνητών τους υποκειμένων. Και εκείνοι των οποίων οι υποκείμενοι δεν περνούν από τις πύλες του φυσικού θανάτου, δεν βιώνουν ούτε αυτή την προσωρινή ανάπαυλα. Οι Προσαρμοστές Σκέψης δεν χρειάζονται πρόσληψη ενέργειας. Είναι η ενέργεια, ενέργεια της ύψιστης και πλέον θείας τάξης.

7. ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ

107:7.1 (1183.3) Οι Προσαρμοστές Σκέψης δεν είναι προσωπικότητες, είναι, όμως, αληθινές οντότητες. Είναι πραγματικά και τέλεια εξατομικευμένοι, αν και ποτέ, όσο ενοικούν τους θνητούς, δεν προσωποποιούνται πραγματικά. Οι Προσαρμοστές Σκέψης δεν είναι αληθείς προσωπικότητες, αλλά είναι γνήσιες πραγματικότητες, πραγματικότητες της πλέον αμιγούς τάξης που είναι γνωστή στο σύμπαν των συμπάντων – είναι η θεία παρουσία. Αν και όχι προσωπικά, τα θαυμάσια αυτά θραύσματα του Πατέρα αναφέρονται κοινώς ως υπάρξεις και ορισμένες φορές, εν όψει των πνευματικών φάσεων της παρούσης υπηρεσίας τους στους θνητούς, ως πνευματικές οντότητες.

107:7.2 (1183.4) Αν οι Προσαρμοστές Σκέψης δεν είναι προσωπικότητες, οι οποίες διαθέτουν το προνόμιο της ελεύθερης βούλησης και τη δύναμη της επιλογής, πώς τότε μπορούν να επιλέγουν θνητούς υποκείμενους και εθελοντικά να ενοικούν τα πλάσματα αυτά των εξελικτικών κόσμων; Αυτό είναι ένα ερώτημα που εύκολα ερωτάται, αλλά πιθανότατα καμία ύπαρξη στο σύμπαν των συμπάντων δεν έχει βρει ποτέ την ακριβή απάντηση. Ακόμα και η δική μου τάξη προσωπικότητάς, οι Μοναχικοί Αγγελιαφόροι, δεν κατανοεί πλήρως το χάρισμα της βούλησης, της επιλογής και της αγάπης σε οντότητες οι οποίες δεν είναι προσωπικές.

107:7.3 (1183.5) Έχουμε συχνά σκεφθεί ότι οι Προσαρμοστές Σκέψης πρέπει να διαθέτουν βούληση σε όλα τα προ-ατομικά επίπεδα επιλογής. Προσφέρονται εθελοντικά να ενοικήσουν ανθρώπινες υπάρξεις, κάνουν σχέδια για την αιώνια πορεία του ανθρώπου, προσαρμόζουν, τροποποιούν και υποκαθιστούν ανάλογα με τις περιστάσεις και οι δραστηριότητες αυτές συνεπάγονται γνήσια βούληση. Νοιώθουν στοργή για τους θνητούς, λειτουργούν σε συμπαντικές κρίσεις, περιμένουν πάντα για να δράσουν αποφασιστικά σύμφωνα με την ανθρώπινη επιλογή και όλα τούτα αποτελούν εξαιρετικά εκούσιες αντιδράσεις. Σε όλες τις καταστάσεις που δεν αφορούν στο χώρο της ανθρώπινης βούλησης, αναντίρρητα επιδεικνύουν μία συμπεριφορά που δηλώνει την άσκηση δυνάμεων υπό κάθε έννοια αντίστοιχων της βούλησης, της μεγιστοποιημένης απόφασης.

107:7.4 (1183.6) Τότε γιατί, αν οι Προσαρμοστές Σκέψης διαθέτουν βούληση, υπηρετούν το θέλημα του ανθρώπου; Πιστεύουμε ότι τούτο συμβαίνει επειδή η βούληση του Προσαρμοστή, αν και απόλυτη κατά φύση, είναι προ-ατομική σε εκδήλωση. Η ανθρώπινη βούληση λειτουργεί στο επίπεδο της προσωπικότητας της συμπαντικής πραγματικότητας και σ’ ολόκληρο τον κόσμο το απρόσωπο, το μη-ατομικό, το υπό-ατομικό και το προ-ατομικό είναι πάντα ευαίσθητο στη βούληση και τις πράξεις της υπάρχουσας προσωπικότητας.

107:7.5 (1183.7) Σ’ ολόκληρη την έκταση ενός σύμπαντος δημιουργημένων υπάρξεων και μη-ατομικών ενεργειών δεν βλέπουμε την επιθυμία, τη βούληση, την επιλογή και την αγάπη να εκδηλώνονται εκτός της προσωπικότητας. Εκτός των Προσαρμοστών και άλλων παρόμοιων οντοτήτων δεν βλέπουμε να λειτουργούν οι ιδιότητες αυτές της προσωπικότητας σε σχέση με απρόσωπες πραγματικότητες. Δεν θα ήταν σωστό να χαρακτηρίσουμε έναν Προσαρμοστή ως υπό-ατομικό, ούτε θα ήταν ορθό να υπαινιχθούμε ότι μία τέτοια οντότητα είναι υπερ-ατομική, θα ήταν όμως απόλυτα θεμιτό να ονομάσουμε μία τέτοια ύπαρξη προ-ατομική.

107:7.6 (1184.1) Στις τάξεις της ύπαρξής μας τα τμήματα αυτά της Θεότητας είναι γνωστά ως τα θεία δώρα. Αναγνωρίζουμε ότι οι Προσαρμοστές είναι θείοι στην προέλευση και ότι συνιστούν την πιθανή απόδειξη και εκδήλωση μιας διασφάλισης εκ μέρους του Συμπαντικού Πατέρα της δυνατότητας μιας άμεσης και απεριόριστης επικοινωνίας με όποιο και με όλα τα υλικά πλάσματα, σ’ όλους τους κυριολεκτικά άπειρους, χώρους κυριαρχίας του και όλα τούτα, απολύτως μακράν της παρουσίας του στις προσωπικότητες των Παραδείσιων Υιών του, ή δια των έμμεσων λειτουργιών του στις προσωπικότητες του Απείρου Πνεύματος.

107:7.7 (1184.2) Δεν υπάρχουν δημιουργημένες υπάρξεις που δεν θα ευχαριστούνταν να φιλοξενήσουν τους Ελεγκτές των Μυστηρίων, αλλά καμία τάξη πλασμάτων δεν ενοικείται με τον τρόπο αυτό, εκτός των εξελικτικών αυτόβουλων πλασμάτων του πεπρωμένου των τελικιστών.

107:7.8 (1184.3) [Παρουσιάσθηκε από έναν Μοναχικό Αγγελιαφόρο του Όρβοντον.]