Το Βιβλίο της Ουράντια

Εγγραφο 130

ΠΗΓΑΙΝΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΡΩΜΗ

130:0.1 (1427.1) Η περιοδεία στον Ρωμαϊκό κόσμο κατανάλωσε το περισσότερο από το εικοστό όγδοο και όλο τον εικοστό ένατο έτος της επίγειας ζωής του Ιησού. Ο Ιησούς και οι δύο Ινδοί – ο Γκονόντ και ο γιος του Γκανίντ – έφυγαν από την Ιερουσαλήμ μια Κυριακή πρωί, στις 26 Απριλίου, το 22 μ.Χ. Ταξίδεψαν σύμφωνα με το πρόγραμμά τους, και ο Ιησούς αποχαιρέτησε πατέρα και γιο στην πόλη Χάραξ στον Περσικό Κόλπο στις 10 Δεκεμβρίου τον επόμενο χρόνο, το 23 μ.Χ.

130:0.2 (1427.2) Από την Ιερουσαλήμ πήγαν στην Καισαρεία περνώντας από την Ιόππη. Στην Καισαρεία πήραν ένα πλοίο για την Αλεξάνδρεια. Από την Αλεξάνδρεια πήγαν στην Λασαία στην Κρήτη. Από την Κρήτη πήγαν στην Καρχηδόνα, προσεγγίζοντας την Κυρήνη. Στην Καρχηδόνα πήραν ένα πλοίο για την Νεάπολη, με στάση στην Μάλτα, τις Συρακούσες, και την Μεσσήνη. Από την Νεάπολη πήγαν στην Καπύη, από όπου ταξίδεψαν για την Ρώμη μέσω της Αππίας Οδού.

130:0.3 (1427.3) Μετά την διαμονή τους στην Ρώμη πήγαν δια ξηράς στον Τάραντα από όπου ξεκίνησαν δια θαλάσσης για την Αθήνα στην Ελλάδα, σταματώντας στην Νικόπολη και στην Κόρινθο. Από την Αθήνα πήγαν στην Έφεσο περνώντας από την Τρωάδα. Από την Έφεσο πήγαν δια θαλάσσης στην Κύπρο, περνώντας και από την Ρόδο. Πέρασαν αρκετό καιρό σε επισκέψεις και ανάπαυση στην Κύπρο και μετά έπλευσαν για την Αντιόχεια στην Συρία. Από την Αντιόχεια ταξίδεψαν νότια για την Σιδώνα και μετά πήγαν στην Δαμασκό. Από εκεί ταξίδεψαν με καραβάνι για την Μεσοποταμία, περνώντας μέσα από Θάψακο και την Λάρισσα. Έμειναν κάμποσο στην Βαβυλώνα, επισκέφτηκαν το Ουρ και άλλα μέρη, και πήγαν στα Σούσα. Από τα Σούσα ταξίδεψαν για την Χάραξ, από όπου ο Γκονόντ και ο Γκανίντ ξεκίνησαν για την Ινδία.

130:0.4 (1427.4) Ήταν τότε που εργαζόταν τέσσερις μήνες στην Δαμασκό, που ο Ιησούς είχα συνάξει τα βασικά στοιχεία της γλώσσας που μιλούσαν ο Γκονόντ και ο Γκανίντ. Όσο βρίσκονταν εκεί εργάσθηκε τον περισσότερο καιρό πάνω σε μεταφράσεις από τα Ελληνικά σε μια από τις γλώσσες της Ινδίας, με την βοήθεια ενός γηγενούς από την περιοχή καταγωγής του Γκονόντ.

130:0.5 (1427.5) Σε αυτή την περιοδεία στην Μεσόγειο περνούσε περίπου την μισή μέρα διδάσκοντας τον Γκανίντ και ενεργώντας ως διερμηνέας στις επαγγελματικές συσκέψεις και κοινωνικές επαφές του Γκονόντ. Το υπόλοιπο της κάθε ημέρας, που ήταν στην διάθεσή του, το αφιέρωνε στο να πραγματοποιήσει εκείνες τις στενές προσωπικές επαφές με τους συνανθρώπους του, εκείνες τις στενές σχέσεις με τους θνητούς του κόσμου, που τόσο πολύ χαρακτήριζαν τις δραστηριότητές του εκείνα τα χρόνια που προηγήθηκαν της δημόσιας υπηρεσίας του.

130:0.6 (1427.6) Από την παρατήρηση από πρώτο χέρι και την πραγματική επαφή ο Ιησούς γνώρισε τον ανώτερο υλικό και διανοητικό πολιτισμό της Δύσης και της Ανατολής. Από τον Γκονόντ και τον πανέξυπνο γιο του έμαθε πολλά για τον πολιτισμό και την κουλτούρα της Ινδίας και της Κίνας, γιατί ο Γκονόντ, που ήταν πολίτης της Ινδίας, είχε κάνει τρία εκτεταμένα ταξίδια στην αυτοκρατορία της κίτρινης φυλής.

130:0.7 (1427.7) Ο Γκανίντ, ο νεαρός άνδρας, έμαθε πολλά από τον Ιησού κατά τη διάρκεια αυτής την μακρόχρονης και στενής σχέσης. Έτσι αναπτύχθηκε μια μεγάλη στοργή ανάμεσά τους, και ο πατέρας του νέου πολλές φορές προσπάθησε να πείσει τον Ιησού να γυρίσει μαζί τους στην Ινδία, αλλά ο Ιησούς πάντοτε αρνούνταν, επικαλούμενος την ανάγκη να επιστρέψει στην οικογένειά του στην Παλαιστίνη.

1. ΣΤΗΝ ΙΟΠΠΗ – ΔΙΑΛΕΞΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΩΝΑ

130:1.1 (1428.1) Κατά την παραμονή τους στην Ιόππη, ο Ιησούς γνώρισε τον Γκαντία, ένα Φιλισταίο διερμηνέα που δούλευε για κάποιον Σίμωνα βυρσοδέψη. Οι αντιπρόσωποι του Γκονόντ στην Μεσοποταμία έκαναν πολλές δουλειές με αυτόν τον Σίμωνα· έτσι ο Γκονόντ και ο γιος του θέλησαν να τον επισκεφτούν καθ’ οδόν προς την Καισαρεία. Όσο παρέμεναν στην Ιόππη, ο Ιησούς και ο Γκαντία έγιναν καλοί φίλοι. Αυτός ο νεαρός Φιλισταίος ήταν ένας αναζητητής της αλήθειας. Ο Ιησούς ήταν δωτήρ της αλήθειας· αυτός ήταν η αλήθεια για εκείνη τη γενιά στην Ουράντια. Όταν ένας μεγάλος αναζητητής της αλήθειας και ένας μεγάλος δωτήρ της αλήθειας συναντιούνται, το αποτέλεσμα είναι μια λαμπρή και απελευθερωτική φώτιση που γεννιέται από την εμπειρία της νέας αλήθειας.

130:1.2 (1428.2) Μια μέρα μετά το βραδινό γεύμα ο Ιησούς και ο νεαρός Φιλισταίος περπατούσαν κοντά στην θάλασσα, και ο Γκαντία, μην γνωρίζοντας ότι αυτός «ο γραφέας της Δαμασκού» γνώριζε τόσο καλά τις Εβραϊκές παραδόσεις, έδειξε στον Ιησού την προβλήτα απ’ όπου λεγόταν ότι ξεκίνησε ο Ιωνάς το κακότυχο ταξίδι του για την Ταρσό. Και όταν είχε ολοκληρώσει τα σχόλιά του, έκανε στον Ιησού την εξής ερώτηση: «Αλλά πιστεύεις ότι στα αλήθεια το μεγάλο ψάρι κατάπιε τον Ιωνά;» Ο Ιησούς αντιλήφθηκε ότι η ζωή αυτού του νέου είχε επηρεαστεί τρομερά από αυτήν την παράδοση, και ότι η ενατένισή της, είχε εντυπώσει σε εκείνον την αφροσύνη της προσπάθειας αποφυγής του καθήκοντος. Ο Ιησούς ως εκ τούτου, δεν είπε τίποτα που θα κατέστρεφε ξαφνικά τις βάσεις του τρέχοντος κινήτρου του Γκαντία για πρακτική διαβίωση. Απαντώντας σε αυτήν την ερώτηση, ο Ιησούς είπε: «Φίλε μου, όλοι είμαστε Ιωνάδες με ζωές που πρέπει να ζήσουμε σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, και πάντοτε όταν προσπαθούμε να ξεφύγουμε από το τρέχον καθήκον της επιβίωσης δραπετεύοντας σε αλαργινούς δελεασμούς, τότε αμέσως θέτουμε τους εαυτούς μας κάτω από τον άμεσο έλεγχο εκείνων των επιδράσεων που δεν κατευθύνονται από τις δυνάμεις της αλήθειας και της δικαιοσύνης. Η φυγή από το καθήκον είναι η θυσία της αλήθειας. Η απόδραση από την υπηρεσία του φωτός και της ζωής το μόνο αποτέλεσμα που μπορεί να έχει είναι εκείνες οι οδυνηρές συγκρούσεις με τα δύσκολα κήτη του εγωισμού που οδηγούν τελικά στο σκοτάδι και στον θάνατο εκτός εάν τέτοιοι Ιωνάδες που έχουν απαρνηθεί τον Θεό αλλάξουν τις καρδιές τους, ακόμα και αν είναι στα βάθη της απελπισίας, και αναζητήσουν τον Θεό και την καλοσύνη του. Και όταν τέτοιες αποκαρδιωμένες ψυχές ειλικρινά αναζητούν τον Θεό – πεινούν για αλήθεια και διψούν για δικαιοσύνη – δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να τις κρατήσει περαιτέρω σε αιχμαλωσία. Όσο κι αν έχουν πέσει σε μεγάλα βάθη, όταν αναζητούν το φως με όλη τους την καρδιά, το πνεύμα του Κύριου του Θεού των ουρανών θα τους απελευθερώσει από την αιχμαλωσία τους· οι κακές περιστάσεις της ζωής θα τους ξεβράσουν στην ξηρά των νέων ευκαιριών για ανανεωμένη υπηρεσία και σοφότερη διαβίωση.»

130:1.3 (1428.3) Ο Γκαντία συγκινήθηκε ιδιαίτερα από την διδασκαλία του Ιησού, και συζητούσαν επί μακρόν μέσα στην νύχτα δίπλα στην ακροθαλασσιά, και πριν πάνε στα καταλύματά τους, προσευχήθηκαν μαζί και ο ένας για τον άλλο. Αυτός ήταν ο ίδιος Γκαντία που άκουσε το μεταγενέστερο κήρυγμα του Πέτρου, έγινε ένθερμος πιστός του Ιησού από την Ναζαρέτ, και είχε μια αξιομνημόνευτη συζήτηση με τον Πέτρο κάποιο βράδυ στο σπίτι της Δορκάδος. Και ο Γκαντία είχε πολύ να κάνει με την τελική απόφαση του Σίμωνα, του πλούσιου εμπόρου δερμάτων, να ενστερνιστεί τον Χριστιανισμό.

130:1.4 (1428.4) (Σε αυτήν την αφήγηση του προσωπικού έργου του Ιησού με τους συνανθρώπους του σε αυτήν την περιοδεία στην Μεσόγειο, σύμφωνα με την άδεια που μας έχει δοθεί, θα κάνουμε ελεύθερη απόδοση των λόγων του στην τρέχουσα σύγχρονη φρασεολογία της Ουράντια, κατά την εποχή αυτής της παρουσίασης.)

130:1.5 (1429.1) Η τελευταία συζήτηση του Ιησού με τον Γκαντία ήταν πάνω στο καλό και το κακό. Αυτός ο νεαρός Φιλισταίος ήταν πολύ προβληματισμένος από την αίσθηση της αδικίας εξαιτίας της παρουσίας του κακού στον κόσμο, πλάι στο καλό. Είπε: «Πως μπορεί ο Θεός, αν είναι απεριόριστα καλός, να μας επιτρέπει να υποφέρουμε από τις πίκρες του κακού· εξάλλου ποιος δημιουργεί το κακό;» Εκείνες τις ημέρες ήταν ευρύτατα πιστευτό, ότι ο Θεός δημιουργεί και το καλό και το κακό, αλλά ο Ιησούς ποτέ δεν δίδαξε τέτοια πλάνη. Απαντώντας αυτήν την ερώτηση. Ο Ιησούς είπε: «Αδερφέ μου, ο Θεός είναι αγάπη· ως εκ τούτου πρέπει να είναι καλός, και η καλοσύνη του είναι τόσο μεγάλη και αληθινή που δεν μπορεί να περιέχει τα μικρά και ψεύτικα πράγματα του κακού. Ο Θεός είναι τόσο θετικά καλός ώστε δεν υπάρχει καθόλου χώρος σε αυτόν για αρνητικό κακό. Το κακό είναι η ανώριμη επιλογή και το απερίσκεπτο παραστράτημα εκείνων που αντιστέκονται στο καλό, απορρίπτουν την ομορφιά, και δεν είναι πιστοί στην αλήθεια. Το κακό είναι μονάχα η δυσπροσαρμογή της ανωριμότητας ή η διασπαστική και παραμορφωτική επιρροή της άγνοιας. Το κακό είναι το αναπόφευκτο σκοτάδι που ακολουθεί κατά πόδας την ασύνετη απόρριψη του φωτός. Το κακό είναι αυτό που είναι σκοτεινό και αναληθές, και το οποίο, όταν συνειδητά υιοθετηθεί και εκούσια, ενστερνισθεί, γίνεται αμαρτία.

130:1.6 (1429.2) «Ο Πατέρας σου στον ουρανό, προικίζοντάς σε με την δύναμη της επιλογής ανάμεσα στην αλήθεια και στην πλάνη, δημιούργησε το δυνητικό αρνητικό του θετικού δρόμου του φωτός και της ζωής· αλλά τέτοιες πλάνες του κακού είναι στην πραγματικότητα ανύπαρκτες μέχρι την στιγμή που κάποιο νοήμων πλάσμα βούλεται την ύπαρξή τους επιλέγοντας λανθασμένα τον τρόπο ζωής. Και τότε τέτοια κακά εξυψώνονται αργότερα στην αμαρτία από την εν γνώσει και σκόπιμη επιλογή ενός τέτοιου ισχυρογνώμονος και στασιαστικού πλάσματος. Γι’ αυτό ο Πατέρας μας στον ουρανό επιτρέπει το καλό και το κακό να βαδίζουν μαζί μέχρι το τέλος της ζωής, όπως η φύση επιτρέπει το σιτάρι και τα ζιζάνια να ευδοκιμούν δίπλα- δίπλα μέχρι το θέρος.» Ο Γκαντία ικανοποιήθηκε απόλυτα από την απάντηση του Ιησού στην ερώτησή του αφού η συζήτησή τους τον βοήθησε να ξεκαθαρίσει στο μυαλό του την πραγματική σημασία αυτών των βαρυσήμαντων δηλώσεων.

2. ΣΤΗΝ ΚΑΙΣΑΡΕΙΑ

130:2.1 (1429.3) Ο Ιησούς και οι φίλοι του καθυστέρησαν στην Καισαρεία περισσότερο από ότι είχαν υπολογίσει επειδή ένα από τα μεγάλα κύρια κουπιά του πλοίου στο οποίο σκόπευαν να επιβιβαστούν βρέθηκε να κινδυνεύει να σκισθεί. Ο καπετάνιος αποφάσισε να παραμείνει στο λιμάνι μέχρι να κατασκευαστεί ένα καινούριο. Υπήρχε έλλειψη ειδικευμένων εργατών ξύλου για αυτήν την δουλειά, κι έτσι ο Ιησούς προσφέρθηκε να βοηθήσει. Τα βράδια ο Ιησούς και οι φίλοι του περπατούσαν πάνω στο όμορφο τείχος που λειτουργούσε σαν δρόμος περιπάτου γύρω από το λιμάνι. Ο Γκανίντ απολάμβανε ιδιαίτερα την επεξήγηση του Ιησού για το υδρευτικό σύστημα της πόλης και την τεχνική με την οποία αξιοποιούσαν την παλίρροια για να ξεπλένουν τους δρόμους της πόλης και τους υπονόμους. Αυτός ο νέος της Ινδίας εντυπωσιάστηκε πολύ από τον ναό του Αυγούστου, που ήταν κτισμένος πάνω σε ένα ύψωμα όπου δέσποζε ένα κολοσσιαίο άγαλμα του Ρωμαίου αυτοκράτορα. Το δεύτερο απόγευμα της παραμονής τους εκεί, οι τρεις τους παρακολούθησαν μια παράσταση στο τεράστιο αμφιθέατρο που χωρούσε είκοσι χιλιάδες άτομα, και εκείνη την νύχτα παρακολούθησαν ένα Ελληνικό έργο στο θέατρο. Αυτές ήταν οι πρώτες εκδηλώσεις τέτοιου είδους που είχε παρακολουθήσει ποτέ ο Γκανίντ, και έκανε στον Ιησού πολλές ερωτήσεις για αυτές. Το πρωί της τρίτης μέρας έκαναν μια επίσημη επίσκεψη στο παλάτι του κυβερνήτη, διότι η Καισαρεία ήταν η πρωτεύουσα της Παλαιστίνης και η κατοικία του Ρωμαίου επιτρόπου.

130:2.2 (1429.4) Στο πανδοχείο τους έμενε επίσης ένας έμπορος από την Μογγολία, και μιας και αυτός ο Ανατολίτης μιλούσε Ελληνικά επαρκώς, ο Ιησούς είχε αρκετές μακρές συζητήσεις μαζί του. Αυτός ο άνθρωπος εντυπωσιάστηκε πολύ από την φιλοσοφία του Ιησού για την ζωή και ποτέ δεν ξέχασε τα σοφά λόγια του για «το πώς να ζούμε την ουράνια ζωή όσο βρισκόμαστε στην γη ακολουθώντας καθημερινά το θέλημα του ουράνιου Πατέρα.» Αυτός ο έμπορος ήταν Ταοϊστής, και ως εκ τούτου είχε γίνει ένας σθεναρός υποστηρικτής του δόγματος της μιας συμπαντικής Θεότητας. Όταν γύρισε στην Μογγολία, άρχισε να διδάσκει αυτές τις αλήθειες στους γείτονές του και στους συνεργάτες του, και ως άμεσο αποτέλεσμα τέτοιων δραστηριοτήτων, ο μεγαλύτερος γιος του αποφάσισε να γίνει Ταοϊστής ιερέας. Αυτός ο νέος άσκησε μεγάλη επιρροή για χάρη αυτών των ανώτερων αληθειών, σε όλη την ζωή του και ακολουθήθηκε από ένα γιο και ένα εγγόνι που ήταν το ίδιο αφοσιωμένα πιστοί στην διδασκαλία του Ενός Θεού – του Υπέρτατου Κυβερνήτη των Ουρανών.

130:2.3 (1430.1) Ενώ ο ανατολικός κλάδος της πρώτης Χριστιανικής εκκλησίας, έχοντας την έδρα του στην Φιλαδέλφεια, τήρησε πιο πιστά την διδασκαλία του Ιησού από ότι οι αδερφοί στην Ιερουσαλήμ, ήταν λυπηρό που δεν υπήρξε κάποιος σαν τον Πέτρο να πάει στην Κίνα, ή σαν τον Παύλο να εισέλθει στην Ινδία, όπου το πνευματικό έδαφος ήταν τόσο ευνοϊκό για την καλλιέργεια του σπόρου του νέου ευαγγελίου της βασιλείας των ουρανών. Αυτές ακριβώς οι διδασκαλίες του Ιησού όπως τις τήρησαν οι Φιλαδελφείς, θα είχαν τόσο άμεση και αποτελεσματική απήχηση στο νου των πνευματικά πεινασμένων Ασιατικών λαών, όσο και τα κηρύγματα του Πέτρου και του Παύλου στην Δύση.

130:2.4 (1430.2) Ένας από τους νέους που δούλευε μαζί με τον Ιησού για την κατασκευή του κουπιού έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για τα λόγια που έλεγε ώρα με την ώρα καθώς μοχθούσαν στο ναυπηγείο. Όταν ο Ιησούς ανάφερε ότι ο Πατέρας στον ουρανό ενδιαφέρεται για την ευτυχία των παιδιών του στην γη, αυτός ο νεαρός Έλληνας, ο Αναξάνδης, είπε: «Αφού οι Θεοί ενδιαφέρονται για μένα, γιατί δεν απομακρύνουν αυτόν τον σκληρό και άδικο αρχιεργάτη αυτού του εργαστηρίου;» Ξαφνιάστηκε όταν ο Ιησούς του απάντησε, «Εφόσον γνωρίζεις και εκτιμάς το καλό και το δίκαιο, ίσως οι Θεοί έφεραν αυτόν τον πλανεμένο άνθρωπο κοντά σου ώστε να μπορέσεις να τον οδηγήσεις σε αυτόν τον καλύτερο δρόμο. Ίσως εσύ να είσαι το άλας που θα κάνει συμπαθητικότερο αυτόν τον άνθρωπο προς τους άλλους ανθρώπους· αν βέβαια δεν έχεις χάσει την νοστιμιά σου. Ως έχει, αυτός ο άνθρωπος είναι κύριός σου, καθότι οι κακοί τρόποι του σε επηρεάζουν αρνητικά. Γιατί να μην προσπαθήσεις να υπερνικήσεις το κακό χρησιμοποιώντας την δύναμη του καλού και έτσι να γίνεις εσύ ο κύριος όλων των σχέσεων ανάμεσα σε εσάς τους δύο; Προβλέπω ότι το καλό που βρίσκεται μέσα σου θα μπορούσε να ξεπεράσει το κακό που βρίσκεται μέσα του αν του έδινες μια δίκαιη και ζώσα ευκαιρία. Δεν υπάρχει περιπέτεια στην πορεία της θνητής ύπαρξης πιο συναρπαστική από την απόλαυση της χαράς του να γίνεσαι ο υλικής ζωής σύντροφος, της πνευματικής ενέργειας και της θεϊκής αλήθειας σε μία από τις πιο θριαμβευτικές τους μάχες με την πλάνη και το κακό. Είναι πραγματικά αναμορφωτική και αναγεννητική εμπειρία να γίνεις το ζωντανό κανάλι του πνευματικού φωτός για έναν θνητό που βρίσκεται στο πνευματικό σκοτάδι. Αν είσαι πιο ευλογημένος με την αλήθεια από ό,τι αυτός ο άνθρωπος, η ανάγκη του θα πρέπει να σε προκαλεί. Σίγουρα δεν είσαι ο δειλός που θα μπορούσε να στέκεται στην παραλία και να βλέπει έναν συνάνθρωπό του που δεν ξέρει κολύμπι να χάνεται χωρίς να κάνει τίποτα! Πόσο περισσότερη αξία έχει η ψυχή αυτού του ανθρώπου που περιπλανιέται χαμένη στο σκοτάδι σε σύγκριση με το σώμα του που πνίγεται στο νερό!»

130:2.5 (1430.3) Τα λόγια του Ιησού άγγιξαν βαθιά τον Αναξάνδη. Αμέσως είπε στον ανώτερό του αυτά που είχε πει ο Ιησούς, και εκείνη την νύχτα πήγαν και οι δυο και αναζήτησαν την συμβουλή του Ιησού για την ευημερία των ψυχών τους. Και αργότερα, αφού το Χριστιανικό μήνυμα είχε διακηρυχθεί στην Καισαρεία, και οι δύο αυτοί άνθρωποι, ο ένας Έλληνας και ο άλλος Ρωμαίος, πίστεψαν στο κήρυγμα του Φιλίππου και έγιναν επιφανή μέλη της εκκλησίας που ίδρυσε. Αργότερα αυτός ο Έλληνας διορίστηκε οικονόμος ενός Ρωμαίου εκατόνταρχου, του Κορνήλιου, που αργότερα πίστεψε και αυτός μέσω της διακονίας του Πέτρου. Ο Αναξάνδης συνέχισε να διαδίδει το φως σε αυτούς που βρίσκονταν στο σκοτάδι μέχρι τις ημέρες της φυλάκισης του Πέτρου στην Καισαρεία, όταν και χάθηκε, ατυχώς, στην μεγάλη σφαγή είκοσι χιλιάδων Ιουδαίων ενώ διακονούσε τους πάσχοντες και τους ετοιμοθάνατους.

130:2.6 (1431.1) Ο Γκανίντ είχε, στο μεταξύ, αρχίσει να μαθαίνει πως ο δάσκαλός του περνούσε τον ελεύθερο χρόνο του με αυτήν την ασυνήθιστη προσωπική προσφορά στους συνανθρώπους του, και ο νεαρός Ινδός αποφάσισε να ανακαλύψει το κίνητρο αυτών των ακατάπαυστων δραστηριοτήτων. Ρώτησε λοιπόν, «γιατί απασχολείσαι συνέχεια με αυτές τις συζητήσεις με αγνώστους;» Και ο Ιησούς απάντησε: «Γκανίντ, κανένας άνθρωπος δεν είναι άγνωστος για κάποιον που γνωρίζει τον Θεό. Στην εμπειρία του να βρεις τον Πατέρα στον ουρανό ανακαλύπτεις ότι όλοι οι άνθρωποι είναι αδερφοί σου, και φαίνεται παράξενο που κάποιος απολαμβάνει την χαρά της συνάντησης με έναν νεο-ανακαλυφθέντα αδερφό; Το να γνωρίζει κάποιος τους αδερφούς του και τις αδερφές του, να ξέρει τα προβλήματά τους και να μαθαίνει να τους αγαπά, είναι η υπέρτατη εμπειρία της ζωής.»

130:2.7 (1431.2) Αυτή η συζήτηση κράτησε σχεδόν όλη την νύχτα, στην διάρκεια της οποίας ο νέος ζήτησε από τον Ιησού να του πει την διαφορά ανάμεσα στο θέλημα του Θεού και εκείνη την πράξη επιλογής του ανθρώπινου νου που αποκαλείται και θέληση. Ουσιαστικά ο Ιησούς είπε: Το θέλημα του Θεού είναι ο δρόμος του Θεού, προσεταιρισμός με την επιλογή του Θεού μπροστά σε οποιαδήποτε δυνητική εναλλακτική. Το να κάνεις το θέλημα του Θεού, ως εκ τούτου, είναι η προοδευτική εμπειρία του να γίνεσαι όλο και περισσότερο σαν τον Θεό, και ο Θεός είναι η πηγή και το πεπρωμένο όλων όσων είναι καλά και όμορφα και αληθινά. Η θέληση του ανθρώπου είναι ο ανθρώπινος δρόμος, το σύνολο και η ουσία αυτών που ο θνητός αποφασίζει να είναι και να κάνει. Η θέληση είναι η εσκεμμένη επιλογή ενός ενσυνείδητου όντος που οδηγεί σε αποφάσεις-συμπεριφορά με βάση την νοήμονα περισυλλογή.

130:2.8 (1431.3) Εκείνο το απόγευμα ο Ιησούς και ο Γκανίντ είχαν και οι δύο απολαύσει το παιχνίδι με ένα πολύ έξυπνο ποιμενικό σκυλί, και ο Γκανίντ ήθελε να μάθει αν το σκυλί είχε ψυχή, αν είχε θέληση, και ο Ιησούς απαντώντας την ερώτησή του είπε: «Το σκυλί έχει μυαλό που μπορεί να γνωρίσει τον υλικό άνθρωπο, τον αφέντη του, αλλά δεν μπορεί να γνωρίσει τον Θεό, που είναι πνεύμα· έτσι το σκυλί δεν έχει πνευματική φύση και δεν μπορεί να απολαύσει μια πνευματική εμπειρία. Το σκυλί μπορεί να έχει κάποια θέληση που προέρχεται από την φύση και επαυξάνεται από την εκγύμνασή του, αλλά μια τέτοια δύναμη του μυαλού δεν είναι πνευματική ισχύς, ούτε συγκρίνεται με την ανθρώπινη θέληση, επειδή δεν είναι στοχαστική – δεν είναι αποτέλεσμα διάκρισης ανώτερων και ηθικών εννοιών ή επιλογής πνευματικών και αιώνιων αξιών. Είναι η κατοχή τέτοιων δυνάμεων πνευματικής διάκρισης και επιλογής της αλήθειας που κάνει τον θνητό άνθρωπο ένα ηθικό ον, ένα πλάσμα προικισμένο με τις ιδιότητες της πνευματικής υπευθυνότητας και του δυναμικού της αιώνιας επιβίωσης.» Ο Ιησούς συνέχισε να του εξηγεί ότι είναι αυτή η απουσία τέτοιων διανοητικών δυνάμεων στα ζώα που κάνει για πάντα αδύνατον για τον κόσμο των ζώων να αναπτύξουν γλώσσα μέσα στον χρόνο ή να βιώσουν κάτι που να ισοδυναμεί με την επιβίωση της προσωπικότητας στην αιωνιότητα. Σαν αποτέλεσμα της διδασκαλίας εκείνης της ημέρας, ο Γκανίντ ποτέ ξανά δεν πίστευσε στην μετεμψύχωση των ανθρώπινων ψυχών σε σώματα ζώων.

130:2.9 (1431.4) Την επόμενη μέρα ο Γκανίντ το συζήτησε όλο αυτό με τον πατέρα του, και ήταν σε απάντηση στην ερώτηση του Γκονόντ, που ο Ιησούς εξήγησε ότι «οι ανθρώπινες βουλήσεις που απασχολούνται εξ ολοκλήρου με το να προχωρούν μόνο πάνω σε εφήμερες αποφάσεις που έχουν να κάνουν με τα υλικά προβλήματα της ζωώδους ύπαρξης είναι καταδικασμένες να χαθούν μέσα στον χρόνο. Αυτοί που παίρνουν ειλικρινείς ηθικές αποφάσεις μέσα από την καρδιά τους και κάνουν ανεπιφύλακτες πνευματικές επιλογές σταδιακά αρχίζουν να ταυτίζονται με το ενοικούν και θείο πνεύμα, και έτσι όλο και περισσότερο μεταμορφώνονται στις αξίες της αιώνιας επιβίωσης – ατέρμονης προόδου θείας υπηρεσίας.»

130:2.10 (1431.5) Εκείνη την ημέρα ήταν που ακούσαμε για πρώτη φορά αυτήν την βαρυσήμαντη αλήθεια, που εκφρασμένη σε σύγχρονους όρους θα σήμαινε: «Η θέληση είναι εκείνη η εκδήλωση του ανθρώπινου νου που καθιστά ικανή την υποκειμενική συνείδηση να εκφραστεί αντικειμενικά και να βιώσει το φαινόμενο του πόθου να μοιάσει με τον Θεό.» Και είναι υπό την ίδια αυτή έννοια που κάθε στοχαστική και πνευματικού φρονήματος ανθρώπινη ύπαρξη μπορεί να καταστεί δημιουργική.

3. ΣΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ

130:3.1 (1432.1) Η επίσκεψη στην Καισαρεία ήταν γεμάτη γεγονότα, και όταν πια το πλοίο ήταν έτοιμο, ο Ιησούς και οι δυο φίλοι του αναχώρησαν το μεσημέρι μιας ημέρας για την Αλεξάνδρεια στην Αίγυπτο.

130:3.2 (1432.2) Οι τρεις τους απόλαυσαν την πολύ ευχάριστη μετάβαση στην Αλεξάνδρεια. Ο Γκανίντ ήταν ενθουσιασμένος με το ταξίδι και κράτησε τον Ιησού απασχολημένο με το να απαντά σε ερωτήσεις. Καθώς πλησίαζαν στο λιμάνι της πόλης, ο νεαρός ήταν συνεπαρμένος από τον περίφημο φανό του Φάρου, ο οποίος βρίσκονταν στο νησί που ο Αλέξανδρος είχε ενώσει μέσω ενός μόλου με την κυρίως χώρα, δημιουργώντας έτσι δύο σπουδαία λιμάνια και κάνοντας με αυτόν τον τρόπο την Αλεξάνδρεια το θαλάσσιο εμπορικό σταυροδρόμι της Αφρικής, της Ασίας, και της Ευρώπης. Αυτός ο σπουδαίος φάρος ήταν ένα από τα επτά θαύματα του κόσμου και ήταν ο πρόδρομος όλων των επόμενων φάρων. Σηκώθηκαν νωρίς το πρωί για να δουν αυτό το έξοχο σωτήριο ανθρώπινο επινόημα, και ανάμεσα στα επιφωνήματα του Γκανίντ ο Ιησούς είπε: «Και εσύ, γιε μου, θα είσαι σαν αυτό το φάρο όταν γυρίσεις στην Ινδία, ακόμα και όταν θα έχει αναπαυτεί ο πατέρας σου· θα γίνεις το φως της ζωής για εκείνους που κάθονται γύρω σου μέσα στο σκοτάδι, δείχνοντας σε όλους όσους το επιθυμούν τον δρόμο για να φτάσουν στο λιμάνι της σωτηρίας με ασφάλεια.» Και καθώς ο Γκανίντ, έσφιγγε το χέρι του Ιησού, είπε, «Θα είμαι».

130:3.3 (1432.3) Και ξανά θα κάνουμε την παρατήρηση ότι οι πρώτοι δάσκαλοι της Χριστιανικής θρησκείας διέπραξαν μεγάλο σφάλμα που έστρεψαν αποκλειστικά την προσοχή τους στον δυτικό πολιτισμό του Ρωμαϊκού κόσμου. Οι διδασκαλίες του Ιησού, όπως διατηρήθηκαν από τους Μεσοποτάμιους πιστούς του πρώτου αιώνα, θα είχαν γίνει πρόθυμα αποδεκτές από τις διάφορες ομάδες των θρησκευόμενων Ασιατών.

130:3.4 (1432.4) Μέσα σε τέσσερις ώρες από την αποβίβασή τους εγκαταστάθηκαν κοντά στο ανατολικό άκρο του μακρού και πλατιού δρόμου, πλάτους τριάντα μέτρων και μήκους οχτώ χιλιομέτρων, που έφτανε μέχρι τα δυτικά όρια αυτής της πόλης του ενός εκατομμυρίου κατοίκων. Μετά την πρώτη επιθεώρηση των κυριότερων αξιοθέατων της πόλης – πανεπιστήμιο (μουσείο), βιβλιοθήκη, το βασιλικό μαυσωλείο του Αλέξανδρου, το παλάτι, ναό του Ποσειδώνα, θέατρο, και γυμναστήριο – ο Γκονόντ επιδόθηκε στις επιχειρήσεις του ενώ ο Ιησούς με τον Γκανίντ πήγαν στην βιβλιοθήκη, την μεγαλύτερη του κόσμου. Εδώ ήταν συγκεντρωμένα περίπου ένα εκατομμύριο χειρόγραφα από όλο τον πολιτισμένο κόσμο: την Ελλάδα, την Ρώμη, την Παλαιστίνη, την Πάρθια, την Ινδία, την Κίνα, ακόμα και την Ιαπωνία. Σε αυτήν την βιβλιοθήκη ο Γκανίντ είδε την μεγαλύτερη συλλογή Ινδικής λογοτεχνίας σε ολόκληρο τον κόσμο· και περνούσαν εδώ κάποιο χρόνο κάθε ημέρα καθ’ όλη τη διάρκεια της παραμονής τους στην Αλεξάνδρεια. Ο Ιησούς είπε στον Γκανίντ για την μετάφραση των Εβραϊκών γραφών στα Ελληνικά που έγινε στο μέρος αυτό. Και συζήτησαν ξανά και ξανά για όλες τις θρησκείες του κόσμου, επιχειρώντας ο Ιησούς να υποδείξει σε αυτόν τον νεαρό νου την αλήθεια σε κάθε μία, πάντα προσθέτοντας: «Αλλά ο Ιαχβέ είναι ο Θεός που αναπτύχθηκε από τις αποκαλύψεις του Μελχισεδέκ και την διαθήκη του Αβραάμ. Οι Ιουδαίοι ήταν οι απόγονοι του Αβραάμ και συνεπώς κατέλαβαν την ίδια αυτή γη όπου είχε ζήσει και διδάξει ο Μελχισεδέκ, και από την οποία έστειλε διδασκάλους σε όλο τον κόσμο· και η θρησκεία τους τελικά απεικόνιζε μια καθαρότερη αναγνώριση του Κύριου και Θεού του Ισραήλ ως τον Συμπαντικό Πατέρα στον ουρανό, από οποιαδήποτε άλλη θρησκεία.»

130:3.5 (1432.5) Με την καθοδήγηση του Ιησού ο Γκανίντ έφτιαξε μια συλλογή από τις διδασκαλίες όλων εκείνων των θρησκειών του κόσμου που αναγνώριζαν μια Συμπαντική Θεότητα, ακόμα κι αν λίγο πολύ αναγνώριζαν επίσης υποδεέστερες θεότητες. Μετά από πολύ συζήτηση ο Ιησούς και ο Γκανίντ έκριναν ότι οι Ρωμαίοι δεν είχαν αληθινό Θεό στην θρησκεία τους, και ότι η θρησκεία τους δεν ήταν τίποτα πάρα πάνω από λατρεία του αυτοκράτορα. Οι Έλληνες, κατέληξαν, είχαν μια φιλοσοφία αλλά όχι και μια θρησκεία με ένα προσωπικό Θεό. Τις μυστηριακές λατρείες τις παραμέρισαν εξαιτίας της σύγχυσης της πολλαπλότητάς τους, και επειδή οι διάφορες απόψεις τους για την Θεότητα φαίνονταν να προέρχονται από άλλες και παλαιότερες θρησκείες.

130:3.6 (1433.1) Παρότι αυτές οι μεταφράσεις έγιναν στην Αλεξάνδρεια, ο Γκανίντ δεν ταξινόμησε οριστικά αυτές τις επιλογές και δεν πρόσθεσε τα δικά του προσωπικά συμπεράσματα σχεδόν μέχρι το τέλος της διαμονής τους στην Ρώμη. Προς μεγάλη του έκπληξη ανακάλυψε ότι οι καλύτεροι από τους συγγραφείς της ιερής λογοτεχνίας του κόσμου, όλοι λίγο πολύ ξεκάθαρα αναγνώριζαν την ύπαρξη ενός αιώνιου Θεού και βρίσκονταν σε μεγάλη συμφωνία όσον αφορά τον χαρακτήρα του και την σχέση του με τον θνητό άνθρωπο.

130:3.7 (1433.2) Ο Ιησούς και ο Γκανίντ πέρασαν πολύ χρόνο στο μουσείο κατά την παραμονή τους στην Αλεξάνδρεια. Αυτό το μουσείο δεν ήταν μια συλλογή σπάνιων αντικειμένων αλλά μάλλον ένα πανεπιστήμιο καλών τεχνών, επιστήμης, και λογοτεχνίας. Εδώ πολυμαθείς καθηγητές έδιναν καθημερινές διαλέξεις, και εκείνες τις μέρες αυτό ήταν το πνευματικό κέντρο του Δυτικού κόσμου. Μέρα με την μέρα ο Ιησούς μετάφραζε τις διαλέξεις στον Γκανίντ· μια μέρα κατά την δεύτερη εβδομάδα ο νεαρός αναφώνησε: «Δάσκαλε Γιωσούα, εσύ γνωρίζεις περισσότερα από αυτούς τους καθηγητές· θα έπρεπε να σηκωθείς και να τους πεις τα σπουδαία πράγματα που έχεις πει σε μένα· αυτοί είναι θαμπωμένοι από την υπερβολική σκέψη. Θα μιλήσω στον πατέρα μου και θα του πω να το διευθετήσει.» Ο Ιησούς χαμογέλασε, και είπε: «Είσαι ένας μαθητής όλο θαυμασμό, αλλά αυτοί οι δάσκαλοι δεν νοιάζονται να τους διδάξουμε εσύ και εγώ. Η υπερηφάνεια της απνευμάτιστης μάθησης είναι ύπουλο πράγμα στην ανθρώπινη εμπειρία. Ο αληθινός δάσκαλος διατηρεί την διανοητική του ακεραιότητα με το να παραμένει πάντοτε μαθητής.»

130:3.8 (1433.3) Η Αλεξάνδρεια ήταν η πόλη της ανάμικτης κουλτούρας της Δύσης και μετά την Ρώμη η μεγαλύτερη και μεγαλοπρεπέστερη του κόσμου. Εδώ βρισκόταν η μεγαλύτερη Ιουδαϊκή συναγωγή του κόσμου, η έδρα της κυβέρνησης των Σανχεντρίν της Αλεξάνδρειας, οι εβδομήντα πρεσβύτεροι κριτές.

130:3.9 (1433.4) Ανάμεσα στους πολλούς ανθρώπους με τους οποίους ο Γκονόντ είχε επαγγελματικές σχέσεις ήταν κάποιος Ιουδαίος τραπεζίτης, ο Αλέξανδρος, του οποίου ο αδερφός, ο Φίλων, ήταν ένας φημισμένος θρησκευτικός φιλόσοφος εκείνου του καιρού. Ο Φίλων ήταν απασχολημένος με το αξιέπαινο αλλά υπερβολικά δύσκολο έργο της εναρμόνισης της Ελληνικής φιλοσοφίας και της Εβραϊκής θεολογίας. Ο Γκανίντ και ο Ιησούς μιλούσαν πολύ για τις διδασκαλίες του Φίλωνα και περίμεναν πως θα παρακολουθούσαν κάποιες από τις διαλέξεις του, αλλά όσο καιρό έμειναν στην Αλεξάνδρεια αυτός ο φημισμένος Ελληνιστής Ιουδαίος βρισκόταν άρρωστος στο κρεβάτι.

130:3.10 (1433.5) Ο Ιησούς επαίνεσε στον Γκανίντ μεγάλο μέρος της Ελληνικής φιλοσοφίας και των θεωριών των Στωικών, αλλά επισήμανε στον νέο την αλήθεια πως αυτά τα συστήματα πίστης, όπως και οι ασαφείς διδασκαλίες ορισμένων από τον δικό του λαό, ήταν θρησκείες μόνο με την έννοια ότι οδηγούσαν τους ανθρώπους να βρουν τον Θεό και να απολαύσουν μια ζώσα εμπειρία στην γνώση του Αιώνιου.

4. ΔΙΑΛΕΞΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

130:4.1 (1433.6) Την νύχτα πριν φύγουν από την Αλεξάνδρεια ο Γκανίντ και ο Ιησούς είχαν μια μακρά συνομιλία με ένα από τους κυβερνητικούς καθηγητές του πανεπιστημίου που έδινε διαλέξεις για την διδασκαλία του Πλάτωνα. Ο Ιησούς έκανε την διερμηνεία για τον πολυμαθή Έλληνα δάσκαλο χωρίς να προσθέτει δικές του διδασκαλίες προς αντίκρουση της Ελληνικής φιλοσοφίας. Ο Γκονόντ έλειπε για δουλειές εκείνο το βράδυ· έτσι, όταν είχε φύγει ο καθηγητής, ο δάσκαλος και ο μαθητής του είχαν μια μεγάλη και από καρδιάς συζήτηση γύρω από τις θεωρίες του Πλάτωνα. Ενώ ο Ιησούς ενέκρινε επιφυλακτικά μερικές από τις Ελληνικές διδασκαλίες που είχαν να κάνουν με την θεωρία ότι τα υλικά πράγματα του κόσμου είναι σκιώδεις αντανακλάσεις αόρατων αλλά πιο ουσιαστικών αληθειών, επεδίωξε να θεμελιώσει μια πιο αξιόπιστη βάση για την συλλογιστική του νεαρού· έτσι άρχισε μια μακροσκελή διατριβή σχετικά με την φύση της πραγματικότητας στο σύμπαν. Επί της ουσίας και σε σύγχρονη φρασεολογία ο Ιησούς είπε στον Γκανίντ:

130:4.2 (1434.1) Η πηγή της συμπαντικής πραγματικότητας είναι το Άπειρο. Τα υλικά πράγματα της πεπερασμένης δημιουργίας είναι οι χωρο-χρονικές προεκτάσεις του Παραδείσιου Πρότυπου και της Συμπαντικής Διάνοιας του αιώνιου Θεού. Η αιτιότητα στον φυσικό κόσμο, η αυτοσυνείδηση στον διανοητικό κόσμο, και η προοδεύουσα αυτεπίγνωση στον κόσμο του πνεύματος – αυτές οι πραγματικότητες, όταν προβάλλονται σε συμπαντική κλίμακα, συνδυάζονται σε αιώνια σχετικότητα, και βιώνονται με τελειότητα ποιότητας και θειότητα αξίας – συνιστούν την πραγματικότητα του Υπέρτατου. Αλλά σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο σύμπαν η Αρχική Προσωπικότητα της αιτιότητας, της νοημοσύνης, και της πνευματικής εμπειρίας είναι αμετάβλητη, απόλυτη. Όλα τα πράγματα, ακόμα και σε ένα αιώνιο σύμπαν απεριόριστων αξιών και θείων ποιοτήτων, μπορεί, και συχνά συμβαίνει, να αλλάζουν εκτός από τα Απόλυτα και εκείνο που έχει επιτύχει την φυσική κατάσταση, την διανοητική εγκόλπωση, ή την πνευματική ταυτότητα που είναι απόλυτη.

130:4.3 (1434.2) Το ανώτερο επίπεδο στο οποίο μπορεί να προοδεύσει ένα πεπερασμένο πλάσμα είναι η αναγνώριση του Συμπαντικού Πατέρα και η γνώση του Υπέρτατου. Και ακόμα και τότε τέτοια πλάσματα πεπρωμένου τελικότητας συνεχίζουν να βιώνουν αλλαγή στις κινήσεις του φυσικού κόσμου και στα υλικά του φαινόμενα. Με τον ίδιο τρόπο συνεχίζουν να έχουν επίγνωση της προόδου της εαυτότητας στην συνεχόμενη άνοδό τους στο πνευματικό σύμπαν, και της αναπτυσσόμενης συνείδησης στην βαθαίνουσα εκτίμησή τους για τον, και σε ανταπόκριση στον, διανοητικό κόσμο. Μόνο μέσα στην τελειότητα, την αρμονία, και την ομοφωνία της θέλησης μπορεί το πλάσμα να γίνει ένα με το Δημιουργό· και μια τέτοια κατάσταση θειότητας επιτυγχάνεται και διατηρείται μόνο από τη συνέχιση της ζωής του πλάσματος στον χρόνο και στην αιωνιότητα συμμορφώνοντας ανελλιπώς την πεπερασμένη προσωπική του θέληση με την θεία θέληση του Δημιουργού. Πάντοτε πρέπει η επιθυμία να κάνει το θέλημα του Πατέρα, να υπερτερεί στην ψυχή και να κυριαρχεί τον νου ενός ανερχόμενου υιού του Θεού.

130:4.4 (1434.3) Ένα μονόφθαλμο άτομο δεν μπορεί να ελπίζει ποτέ ότι θα οραματιστεί το βάθος της προοπτικής. Ούτε μπορούν οι μονόφθαλμοι υλικοί επιστήμονες ούτε και οι μονόφθαλμοι πνευματικοί μυστικιστές και αλληγοριστές να οραματιστούν σωστά και να αντιληφθούν επαρκώς τα πραγματικά βάθη της συμπαντικής πραγματικότητας. Όλες οι αληθινές αξίες της εμπειρίας του δημιουργήματος είναι κρυμμένες στο βάθος της αναγνώρισης.

130:4.5 (1434.4) Η άνους αιτιότητα δεν μπορεί να αναπτύξει το εκλεπτυσμένο και περίπλοκο από το ακατέργαστο και το απλό, ούτε μπορεί η άνευ πνεύματος εμπειρία να αναπτύξει τους θείους χαρακτήρες της αιώνιας επιβίωσης από τις υλικές διάνοιες των θνητών του χρόνου. Η μία ιδιότητα του σύμπαντος που τόσο αποκλειστικά χαρακτηρίζει την άπειρη Θεότητα είναι αυτή η ατέρμονη δημιουργική απονομή προσωπικότητας που μπορεί να επιζήσει στην προοδευτική επίτευξη της Θεότητας.

130:4.6 (1434.5) Η προσωπικότητα είναι αυτό το κοσμικό προίκισμα, αυτή η φάση συμπαντικής πραγματικότητας, που μπορεί να συνυπάρχει με την απεριόριστη αλλαγή και την ίδια στιγμή να διατηρεί την ταυτότητά της στην ίδια την παρουσία όλων αυτών των αλλαγών, και για πάντα μετά.

130:4.7 (1434.6) Η ζωή είναι μια προσαρμογή της αρχικής κοσμικής αιτιότητας στις απαιτήσεις και στις δυνατότητες των συμπαντικών καταστάσεων, και έρχεται σε ύπαρξη από την δράση του Συμπαντικού Νου και την ενεργοποίηση του πνευματικού σπινθήρα του Θεού που είναι πνεύμα. Το νόημα της ζωής είναι η προσαρμοστικότητά της· η αξία της ζωής είναι η ικανότητα προόδου της – ακόμα και μέχρι τα ύψη της συνείδησης του Θεού.

130:4.8 (1434.7) Η δυσπροσαρμογή της αυτοσυνείδητης ζωής στο σύμπαν έχει σαν αποτέλεσμα κοσμική δυσαρμονία. Η οριστική απόκλιση της θέλησης της προσωπικότητας από την τάση των συμπάντων καταλήγει σε διανοητική απομόνωση, διαχωρισμό της προσωπικότητας. Η απώλεια του ενοικούντος πνευματικού οδηγού επιφέρει πνευματική κατάπαυση της ύπαρξης. Η νοήμων και προοδεύουσα ζωή γίνεται τότε, αυτή η ίδια, μια αδιαμφισβήτητη απόδειξη της ύπαρξης ενός σκόπιμου σύμπαντος που εκφράζει την θέληση ενός θείου Δημιουργού. Και αυτή η ζωή, εν συνόλω, αγωνίζεται για υψηλότερες αξίες, έχοντας για τελικό στόχο της τον Συμπαντικό Πατέρα.

130:4.9 (1435.1) Μόνο σε βαθμό κατέχει ο άνθρωπος διάνοια υπεράνω του ζωικού επιπέδου πέρα από τις ανώτερες και οιονεί πνευματικές λειτουργίες της νοημοσύνης. Ως εκ τούτου τα ζώα (μη έχοντας λατρεία και σοφία) δεν μπορούν να βιώσουν την υπερσυνείδηση, την συνειδητότητα της συνείδησης. Ο ζωικός νους έχει συνείδηση μόνο του αντικειμενικού σύμπαντος.

130:4.10 (1435.2) Η γνώση είναι η σφαίρα του υλικού νου που διακρίνει τα γεγονότα. Η αλήθεια είναι η επικράτεια της πνευματικά προικισμένης διανόησης που έχει συνείδηση της γνώσης του Θεού. Η γνώση είναι ευαπόδεικτη· η αλήθεια βιώνεται. Η γνώση είναι μια κτήση του νου· η αλήθεια μια εμπειρία της ψυχής, του προοδεύοντος εαυτού. Η γνώση είναι λειτουργία του μη πνευματικού επιπέδου· η αλήθεια είναι μια φάση του νοητικού-πνευματικού επιπέδου των συμπάντων. Το μάτι του υλικού νου αντιλαμβάνεται ένα κόσμο πραγματολογικής γνώσης· το μάτι της πνευματισμένης νόησης διακρίνει ένα κόσμο αληθινών αξιών. Αυτές οι δυο απόψεις, συγχρονισμένες και εναρμονισμένες, αποκαλύπτουν τον κόσμο της πραγματικότητας, όπου η σοφία ερμηνεύει τα φαινόμενα του σύμπαντος με όρους προοδεύουσας προσωπικής εμπειρίας.

130:4.11 (1435.3) Το σφάλμα (το κακό) είναι η ποινή της ατέλειας. Οι ιδιότητες της ατέλειας ή τα δεδομένα της δυσπροσαρμογής αποκαλύπτονται στο υλικό επίπεδο δια της κριτικής παρατήρησης και της επιστημονικής ανάλυσης· στο ηθικό επίπεδο, δια της ανθρώπινης εμπειρίας. Η παρουσία του κακού αποτελεί απόδειξη των ανακριβειών του νου και της ανωριμότητας του εξελισσόμενου εαυτού. Ως εκ τούτου, το κακό είναι επίσης ένα μέτρο της ατέλειας στην συμπαντική ερμηνεία. Η πιθανότητα λαθών είναι εγγενής στην απόκτηση σοφίας, στο σχήμα προόδου από το μερικό και προσωρινό στο πλήρες και αιώνιο, από το σχετικό και ατελές στο οριστικό και τελειοποιημένο. Το σφάλμα είναι η σκιά της μη ολοκλήρωσης που πρέπει εξ ανάγκης να πέσει στο ανοδικό συμπαντικό μονοπάτι του ανθρώπου προς την Παραδείσια τελειότητα. Το σφάλμα (το κακό) δεν είναι μια πραγματική συμπαντική ποιότητα· είναι απλά η παρατήρηση μιας σχετικότητας στην συνάφεια της ατέλειας του ανολοκλήρωτου πεπερασμένου με τα ανοδικά επίπεδα του Υπέρτατου και Απώτατου.

130:4.12 (1435.4) Παρόλο που ο Ιησούς είπε όλα αυτά στον νέο στην πιο κατάλληλη γλώσσα ώστε να τα καταλάβει, στο τέλος της συζήτησης, τα μάτια του Γκανίντ ήταν βαριά και σύντομα αποκοιμήθηκε. Το άλλο πρωί σηκώθηκαν νωρίς για να επιβιβαστούν στο πλοίο για την Λασαία στο νησί της Κρήτης. Αλλά πριν επιβιβαστούν, ο νέος είχε περαιτέρω ερωτήσεις για το κακό, στις οποίες ο Ιησούς απάντησε:

130:4.13 (1435.5) Το κακό είναι μια αντίληψη σχετικότητας. Προκύπτει από την παρατήρηση των ατελειών που εμφανίζονται στην σκιά που ρίχνει ένα πεπερασμένο σύμπαν πραγμάτων και όντων καθώς ένας τέτοιος κόσμος σκιάζει το ζωντανό φως της συμπαντικής έκφρασης των αιώνιων αληθειών του Άπειρου Ενός.

130:4.14 (1435.6) Το δυνητικό κακό είναι έμφυτο στην αναγκαία ανολοκλήρωση της αποκάλυψης του Θεού ως μία περιοριζόμενη από τον χωροχρόνο έκφραση απείρου και αιωνιότητας. Το γεγονός του μερικού στην παρουσία του ολοκληρωμένου αποτελεί σχετικότητα πραγματικότητας, δημιουργεί ανάγκη για νοητική επιλογή, και καθιερώνει επίπεδα αξιών πνευματικής αναγνώρισης και ανταπόκρισης. Η ανολοκλήρωτη και πεπερασμένη αντίληψη του Απείρου την οποία διατηρεί ο πρόσκαιρος και περιορισμένος νους των δημιουργημάτων είναι, αυτή καθαυτή, δυνητικό κακό. Αλλά το επαυξάνον σφάλμα της αδικαιολόγητης ανεπάρκειας στην εύλογη πνευματική αποκατάσταση αυτών των αρχικά έμφυτων διανοητικών δυσαρμονιών και πνευματικών ελλείψεων, είναι ισοδύναμο με την υλοποίηση του πραγματικού κακού.

130:4.15 (1436.1) Όλες οι στατικές, νεκρές, αντιλήψεις είναι δυνητικά κακές. Η πεπερασμένη σκιά της σχετικής και ζώσας αλήθειας είναι συνεχώς κινούμενη. Οι στατικές αντιλήψεις κατά κανόνα καθυστερούν την επιστήμη, την πολιτική, την κοινωνία, και την θρησκεία. Οι στατικές αντιλήψεις μπορεί να αντιπροσωπεύουν μια κάποια γνώση, αλλά είναι ελλιπείς σε σοφία και στερούμενες αλήθειας. Αλλά μην επιτρέψετε στην ιδέα της σχετικότητας να σας παραπλανήσει τόσο που να αποτύχετε να αναγνωρίσετε τον συντονισμό του σύμπαντος υπό την καθοδήγηση του κοσμικού νου, και του σταθεροποιημένου ελέγχου του, δια της ενέργειας και του πνεύματος του Υπέρτατου.

5. ΣΤΟ ΝΗΣΙ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

130:5.1 (1436.2) Οι ταξιδιώτες είχαν μόνο ένα σκοπό πηγαίνοντας στην Κρήτη, και αυτός ήταν να παίξουν, να κάνουν περιπάτους στο νησί, και να αναρριχηθούν στα βουνά. Οι Κρήτες εκείνου του καιρού δεν απολάμβαναν αξιοζήλευτης φήμης ανάμεσα στους γειτονικούς λαούς. Παρόλα αυτά, ο Ιησούς και ο Γκανίντ κέρδισαν πολλές ψυχές προς ανώτερα επίπεδα σκέψης και ζωής και ούτως έθεσαν τη βάση για την γρήγορη αποδοχή των μεταγενέστερων διδασκαλιών του ευαγγελίου όταν έφθασαν οι πρώτοι κήρυκες από την Ιερουσαλήμ. Ο Ιησούς αγαπούσε αυτούς τους Κρήτες, παρά τα σκληρά λόγια με τα οποία μίλησε ο Παύλος αργότερα για αυτούς όταν ακολούθως έστειλε τον Τίτο στο νησί για να αναδιοργανώσει τις εκκλησίες τους.

130:5.2 (1436.3) Στα βουνά της Κρήτης ο Ιησούς είχε την πρώτη του μακροσκελή συζήτηση με τον Γκονόντ σχετικά με την θρησκεία. Και ο πατέρας εντυπωσιάστηκε πολύ, λέγοντας: «Δεν απορώ που το αγόρι πιστεύει όλα όσα του λες, αλλά ποτέ δεν ήξερα ότι είχαν μια τέτοια θρησκεία ακόμη και στην Ιερουσαλήμ, πόσο μάλλον στην Δαμασκό.» Ήταν κατά την διάρκεια της παραμονής τους στο νησί, που ο Γκονόντ για πρώτη φορά πρότεινε στον Ιησού να πάει μαζί τους πίσω στην Ινδία, και ο Γκανίντ ενθουσιάστηκε με την σκέψη ότι ο Ιησούς μπορεί να συναινούσε σε μια τέτοια συμφωνία.

130:5.3 (1436.4) Μια μέρα όταν ο Γκανίντ ρώτησε τον Ιησού γιατί δεν είχε αφιερωθεί στο έργο του δημοδιδάσκαλου, αυτός είπε: «Γιε μου, όλα πρέπει να περιμένουν να έρθει η ώρα τους. Γεννιέσαι στον κόσμο, αλλά καμία ανησυχία και καμία εκδήλωση ανυπομονησίας δεν θα σε βοηθήσει να μεγαλώσεις. Πρέπει, σε όλα τα θέματα, να περιμένεις τον καιρό. Μόνον ο χρόνος θα ωριμάσει τα πράσινα φρούτα στο δέντρο. Οι εποχές διαδέχονται η μια την άλλη και το ηλιοβασίλεμα ακολουθεί το χάραμα μόνο με το πέρασμα του χρόνου. Τώρα είμαι καθοδόν προς την Ρώμη με σένα και τον πατέρα σου, και αυτό είναι αρκετό για σήμερα. Το αύριό μου είναι εξ ολοκλήρου στα χέρια του Πατέρα μου στον ουρανό.» Και μετά είπε στον Γκανίντ την ιστορία του Μωυσή και των σαράντα χρόνων άγρυπνης αναμονής και συνεχούς προετοιμασίας.

130:5.4 (1436.5) Ένα πράγμα συνέβη σε μια επίσκεψη στους Καλούς Λιμένας το οποίο ο Γκανίντ δεν ξέχασε ποτέ· η ανάμνηση αυτού του επεισοδίου πάντα τον έκανε να επιθυμεί να μπορούσε να κάνει κάτι για να αλλάξει το σύστημα των καστών στην πατρίδα του την Ινδία. Ένας μεθυσμένος έκφυλος έκανε επίθεση σε μια σκλάβα στον δημόσιο δρόμο. Όταν ο Ιησούς είδε την κατάσταση του κοριτσιού, όρμησε μπροστά και απομάκρυνε την κοπέλα από την βιαιοπραγία του τρελού. Ενώ το φοβισμένο παιδί είχε προσκολληθεί επάνω του, αυτός κρατούσε τον εξαγριωμένο άνδρα σε ασφαλή απόσταση με εκτεταμένο το δυνατό του δεξί χέρι μέχρι που ο καημένος ο φιλαράκος εξαντλήθηκε να χτυπά τον αέρα με τις θυμωμένες του γροθιές. Ο Γκανίντ αισθάνθηκε μια ισχυρή παρόρμηση να βοηθήσει τον Ιησού να χειριστεί αυτήν την κατάσταση, αλλά ο πατέρας του το απαγόρεψε. Παρόλο που δεν μιλούσαν την γλώσσα του κοριτσιού, εκείνο μπορούσε να κατανοήσει την φιλεύσπλαχνη πράξη τους και εκδήλωσε την εγκάρδια ευγνωμοσύνη του καθώς οι τρεις τους το συνόδευαν στο σπίτι του. Αυτό ήταν πιθανώς ό,τι κοντινότερο σε προσωπική σύγκρουση με τους συνανθρώπους του είχε ποτέ ο Ιησούς, σε ολόκληρη την ζωή του εν σαρκί. Αλλά είχε ένα δύσκολο έργο εκείνο το βράδυ προσπαθώντας να εξηγήσει στον Γκανίντ γιατί δεν χτύπησε τον μεθυσμένο άντρα. Ο Γκανίντ πίστευε ότι αυτός ο άνθρωπος έπρεπε να χτυπηθεί τουλάχιστον τόσες φορές όσες είχε χτυπήσει το κορίτσι.

6. Ο ΝΕΑΡΟΣ ΠΟΥ ΦΟΒΟΤΑΝ

130:6.1 (1437.1) Ενώ βρίσκονταν επάνω στα βουνά, ο Ιησούς είχε μια μακροσκελή συνομιλία με ένα νέο που ήταν φοβισμένος και αποθαρρημένος. Αποτυγχάνοντας να αντλήσει παρηγοριά και θάρρος από την συναναστροφή με τους συνανθρώπους του, αυτός ο νέος είχε αναζητήσει την μοναξιά των λόφων· είχε μεγαλώσει με ένα αίσθημα ανημποριάς και κατωτερότητας. Αυτές οι φυσικές τάσεις είχαν ενισχυθεί από πολλές δύσκολες καταστάσεις που είχε ζήσει όσο μεγάλωνε, και ιδιαίτερα, την απώλεια του πατέρα του όταν ήταν δώδεκα ετών. Όταν συναντήθηκαν ο Ιησούς είπε: «Γεια και χαρά σου φίλε μου! Γιατί τόσο απογοητευμένος μια τέτοια όμορφη μέρα; Αν κάτι έχει συμβεί που σε στενοχωρεί, ίσως μπορώ με κάποιο τρόπο να σε βοηθήσω. Όπως και να έχει είναι πραγματικά ευχαρίστησή μου να προσφέρω τις υπηρεσίες μου.»

130:6.2 (1437.2) Ο νέος δεν είχε διάθεση να μιλήσει, έτσι ο Ιησούς έκανε μια δεύτερη προσέγγιση στην ψυχή του, λέγοντας: «Καταλαβαίνω ότι ανεβαίνεις σε αυτούς τους λόφους για να ξεφύγεις από τους ανθρώπους· έτσι, φυσικά δεν θέλεις να μιλήσεις μαζί μου, αλλά θα ήθελα να ξέρω αν γνωρίζεις αυτούς τους λόφους· ξέρεις προς τα πού οδηγούν τα μονοπάτια; και, ενδεχομένως θα μπορούσες να μου υποδείξεις την καλύτερη διαδρομή για την Φοινίκη;» Τώρα αυτός ο νέος ήταν πολύ εξοικειωμένος με αυτά τα βουνά, και πραγματικά έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον να πει στον Ιησού τον δρόμο για την Φοινίκη, τόσο πολύ, που χάραξε όλα τα μονοπάτια στο έδαφος και εξήγησε πλήρως κάθε λεπτομέρεια. Αλλά ξαφνιάστηκε και παραξενεύτηκε όταν ο Ιησούς, αφού τον αποχαιρέτησε και έκανε σαν να έφευγε, ξαφνικά γύρισε προς εκείνον, λέγοντας: «Ξέρω καλά ότι επιθυμείς να μείνεις μόνος με την απαρηγορησία σου· αλλά δεν θα ήταν ούτε ευγενικό ούτε δίκαιο εκ μέρους μου να λάβω μια τόσο γενναιόδωρη βοήθεια από εσένα στο να βρω τον καλύτερο δρόμο για να πάω την Φοινίκη, και μετά απερίσκεπτα να φύγω μακριά σου, χωρίς να κάνω την ελάχιστη προσπάθεια να απαντήσω στο παρακλητικό αίτημά σου σου για βοήθεια και καθοδήγηση σχετικά με την καλύτερη διαδρομή προς τον σκοπό του πεπρωμένου που αναζητάς στην καρδιά σου όσο χρονοτριβείς εδώ στη βουνοπλαγιά. Όπως εσύ ξέρεις τόσο καλά τα μονοπάτια για την Φοινίκη, μιας και τα έχεις διαβεί τόσες φορές, έτσι και εγώ γνωρίζω καλά τον δρόμο για την πόλη των απογοητευμένων ελπίδων και ματαιωμένων φιλοδοξιών σου. Και εφόσον μου ζήτησες βοήθεια, δεν θα σε απογοητεύσω.» Οι αντιστάσεις του νέου είχαν σχεδόν υπερνικηθεί, αλλά κατάφερε να ψελλίσει, «Μα – δεν σου ζήτησα κάτι –» Και ο Ιησούς ακουμπώντας απαλά το χέρι στον ώμο του, είπε: «Όχι, γιε μου, όχι με τα λόγια αλλά με το βλέμμα του καημού απευθύνθηκες στην καρδιά μου. Αγόρι μου, για κάποιον που αγαπά τους συνανθρώπους του υπάρχει μια εύγλωττη έκκληση για βοήθεια στην αποθαρρημένη και απελπισμένη σου έκφραση. Κάθισε μαζί μου καθώς θα σου λέω για τα μονοπάτια της υπηρεσίας και τις λεωφόρους της ευτυχίας που οδηγούν από τις θλίψεις του εαυτού στις χαρές των στοργικών δραστηριοτήτων στην αδερφοσύνη των ανθρώπων και στην υπηρεσία του Θεού των ουρανών.»

130:6.3 (1437.3) Μέχρι εκείνη την στιγμή πια, ο νέος είχε έντονη επιθυμία να μιλήσει με τον Ιησού, και γονάτισε και ικέτευσε τον Ιησού να τον βοηθήσει, να του δείξει τον δρόμο να ξεφύγει από τον κόσμο του της προσωπικής θλίψης και απογοήτευσης. Είπε ο Ιησούς τότε: «Σήκω φίλε μου! Στάσου σαν άντρας! Μπορεί να είσαι περικυκλωμένος από μικρούς εχθρούς και να σε καθυστερούν πολλά εμπόδια, αλλά τα μεγάλα πράγματα και τα αληθινά πράγματα αυτού του κόσμου και του σύμπαντος είναι στο πλευρό σου. Ο ήλιος ανατέλλει κάθε πρωί για να σε χαιρετήσει ακριβώς όπως κάνει και για τον δυνατότερο και πλουσιότερο άνθρωπο στη γη. Κοίτα – έχεις ένα δυνατό σώμα και δυνατούς μυς – ο φυσικός σου εξοπλισμός είναι καλύτερος από το συνηθισμένο. Φυσικά, είναι σχεδόν άχρηστος όσο κάθεσαι εδώ στη βουνοπλαγιά και θρηνείς για τις ατυχίες σου, πραγματικές και φανταστικές. Αλλά θα μπορούσες να κάνεις σπουδαία πράγματα με το σώμα σου αν έσπευδες προς τα εκεί όπου σπουδαία πράγματα περιμένουν να γίνουν. Προσπαθείς να ξεφύγεις από τον δυστυχισμένο σου εαυτό, αλλά αυτό δεν γίνεται. Εσύ και τα προβλήματα της ζωής σου είναι πραγματικά· δεν μπορείς να τους ξεφύγεις όσο ζεις. Αλλά κοίταξε πάλι, το μυαλό σου είναι καθαρό και ικανό. Το δυνατό σώμα σου έχει ένα ευφυές μυαλό να το κατευθύνει. Βάλε το μυαλό σου να δουλέψει να επιλύσει τα προβλήματά του· δίδαξε τον νου σου να δουλεύει για σένα· αρνήσου πλέον να κυριαρχείσαι από τον φόβο όπως ένα απερίσκεπτο ζώο. Το μυαλό σου θα έπρεπε να είναι ο θαρραλέος σου σύμμαχος στην λύση των προβλημάτων της ζωής σου, αντί να είσαι εσύ, όπως ήσουν μέχρι τώρα, ο άθλιος φοβισμένος δούλος του και ο δέσμιος υπηρέτης της κατάθλιψης και της ήττας. Αλλά πολυτιμότερο όλων, το δυναμικό σου για πραγματικά επιτεύγματα είναι το πνεύμα το οποίο ζει μέσα σου, και το οποίο θα παροτρύνει και θα εμπνεύσει το νου σου να ελέγχει τον εαυτό του και θα δραστηριοποιήσει το σώμα αν το απελευθερώσεις από τα δεσμά του φόβου κι έτσι επιτρέψεις στην πνευματική φύση σου να ξεκινήσει την απελευθέρωσή σου από τα κακά της αδράνειας δια της δυναμικής παρουσίας της ζωντανής πίστης. Και έπειτα, από τότε και στο εξής, αυτή η πίστη θα κατατροπώσει τον φόβο για τους ανθρώπους με την επιβλητική παρουσία εκείνης της νέας και κυριαρχικής αγάπης για τον συνάνθρωπο που τόσο γρήγορα θα γεμίσει και θα ξεχειλίσει την ψυχή σου, χάρη στην γνώση που θα έχει γεννηθεί στην καρδιά σου ότι είσαι παιδί του Θεού.

130:6.4 (1438.1) «Αυτή την μέρα, γιε μου, θα ξαναγεννηθείς, επανερχόμενος ως άνθρωπος της πίστης, του θάρρους, και της αφοσιωμένης υπηρεσίας στον άνθρωπο, για χάρη του Θεού. Και όταν έχεις καταστεί αναπροσαρμοσμένος έτσι στην ζωή εντός σου, καθίστασαι παρομοίως αναπροσαρμοσμένος και προς το σύμπαν· έχεις αναγεννηθεί – γεννημένος από το πνεύμα – και από τότε και στο εξής όλη σου η ζωή θα γίνει ένα θριαμβευτικό επίτευγμα. Τα προβλήματα θα σε αναζωογονούν· η απογοήτευση θα σε παρακινεί· οι δυσκολίες θα σε προκαλούν· και τα εμπόδια θα σε δραστηριοποιούν. Σήκω, νεαρέ! Αποχαιρέτησε την ζωή του δουλοπρεπή φόβου και της δραπετεύουσας δειλίας. Σπεύσε πίσω στο καθήκον και ζήσε την ζωή σου στην σάρκα σαν ένας γιος του Θεού, ένας θνητός αφοσιωμένος στην εξευγενιστική υπηρεσία του ανθρώπου στην γη και προορισμένος για την υπέροχη και αιώνια υπηρεσία του Θεού στην αιωνιότητα.»

130:6.5 (1438.2) Και αυτός ο νέος, ο Τύχων, στη συνέχεια έγινε ο ηγέτης των Χριστιανών στην Κρήτη και ο στενός συνεργάτης του Τίτου στις προσπάθειές του για την εμψύχωση των Κρητών πιστών.

130:6.6 (1438.3) Οι ταξιδιώτες είχαν πραγματικά ξεκουραστεί και ανανεωθεί όταν μια μέρα γύρω στο μεσημέρι ετοιμάστηκαν να ξεκινήσουν για την Καρχηδόνα στην βόρεια Αφρική, σταματώντας για δυο μέρες στην Κυρήνη. Εδώ ήταν που ο Ιησούς και ο Γκανίντ έδωσαν τις πρώτες βοήθειες σε ένα νέο που ονομαζόταν Ρούφος, που είχε τραυματιστεί από την κατάρρευση μιας φορτωμένης βοϊδάμαξας. Τον μετέφεραν σπίτι του στην μητέρα του, και ο πατέρας του, ο Σίμων, ούτε που μπορούσε να φανταστεί ότι ο άνδρας του οποίου τον σταυρό αργότερα μετέφερε κατόπιν εντολής ενός Ρωμαίου στρατιώτη, ήταν ο ξένος που κάποτε είχε γίνει φίλος με τον γιο του.

7. ΣΤΗΝ ΚΑΡΧΗΔΟΝΑ – ΔΙΑΛΕΞΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΚΑΙ ΤΟ ΧΩΡΟ

130:7.1 (1438.4) Τον περισσότερο χρόνο του ταξιδιού για την Καρχηδόνα ο Ιησούς κουβέντιαζε με τους συνταξιδιώτες του για θέματα κοινωνικά, πολιτικά, και εμπορικά· δεν ειπώθηκε σχεδόν λέξη για την θρησκεία. Για πρώτη φορά ο Γκονόντ και ο Γκανίντ ανακάλυψαν ότι ο Ιησούς ήταν ένας πολύ καλός αφηγητής, και τον κράτησαν απασχολημένο να τους διηγείται ιστορίες για τα πρώτα χρόνια της ζωής του στην Γαλιλαία. Έμαθαν επίσης ότι μεγάλωσε στην Γαλιλαία και όχι στην Ιερουσαλήμ ή στην Δαμασκό.

130:7.2 (1438.5) Όταν ο Γκανίντ θέλησε να μάθει τι μπορεί να κάνει κάποιος για να αποκτήσει φίλους, έχοντας παρατηρήσει ότι η πλειοψηφία των ανθρώπων που τύχαινε να συναντήσουν ελκυόταν από τον Ιησού, ο δάσκαλός του είπε: «Να ενδιαφέρεσαι για τους συνανθρώπους σου· μάθε πως να τους αγαπάς και περίμενε για την ευκαιρία να κάνεις κάτι γι εκείνους το οποίο είσαι σίγουρος ότι θέλουν να γίνει,» και μετά είπε την παλιά Ιουδαϊκή παροιμία – «Ο άνθρωπος ο έχων φίλους πρέπει να φέρηται φιλικώς.»

130:7.3 (1439.1) Στην Καρχηδόνα ο Ιησούς είχε μια μακροσκελή και αλησμόνητη συνομιλία με ένα Μιθραϊκό ιερέα γύρω από την αθανασία, γύρω από τον χρόνο και την αιωνιότητα. Αυτός ο Πέρσης είχε εκπαιδευτεί στην Αλεξάνδρεια, και επιθυμούσε πραγματικά να μάθει από τον Ιησού. Με λόγια του σήμερα, ο Ιησούς επί της ουσίας είπε απαντώντας στις πολλές ερωτήσεις του:

130:7.4 (1439.2) Ο χρόνος είναι η ροή των προσωρινών γεγονότων όπως την αντιλαμβάνεται η συνείδηση των πλασμάτων. Ο χρόνος είναι μια ονομασία που έχει δοθεί στην διευθέτηση της διαδοχικότητας με την οποία τα γεγονότα αναγνωρίζονται και διαχωρίζονται. Το σύμπαν του χώρου είναι ένα σχετιζόμενο με το χρόνο φαινόμενο όπως αυτό φαίνεται από οποιαδήποτε εσωτερική θέση έξω από το σταθερό ενδιαίτημα του Παραδείσου. Η κίνηση του χρόνου αποκαλύπτεται μόνο σε σχέση με κάτι που δεν κινείται στον χώρο ως χρονικό φαινόμενο. Στο σύμπαν των συμπάντων ο Παράδεισος και οι Θεότητές του υπερβαίνουν και τον χρόνο και τον χώρο. Στους κατοικημένους κόσμους, η ανθρώπινη προσωπικότητα (η οποία ενοικείται και προσανατολίζεται από το πνεύμα του Παραδείσιου Πατέρα) είναι η μόνη φυσικά σχετιζόμενη πραγματικότητα που μπορεί να υπερβεί την υλική διαδοχικότητα των εφήμερων γεγονότων.

130:7.5 (1439.3) Τα ζώα δεν αισθάνονται τον χρόνο όπως ο άνθρωπος, και ακόμα και στον άνθρωπο εξαιτίας της τμηματικής και περιορισμένης άποψής του, ο χρόνος φαίνεται σαν μια διαδοχή συμβάντων· αλλά όσο ο άνθρωπος ανέρχεται, καθώς προοδεύει προς τα μέσα, η επαυξημένη άποψη αυτής της πορείας των γεγονότων είναι τέτοια που διακρίνεται όλο και περισσότερο στην ολότητά της. Αυτό που προηγουμένως φαινόταν σαν διαδοχή γεγονότων τότε θα φαίνεται σαν ένας ολοκληρωμένος και τέλεια σχετιζόμενος κύκλος· με αυτόν τον τρόπο η κυκλική συγχρονικότητα βαθμηδόν θα εκτοπίσει την πρώην συνειδητότητα της γραμμικής ακολουθίας των γεγονότων.

130:7.6 (1439.4) Υπάρχουν επτά διαφορετικές συλλήψεις του χώρου όπως επηρεάζεται από τον χρόνο. Ο χώρος μετριέται με τον χρόνο, όχι ο χρόνος με τον χώρο. Η σύγχυση των επιστημόνων προέρχεται από την αποτυχία τους να αναγνωρίσουν την πραγματικότητα του χώρου. Ο χώρος δεν είναι απλά μια νοητική αντίληψη της απόκλισης στην σχετικότητα των συμπαντικών αντικειμένων. Ο χώρος δεν είναι κενός, και το μόνο πράγμα που γνωρίζει ο άνθρωπος που μπορεί ακόμα και μερικά να υπερβεί τον χώρο, είναι η διάνοια. Ο διάνοια μπορεί να λειτουργεί ανεξάρτητα από την αντίληψη της σχετικότητας του χώρου των υλικών αντικειμένων. Ο χώρος είναι σχετικά και συγκριτικά πεπερασμένος για όλες τις υπάρξεις υπόστασης δημιουργήματος. Όσο κοντινότερα προσεγγίζει η συνείδηση την επίγνωση των επτά κοσμικών διαστάσεων, τόσο περισσότερο η αντίληψη του δυνητικού χώρου πλησιάζει στην απωτατοσύνη. Αλλά η δυνητικότητα του χώρου είναι αληθινά απώτατη μόνον στο απόλυτο επίπεδο.

130:7.7 (1439.5) Πρέπει να είναι εμφανές ότι η συμπαντική πραγματικότητα έχει μια επεκτατική και πάντα σχετική σημασία στα ανοδικά και τελειοποιούμενα επίπεδα του κόσμου. Τελικά, οι επιζώντες θνητοί αποκτούν ταυτότητα σε ένα επτα-διάστατο σύμπαν.

130:7.8 (1439.6) Η αντίληψη του χώρου και του χρόνου ενός νου υλικής προέλευσης προορίζεται να υποστεί διαδοχικές μεγεθύνσεις καθώς η συνειδητή και αντιλαμβανόμενη προσωπικότητα ανέρχεται στα επίπεδα των συμπάντων. Όταν ο άνθρωπος αποκτήσει τον νου που μεσολαβεί ανάμεσα στα υλικά και πνευματικά επίπεδα ύπαρξης, οι ιδέες του για τον χωροχρόνο θα επεκταθούν υπερβολικά και ως προς την ποιότητα της αντίληψης και ως προς την ποσότητα της εμπειρίας. Οι μεγεθυμένες κοσμικές συλλήψεις μιας προσωπικότητας προοδεύοντος πνεύματος οφείλονται σε προσαυξήσεις αμφότερων του βάθους της διορατικότητας και του εύρους της συνειδητότητας. Και καθώς η προσωπικότητα προχωρά, άνωθεν και έσωθεν, προς τα υπερβατικά επίπεδα της εξομοίωσης με την Θεότητα, η αντίληψη του χωροχρόνου σταδιακά θα προσεγγίσει τις άχρονες και άχωρες έννοιες των Απόλυτων. Σε σχέση, και σε συμφωνία με την υπερβατική επίτευξη, αυτές τις έννοιες του απόλυτου επιπέδου θα οραματιστούν τα παιδιά του απώτατου πεπρωμένου.

8. ΚΑΘ’ ΟΔΟΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΕΑΠΟΛΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΡΩΜΗ

130:8.1 (1440.1) Η πρώτη στάση καθ’ οδόν για την Ιταλία ήταν στο νησί της Μάλτας. Εδώ ο Ιησούς είχε μια μακρά συνομιλία με ένα αποκαρδιωμένο και αποθαρρημένο νέο που ονομαζόταν Κλαύδος. Αυτός ο νεαρός άνδρας είχε σκεφθεί να δώσει τέλος στην ζωή του, αλλά όταν είχε τελείωσε την συζήτηση με τον γραμματέα από την Δαμασκό, είπε: «Θα αντιμετωπίσω την ζωή σαν άνδρας· δεν θα ξαναπαίξω τον ρόλο του δειλού. Θα επιστρέψω στους ανθρώπους μου και θα αρχίσω πάλι από την αρχή.» Πολύ σύντομα έγινε ένας ενθουσιώδης κήρυκας του Κυνισμού, και αργότερα ακόμα ένωσε τα χέρια με τον Πέτρο στην διακήρυξη του Χριστιανισμού στην Ρώμη και την Νεάπολη, και μετά τον θάνατο του Πέτρου συνέχισε στην Ισπανία κηρύσσοντας το ευαγγέλιο. Αλλά ουδέποτε γνώριζε ότι ο άνδρας που τον ενέπνευσε στην Μάλτα ήταν ο Ιησούς τον οποίο ο ίδιος μετέπειτα ανακήρυξε Απελευθερωτή του κόσμου.

130:8.2 (1440.2) Στις Συρακούσες πέρασαν μια ολόκληρη εβδομάδα. Το αξιοσημείωτο γεγονός της στάσης τους εδώ ήταν η αναμόρφωση του Έζρα, του παραστρατημένου Ιουδαίου, ο οποίος διατηρούσε την ταβέρνα όπου σταμάτησαν ο Ιησούς και η συντροφιά του. Ο Έζρα γοητεύτηκε από την προσέγγιση του Ιησού και του ζήτησε να τον βοηθήσει να επιστρέψει στην πίστη του Ισραήλ. Εξέφρασε την απελπισία του λέγοντας, «Θέλω να γίνω αληθινός υιός του Αβραάμ, αλλά δεν μπορώ να βρω τον Θεό.» Είπε ο Ιησούς: «Εάν αληθινά θέλεις να βρεις τον Θεό, αυτή η επιθυμία είναι από μόνη της απόδειξη ότι τον έχεις ήδη βρει. Το πρόβλημά σου δεν είναι ότι δεν μπορείς να βρεις τον Θεό, γιατί ο Πατέρας σε έχει ήδη βρει· το πρόβλημά σου είναι απλώς ότι δεν γνωρίζεις τον Θεό. Δεν έχεις διαβάσει στον Προφήτη Ιερεμία, “Και θέλετε με ζητήσει και ευρεί, όταν με εκζητήσητε εξ όλης της καρδίας υμών”; Και ξανά, δεν λέει αυτός ο ίδιος προφήτης: “Και θέλω δώσει εις αυτούς καρδίαν διά να με γνωρίσωσιν, ότι εγώ είμαι ο Κύριος· και θέλουσιν είσθαι λαός μου και εγώ θέλω είσθαι Θεός αυτών”; Και δεν έχεις επίσης διαβάσει στις Γραφές όπου λέγει: “Θέλει βλέπει προς τους ανθρώπους και θέλει λέγει, ημάρτησα και διέστρεψα το ορθόν, και δεν με ωφέλησεν· αλλ’ αυτός ελύτρωσε την ψυχήν μου από του να υπάγη εις τον λάκκον· και η ζωή μου θέλει ιδεί το φως”;» Και ο Έζρα βρήκε τον Θεό και η ψυχή του ικανοποιήθηκε. Αργότερα αυτός ο Ιουδαίος, σε συνεργασία με έναν εύπορο Έλληνα προσήλυτο, έκτισαν την πρώτη Χριστιανική εκκλησία στις Συρακούσες.

130:8.3 (1440.3) Στην Μεσσήνα σταμάτησαν μόνο για μία ημέρα, αλλά αυτή ήταν αρκετή για να αλλάξει την ζωή ενός μικρού αγοριού, πωλητή φρούτων, από τον οποίο ο Ιησούς αγόρασε φρούτα και σε αντάλλαγμα έθρεψε με τον άρτο της ζωής. Ο νέος ποτέ δεν ξέχασε τα λόγια του Ιησού και το καλοσυνάτο βλέμμα που τα συνόδευε, όταν τοποθετώντας το χέρι του στον ώμο του αγοριού, είπε: «Στο καλό, παλικάρι μου, να έχεις θάρρος καθώς μεγαλώνεις και γίνεσαι άνδρας και αφού έχεις θρέψει το σώμα σου μάθε πώς να θρέφεις επίσης την ψυχή. Και ο Πατέρας μου στον ουρανό θα είναι μαζί σου και θα σε οδηγεί.» Ο νέος έγινε πιστός της Μιθραϊκής θρησκείας και αργότερα στράφηκε την Χριστιανική πίστη.

130:8.4 (1440.4) Τελικά έφτασαν στην Νεάπολη και ένοιωσαν ότι δεν ήταν μακριά από τον προορισμό τους, την Ρώμη. Ο Γκονόντ είχε πολλές επιχειρήσεις να διεξάγει στην Νεάπολη, και με εξαίρεση τον χρόνο που ο Ιησούς ήταν απαραίτητος ως διερμηνέας, αυτός και ο Γκανίντ περνούσαν την ώρα τους επισκεπτόμενοι και εξερευνώντας την πόλη. Ο Γκανίντ γινόταν ειδήμων στο να παρατηρεί εκείνους που φαίνονταν να έχουν ανάγκη. Βρήκαν μεγάλη φτώχεια σε αυτήν την πόλη και διένειμαν πολλές ελεημοσύνες. Αλλά ο Γκανίντ ποτέ δεν κατάλαβε την σημασία των λόγων του Ιησού όταν, αφού είχε δώσει ένα νόμισμα σε έναν ζητιάνο του δρόμου, αρνήθηκε να σταματήσει και να μιλήσει παρηγορητικά στον άνθρωπο. Είπε ο Ιησούς: «Γιατί να σπαταλάς τα λόγια σου με κάποιον που δεν μπορεί να αντιληφθεί την σημασία αυτού που λες; Το πνεύμα του Πατέρα δεν μπορεί να διδάξει και να σώσει κάποιον που δεν έχει ικανότητα για υιότητα.» Αυτό που εννοούσε ο Ιησούς ήταν ότι ο άνθρωπος δεν είχε φυσιολογικό νου· ότι του έλειπε η ικανότητα να ανταποκριθεί σε πνευματική καθοδήγηση.

130:8.5 (1441.1) Δεν έλαβε χώρα κάποια ξεχωριστή εμπειρία στην Νεάπολη· ο Ιησούς και ο νέος άνδρας ερεύνησαν ενδελεχώς την πόλη και μοίρασαν καλή διάθεση και πολλά χαμόγελα σε εκατοντάδες άνδρες, γυναίκες, και παιδιά.

130:8.6 (1441.2) Από εκεί πήγαν στην Ρώμη μέσω της Καπύης, πραγματοποιώντας μια στάση τριών ημερών στην Καπύη. Μέσω της Αππίας Οδού συνέχισαν το ταξίδι τους δίπλα στα υποζύγιά τους πηγαίνοντας προς την Ρώμη, και οι τρεις αδημονώντας να δουν αυτήν την κυρία της αυτοκρατορίας και την σπουδαιότερη πόλη σε ολόκληρο τον κόσμο.