Το Βιβλίο της Ουράντια

Εγγραφο 80

Η ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΩΝ ΑΝΔΙΤΩΝ ΣΤΗΝ ΔΥΣΗ

80:0.1 (889.1) ΠΑΡΟΤΙ ο Ευρωπαίος κυανός άνθρωπος δεν δημιούργησε ο ίδιος ένα μεγάλο ανθρωπιστικό πολιτισμό, εν τούτοις παρέσχε την βιολογική βάση η οποία, όταν οι Αδαμοποιημένοι γόνοι του αναμίχθηκαν με τους μεταγενέστερους Ανδίτες εισβολείς, δημιούργησε μία από τις ισχυρότερες γενιές για την επίτευξη επιθετικού πολιτισμού, που εμφανίσθηκαν ποτέ στην Ουράντια, από την εποχή της ιώδους φυλής και των Ανδιτών διαδόχων τους.

80:0.2 (889.2) Οι σύγχρονοι λευκοί άνθρωποι ενσωματώνουν τους επιζήσαντες γόνους της Αδαμικής γενεάς οι οποίοι επιμείχθηκαν με τις φυλές Σάνγικ, ορισμένους ερυθρούς και κίτρινους, αλλά κυρίως με τους κυανούς. Υπάρχει ένα σημαντικό ποσοστό γνήσιου Ανδονικού γένους σε όλες τις λευκές φυλές και ένα ακόμη μεγαλύτερο από τη γενιά των πρώτων Νοδιτών.

1. ΟΙ ΑΔΑΜΙΤΕΣ ΕΙΣΕΡΧΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

80:1.1 (889.3) Προτού οι τελευταίοι Ανδίτες εκδιωχθούν από την κοιλάδα του Ευφράτη, πολλοί από τους αδελφούς τους είχαν εισβάλλει στην Ευρώπη ως τυχοδιώκτες, δάσκαλοι, έμποροι και πολεμιστές. Κατά τις πρώιμες εποχές της ιώδους φυλής, η μεσογειακή λεκάνη προστατευόταν από τον ισθμό του Γιβραλτάρ και τη Σικελική γέφυρα ξηράς. Ένα μέρος του πρωταρχικού θαλάσσιου εμπορίου των ανθρώπων ιδρύθηκε σε αυτές τις εσωτερικές λίμνες, όπου οι κυανοί άνθρωποι από το βορρά και οι Σαχάριοι από τον νότο συνάντησαν τους Νοδίτες και τους Αδαμίτες από την ανατολή.

80:1.2 (889.4) Στην ανατολική τάφρο της Μεσογείου οι Νοδίτες είχαν ιδρύσει έναν από τους πλέον εκτεταμένους πολιτισμούς και από τα κέντρα αυτά είχαν κάπως εισχωρήσει λίγο στη νότια Ευρώπη, αλλά περισσότερο στη βόρεια Αφρική. Οι ευρυκέφαλοι Σύριοι Νοδίτες-Ανδονίτες από πολύ νωρίς εισήγαγαν την κεραμική και τη γεωργία στα πλαίσια των οικισμών τους στο αργά ανερχόμενο δέλτα του Νείλου. Εισήγαγαν επίσης πρόβατα, κατσίκες, βοοειδή και άλλα οικόσιτα ζώα και έφεραν πολύ βελτιωμένες μεθόδους μεταλλουργίας, με τη Συρία να αποτελεί τότε το κέντρο αυτής της δραστηριότητας.

80:1.3 (889.5) Για περισσότερα από τριάντα χιλιάδες χρόνια η Αίγυπτος δεχόταν ένα σταθερό ρεύμα Μεσοποτάμιων, που έφεραν μαζί τους τις τέχνες και τον πολιτισμό τους για να εμπλουτίσουν τις τέχνες και τον πολιτισμό της κοιλάδας του Νείλου. Η είσοδος, όμως, μεγάλων αριθμών από τους πληθυσμούς της Σαχάρα εκφύλισε τον πρώιμο πολιτισμό κατά μήκος του Νείλου και έτσι η Αίγυπτος έφθασε στο χαμηλότερο πολιτισμικό της επίπεδο περίπου δέκα πέντε χιλιάδες χρόνια πριν.

80:1.4 (889.6) Κατά τους πρώτους, όμως, χρόνους, ελάχιστα μπορούσαν να καθυστερήσουν την προς δυσμάς μετανάστευση των Αδαμιτών. Η Σαχάρα ήταν ένας ανοικτός βοσκότοπος που είχε κατακλυσθεί από βοσκούς και γεωργούς. Αυτοί οι Σαχάριοι ουδέποτε ασχολήθηκαν με τις κατασκευές, ούτε έκτιζαν πόλεις. Ήταν μια ίντιγκο-μαύρη φυλή η οποία έφερε πολύ μεγάλο ποσοστό γόνων από τις αφανισμένες πράσινες και πορτοκαλί φυλές. Ωστόσο δέχθηκαν μια πολύ περιορισμένη ποσότητα της ιώδους κληρονομιάς, προτού η ανύψωση της ξηράς και η αλλαγή της πορείας των φορτωμένων με νερό ανέμων διασκορπίσουν τα κατάλοιπα αυτού του ακμάζοντος και ειρηνικού πολιτισμού.

80:1.5 (890.1) Το αίμα του Αδάμ το μοιράσθηκαν οι περισσότερες ανθρώπινες φυλές, ορισμένες, όμως, εξασφάλισαν περισσότερο από άλλες. Οι μικτές φυλές της Ινδίας και οι περισσότερο σκούροι πληθυσμοί της Αφρικής δεν ήσαν ελκυστικοί για τους Αδαμίτες. Θα μπορούσαν, οι Αδαμίτες, να είχαν επιμειχθεί απεριόριστα με τον ερυθρό άνθρωπο, αν αυτός δεν είχε εκδιωχθεί μακριά, στην Αμερική, ενώ αντιμετώπιζαν ευνοϊκά τον κίτρινο άνθρωπο, ο οποίος, όμως, ήταν επίσης δυσπρόσιτος στη μακρινή Ασία. Έτσι λοιπόν, όταν υποκινούνταν είτε από τυχοδιωκτική διάθεση, είτε από αλτρουισμό, ή, όταν εκδιώχθηκαν από την κοιλάδα του Ευφράτη, πολύ φυσικά επέλεξαν την ένωση με τις κυανές φυλές της Ευρώπης.

80:1.6 (890.2) Οι κυανοί άνθρωποι, κυρίαρχοι τότε στην Ευρώπη, δεν είχαν θρησκευτικές πρακτικές που να ήταν απωθητικές για τους πρώτους Αδαμίτες που μετανάστευσαν, ενώ υπήρξε μεγάλη σεξουαλική έλξη μεταξύ της ιώδους και της κυανής φυλής. Οι καλύτεροι των κυανών ανθρώπων θεωρούσαν μεγάλη τιμή το να τους επιτραπεί να ζευγαρώσουν με τους Αδαμίτες. Ο κάθε κυανός άνδρας διατηρούσε τη φιλοδοξία του να γίνει τόσο ικανός και φιλότεχνος, ώστε να κερδίσει την αγάπη κάποιας γυναίκας από τους Αδαμίτες, ενώ αποτελούσε τη υψηλότερη προσδοκία μιας ανώτερης κυανής γυναίκας το να γίνει αποδέκτης της προσοχής ενός Αδαμίτη.

80:1.7 (890.3) Σιγά-σιγά, οι μεταναστεύοντες αυτοί υιοί της Εδέμ ενώθηκαν με τους ανώτερους τύπους της κυανής φυλής, αναζωογονώντας τις πολιτισμικές τους πρακτικές, αφανίζοντας, ταυτόχρονα, τους καθυστερημένους γόνους της γενιάς του Νεάντερταλ. Η τεχνική αυτή της ανάμιξης των φυλών, συνδυασμένη με την εξαφάνιση κατώτερων γόνων, δημιούργησε μια δωδεκάδα ισχυρότερων και προοδευτικότερων ομάδων των ανώτερων κυανών ανθρώπων, μια από τις οποίες έχετε ονομάσει Κρο-Μανιόν.

80:1.8 (890.4) Για αυτούς, αλλά και για άλλους λόγους, που ούτε ο ελάχιστος από αυτούς δεν αφορά σε καλύτερες μεταναστευτικές πορείες, τα πρώτα κύματα του πολιτισμού της Μεσοποταμίας πήγαν σχεδόν αποκλειστικά, στην Ευρώπη. Και ήταν οι συνθήκες αυτές που καθόρισαν τους προγόνους του σύγχρονου Ευρωπαϊκού πολιτισμού.

2. ΚΛΙΜΑΤΟΛΟΓΙΚΕΣ ΚΑΙ ΓΕΩΛΟΓΙΚΕΣ ΜΕΤΑΒΟΛΕΣ

80:2.1 (890.5) Η πρώιμη εξάπλωση της ιώδους φυλής στην Ευρώπη διακόπηκε από ορισμένες, μάλλον αιφνίδιες, κλιματολογικές και γεωλογικές αλλαγές. Με την υποχώρηση των παγετώνων του βορρά, οι φορτωμένοι με νερό άνεμοι από τη δύση μετακινήθηκαν προς τα βόρεια, μεταβάλλοντας σταδιακά τους απέραντους ανοικτούς βοσκότοπους της Σαχάρα σε άγονη έρημο. Αυτή η ξηρασία διασκόρπισε τους μικρόσωμους, σκουρόχρωμους, με μαύρα μάτια, δολιχοκέφαλους κατοίκους του μεγάλου υψιπέδου της Σαχάρα.

80:2.2 (890.6) Τα καθαρότερα μοβ στοιχεία μετακινήθηκαν προς το νότο, στα δάση της κεντρικής Αφρικής, όπου παρέμειναν από τότε. Οι περισσότερο μεμειγμένες ομάδες διασκορπίσθηκαν προς τρεις κατευθύνσεις: Οι ανώτερες φυλές της δύσης μετανάστευσαν στην Ισπανία και από εκεί στις γειτονικές περιοχές της Ευρώπης, σχηματίζοντας τον πυρήνα των μεταγενέστερων Μεσογειακών δολιχοκέφαλων, μελαχρινών φυλών. Η λιγότερο προοδευτική ομάδα που βρισκόταν στα ανατολικά του υψιπέδου της Σαχάρα μετανάστευσε στην Αραβία και από εκεί, μέσω της βόρειας Μεσοποταμίας και της Ινδίας, στη μακρινή Κεϋλάνη. Η κεντρική ομάδα μετακινήθηκε βόρεια και ανατολικά στην κοιλάδα του Νείλου και στην Παλαιστίνη.

80:2.3 (890.7) Είναι αυτό το δευτερεύον υπόστρωμα των Σάνγικ, που υποδηλοί ένα ορισμένο βαθμό συγγένειας μεταξύ των σύγχρονων πληθυσμών που είναι διασκορπισμένοι από το Ντεκκάν, ως το Ιράν, τη Μεσοποταμία και κατά μήκος και των δύο ακτών της Μεσογείου Θάλασσας.

80:2.4 (890.8) Την εποχή περίπου των κλιματολογικών αυτών αλλαγών στην Αφρική, η Αγγλία διαχωρίστηκε από την ήπειρο και η Δανία αναδύθηκε από τη θάλασσα, ενώ ο ισθμός του Γιβραλτάρ, που προστάτευε τη δυτική λεκάνη της Μεσογείου, υποχώρησε, ως αποτέλεσμα ενός σεισμού, ανυψώνοντας γοργά το επίπεδο της εσωτερικής αυτής λίμνης στο επίπεδο του Ατλαντικού Ωκεανού. Τώρα πλέον η Σικελική γέφυρα της ξηράς καταβυθίσθηκε, σχηματίζοντας μία θάλασσα της Μεσογείου και ενώνοντάς την με τον Ατλαντικό Ωκεανό. Ο φυσικός αυτός κατακλυσμός πλημμύρισε πληθώρα ανθρώπινων οικισμών και επέφερε τη μεγαλύτερη απώλεια ζωών λόγω πλημμύρας σε ολόκληρη την παγκόσμια ιστορία.

80:2.5 (891.1) Η καταβύθιση αυτή της Μεσογειακής λεκάνης σταμάτησε αμέσως τις μετακινήσεις των Αδαμιτών, ενώ η μεγάλη εισροή Σαχάριων τους οδήγησε στο να αναζητήσουν εξόδους για τους αυξανόμενους αριθμούς τους προς τα βόρεια και τα ανατολικά της Εδέμ. Καθώς οι απόγονοι του Αδάμ ταξίδευαν βόρεια από τις κοιλάδες του Τίγρη και του Ευφράτη, συνάντησαν τη φραγή των βουνών και την, τότε, εκτεταμένη Κασπία Θάλασσα. Και για πολλές γενιές, οι Αδαμίτες κυνηγούσαν, έβοσκαν και καλλιεργούσαν τη γη γύρω απ’ τα χωριά τους, που βρίσκονταν σκορπισμένα σ’ ολόκληρο το Τουρκεστάν. Σιγά-σιγά, ο θαυμάσιος αυτός λαός επεξέτεινε τα εδάφη του στην Ευρώπη. Τώρα, όμως, πλέον οι Αδαμίτες εισέρχονται στην Ευρώπη από τα ανατολικά και βρίσκουν τον πολιτισμό του κυανού ανθρώπου χιλιάδες χρόνια πίσω από αυτόν της Ασίας, αφού η περιοχή αυτή δεν είχε σχεδόν καμία επαφή με την Μεσοποταμία.

3. Ο ΚΡΟΜΑΝΟΕΙΔΗΣ ΚΥΑΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

80:3.1 (891.2) Τα αρχαία πολιτισμικά κέντρα του κυανού ανθρώπου βρίσκονταν κατά μήκος των ποταμών της Ευρώπης, αλλά τώρα πλέον, μόνον ο Σομ κυλά στην ίδια κοίτη που ακολουθούσε κατά τις προ των παγετώνων εποχές.

80:3.2 (891.3) Ενώ αναφερόμαστε στον κυανό άνθρωπο ως εκείνον ο οποίος εξαπλώθηκε στην Ευρωπαϊκή ήπειρο, υπήρχε πληθώρα φυλετικών τύπων. Ακόμη και πριν από τριάντα πέντε χιλιάδες χρόνια, οι Ευρωπαϊκές κυανές φυλές αποτελούσαν ήδη έναν εξαιρετικά μεμειγμένο λαό, που έφερε γόνους ερυθρούς αλλά και κίτρινους, ενώ στις ακτές του Ατλαντικού και στις περιοχές της σημερινής Ρωσίας είχε απορροφήσει μία σημαντική ποσότητα Ανδονικού αίματος και προς το νότο βρισκόταν σε επαφή με τους λαούς της Σαχάρα. Θα ήταν, ωστόσο άσκοπο το να προσπαθήσουμε να απαριθμήσουμε τις πολλές φυλετικές ομάδες.

80:3.3 (891.4) Ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός αυτής της πρώιμης μετά-Αδαμικής περιόδου απετέλεσε μια μοναδική ανάμιξη της ενεργητικότητας και της τέχνης των κυανών ανθρώπων με την δημιουργική φαντασία των Αδαμιτών. Οι κυανοί άνθρωποι υπήρξαν μια φυλή με μεγάλη ενεργητικότητα, αλλά έφθειραν, σε μεγάλο βαθμό, την κουλτούρα και την πνευματική κατάσταση των Αδαμιτών. Υπήρξε πολύ δύσκολο για τους τελευταίους να περάσουν τη θρησκεία τους στους Κρομανοειδείς εξ αιτίας της τάσης πάρα πολλών να εξαπατούν και να αποπλανούν τις παρθένες. Για δέκα χιλιάδες χρόνια η θρησκεία στην Ευρώπη βρισκόταν σε παρακμή, συγκρινόμενη με τις εξελίξεις στην Ινδία και την Αίγυπτο.

80:3.4 (891.5) Οι κυανοί άνθρωποι ήσαν απολύτως έντιμοι σε όλες τις συναλλαγές τους και εντελώς απαλλαγμένοι από τη σεξουαλική έκλυση των μεμειγμένων Αδαμιτών. Σέβονταν την παρθενία, εφαρμόζοντας την πολυγαμία μόνον όταν ο πόλεμος προκαλούσε έλλειψη ανδρών.

80:3.5 (891.6) Αυτοί οι Κρο-Μανιόν λαοί ήσαν φυλή γενναία και διορατική. Διατηρούσαν ένα αποτελεσματικό σύστημα εκπαίδευσης των παιδιών. Στο έργο αυτό συμμετείχαν και οι δύο γονείς, και οι υπηρεσίες των μεγαλύτερων παιδιών αξιοποιούνταν πλήρως. Κάθε παιδί εκπαιδευόταν προσεκτικά στη φροντίδα των σπηλαίων, στην τέχνη, και στην κατασκευή τσακμακόπετρας. Από πολύ μικρή ηλικία οι γυναίκες εξοικειώνονταν με την οικοκυρική τέχνη και την πρώιμη γεωργία, ενώ οι άνδρες ήσαν επιδέξιοι κυνηγοί και θαρραλέοι πολεμιστές.

80:3.6 (891.7) Οι κυανοί άνθρωποι ήσαν κυνηγοί, ψαράδες, και συλλέκτες τροφής. Ήσαν επιδέξιοι ναυπηγοί. Έφτιαχναν πέτρινα τσεκούρια, έκοβαν δένδρα, οικοδομούσαν μεγάλες καλύβες, εν μέρει κάτω από το έδαφος και με σκεπές από δέρματα. Και υπάρχουν λαοί που ακόμη κτίζουν παρόμοιες καλύβες στην Σιβηρία. Οι νότιοι Κρο-Μανιόν γενικά ζούσαν σε σπηλιές και φυσικά κοιλώματα.

80:3.7 (892.1) Δεν ήταν ασύνηθες, μέσα στις παγωνιές του χειμώνα, οι φύλακές τους, που έστεκαν νυχτερινή σκοπιά μπροστά στις εισόδους των σπηλαίων, να πεθαίνουν από το κρύο. Είχαν θάρρος, αλλά πάνω απ’ όλα, ήσαν καλλιτέχνες. Η Αδαμική επιμειξία επιτάχυνε ξαφνικά τη δημιουργική φαντασία. Το απόγειο της τέχνης του κυανού ανθρώπου ήταν πριν περίπου δέκα πέντε χιλιάδες χρόνια, πριν από την εποχή κατά την οποία οι φυλές σκουρότερου δέρματος ήλθαν στο βορρά από την Αφρική μέσω της Ισπανίας.

80:3.8 (892.2) Δέκα πέντε, περίπου, χιλιάδες χρόνια πριν, τα δάση των Άλπεων ήσαν πάρα πολύ εκτεταμένα. Οι Ευρωπαίοι κυνηγοί οδηγούνταν στις κοιλάδες των ποταμών και στις ακτές από τον ίδιο κλιματολογικό πειθαναγκασμό ο οποίος μετέτρεψε τους μακάριους κυνηγότοπους του κόσμου σε στεγνές και άγονες ερήμους. Καθώς οι το ανεμοβρόχι άλλαζε πορεία προς το βορρά, οι μεγάλοι, ανοικτοί βοσκότοποι της Ευρώπης καλύφθηκαν με δάση. Αυτές οι σημαντικές και σχετικά αιφνίδιες αλλαγές του κλίματος οδήγησαν τις φυλές της Ευρώπης στο να μετατραπούν από κυνηγοί της υπαίθρου σε βοσκούς, και σε κάποιο βαθμό σε αλιείς και καλλιεργητές του εδάφους.

80:3.9 (892.3) Αυτές οι αλλαγές, ενώ είχαν ως αποτέλεσμα πολιτισμική πρόοδο, δημιούργησαν ορισμένες βιολογικές οπισθοδρομήσεις. Κατά τις προηγούμενες εποχές του κυνηγιού, οι ανώτερες φυλές είχαν επιμειχθεί με τους ανώτερους τύπους των αιχμαλώτων πολέμου και είχαν απαράλλακτα εξοντώσει εκείνους που θεωρούσαν κατώτερους. Καθώς, όμως, άρχιζαν να ιδρύουν καταυλισμούς και να ασχολούνται με τη γεωργία και το εμπόριο, άρχισαν να κρατούν πολλούς από τους συνήθεις αιχμαλώτους ως σκλάβους. Και ήσαν οι απόγονοι εκείνων των σκλάβων που στη συνέχεια τόσο πολύ εκφύλισαν το σύνολο του Κρο-Μανιόν τύπου. Η οπισθοδρόμηση αυτή του πολιτισμού συνεχίσθηκε μέχρις ότου δέχθηκε μια καινούργια ώθηση από την ανατολή, όταν η τελική, μαζική εισβολή των Μεσοποτάμιων κατέκλυσε την Ευρώπη, απορροφώντας γοργά τον τύπο και την κουλτούρα των Κρο-Μανιόν και εγκαινιάζοντας τον πολιτισμό των λευκών φυλών.

4. ΟΙ ΕΠΙΔΡΟΜΕΣ ΤΩΝ ΑΝΔΙΤΩΝ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

80:4.1 (892.4) Ενώ οι Ανδίτες ξεχύνονταν στην Ευρώπη σ’ ένα σταθερό ρεύμα, επτά μείζονες επιδρομές έλαβαν χώρα, με τις τελευταίες επελάσεις να γίνονται πάνω στις ράχες των αλόγων, σε τρία μεγάλα κύματα. Μερικοί μπήκαν στην Ευρώπη δια μέσου των νησιών του Αιγαίου και της κοιλάδας του Δούναβη, η πλειονότητα, όμως, των αρχικών και περισσότερο αμιγών γόνων, μετανάστευσε στη βορειοδυτική Ευρώπη από το δρόμο του βορρά, μέσα από τα βοσκοτόπια του Βόλγα και του Ντον.

80:4.2 (892.5) Μεταξύ της τρίτης και της τέταρτης επιδρομής, μια ορδή Ανδονιτών εισέβαλε στην Ευρώπη από το βορρά, έχοντας έλθει από τη Σιβηρία μέσω των ποταμών της Ρωσίας και της Βαλτικής. Αφομοιώθηκαν αμέσως από τις φυλές των Ανδιτών του βορρά.

80:4.3 (892.6) Οι αρχικές προελάσεις της περισσότερο αμιγούς ιώδους φυλής ήταν μακράν ειρηνικότερες εκείνων των, μετέπειτα, ημι-στρατιωτικών και πολεμοχαρών απογόνων των Ανδιτών. Οι Αδαμίτες ήσαν φιλήσυχοι. Οι Νοδίτες ήσαν πολεμοχαρείς. Η ένωση των γενών αυτών, όπως επιμείχθηκαν αργότερα με τις Σάνγικ φυλές, δημιούργησε τους επιδέξιους, επιθετικούς Ανδίτες που έκαναν πραγματικές, στρατιωτικές κατακτήσεις.

80:4.4 (892.7) Το άλογο ωστόσο, υπήρξε ο εξελικτικός παράγων που καθόρισε την κυριαρχία των Ανδιτών στη Δύση. Τα άλογα έδωσαν στους προελαύνοντες Ανδίτες το μέχρι τότε ανύπαρκτο πλεονέκτημα της κινητικότητας, καθιστώντας τις τελευταίες ομάδες των Ανδιτών ιππέων ικανές να προχωρήσουν γοργά γύρω από την Κασπία Θάλασσα για να κυριεύσουν ολόκληρη την Ευρώπη. Όλα τα προηγούμενα κύματα των Ανδιτών είχαν κινηθεί τόσο αργά, ώστε έτειναν να χάνουν τη συνοχή τους όταν απομακρύνονταν πολύ από τη Μεσοποταμία. Αυτά όμως τα μεταγενέστερα κύματα κινήθηκαν τόσο γρήγορα, ώστε έφθασαν στην Ευρώπη ως συμπαγείς ομάδες, εξακολουθώντας να διατηρούν κάποιο βαθμό ανώτερης κουλτούρας.

80:4.5 (893.1) Ολόκληρος ο κατοικημένος κόσμος, εκτός της Κίνας και της περιοχής του Ευφράτη, είχε κάνει πολύ περιορισμένη πολιτισμική πρόοδο για δέκα χιλιάδες χρόνια, όταν οι σκληροτράχηλοι Ανδίτες ιππείς έκαναν την εμφάνισή τους την έκτη και την έβδομη χιλιετία προ Χριστού. Καθώς κινούνταν προς τα δυτικά, μέσα από τις Ρωσικές πεδιάδες, απορροφώντας τους κυανούς ανθρώπους που είχαν απομείνει και εξοντώνοντας τους κατώτερους, αναμίχθηκαν σ’ ένα μοναδικό λαό. Αυτοί ήσαν οι πρόγονοι των αποκαλούμενων Βορείων φυλών, οι προπάτορες των Σκανδιναβών, των Γερμανών και των Αγγλοσαξονικών πληθυσμών.

80:4.6 (893.2) Δεν πέρασε καιρός πριν οι ανώτεροι κυανοί γόνοι απορροφηθούν εντελώς από τους Ανδίτες σε ολόκληρη τη βόρεια Ευρώπη. Μόνο στη Λαπωνία (και ως ένα σημείο στη Βρετανία) διατήρησαν οι προγενέστεροι Ανδονίτες μια, φαινομενική έστω, ταυτότητα.

5. Η ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΑΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΝΔΙΤΕΣ

80:5.1 (893.3) Οι φυλές της Βόρειας Ευρώπης διαρκώς ενισχύονταν και αναβαθμίζονταν από το σταθερό ρεύμα των μεταναστών από την Μεσοποταμία, μέσω του Τουρκεστάν και των περιοχών της νότιας Ρωσίας και, όταν τα τελευταία κύματα των Ανδιτών ιππέων κατέκλυσαν την Ευρώπη, υπήρχαν ήδη περισσότεροι άνθρωποι που έφεραν πλέον την κληρονομιά των Ανδιτών σ’ αυτή την περιοχή, από όσο υπήρχαν στον υπόλοιπο τον κόσμο.

80:5.2 (893.4) Για τρεις χιλιάδες χρόνια, η στρατιωτική βάση των Ανδιτών του βορρά ήταν στη Δανία. Από το κεντρικό αυτό σημείο έφυγαν τα διαδοχικά κύματα των κατακτητών, που γίνονταν λιγότερο Ανδίτες και περισσότερο λευκοί, καθώς οι αιώνες που περνούσαν έγιναν μάρτυρες της τελικής ανάμιξης των Μεσοποτάμιων κατακτητών με τους κατακτημένους λαούς.

80:5.3 (893.5) Ενώ ο κυανός άνθρωπος είχε απορροφηθεί στο βορρά και είχε τελικά υποκύψει στους λευκούς ιππείς επιδρομείς που εισέβαλαν από το νότο, οι προοδεύουσες φατρίες της μικτής λευκής φυλής συνάντησαν την πεισματική και παρατεταμένη αντίσταση από τους Κρο-Μανιόν, η ανώτερη, όμως, ευφυΐα και τα διαρκώς αυξανόμενα βιολογικά αποθέματα τους κατέστησαν ικανούς να εξοντώσουν την παλαιότερη φυλή.

80:5.4 (893.6) Οι αποφασιστικοί πόλεμοι μεταξύ του λευκού ανθρώπου και του κυανού ανθρώπου έγιναν στην κοιλάδα του Σομ. Εδώ, ο ανθός της γαλάζιας φυλής αναμετρήθηκε σκληρά με τους προς νότο προελαύνοντες Ανδίτες και για περισσότερα από πεντακόσια χρόνια, αυτοί οι Κρομανοειδείς υπερασπίσθηκαν με επιτυχία τα εδάφη τους, προτού υποκύψουν στην ανώτερη μιλιταριστική στρατηγική των λευκών επιδρομέων. Ο Θορ, ο θριαμβευτής διοικητής του στρατού του βορρά, στην τελική μάχη του Σομ, έγινε ο ήρωας των λευκών φυλών του βορρά και αργότερα ετιμάτο ως θεός από ορισμένες εξ αυτών.

80:5.5 (893.7) Τα οχυρά του κυανού ανθρώπου που διατηρήθηκαν περισσότερο βρίσκονταν στη νότια Γαλλία, αλλά η τελευταία μεγάλη στρατιωτική αντίσταση νικήθηκε στον Σομ. Η μετέπειτα κατάκτηση επεκτάθηκε με τη διείσδυση του εμπορίου, την πίεση των πληθυσμών κατά μήκος των ποταμών, και την συνεχή επιγαμία με τους ανώτερους, μαζί με την ανελέητη εξόντωση των κατώτερων.

80:5.6 (893.8) Όταν ένας κατώτερος αιχμάλωτος κρινόταν από το συμβούλιο της φυλής των πρεσβύτερων των Ανδιτών ως ακατάλληλος, με περίτεχνη τελετουργία, παραδίδονταν στους σαμάνους ιερείς, που τον συνόδευαν στο ποτάμι και πραγματοποιούσαν την τελετή της εισαγωγής στους «μακάριους κυνηγότοπους» – τη θανάσιμη βύθιση. Με τον τρόπο αυτό, οι λευκοί εισβολείς της Ευρώπης εξόντωσαν όλους τους λαούς που συναντούσαν και που δεν απορροφούνταν γρήγορα στις τάξεις τους – και έτσι ήλθε το τέλος του κυανού ανθρώπου. Και γρήγορα.

80:5.7 (893.9) Ο Κρομανοειδής κυανός άνθρωπος απετέλεσε το βιολογικό θεμέλιο των σύγχρονων Ευρωπαϊκών φυλών, αλλά επέζησε μόνο όπως απορροφήθηκε από τους μεταγενέστερους και σκληρούς κατακτητές των πατρίδων τους. Ο κυανός γόνος συνεισέφερε πολλές ισχυρές ιδιότητες και μεγάλη φυσική ενεργητικότητα στις λευκές φυλές της Ευρώπης, αλλά το χιούμορ και η φαντασία των μικτών Ευρωπαϊκών πληθυσμών προήλθαν από τους Ανδίτες. Αυτή η ένωση Ανδιτών- κυανών, που είχε ως αποτέλεσμα τις λευκές φυλές του βορρά, επέφερε μια άμεση υποχώρηση του πολιτισμού των Ανδιτών, μια καθυστέρηση παροδικής φύσης. Τελικά, η λανθάνουσα ανωτερότητα των βαρβάρων, αυτών, του βορρά εκδηλώθηκε και κορυφώθηκε στο σημερινό Ευρωπαϊκό πολιτισμό.

80:5.8 (894.1) Ως το 5000 π.Χ. οι εξελισσόμενες λευκές φυλές είχαν κυριαρχήσει σ’ ολόκληρη τη βόρεια Ευρώπη, που περιελάμβανε τη βόρεια Γερμανία, τη βόρεια Γαλλία και τα Βρετανικά Νησιά. Η κεντρική Ευρώπη παρέμεινε για λίγο καιρό υπό τον έλεγχο του κυανού ανθρώπου και των στρογγυλοκέφαλων Ανδονιτών. Οι τελευταίοι βρίσκονταν κυρίως στην κοιλάδα του Δούναβη και ουδέποτε υποσκελίσθηκαν εντελώς από τους Ανδίτες.

6. ΟΙ ΑΝΔΙΤΕΣ ΚΑΤΑ ΜΗΚΟΣ ΤΟΥ ΝΕΙΛΟΥ

80:6.1 (894.2) Από την εποχή των τελευταίων μεταναστεύσεων των Ανδιτών, ο πολιτισμός στην κοιλάδα του Ευφράτη παρήκμασε και το άμεσο κέντρο του πολιτισμού μετατοπίσθηκε στην κοιλάδα του Νείλου. Η Αίγυπτος έγινε η διάδοχος της Μεσοποταμίας ως η κοιτίδα της πλέον προηγμένης φυλής του κόσμου.

80:6.2 (894.3) Η κοιλάδα του Νείλου άρχισε να υποφέρει από πλημμύρες αμέσως πριν τις κοιλάδες της Μεσοποταμίας, αλλά τα κατάφερε πολύ καλύτερα. Το πρώιμο αυτό εμπόδιο στην πρόοδο εξισορροπήθηκε με το παραπάνω από το συνεχές ρεύμα των Ανδιτών μεταναστών, έτσι που ο πολιτισμός της Αιγύπτου, αν και στην πραγματικότητα προερχόταν από την περιοχή του Ευφράτη, φαινόταν να προχωρά εμπρός. Το 5000, όμως, π.Χ., κατά τη διάρκεια των πλημμυρών στη Μεσοποταμία, υπήρχαν επτά ξεχωριστές ομάδες ανθρώπινων στην Αίγυπτο. Όλες τους, εκτός από μία, προέρχονταν από την Μεσοποταμία.

80:6.3 (894.4) Όταν έλαβε χώρα η τελευταία έξοδος από την κοιλάδα του Ευφράτη, η Αίγυπτος ευτύχησε να κερδίσει πάρα πολλούς από τους πλέον επιδέξιους καλλιτέχνες και τεχνουργούς. Αυτοί οι Ανδίτες τεχνουργοί ένοιωσαν σαν στο σπίτι τους, καθότι ήσαν εξοικειωμένοι με την παραποτάμια ζωή, τις πλημμύρες της, τις αρδεύσεις, και τις εποχές ξηρασίας. Απολάμβαναν την προφυλαγμένη τοποθεσία της κοιλάδας του Νείλου. Εκεί ήσαν πολύ λιγότερο υποκείμενοι στις εχθρικές επιδρομές και τις επιθέσεις από όσο παρά τον Ευφράτη. Και πρόσθεσαν πολλά στην επιδεξιότητα των Αιγύπτιων στη μεταλλουργία. Εδώ επεξεργάζονταν τα σιδηρομεταλλεύματα που έρχονταν από το Όρος Σινά, αντί εκείνων των περιοχών της Μαύρης Θάλασσας.

80:6.4 (894.5) Οι Αιγύπτιοι από πολύ νωρίς συγκρότησαν τις τοπικές τους θεότητες σε ένα περίτεχνοι εθνικό σύστημα θεών. Ανέπτυξαν μια εκτεταμένη θεολογία και διέθεταν ένα εξ ίσου εκτεταμένο, αλλά απαιτητικό ιερατείο. Πολλοί διαφορετικοί ηγέτες θέλησαν να αναβιώσουν τα υπολείμματα των πρώιμων θρησκευτικών διδαχών των Σεθιτών, όμως αυτά τα εγχειρήματα ήταν βραχύβια. Οι Ανδίτες οικοδόμησαν τις πρώτες πέτρινες κατασκευές στην Αίγυπτο. Η πρώτη και πλέον εξαίρετη από τις πέτρινες πυραμίδες ανεγέρθηκε από τον Ιμχοτέπ, έναν Ανδίτη μεγαλοφυή αρχιτέκτονα, ενόσω διατελούσε πρωθυπουργός. Προηγούμενα οικοδομήματα είχαν κατασκευαστεί από τούβλο, και ενώ πολλές λίθινες δομές είχαν ανεγερθεί σε διαφορετικά μέρη του κόσμου, αυτή ήταν η πρώτη στην Αίγυπτο. Η τέχνη όμως της οικοδόμησης σταθερά παράκμασε από τις μέρες του σπουδαίου αυτού αρχιτέκτονα.

80:6.5 (894.6) Η λαμπρή αυτή εποχή της κουλτούρας διεκόπη εξ αιτίας εσωτερικών πολέμων κατά μήκος του Νείλου και η χώρα γρήγορα κυριεύθηκε, όπως συνέβη και στη Μεσοποταμία, από κατώτερες φυλές που έρχονταν από την αφιλόξενη Αραβία, αλλά και από τους μαύρους από τον νότο. Ως αποτέλεσμα, η κοινωνική πρόοδος έφθινε σταθερά για περισσότερα από πεντακόσια χρόνια.

7. ΟΙ ΑΝΔΙΤΕΣ ΤΩΝ ΝΗΣΙΩΝ ΤΗΣ ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ

80:7.1 (895.1) Κατά την παρακμή της κουλτούρας στη Μεσοποταμία, διατηρήθηκε για κάποιο καιρό ένας ανώτερος πολιτισμός στα νησιά της ανατολικής Μεσογείου.

80:7.2 (895.2) Γύρω στα 12.000 π.Χ., μια λαμπρή ομάδα Ανδιτών μετανάστευσε στην Κρήτη. Αυτό ήταν το μοναδικό νησί που κατοικήθηκε τόσο νωρίς από μια τόσο ανώτερη ομάδα, και πέρασαν σχεδόν δύο χιλιάδες χρόνια πριν οι απόγονοι αυτών των θαλασσοπόρων διασκορπισθούν στα γειτονικά νησιά. Η ομάδα αυτή ήταν οι δολιχοκέφαλοι, μικρότερου αναστήματος Ανδίτες που είχαν επιμειχθεί με το τμήμα των Βανιτών από τους Νοδίτες του βορρά. Είχαν όλοι ύψος μικρότερο από 1,80 μέτρα και είχαν κυριολεκτικά εκδιωχθεί από την ενδοχώρα από τους πιο μεγαλόσωμους και κατώτερους συντρόφους τους. Αυτοί οι μετανάστες στην Κρήτη ήσαν πάρα πολύ επιδέξιοι στην υφαντουργία, τη μεταλλουργία, την κεραμική, την υδραυλική, και τη χρήση της πέτρας ως οικοδομικού υλικού. Ασχολούνταν με το γράψιμο και ζούσαν σαν βοσκοί και καλλιεργητές.

80:7.3 (895.3) Σχεδόν δύο χιλιάδες χρόνια μετά τον εποικισμό της Κρήτης, μια ομάδα των ψηλόσωμων απογόνων του Αδάμσαν προχώρησαν από τα βόρεια νησιά στην Ελλάδα, ερχόμενοι σχεδόν κατ’ ευθείαν από την ορεινή πατρίδα τους βόρεια της Μεσοποταμίας. Αυτοί οι προπάτορες των Ελλήνων οδηγήθηκαν δυτικά από τον Σάτο, ένα κατ’ ευθείαν απόγονο του Αδάμσαν και της Ράττα.

80:7.4 (895.4) Η ομάδα που τελικά εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα αποτελείτο από τριακόσια εβδομήντα πέντε άτομα του επίλεκτου και ανώτερου λαού αποτελώντας το τέλος του δεύτερου πολιτισμού των Αδαμσονιτών. Αυτοί οι μετέπειτα υιοί του Αδάμσαν έφεραν τους πιο πολύτιμους τότε γόνους των αναδυόμενων λευκών φυλών. Ήταν υψηλής διανοητικής τάξης και, από σωματικής πλευράς, οι πιο όμορφοι απ’ όλους τους ανθρώπους, από τις μέρες της πρώτης Εδέμ.

80:7.5 (895.5) Τώρα, η Ελλάδα και η περιοχή των Νησιών του Αιγαίου διαδέχονταν τη Μεσοποταμία και την Αίγυπτο ως το Δυτικό κέντρο εμπορίου, τέχνης και πολιτισμού. Όπως όμως έγινε και στην Αίγυπτο, έτσι και πάλι, πρακτικά το σύνολο της τέχνης και της επιστήμης του Αιγαιακού κόσμου προέρχονταν από τη Μεσοποταμία, εκτός της κουλτούρας των Αδαμσονιτών προπατόρων των Ελλήνων. Το σύνολο της καλλιτεχνίας και της μεγαλοφυΐας του μεταγενέστερου αυτού λαού αποτελεί άμεση κληρονομία των απογόνων του Αδάμσαν, του πρώτου γιου του Αδάμ και της Εύας, και της εξαίρετης δεύτερης συζύγου του, μιας θυγατέρας που προήρχετο από την αδιάσπαστη σειρά του αμιγώς Νοδιτικού επιτελείου του Πρίγκιπα Καλιγγάστια. Δεν είναι να απορεί κανείς που οι Έλληνες είχαν μυθολογικές παραδόσεις ότι ήταν απ’ ευθείας απόγονοι θεών και υπεράνθρωπων υπάρξεων.

80:7.6 (895.6) Η περιοχή του Αιγαίου διήλθε από πέντε διακριτά πολιτισμικά στάδια, το καθένα λιγότερο πνευματικό από το προηγούμενο, και σύντομα η τελευταία μεγαλειώδης εποχή της τέχνης χάθηκε κάτω από το βάρος των ραγδαία πολλαπλασιαζόμενων, μετρίων απογόνων των Δουνάβιων σκλάβων που είχαν εισαχθεί από τις μετέπειτα γενιές των Ελλήνων.

80:7.7 (895.7) Ήταν κατά την εποχή αυτή στη Κρήτη που η μητρική θρησκεία των απογόνων του Κάιν απέκτησε τη μεγαλύτερη δημοτικότητά της. Η πίστη αυτή δόξαζε την Εύα στη λατρεία της «μεγάλης μητέρας.» Εικόνες της Εύας βρίσκονταν παντού. Χιλιάδες δημόσιων βωμών ανεγείρονταν σε ολόκληρη την Κρήτη και τη Μικρά Ασία. Και η μητρική αυτή θρησκεία διατηρήθηκε ως την εποχή του Χριστού, για να ενσωματωθεί αργότερα στην πρώιμη Χριστιανική θρησκεία υπό την μορφή της εξύμνησης και της λατρείας της Μαρίας, της γήινης μητέρας του Ιησού.

80:7.8 (895.8) Γύρω στο 6500 π.Χ. είχε σημειωθεί μεγάλη παρακμή της πνευματικής κληρονομιάς των Ανδιτών. Οι απόγονοι του Αδάμ είχαν διασκορπισθεί πολύ μακριά και είχαν κυριολεκτικά καταβροχθιστεί από τις παλαιότερες και πολυπληθέστερες ανθρώπινες φυλές. Και η αποσύνθεση αυτή του πολιτισμού των Ανδιτών, μαζί με την εξαφάνιση των θρησκευτικών προτύπων τους, άφησε τις πνευματικά πτωχευμένες φυλές του κόσμου σε αξιοθρήνητη κατάσταση.

80:7.9 (896.1) Ως το 5000 π.Χ. οι τρεις περισσότερο αμιγείς γόνοι των απογόνων του Αδάμ βρίσκονταν στη Σουμερία, τη βόρεια Ευρώπη, και την Ελλάδα. Το σύνολο της Μεσοποταμίας εκφυλιζόταν αργά-αργά εξ αιτίας του ρεύματος των μικτών και σκουρότερων φυλών που παρεισέφρεαν από την Αραβία. Και η έλευση των κατώτερων αυτών λαών συνέβαλε ακόμη περισσότερο στο να διασκορπισθούν τα βιολογικά και πολιτισμικά κατάλοιπα των Ανδιτών. Από όλη τη γόνιμη αύξηση οι περισσότερο τυχοδιωκτικοί λαοί ξεχύθηκαν δυτικά, προς τα νησιά. Οι μετανάστες αυτοί καλλιεργούσαν δημητριακά αλλά και λαχανικά, ενώ έφεραν μαζί τους οικόσιτα ζώα.

80:7.10 (896.2) Γύρω στο 5000 π.Χ. μια κραταιά στρατιά προοδευτικών Μεσοποτάμιων έφυγε από την κοιλάδα του Ευφράτη και εγκαταστάθηκε στο νησί της Κύπρου. Ο πολιτισμός αυτός αφανίσθηκε περίπου δύο χιλιάδες χρόνια αργότερα από τις βαρβαρικές ορδές του βορρά.

80:7.11 (896.3) Μια άλλη μεγάλη αποικία εγκαταστάθηκε στη Μεσόγειο, κοντά στην μετέπειτα πόλη της Καρθαγένης. Και από τη βόρεια Αφρική μεγάλοι αριθμοί Ανδιτών εισέβαλαν στην Ισπανία και αργότερα αναμίχθηκαν στην Ελβετία με τους αδελφούς τους που είχαν έλθει νωρίτερα στην Ιταλία από τα Νησιά του Αιγαίου.

80:7.12 (896.4) Όταν η Αίγυπτος ακολούθησε τη Μεσοποταμία στην πολιτισμική έκπτωση, πολλές από τις περισσότερο ικανές και προοδευτικές οικογένειες πήγαν στην Κρήτη, αυξάνοντας, έτσι, σε μεγάλο βαθμό αυτόν τον ήδη προηγμένο πολιτισμό. Και όταν η έλευση κατώτερων ομάδων από την Αίγυπτο απείλησε αργότερα τον πολιτισμό της Κρήτης, οι περισσότερο καλλιεργημένες οικογένειες μετακινήθηκαν δυτικά, στην Ελλάδα.

80:7.13 (896.5) Οι Έλληνες δεν ήταν μόνο μεγάλοι διδάσκαλοι και καλλιτέχνες, ήταν επίσης οι μεγαλύτεροι έμποροι και αποικιστές του κόσμου. Πριν υποκύψουν στην πλημμυρίδα της κατωτερότητας που τελικά καταπόντισε την τέχνη και το εμπόριό τους, επέτυχαν να εγκαταστήσουν τόσες πολλές πολιτισμικές βάσεις στη δύση, ώστε πάρα πολύ μεγάλο μέρος της προόδου του πρώιμου Ελληνικού πολιτισμού διατηρήθηκε στους μεταγενέστερους λαούς της νότιας Ευρώπης και πολλοί από τους μεμειγμένους απογόνους των Αδαμσονιτών αυτών ενσωματώθηκαν στις φυλές των γειτονικών ηπειρωτικών περιοχών.

8. ΟΙ ΔΟΥΝΑΒΙΟΙ ΑΝΔΟΝΙΤΕΣ

80:8.1 (896.6) Οι πληθυσμοί των Ανδιτών της κοιλάδας του Ευφράτη μετανάστευσαν βόρεια, προς την Ευρώπη για να αναμειχθούν με τους κυανούς ανθρώπους και δυτικά, στις περιοχές της Μεσογείου, για να αναμιχθούν με τα κατάλοιπα των μικτών Σαχάριων και των κυανών ανθρώπων του νότου. Και οι δύο αυτοί κλάδοι της λευκής φυλής υπήρξαν, και είναι ακόμη, εξαιρετικά διαχωρισμένοι από τους πλατυκέφαλους, ορεσίβιους επιζώντες των αρχικών φυλών Ανδονιτών, που είχαν από αιώνες κατοικήσει αυτές τις κεντρικές περιοχές.

80:8.2 (896.7) Οι απόγονοι αυτοί του Άνδον διασκορπίσθηκαν στο μεγαλύτερο μέρος των ορεινών περιοχών της κεντρικής και της νοτιοανατολικής Ευρώπης. Συχνά ενισχύονταν από τις αφίξεις από τη Μικρά Ασία, περιοχή την οποία κατείχαν με αξιοσημείωτη σταθερότητα. Οι αρχαίοι Χετταίοι κατάγονταν απ’ ευθείας από το γένος των Ανδονιτών. Το ανοιχτόχρωμο δέρμα τους και τα μεγάλα κεφάλια τους ήταν τυπικά της φυλής αυτής. Ο γόνος αυτός μεταφέρθηκε στους προγόνους του Αβραάμ και συνέβαλε πολύ στη χαρακτηριστική εμφάνιση του προσώπου των μεταγενέστερων Εβραίων απογόνων του, οι οποίοι, ενώ διέθεταν πολιτισμό και θρησκεία προερχόμενη από τους Ανδίτες, μιλούσαν μια πολύ διαφορετική γλώσσα. Η γλώσσα τους ήταν σαφώς Ανδονική.

80:8.3 (897.1) Οι φυλές που κατοικούσαν σε σπίτια κτισμένα πάνω σε πασσάλους, ή σε προβλήτες από κορμούς πάνω στις λίμνες της Ιταλίας, της Ελβετίας και της νότιας Ευρώπης αποτελούσαν τα εξαπλωνόμενα περιθώρια των Αφρικανικών, Αιγαιακών, και, σε μεγάλο βαθμό των Δουνάβιων μεταναστεύσεων.

80:8.4 (897.2) Οι Δουνάβιοι ήσαν Ανδονίτες, γεωργοί και βοσκοί που είχαν εισέλθει στην Ευρώπη μέσω της Βαλκανικής χερσονήσου και κινούνταν αργά προς τα βόρεια, μέσω της κοιλάδας του Δούναβη. Έφτιαχναν κεραμικά και καλλιεργούσαν τη γη, προτιμώντας να ζουν στις κοιλάδες. Η βορειότερη αποικία των Δουνάβιων βρισκόταν στη Λιέγη, στο Βέλγιο. Οι φυλές αυτές παράκμασαν ραγδαία καθώς μετακινούνταν μακριά από το κέντρο και την πηγή της κουλτούρας τους. Τα καλύτερα κεραμικά είναι προϊόντα των αρχικών αποικιών τους.

80:8.5 (897.3) Οι Δουνάβιοι προσχώρησαν στη λατρεία της μητέρας, ως αποτέλεσμα του έργου των ιεραποστόλων από την Κρήτη. Οι φυλές αυτές αναμίχθηκαν αργότερα με ομάδες Ανδονιτών θαλασσοπόρων που έρχονταν με σκάφη από την ακτή της Μικράς Ασίας, οι οποίοι, επίσης, λάτρευαν τη μητέρα. Μεγάλο μέρος της κεντρικής Ευρώπης εποικήθηκε, με τον τρόπο αυτό, από νωρίς από τους μικτούς αυτούς τύπους των πλατυκέφαλων λευκών φυλών οι οποίες λάτρευαν τη μητέρα και έκαιγαν τελετουργικά τους νεκρούς, επειδή ήταν έθιμο εκείνων που λάτρευαν τη μητέρα να καίνε τους νεκρούς τους σε πέτρινες καλύβες.

9. ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΛΕΥΚΕΣ ΦΥΛΕΣ

80:9.1 (897.4) Οι φυλετικές αναμίξεις στην Ευρώπη προς το τέλος των μεταναστεύσεων των Ανδιτών γενικεύθηκαν σε τρεις λευκές φυλές, ως εξής:

80:9.2 (897.5) 1. Η βόρεια λευκή φυλή. Αυτή η φυλή, η επονομαζόμενη Βόρεια αποτελείτο, κυρίως, από τους κυανού ς ανθρώπους και τους Ανδίτες, αλλά περιείχε, επίσης, μια σημαντική ποσότητα Ανδονικού αίματος, μαζί με μικρότερες ποσότητες ερυθρού και κίτρινου Σάνγικ. Οι βόρεια λευκή φυλή περιελάμβανε, λοιπόν, αυτούς τους τέσσερις περισσότερο επιθυμητούς ανθρώπινους γόνους. Η μεγαλύτερη, όμως, κληρονομιά ήταν από τον κυανό άνθρωπο. Ο τυπικός πρώιμος Βόρειος ήταν δολιχοκέφαλος, ψηλός, και ξανθός. Ωστόσο, από πολύ παλιά η φυλή αυτή επιμείχθηκε πλήρως με όλους τους κλάδους των λευκών λαών.

80:9.3 (897.6) Η πρωτόγονη κουλτούρα της Ευρώπης, η οποία αντιμετώπισε τους επελαύνοντες Βόρειους, ήταν η κουλτούρα των οπισθοδρομούντων Δουνάβιων που είχαν επιμειχθεί με τον κυανό άνθρωπο. Οι πολιτισμοί των Βορείων-Δανών και των Δουνάβιων-Ανδονιτών συναντήθηκαν και αναμίχθηκαν στον Ρήνο, όπως αποδεικνύεται από την ύπαρξη δύο φυλετικών ομάδων στη Γερμανία σήμερα.

80:9.4 (897.7) Οι Βόρειοι συνέχισαν το εμπόριο του ήλεκτρου από τις ακτές της Βαλτικής, οικοδομώντας ένα σπουδαίο εμπόριο με τους πλατυκέφαλους της κοιλάδας του Δούναβη, μέσω του Περάσματος του Μπρέννερ. Η εκτεταμένη αυτή επικοινωνία με τους Δουνάβιους οδήγησε αυτούς τους κατοίκους του βορρά στη λατρεία της μητέρας και για αρκετές χιλιάδες χρόνια η καύση των νεκρών ήταν σχεδόν γενικευμένη σε ολόκληρη τη Σκανδιναβία. Τούτο εξηγεί το γιατί, λείψανα των πρώτων λευκών φυλών, αν και θάβονταν σε ολόκληρη την Ευρώπη, δεν έχουν βρεθεί– μόνον η τέφρα τους σε πέτρινες και πήλινες τεφροδόχους. Αυτοί οι λευκοί έφτιαχναν, επίσης, κατοικίες. Ποτέ δεν έζησαν σε σπηλιές. Και πάλι, τούτο εξηγεί το γιατί υπάρχουν τόσο λίγα στοιχεία της πρώιμης κουλτούρας του λευκού ανθρώπου, αν και ο προηγηθείς Κρο-Μανιόν τύπος έχει διατηρηθεί καλά εκεί που είχε με ασφάλεια κλειστεί, σε σπηλιές και κοιλότητες. Θαρρείς και, τη μία μέρα υπάρχει στην βόρεια Ευρώπη μια πρωτόγονη κουλτούρα των οπισθοδρομούντων Δουνάβιων και του κυανού ανθρώπου, και την επόμενη, εκείνη του αιφνίδια εμφανιζόμενου και απέραντα ανώτερου λευκού ανθρώπου.

80:9.5 (897.8) 2. Η κεντρική λευκή φυλή. Ενώ η ομάδα αυτή περιλαμβάνει γόνους κυανών, κίτρινων και Ανδιτών, είναι κυρίως Ανδονική. Οι λαοί αυτοί είναι πλατυκέφαλοι, μελαψοί, και γεροδεμένοι. Τοποθετούνται σαν μια σφήνα μεταξύ των Βόρειων και Μεσογειακών φυλών, με την πλατειά βάση να βρίσκεται στην Ασία και την κορυφή να εισχωρεί στην ανατολική Γαλλία.

80:9.6 (898.1) Για σχεδόν είκοσι χιλιάδες χρόνια οι Ανδονίτες ωθούνταν ολοένα και μακρύτερα στα βόρεια της κεντρικής Ασίας από τους Ανδίτες. Ως το 3000 π.Χ. η αυξανόμενη ξηρασία οδήγησε τους Ανδονίτες αυτούς πίσω στο Τουρκεστάν. Η κίνηση αυτή των Ανδονιτών προς το νότο διήρκεσε περισσότερα από χίλια χρόνια και, διασκορπιζόμενοι γύρω από την Κασπία και τη Μαύρη Θάλασσα, εισέβαλαν στην Ευρώπη μέσω των Βαλκανίων και της Ουκρανίας. Η εισβολή αυτή περιελάμβανε τις υπόλοιπες ομάδες των απογόνων του Αδάμσαν και, κατά το τελευταίο ήμισυ της περιόδου της εισβολής, έφερε μαζί της σημαντικούς αριθμούς Ιρανών Ανδιτών, καθώς επίσης και πολλούς από τους απογόνους των Σεθιτών ιερέων.

80:9.7 (898.2) Ως το 2500 π.Χ. η προς δυσμάς προέλαση των Ανδονιτών έφθασε στην Ευρώπη. Και η κατακυρίευση αυτή ολόκληρης της Μεσοποταμίας, της Μικράς Ασίας, και της κοιλάδας του Δούναβη από τους βαρβάρους των υψωμάτων του Τουρκεστάν συνέστησε τη σοβαρότερη και πλέον μακρόχρονη πολιτισμική οπισθοδρόμηση ως εκείνη την εποχή. Οι εισβολείς αυτοί, σαφώς Ανδονοποίησαν το χαρακτήρα των φυλών της κεντρικής Ευρώπης, οι οποίες από τότε παρέμειναν χαρακτηριστικά Αλπικές.

80:9.8 (898.3) 3. Η νότια λευκή. Η μελαχρινή αυτή Μεσογειακή φυλή αποτελείτο από ένα μίγμα Ανδιτών και κυανών ανθρώπων, με λιγότερους Ανδονικούς γόνους από όσο στον βορρά. Η ομάδα αυτή, επιπλέον, απορρόφησε μια σημαντική ποσότητα αίματος των δευτερευόντων Σάνγικ, μέσω των Σαχάριων. Σε μεταγενέστερους χρόνους, το νότιο αυτό παρακλάδι της λευκής φυλής δέχθηκε ισχυρά Ανδιτικά στοιχεία από την ανατολική Μεσόγειο.

80:9.9 (898.4) Οι Μεσογειακές ακτές, πάντως, δεν κατελήφθησαν από τους Ανδίτες, ως την εποχή των μεγάλων νομαδικών εισβολών του 2500 π.Χ. Η δια ξηράς κίνηση και το εμπόριο είχαν, σχεδόν, διακοπεί κατά τη διάρκεια αυτών των αιώνων, όταν οι νομάδες εισέβαλαν στις περιοχές της ανατολικής Μεσογείου. Αυτή η παρεμβολή στα δια ξηράς ταξίδια προκάλεσε τη μεγάλη εξάπλωση των θαλάσσιων ταξιδιών και του εμπορίου. Το δια θαλάσσης εμπόριο στην περιοχή της Μεσογείου έφθασε σε πλήρη ακμή τεσσερισήμισι, περίπου, χιλιάδες χρόνια πριν. Και η ανάπτυξη αυτή της θαλάσσιας κίνησης είχε ως αποτέλεσμα την αιφνίδια εξάπλωση των απογόνων των Ανδιτών σε όλα τα παράκτια εδάφη της Μεσογειακής λεκάνης.

80:9.10 (898.5) Οι φυλετικές αυτές αναμίξεις έθεσαν τα θεμέλια της νότιας Ευρωπαϊκής φυλής, της πιο υψηλά μεμειγμένης από όλες. Και από τις μέρες αυτές, η συγκεκριμένη φυλή έχει υποστεί ακόμη μεγαλύτερη ανάμιξη, κυρίως με τους κυανούς-κίτρινους πληθυσμούς των Ανδιτών της Αραβίας. Η Μεσογειακή αυτή φυλή είναι, στην πραγματικότητα, τόσο απεριόριστα αναμειγμένη με τους γειτονικούς πληθυσμούς, ώστε πρακτικά να μην είναι διακριτή ως ξεχωριστός τύπος, αλλά γενικά τα μέλη της είναι βραχύσωμοι, δολιχοκέφαλοι, και μελαχρινοί.

80:9.11 (898.6) Στο βορρά οι Ανδίτες, μέσω του πολέμου και του γάμου, εξαφάνισαν τους κυανούς ανθρώπους, αλλά στο νότο αυτοί επέζησαν σε μεγαλύτερους αριθμούς. Οι Βάσκοι και οι Βέρβεροι αντιπροσωπεύουν την επιβίωση των δύο κλάδων της φυλής αυτής, ωστόσο ακόμη και αυτοί οι λαοί έχουν σε βάθος επιμειχθεί με τους Σαχάριους.

80:9.12 (898.7) Αυτή ήταν η εικόνα της ανάμιξης των φυλών που παρουσιάζετο στην κεντρική Ευρώπη γύρω στα 3000 π.Χ. Παρά την μερική Αδαμική παράβαση, οι ανώτεροι τύποι πράγματι αναμίχθηκαν.

80:9.13 (898.8) Αυτοί ήταν οι καιροί της Νεολιθικής Εποχής επάλληλοι της επερχόμενης Εποχής του Χαλκού. Στη Σκανδιναβία η Εποχή του Χαλκού συνδέθηκε με τη λατρεία της μητέρας. Στη νότια Γαλλία και την Ισπανία η Νεολιθική Εποχή συνδέθηκε με τη λατρεία του ήλιου. Αυτή ήταν η εποχή της ανέγερσης των κυκλικών, χωρίς στέγη ναών του ήλιου. Οι Ευρωπαϊκές λευκές φυλές ήσαν δυναμικοί οικοδόμοι, που απολάμβαναν να τοποθετούν μεγάλες πέτρες τη μία πάνω στην άλλη ως ηλιακά σύμβολα, όπως ακριβώς έκαναν οι μεταγενέστεροι απόγονοί τους στο Στόνχεντζ. Η εξάπλωση της λατρείας του ήλιου υποδηλώνει ότι υπήρξε μια μακρά περίοδος γεωργίας στη νότια Ευρώπη.

80:9.14 (899.1) Οι προλήψεις αυτής της σχετικά πρόσφατης λατρείας του ήλιου διατηρούνται ακόμη και σήμερα στια λαϊκές δοξασίες της Βρετάνης. Αν και εκχριστιανισμένοι για περισσότερα από χίλια πεντακόσια χρόνια, αυτοί οι Βρετόνοι χρησιμοποιούν ακόμη τα ξόρκια της Νεολιθικής Εποχής για να φυλάγονται από το κακό μάτι. Διατηρούν ακόμη κεραυνόλιθους στην καμινάδα ως προστασία από τις αστραπές. Οι Βρετόνοι ουδέποτε αναμίχθηκαν με τους Σκανδιναβούς Βόρειους. Είναι οι επιζώντες των αυθεντικών Ανδονιτών κατοίκων της δυτικής Ευρώπης, αναμειγμένων με τους Μεσογειακούς γόνους.

80:9.15 (899.2) Είναι, ωστόσο, απατηλό το να αποτολμήσουμε να ταξινομήσουμε τους λευκούς πληθυσμούς ως Βόρειους, Αλπικούς, και Μεσογειακούς. Έχει γίνει πάρα πολύ μεγάλη επιμειξία, συνολικά, για να επιτραπεί μια τέτοια ομαδοποίηση. Κάποτε ήταν δυνατός ένας αρκετά σαφής διαχωρισμός των λευκών φυλών σε τέτοιες κατηγορίες, αλλά έκτοτε έλαβε χώρα εκτεταμένη επιμειξία, και δεν είναι πλέον δυνατό να αναγνωρισθούν οι διαφορές αυτές με κάποια σαφήνεια. Ακόμη και 3000 π.Χ. οι αρχαίες κοινωνικές ομάδες δεν αποτελούνταν, πλέον, από μία φυλή περισσότερο από όσο οι σημερινοί κάτοικοι της Βόρειας Αμερικής.

80:9.16 (899.3) Αυτός ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός για περισσότερα από πέντε χιλιάδες χρόνια εξακολούθησε να αναπτύσσεται και ως ένα σημείο να αναμειγνύεται. Οι γλωσσικοί περιορισμοί, ωστόσο, εμπόδισαν την πλήρη αμφίδρομη επαφή των διάφορων Δυτικών εθνών. Κατά τη διάρκεια του περασμένου αιώνα ο πολιτισμός αυτός είχε την καλύτερη ευκαιρία του να αναμιχθεί με τον κοσμοπολίτικο πληθυσμό της Βόρειας Αμερικής. Και το μέλλον αυτής της ηπείρου θα καθορισθεί από την ποιότητα των φυλετικών παραγόντων στους οποίους επιτρέπεται να εισέλθουν στους σημερινούς και μελλοντικούς πληθυσμούς της, καθώς επίσης και από το επίπεδο της κοινωνικής κουλτούρας που διατηρείται.

80:9.17 (899.4) [Παρουσιάσθηκε από έναν Αρχάγγελο του Νέβαδον.]