<h1 align="center">Księga Urantii</h1>
<hr /><p align="center">&#60;&#60;&#160;<a href="03-Treść.md" title="Spis treści książki">Spis treści książki</a> | <a href="01-Części.md" title="Części książki">Części</a> | <a href="05-Część1.md" title="CZĘŚĆ I: Wszechświat Centralny i Superwszechświaty">CZĘŚĆ I</a>&#160;&#62;&#62;</p><hr />

## <a name="U0_0_0"></a>Przedmowa

<a name="U0_0_1"></a>*0:0.1 (1.1)* W UMYSŁACH śmiertelników Urantii – tak bowiem nazywa się wasz świat – panuje wielki zamęt odnośnie znaczenia takich pojęć jak Bóg, boskość i Bóstwo. Istoty ludzkie są jeszcze bardziej zdezorientowane i niepewne, gdy idzie o związki wzajemne Boskich osobowości, określanych tak licznymi nazwami. Z powodu takiego ubóstwa pojęciowego, związanego z tak wielkim zamętem ideowym, otrzymałem polecenie zredagowania tego oświadczenia wprowadzającego, aby wyjaśnić znaczenia, jakie powinno się przydawać pewnym symbolom słownym, kiedy te mogą być z kolei używane w przekazach, które zespół objawiających prawdę istot z Orvontonu przetłumaczył na język angielski Urantii, zgodnie z otrzymanym upoważnieniem.

<a name="U0_0_2"></a>*0:0.2 (1.2)* W naszych staraniach, zmierzających do poszerzenia świadomości kosmicznej i wzbogacenia percepcji duchowej, niezmiernie trudno jest przedstawić rozszerzone pojęcia i zaawansowaną prawdę, kiedy ograniczeni jesteśmy do używania zawężonego języka danego świata. Jednak nasze powiernictwo skłania nas do czynienia wszelkich wysiłków, aby przekazać nasze znaczenia przy użyciu symboli słownych języka angielskiego. Zostaliśmy poinstruowani, że tylko wtedy mamy wprowadzać nowe określenia, kiedy pojęcie, które ma być przedstawione, nie posiada terminologii w języku angielskim, której można by użyć do wyrażenia tego, nowego pojęcia, częściowo, czy nawet z większym lub mniejszym wypaczeniem znaczenia.

<a name="U0_0_3"></a>*0:0.3 (1.3)* Aby ułatwić zrozumienie i zapobiec dezorientacji u każdego śmiertelnika, który może zgłębiać te przekazy, uważamy, że rozsądnie będzie przedstawić w tym wstępnym oświadczeniu zarys znaczeń przypisywanych wielu słowom angielskim, które mają być używane na określenie Bóstwa i pewnych pojęć z nim związanych, dotyczących rzeczy, znaczeń i wartości rzeczywistości wszechświatowej.

<a name="U0_0_4"></a>*0:0.4 (1.4)* Żeby jednak sformułować tę przedmowę, dotyczącą definicji oraz ograniczeń terminologii, należy przewidzieć stosowanie danych określeń w następujących dalej prezentacjach. Przedmowa ta nie jest zatem sama w sobie oświadczeniem skończonym; jest ona tylko przewodnikiem po definicjach, mającym pomóc tym, którzy będą czytali następujące dalej przekazy, traktujące o Bóstwie oraz wszechświecie wszechświatów, opracowane przez komisję z Orvontonu, posłaną w tym celu na Urantię.


<a name="U0_0_5"></a>*0:0.5 (1.5)* Wasz świat, Urantia, jest jedną z wielu podobnych jej, zamieszkałych planet, z których składa się wszechświat lokalny *Nebadon.* Wszechświat ten, wraz z podobnymi kreacjami, tworzy superwszechświat *Orvonton,* a z jego stolicy, Uversy, pochodzi nasza komisja. Orvonton jest jednym z siedmiu ewolucyjnych superwszechświatów czasu i przestrzeni, które krążą wokół kreacji boskiej doskonałości bez początku i końca – centralnego wszechświata *Havona.* W sercu tego wiecznego i centralnego wszechświata znajduje się stacjonarna Wyspa Raj, geograficzne centrum nieskończoności i miejsce zamieszkania wiecznego Boga.

<a name="U0_0_6"></a>*0:0.6 (1.6)* Siedem rozwijających się superwszechświatów, w połączeniu z centralnym i boskim wszechświatem, nazywamy zazwyczaj *wielkim wszechświatem*; są to kreacje obecnie zorganizowane i zamieszkałe. Wszystkie one stanowią część *wszechświata nadrzędnego*, obejmującego również niezamieszkałe, ale będące w stadium organizacji, wszechświaty przestrzeni zewnętrznej.

### <a name="U0_1_0"></a>I&#8228;&#160;Bóstwo i boskość

<a name="U0_1_1"></a>*0:1.1 (2.1)* Wszechświat wszechświatów obrazuje zjawiska działalności Bóstwa na zróżnicowanych poziomach kosmicznych rzeczywistości, znaczeń rozumowych i wartości ducha, jednak wszystkie te posługi – osobowe i inne – są bosko koordynowane.


<a name="U0_1_2"></a>*0:1.2 (2.2)* BÓSTWO można uosabiać jako Boga, jest ono przedosobowe i superosobowe, w sensie niezupełnie zrozumiałym dla człowieka. Bóstwo charakteryzuje przymiot jedności – aktualnej lub potencjalnej – na wszystkich nadmaterialnych poziomach rzeczywistości; a ta jednocząca cecha jest najlepiej rozumiana przez istoty stworzone jako boskość.


<a name="U0_1_3"></a>*0:1.3 (2.3)* Bóstwo działa na poziomie osobowym, przedosobowym i superosobowym. Całościowe Bóstwo działa na siedmiu następujących poziomach:

<a name="U0_1_4"></a>*0:1.4 (2.4)* 1. *Statyczny –* samowystarczalne i samoistne Bóstwo.

<a name="U0_1_5"></a>*0:1.5 (2.5)* 2. *Potencjalny –* samowolne i samo określające cel Bóstwo.

<a name="U0_1_6"></a>*0:1.6 (2.6)* 3. *Asocjacyjny –* uosabiające się i bosko zbratane Bóstwo.

<a name="U0_1_7"></a>*0:1.7 (2.7)* 4. *Stwórczy –* rozdzielające się i bosko objawione Bóstwo.

<a name="U0_1_8"></a>*0:1.8 (2.8)* 5. *Ewolucyjny –* rozprzestrzeniające się i utożsamiające się ze stworzonym Bóstwo.

<a name="U0_1_9"></a>*0:1.9 (2.9)* 6. *Najwyższy* – doświadczające i jednoczące stworzonego ze Stwórcą Bóstwo. Bóstwo działające na pierwszym poziomie utożsamiania się ze stworzonym jako czasowo-przestrzenni najwyżsi kontrolerzy wielkiego wszechświata, co czasem określa się Najwyższością Bóstwa.

<a name="U0_1_10"></a>*0:1.10 (2.10)* 7. *Ostateczny –* rozprzestrzeniające się i czas oraz przestrzeń przekraczające Bóstwo. Bóstwo wszechmocne, wszechwiedzące i wszechobecne. Bóstwo działające na drugim poziomie jednoczącej ekspresji boskości jako efektywni najwyżsi kontrolerzy i absoniczni podtrzymywacze wszechświata nadrzędnego. Porównując z działaniem Bóstw na rzecz wielkiego wszechświata, ta absoniczna funkcja we wszechświecie nadrzędnym równoznaczna jest z nadrzędną kontrolą wszechświata i z jego najwyższym podtrzymywaniem, czasami nazywana jest też Ostatecznością Bóstwa.


<a name="U0_1_11"></a>*0:1.11 (2.11)* *Poziom skończony* rzeczywistości charakteryzuje się życiem istoty stworzonej i ograniczeniami czasowo-przestrzennymi. Rzeczywistości skończone mogą nie mieć końców, ale zawsze mają początki – są stworzone. Poziom Najwyższości Bóstwa można sobie wyobrazić jako funkcję, w odniesieniu do bytów skończonych.


<a name="U0_1_12"></a>*0:1.12 (2.12)* *Poziom absoniczny* rzeczywistości charakteryzuje się rzeczami i istotami bez początku czy końca oraz przekroczeniem czasu i przestrzeni. Absonici nie są stworzeni; oni wyniknęli – po prostu są. Ostateczny poziom Bóstwa oznacza funkcję, w odniesieniu do rzeczywistości absonicznych. Ilekroć czas i przestrzeń są przekroczone, bez znaczenia w jakiej części wszechświata nadrzędnego, takie absoniczne zjawisko jest działaniem Ostateczności Bóstwa.


<a name="U0_1_13"></a>*0:1.13 (2.13)* *Poziom absolutny* jest bez początku, bez końca, bez czasu i bez przestrzeni. Przykładowo, w Raju czas i przestrzeń nie istnieją; czasowo-przestrzenny status Raju jest absolutny. Ten poziom jest osiągalny przez Rajskie Bóstwa w Trójcy, egzystencjalnie, ale ten trzeci poziom jednoczącej ekspresji Bóstwa nie jest w pełni zjednoczony empirycznie. Kiedykolwiek, gdziekolwiek i jakkolwiek funkcjonuje absolutny poziom Bóstwa, przejawiają się rajskie, absolutne wartości i znaczenia.

<a name="U0_1_14"></a>*0:1.14 (3.1)* Bóstwo może być egzystencjalne, tak jak w Wiecznym Synu; empiryczne, tak jak w Istocie Najwyższej; asocjacyjne, tak jak w Bogu Siedmiorakim; niepodzielne, tak jak w Rajskiej Trójcy.

<a name="U0_1_15"></a>*0:1.15 (3.2)* Bóstwo jest źródłem wszystkiego, co boskie. Bóstwo jest charakterystycznie i nieodmiennie boskie, ale nie wszystko to, co jest boskie, musi koniecznie być Bóstwem, chociaż będzie skoordynowane z Bóstwem i będzie zmierzało do pewnego stadium zjednoczenia z Bóstwem – duchowego, umysłowego czy osobowego.


<a name="U0_1_16"></a>*0:1.16 (3.3)* BOSKOŚĆ jest charakterystyczną, jednoczącą i koordynującą własnością Bóstwa.

<a name="U0_1_17"></a>*0:1.17 (3.4)* Boskość jest rozumiana przez istotę stworzoną jako prawda, piękno i dobroć; w osobowości jest współzależna jako miłość, miłosierdzie i służba; na poziomach bezosobowych objawia się jako sprawiedliwość, moc i władza.

<a name="U0_1_18"></a>*0:1.18 (3.5)* Boskość może być doskonała – kompletna – jak na poziomach egzystencjalnym i Stwórcy w rajskiej doskonałości; może być niedoskonała, jak na poziomie empirycznym oraz istoty stworzonej w ewolucji czasowo-przestrzennej; może też być względna, ani doskonała, ani też niedoskonała, tak jak na pewnych poziomach związków egzystencjalno-empirycznych Havony.


<a name="U0_1_19"></a>*0:1.19 (3.6)* Gdy próbujemy wyobrazić sobie doskonałość, we wszystkich stadiach i formach jej względności, napotykamy siedem jej rodzajów, możliwych do wyobrażenia:

<a name="U0_1_20"></a>*0:1.20 (3.7)* 1. Absolutna doskonałość we wszystkich aspektach.

<a name="U0_1_21"></a>*0:1.21 (3.8)* 2. Absolutna doskonałość w niektórych stadiach i względna doskonałość we wszystkich innych aspektach.

<a name="U0_1_22"></a>*0:1.22 (3.9)* 3. Absolutne, względne i niedoskonale aspekty w różnorodnych związkach.

<a name="U0_1_23"></a>*0:1.23 (3.10)* 4. Absolutna doskonałość w niektórych aspektach, niedoskonałość we wszystkich innych.

<a name="U0_1_24"></a>*0:1.24 (3.11)* 5. Absolutna doskonałość bez żadnego ukierunkowania, względna doskonałość we wszystkich przejawach.

<a name="U0_1_25"></a>*0:1.25 (3.12)* 6. Absolutna doskonałość w żadnym stadium, względna w niektórych stadiach, niedoskonałość w pozostałych.

<a name="U0_1_26"></a>*0:1.26 (3.13)* 7. Absolutna doskonałość w żadnym atrybucie, niedoskonałość we wszystkich.

### <a name="U0_2_0"></a>II&#8228;&#160;Bóg

<a name="U0_2_1"></a>*0:2.1 (3.14)* Rozwijające się istoty śmiertelne doznają nieodpartych skłonności symbolizowania swych skończonych idei Boga. Świadomość obowiązku moralnego człowieka i jego duchowy idealizm reprezentują poziom wartości – rzeczywistość empiryczną – która jest trudna do symbolizacji.

<a name="U0_2_2"></a>*0:2.2 (3.15)* Kosmiczna świadomość zakłada uświadomienie sobie Pierwszej Przyczyny, jednej i jedynej bezprzyczynowej rzeczywistości. Bóg, Ojciec Wszechświatowy, działa na trzech poziomach Bóstwa-osobowości, o podnieskończonej wartości i względnej ekspresji boskości:

<a name="U0_2_3"></a>*0:2.3 (3.16)* 1. *Przedosobowy* – jak w służbie fragmentów Ojca, takich jak Dostrajacze Myśli.

<a name="U0_2_4"></a>*0:2.4 (3.17)* 2. *Osobowy* – jak w doświadczeniu ewolucyjnym istot stworzonych i zrodzonych.

<a name="U0_2_5"></a>*0:2.5 (3.18)* 3. *Superosobowy* – jak w wynikłych egzystencjach pewnych istot absonicznych i z nimi związanych.


<a name="U0_2_6"></a>*0:2.6 (3.19)* BÓG jest symbolem słownym określającym wszystkie uosobienia Bóstwa. Określenie to wymaga odrębnego zdefiniowania na każdym osobowym poziomie funkcjonowania Bóstwa i musi być z kolei dalej redefiniowane w obrębie każdego z tych poziomów, jako że określenie to może być używane do oznaczenia zróżnicowanych, partnerskich i podporządkowanych uosobień Bóstwa, na przykład Rajskich Synów Stwórców – ojców wszechświatów lokalnych.


<a name="U0_2_7"></a>*0:2.7 (4.1)* Określenie Bóg, tak jak my się nim posługujemy, można rozumieć następująco:

<a name="U0_2_8"></a>*0:2.8 (4.2)* *Według określenia* – jako Bóg Ojciec.

<a name="U0_2_9"></a>*0:2.9 (4.3)* *Według kontekstu* – kiedy używa się go przy omawianiu jakiegokolwiek pojedynczego poziomu czy związku Bóstwa. W wypadku wątpliwości odnośnie dokładnej interpretacji słowa Bóg, zalecane byłoby odnosić je do osoby Ojca Wszechświatowego.


<a name="U0_2_10"></a>*0:2.10 (4.4)* Określenie Bóg zawsze znamionuje *osobowość*. Bóstwo może, ale nie musi, odnosić się do Boskich osobowości.


<a name="U0_2_11"></a>*0:2.11 (4.5)* Słowo BÓG używane jest w tych przekazach w następujących znaczeniach:

<a name="U0_2_12"></a>*0:2.12 (4.6)* 1. *Bóg-Ojciec* – Stwórca, Kontroler i Podtrzymywacz. Ojciec Wszechświatowy, Pierwsza Osoba Bóstwa.

<a name="U0_2_13"></a>*0:2.13 (4.7)* 2. *Bóg-Syn* – Partnerski Stwórca, Duchowy Kontroler i Duchowy Administrator. Wieczny Syn, Druga Osoba Bóstwa.

<a name="U0_2_14"></a>*0:2.14 (4.8)* 3. *Bóg-Duch* – Wspólny Aktywizator, Wszechświatowy Integrator i Obdarzający Umysłem. Nieskończony Duch, Trzecia Osoba Bóstwa.

<a name="U0_2_15"></a>*0:2.15 (4.9)* 4. *Bóg Najwyższy* – Bóg czasu i przestrzeni, aktualizujący się albo rozwijający się. Osobowe Bóstwo, we współdziałaniu realizujące czasowo-przestrzenne, empiryczne dokonania, utożsamiające stworzonego ze Stwórcą. Istota Najwyższa osobiście doświadcza osiągnięcia jedności Bóstwa jako rozwijający się i empiryczny Bóg ewolucyjnych istot czasu i przestrzeni.

<a name="U0_2_16"></a>*0:2.16 (4.10)* 5. *Bóg Siedmioraki* – Osobowość Bóstwa aktualnie działająca gdziekolwiek w czasie i przestrzeni. Osobowe Rajskie Bóstwa oraz ich stwórczy towarzysze, działający we wszechświecie centralnym oraz poza jego granicami, uosabiające moc jako Istota Najwyższa, na pierwszym poziomie istoty stworzonej w jednoczącym objawianiu Bóstwa w czasie i przestrzeni. Poziom ten, wielki wszechświat, jest domeną czasowo-przestrzennego zstępowania rajskich osobowości, w połączeniu z odwrotnym czasowo-przestrzennym wznoszeniem się istot ewolucyjnych.

<a name="U0_2_17"></a>*0:2.17 (4.11)* 6. *Bóg Ostateczny* – wynikający Bóg superczasu i przewyższonej przestrzeni. Drugi empiryczny poziom jednoczącego przejawiania się Bóstwa. Bóg Ostateczny implikuje osiągnięte urzeczywistnienie zsyntetyzowanych, absoniczno-superosobowych, czas-przestrzeń przekraczających i wynikniętych-empirycznych wartości, koordynowanych na ostatecznych, stwórczych poziomach rzeczywistości Bóstwa.

<a name="U0_2_18"></a>*0:2.18 (4.12)* 7. *Bóg Absolutny* – empirycznie tworzący się Bóg przewyższonych wartości superosobowych i znaczeń boskości, obecnie egzystencjalny jako *Bóstwo-Absolut*. Jest to trzeci poziom jednoczącego przejawiania się i rozprzestrzeniania się Bóstwa. Na tym superstwórczym poziomie Bóstwo doświadcza wyczerpania możliwego do uosobienia potencjału, napotyka pełnię boskości i wyczerpuje możliwości samoobjawiania się dla kolejnych i progresywnych poziomów innego uosobienia. Bóstwo napotyka teraz *Absolut Nieuwarunkowany*, wkracza doń i utożsamia się z nim.

### <a name="U0_3_0"></a>III&#8228;&#160;Pierwsze Źródło i Centrum

<a name="U0_3_1"></a>*0:3.1 (4.13)* Całościowa, nieskończona rzeczywistość, jest egzystencjalna w siedmiu stadiach i jako siedem partnerskich Absolutów:

<a name="U0_3_2"></a>*0:3.2 (5.1)* 1. Pierwsze Źródło i Centrum.

<a name="U0_3_3"></a>*0:3.3 (5.2)* 2. Drugie Źródło i Centrum.

<a name="U0_3_4"></a>*0:3.4 (5.3)* 3. Trzecie Źródło i Centrum.

<a name="U0_3_5"></a>*0:3.5 (5.4)* 4. Wyspa Raj.

<a name="U0_3_6"></a>*0:3.6 (5.5)* 5. Bóstwo-Absolut.

<a name="U0_3_7"></a>*0:3.7 (5.6)* 6. Absolut Wszechświatowy.

<a name="U0_3_8"></a>*0:3.8 (5.7)* 7. Absolut Nieuwarunkowany.


<a name="U0_3_9"></a>*0:3.9 (5.8)* Bóg jako Pierwsze Źródło i Centrum jest pierwotny w odniesieniu do całości rzeczywistości – nieuwarunkowanie. Pierwsze Źródło i Centrum jest nieskończony, jak również wieczny i jest zatem ograniczony czy warunkowany tylko własną wolą.

<a name="U0_3_10"></a>*0:3.10 (5.9)* Bóg – Ojciec Wszechświatowy – jest osobowością Pierwszego Źródła i Centrum i jako taki utrzymuje osobiste związki nieskończonej kontroli ze wszystkimi partnerskimi i podporządkowanymi źródłami i centrami. Kontrola taka jest osobista i w *potencjale* nieskończona, choć może nawet nigdy aktualnie nie działać, na skutek doskonałości działania tych partnerskich i podporządkowanych źródeł, centrów i osobowości.

<a name="U0_3_11"></a>*0:3.11 (5.10)* Pierwsze Źródło i Centrum jest zatem pierwotny we wszystkich domenach: deifikowanych czy niedeifikowanych, osobowych czy nieosobowych, aktualnych czy potencjalnych, skończonych czy nieskończonych. Żadna rzecz czy istota, żadna względność czy ostateczność, nie istnieje inaczej niż w bezpośrednim albo pośrednim związku i zależności od prymatu Pierwszego Źródła i Centrum.


<a name="U0_3_12"></a>*0:3.12 (5.11)* *Pierwsze Źródło i Centrum* jest związany z wszechświatem jako:

<a name="U0_3_13"></a>*0:3.13 (5.12)* 1. Siły grawitacyjne wszechświatów materialnych zbiegają się w centrum grawitacyjnym Raju dolnego. Właśnie dlatego geograficzna lokalizacja osoby Pierwszego Źródła i Centrum jest wiecznie stała w relacji absolutnej do centrum siły-energii dolnej albo materialnej płaszczyzny Raju. Absolutna osobowość Bóstwa istnieje jednak na wyższym albo duchowym poziomie Raju.

<a name="U0_3_14"></a>*0:3.14 (5.13)* 2. Siły umysłu zbiegają się w Nieskończonym Duchu; zróżnicowany i rozbieżny umysł kosmiczny w Siedmiu Duchach Nadrzędnych; urzeczywistniający się umysł Najwyższego w Majestonie, jako doświadczanie czasowo-przestrzenne.

<a name="U0_3_15"></a>*0:3.15 (5.14)* 3. Wszechświatowe siły duchowe zbiegają się w Wiecznym Synu.

<a name="U0_3_16"></a>*0:3.16 (5.15)* 4. Nieograniczone możliwości działania Bóstwa tkwią w Bóstwie-Absolucie.

<a name="U0_3_17"></a>*0:3.17 (5.16)* 5. Nieograniczone możliwości nieskończonego reagowania istnieją w Absolucie Nieuwarunkowanym.

<a name="U0_3_18"></a>*0:3.18 (5.17)* 6. Dwa Absoluty – Uwarunkowany i Nieuwarunkowany – są koordynowane i jednoczone przez Absolut Wszechświatowy oraz w tym Absolucie.

<a name="U0_3_19"></a>*0:3.19 (5.18)* 7. Potencjał osobowości ewolucyjnej istoty moralnej czy jakiejkolwiek innej istoty moralnej, skoncentrowany jest w osobowości Ojca Wszechświatowego.


<a name="U0_3_20"></a>*0:3.20 (5.19)* RZECZYWISTOŚĆ, tak jak jest pojmowana przez istoty skończone, jest częściowa, względna i niewyraźna. Maksimum rzeczywistości Bóstwa, jaką mogą pojąć w pełni ewolucyjne istoty skończone, zawarta jest w Istocie Najwyższej. Tym niemniej istnieją poprzedzające ją, wieczne rzeczywistości, rzeczywistości nadskończone, które są ancestralne dla Najwyższego Bóstwa ewolucyjnych istot czasu i przestrzeni. Gdy próbujemy zobrazować pochodzenie i naturę rzeczywistości wszechświatowej, zmuszeni jesteśmy używać czasowo-przestrzennej metody rozumowania, aby dotrzeć do poziomu umysłu skończonego. Dlatego też wiele jednoczesnych zdarzeń wieczności musi być przedstawiane w kolejnych sekwencjach.

<a name="U0_3_21"></a>*0:3.21 (6.1)* Istoty czasowo-przestrzenne mogą sobie wyobrazić pochodzenie i zróżnicowanie Rzeczywistości następująco: wieczny i nieskończony JESTEM osiągnął wyzwolenie swego Bóstwa z pęt nieuwarunkowanej nieskończoności, korzystając z właściwej sobie i wiecznej, wolnej woli i to oddzielenie od nieuwarunkowanej nieskończoności wydało pierwszą *absolutną boskość-napięcie*. To napięcie zróżnicowania nieskończoności rozwiązuje Absolut Wszechświatowy, działający po to, aby jednoczyć i koordynować dynamiczną nieskończoność Bóstwa Całościowego i statyczną nieskończoność Absolutu Nieuwarunkowanego.

<a name="U0_3_22"></a>*0:3.22 (6.2)* W tej pierwotnej operacji teoretyczny JESTEM osiągał urzeczywistnienie osobowości stając się Wiecznym Ojcem Pierwszego Syna i jednocześnie Wiecznym Źródłem Wyspy Raj. Współistniejąc ze zróżnicowaniem Syna od Ojca i w obecności Raju, pojawiła się osoba Nieskończonego Ducha oraz centralny wszechświat Havona. Wraz z pojawieniem się współistniejącego osobowego Bóstwa, Wiecznego Syna i Nieskończonego Ducha, Ojciec uniknął, jako osobowość, nieuniknionego skądinąd rozproszenia się w potencjale Bóstwa Całościowego. Odtąd Ojciec odczuwa cały potencjał Bóstwa wyłącznie w powiązaniu z Trójcą, razem z dwojgiem równych sobie Bóstw, podczas gdy coraz bardziej empirycznie Bóstwo aktualizuje się na boskich poziomach Najwyższości, Ostateczności i Absolutności.


<a name="U0_3_23"></a>*0:3.23 (6.3)* *Idea JESTEM* jest filozoficznym ustępstwem, jakie czynimy dla związanego czasem i spętanego przestrzenią skończonego umysłu człowieka, ponieważ istota stworzona nie może zrozumieć egzystencji wieczności – rzeczywistości i zależności, które się nie zaczynają i nie kończą. Dla istoty czasowo-przestrzennej wszystkie rzeczy muszą mieć początek, z wyjątkiem tylko JEDNEGO BEZPRZYCZYNOWEGO – pierwotnej przyczyny przyczyn. W związku z tym określamy pojęciowo tę filozoficzną wartość-poziom jako JESTEM, informując jednocześnie wszystkie istoty stworzone, że Wieczny Syn i Nieskończony Duch są współwieczni z JESTEM; innymi słowy, nigdy nie było takiego czasu, kiedy JESTEM nie był *Ojcem* Syna a razem z nim Ducha.


<a name="U0_3_24"></a>*0:3.24 (6.4)* Określenia *Nieskończony* używa się dla oznaczenia pełni – finalizmu – implikowanego przez prymat Pierwszego Źródła i Centrum. *Teoretyczny* JESTEM jest dla istoty stworzonej filozoficznym rozszerzeniem „nieskończoności woli”, ale Nieskończony jest *aktualną* wartością-poziomem, reprezentującym wieczność-intensywność prawdziwej nieskończoności absolutnej i nieskrępowanej wolnej woli Ojca Wszechświatowego. Ta idea jest czasem określana jako Ojciec Nieskończony.

<a name="U0_3_25"></a>*0:3.25 (6.5)* Większość dezorientacji wynika z ograniczeń pojmowania wszystkich klas istot, wysokich i niskich, gdy usiłują odkryć Ojca Nieskończonego. Absolutny prymat Ojca Wszechświatowego nie jest oczywisty na poziomach podnieskończonych; w związku z tym prawdopodobnie tylko Wieczny Syn i Nieskończony Duch naprawdę znają Ojca jako nieskończoność; dla wszystkich innych osobowości ta idea stanowi akt wiary.

### <a name="U0_4_0"></a>IV&#8228;&#160;Wszechświatowa rzeczywistość

<a name="U0_4_1"></a>*0:4.1 (6.6)* Rzeczywistość aktualizuje się w sposób zróżnicowany na rozmaitych poziomach wszechświata; rzeczywistość pochodzi z nieskończonej woli Ojca Wszechświatowego, jak i poprzez tę wolę, a można ją sobie uświadomić w trzech podstawowych stadiach, na wielu różnych poziomach wszechświatowej aktualizacji:

<a name="U0_4_2"></a>*0:4.2 (6.7)* 1. *Rzeczywistość niedeifikowana* rozciąga się od domen energii tego, co nieosobowe, do dziedzin rzeczywistości wartości wszechświatowej egzystencji niemożliwej do uosobienia, nawet do obecności Absolutu Nieuwarunkowanego.

<a name="U0_4_3"></a>*0:4.3 (7.1)* 2. *Rzeczywistość deifikowana* obejmuje wszystkie nieskończone potencjały Bóstwa, rozciągające się poprzez wszystkie domeny osobowości, od najniższej skończonej do najwyższej nieskończonej, tym samym ogarnia domeny wszystkiego tego, co jest możliwe do uosobienia, a nawet więcej – aż do obecności Bóstwa-Absolutu.

<a name="U0_4_4"></a>*0:4.4 (7.2)* 3. *Wzajemnie złączona rzeczywistość*. Rzeczywistość wszechświatowa jest hipotetycznie zarówno deifikowana, jak i niedeifikowana, ale dla istot poddeifikowanych istnieje rozległa dziedzina rzeczywistości złączonej wzajemnie, potencjalnej i aktualizującej się, która jest trudna do identyfikacji. Większość tej skoordynowanej rzeczywistości zawarta jest w domenach Absolutu Wszechświatowego.


<a name="U0_4_5"></a>*0:4.5 (7.3)* Zasadnicza idea pierwotnej rzeczywistości wygląda tak: Ojciec zapoczątkowuje i utrzymuje Rzeczywistość. Główne *zróżnicowanie* rzeczywistości to podział na deifikowaną i niedeifikowaną – Bóstwo-Absolut i Absolut Nieuwarunkowany. Podstawowa *zależność* jest napięciem między nimi. Ta, inicjowana przez Ojca boskość-napięcie jest doskonale rozwiązywana poprzez Absolut Wszechświatowy oraz uwieczniona jako ten Absolut.


<a name="U0_4_6"></a>*0:4.6 (7.4)* Z punktu widzenia czasu i przestrzeni, rzeczywistość jest dalej podzielna na:

<a name="U0_4_7"></a>*0:4.7 (7.5)* 1. *Aktualną i potencjalną.* Rzeczywistości istniejące w pełni swego wyrazu, w przeciwieństwie do tych, które noszą nieujawnione możliwości rozwoju. Wieczny Syn jest absolutną aktualnością duchową, człowiek śmiertelny jest w znacznym stopniu nieurzeczywistnioną potencjalnością duchową.

<a name="U0_4_8"></a>*0:4.8 (7.6)* 2. *Absolutną i podabsolutną.* Rzeczywistości absolutne są bytami wieczności. Podabsolutne rzeczywistości są rzutowane na dwa poziomy: absoniczne – rzeczywistości, które są relatywne zarówno w stosunku do czasu, jak i do wieczności; skończone – rzeczywistości, które są rzutowane w przestrzeni i aktualizują się w czasie.

<a name="U0_4_9"></a>*0:4.9 (7.7)* 3. *Egzystencjalną i empiryczną.* Rajskie Bóstwo jest egzystencjalne, ale wyłaniający się Najwyższy i Ostateczny są empiryczni.

<a name="U0_4_10"></a>*0:4.10 (7.8)* 4. *Osobową i bezosobową.* Rozprzestrzenianie się Bóstwa, ekspresja osobowości i ewolucja wszechświata, są na zawsze warunkowane aktem wolnej woli Ojca, na zawsze oddzielającym umysłowo-duchowo-osobowe znaczenia i wartości aktualności oraz potencjalności, skoncentrowane w Wiecznym Synu, od tych rzeczy, które się koncentrują i tkwią w wiecznej Wyspie Raj.


<a name="U0_4_11"></a>*0:4.11 (7.9)* RAJ jest określeniem zawierającym osobowe i nieosobowe, zogniskowane Absoluty ze wszystkich stadiów rzeczywistości wszechświatowej. Raj, odpowiednio określony, może oznaczać dowolną albo i wszystkie formy rzeczywistości, Bóstwa, boskości, osobowości i energii – duchowej, umysłowej lub materialnej. Wszystko ma swój udział w Raju, jako miejscu pochodzenia, działania i przeznaczenia a odnosi się to do wartości, znaczeń i faktycznej egzystencji.


<a name="U0_4_12"></a>*0:4.12 (7.10)* *Wyspa Raj* – Raj, jeśli nie jest inaczej określony, jest Absolutem materialno-grawitacyjnej kontroli Pierwszego Źródła i Centrum. Raj jest nieruchomy, stanowi jedyną stacjonarną rzecz we wszechświecie wszechświatów. Wyspa Raj posiada lokalizację we wszechświecie, ale nie ma położenia w przestrzeni. Ta wieczna Wyspa jest aktualnym źródłem wszechświatów fizycznych – przeszłych, teraźniejszych i przyszłych. Jej jądro, Wyspa Światłości, pochodzi od Bóstwa, ale nie może być uznawana za Bóstwo; tak samo materialne kreacje nie są częścią Bóstwa, są jego konsekwencją.

<a name="U0_4_13"></a>*0:4.13 (7.11)* Raj nie jest stwórcą; jest unikalnym kontrolerem wielu funkcji wszechświata, znacznie bardziej kontrolerem niż reagującym. W materialnych wszechświatach Raj wpływa na reakcje i postępowanie wszystkich istot mających do czynienia z siłą, energią i mocą, ale Raj sam w sobie jest unikalny, jedyny oraz odosobniony we wszechświatach. Raj niczego nie reprezentuje i nic nie reprezentuje Raju. Nie jest on ani siłą ani obecnością; jest po prostu *Rajem*.

### <a name="U0_5_0"></a>V&#8228;&#160;Rzeczywistości osobowościowe

<a name="U0_5_1"></a>*0:5.1 (8.1)* Osobowość jest poziomem rzeczywistości deifikowanej, a rozciąga się od poziomu wyższych czynności umysłowych, czczenia i mądrości u śmiertelnika i pośredniego, w górę, przez poziom morontialny i duchowy, aż do osiągnięcia finalizmu w statusie osobowym. Tak wygląda ewolucyjne wznoszenie się osobowości istoty śmiertelnej i do niej zbliżonej, ale jest również we wszechświecie wiele innych klas osobowości.

<a name="U0_5_2"></a>*0:5.2 (8.2)* Rzeczywistość podlega wszechświatowej ekspansji, osobowość nieskończonemu zróżnicowaniu a obie mogą być w nieograniczony prawie sposób koordynowane przez Bóstwo i wiecznie stabilizowane. Podczas gdy zakres przeobrażania się rzeczywistości bezosobowej jest zdecydowanie ograniczony, nie znamy żadnych ograniczeń dla rozwojowej ewolucji rzeczywistości osobowościowych.

<a name="U0_5_3"></a>*0:5.3 (8.3)* Wszystkie osobowościowe klasy czy wartości mają możliwość łączenia się, a nawet współstwórczości, na osiągniętych przez nie poziomach empirycznych. Nawet Bóg i człowiek mogą współistnieć w zjednoczonej osobowości, co wręcz znakomicie obrazuje obecny status Chrystusa Michała – Syna Człowieczego i Syna Bożego.

<a name="U0_5_4"></a>*0:5.4 (8.4)* Wszystkie podnieskończone klasy i stadia osobowości są osiągalne asocjacyjnie i potencjalnie współstwórcze. To, co przedosobowe, osobowe i superosobowe, jest wzajemnie powiązane przez wspólny potencjał skoordynowanych działań, postępowych osiągnięć i współstwórczych możliwości. Nigdy jednak bezpośrednio nie przekształci się to, co nieosobowe, w to, co osobowe. Osobowość nigdy nie jest samoistna, jest ona darem Rajskiego Ojca. Osobowość nakłada się na energię, a związana jest tylko z systemami energii ożywionej; tożsamość może być związana z formami energii nieożywionej.


<a name="U0_5_5"></a>*0:5.5 (8.5)* Ojciec Wszechświatowy jest tajemnicą rzeczywistości osobowości, nadania osobowości i przeznaczenia osobowości. Wieczny Syn jest osobowością absolutną, tajemnicą energii duchowej, duchów morontialnych oraz duchów doprowadzonych do doskonałości. Wspólny Aktywizator jest osobowością duchowo-umysłową, źródłem inteligencji, rozumu oraz wszechświatowego umysłu. Wyspa Raj jest jednak nieosobowa i nieduchowa, stanowi esencję wszechświatowego ciała, źródło i centrum materii fizycznej oraz absolutną formę wzorcową wszechświatowej rzeczywistości materialnej.


<a name="U0_5_6"></a>*0:5.6 (8.6)* Te cechy rzeczywistości wszechświatowej objawiają się w ludzkim doświadczeniu Urantian na następujących poziomach:

<a name="U0_5_7"></a>*0:5.7 (8.7)* 1. *Ciało.* Materialny albo fizyczny organizm człowieka. Żywy mechanizm elektrochemiczny, zwierzęcy w swej naturze i pochodzeniu.

<a name="U0_5_8"></a>*0:5.8 (8.8)* 2. *Umysł.* Myślący, postrzegający i odczuwający mechanizm ludzkiego organizmu. Suma doświadczania świadomego i podświadomego. Inteligencja związana z życiem emocjonalnym, sięgająca wzwyż, poprzez czczenie i mądrość do poziomu duchowego.

<a name="U0_5_9"></a>*0:5.9 (8.9)* 3. *Duch.* Boski duch, który zamieszkuje umysł człowieka – Dostrajacz Myśli. Ten nieśmiertelny duch jest przedosobowy – nie jest osobowością, choć jego przeznaczeniem jest stać się częścią osobowości istoty śmiertelnej, która przeżyje śmierć.

<a name="U0_5_10"></a>*0:5.10 (8.10)* 4. *Dusza.* Dusza ludzka jest zdobyczą empiryczną. Gdy istota śmiertelna postanowi „czynić wolę Ojca, który jest w niebie”, wtedy zamieszkujący człowieka duch staje się ojcem *nowej rzeczywistości* w doświadczeniu ludzkim. Śmiertelny i materialny umysł jest matką tej samej, wyłaniającej się rzeczywistości. Tworzywo nowej rzeczywistości nie jest ani materialne, ani duchowe – jest *morontialne.* To jest właśnie wyłaniająca się i nieśmiertelna dusza, której przeznaczeniem jest przetrwać śmierć i rozpocząć wznoszenie się do Raju.


<a name="U0_5_11"></a>*0:5.11 (9.1)* *Osobowość.* Osobowość śmiertelnego człowieka nie jest ani ciałem, ani umysłem, ani też duchem; nie jest również duszą. Osobowość jest jedyną niezmienną rzeczywistością w zawsze skądinąd zmiennym doświadczeniu istoty stworzonej; jednoczy ona wszystkie inne związane z nią składniki indywidualności. Osobowość jest tym unikalnym darem, który Ojciec Wszechświatowy daje żywym i im podobnym energiom materii, umysłu i ducha, a która trwać będzie wraz z trwaniem duszy morontialnej.


<a name="U0_5_12"></a>*0:5.12 (9.2)* *Morontia* jest pojęciem określającym rozległy poziom pośredniczący między tym, co materialne a tym, co duchowe. Może to określać rzeczywistości osobowe czy nieosobowe, energie żywe czy nieożywione. Osnowa morontii jest duchowa; jej wątek fizyczny.

### <a name="U0_6_0"></a>VI&#8228;&#160;Energia i forma

<a name="U0_6_1"></a>*0:6.1 (9.3)* Osobowym nazywamy wszystko to, co reaguje na obwód osobowości Ojca. Wszystko to, co reaguje na duchowy obwód Syna, nazywamy duchem. Wszystko to, co reaguje na obwód umysłowy Wspólnego Aktywizatora, nazywamy umysłem, umysłem jako atrybutem Nieskończonego Ducha – umysłem we wszystkich stadiach. Wszystko to, co reaguje na materialno-grawitacyjny obwód skoncentrowany w Raju dolnym, nazywamy materią – materią-energią we wszystkich jej stadiach przeobrażania.


<a name="U0_6_2"></a>*0:6.2 (9.4)* Słowa ENERGIA używamy jako uniwersalnego określenia, stosowanego w domenach duchowych, umysłowych oraz materialnych. Słowo *siła* ma również tak samo szerokie zastosowanie. Słowo *moc* ogranicza się zazwyczaj do określania elektronowego poziomu materii reagującej na grawitację liniową w wielkim wszechświecie. Słowa moc używa się również na określenie władzy. Nie możemy używać waszych, powszechnie przyjętych definicji siły, energii i mocy. Ubóstwo języka jest tak wielkie, że musimy przydawać wielorakich znaczeń tym terminom.


<a name="U0_6_3"></a>*0:6.3 (9.5)* *Energia fizyczna* jest terminem oznaczającym wszystkie stadia i formy zjawiskowego ruchu, działania i potencjału.

<a name="U0_6_4"></a>*0:6.4 (9.6)* Przy omawianiu przejawiania się energii fizycznej, używamy na ogół pojęć siła kosmiczna, energia powstająca i wszechświatowa moc. Są one częstokroć używane następująco:

<a name="U0_6_5"></a>*0:6.5 (9.7)* 1. *Siła kosmiczna* obejmuje wszystkie energie wywodzące się z Absolutu Nieuwarunkowanego, ale jeszcze niereagujące na grawitację Raju.

<a name="U0_6_6"></a>*0:6.6 (9.8)* 2. *Energia powstająca* obejmuje te energie, które reagują na grawitację Raju, ale jeszcze nie reagują na grawitację lokalną albo liniową. Jest to przedelektronowy poziom energii-materii.

<a name="U0_6_7"></a>*0:6.7 (9.9)* 3. *Wszechświatowa moc* obejmuje wszystkie te formy energii, które, podczas gdy wciąż reagują na grawitację Raju, reagują też bezpośrednio na grawitację liniową. Jest to elektronowy poziom energii-materii oraz wszystkie jego późniejsze ewolucje.


<a name="U0_6_8"></a>*0:6.8 (9.10)* *Umysł* jest zjawiskiem oznaczającym obecność-działanie *żywej służby* w dodatku do różnorodnych systemów energii; i jest to prawdą na wszystkich poziomach inteligencji. W osobowości umysł zawsze wkracza pomiędzy ducha a materię; zatem wszechświat iluminowany jest trzema rodzajami światła: światło materialne, wnikliwość intelektualna i światłość duchowa.

<a name="U0_6_9"></a>*0:6.9 (10.1)* *Światło –* światłość duchowa – jest słowem symbolem, metaforą, oznaczającą przejawianie się osobowości znamienne dla istot duchowych różnorodnych klas. Ta emanacja świetlista nie jest pod żadnym względem pokrewna ani wnikliwości intelektualnej, ani przejawom światła fizycznego.


<a name="U0_6_10"></a>*0:6.10 (10.2)* FORMA może być rzutowana jako materialna, duchowa lub umysłowa, lub jako dowolna kombinacja tych energii. Może ona przenikać osobowości, tożsamości, byty albo materię nieożywioną. Ale forma jest formą i pozostanie formą; powielane są tylko *kopie*.

<a name="U0_6_11"></a>*0:6.11 (10.3)* Forma może konfigurować energię, ale jej nie kontroluje. Grawitacja jest jedynym kontrolerem energii-materii. Ani przestrzeń, ani forma nie podlegają grawitacji, nie istnieje też zależność pomiędzy przestrzenią a formą; przestrzeń nie jest ani formą, ani też potencjalną formą. Forma jest konfiguracją tej rzeczywistości, która spłaciła już cały dług grawitacyjny; *rzeczywistość* jakiejkolwiek formy składa się z jej energii, jej umysłu, ducha albo składników materialnych.

<a name="U0_6_12"></a>*0:6.12 (10.4)* W przeciwieństwie do aspektu *całościowego* forma wykazuje *indywidualny* aspekt energii i osobowości. Osobowościowe lub tożsamościowe ukształtowania są formami powstałymi z energii (fizycznej, duchowej lub umysłowej), ale nie są jej nieodłączne. Tę własność energii lub osobowości, która sprawia, że pojawia się forma, można przypisać Bogu – Bóstwu – obdarzeniu siłami Raju lub współistnieniu osobowości i mocy.

<a name="U0_6_13"></a>*0:6.13 (10.5)* Forma jest oryginalnym planem, z którego robione są kopie. Wieczny Raj jest absolutem form; Wieczny Syn jest formą osobowości; Ojciec Wszechświatowy jest bezpośrednim przodkiem-źródłem obu. Jednak Raj nie nadaje formy, a Syn nie może nadać osobowości.

### <a name="U0_7_0"></a>VII&#8228;&#160;Istota Najwyższa

<a name="U0_7_1"></a>*0:7.1 (10.6)* Mechanizm Bóstwa, jak odnosi się on do związków wieczności we wszechświecie nadrzędnym, jest dwojaki. Bóg-Ojciec, Bóg-Syn i Bóg-Duch są wieczni – są istotami egzystencjalnymi – podczas gdy Bóg Najwyższy, Bóg Ostateczny i Bóg Absolutny *aktualizują* się jako osobowości Bóstwa w epoce posthavonalnej, w czasie-przestrzeni i w czas-przestrzeń-przekraczających zakresach ewolucyjnej ekspansji wszechświata nadrzędnego. Te aktualizujące się osobowości Bóstwa są przyszłościowo wieczne, od kiedy i jak uosobią moc w rozwijających się wszechświatach, metodą empirycznego aktualizowania się asocjacyjno-stwórczych potencjałów wiecznych Rajskich Bóstw.

<a name="U0_7_2"></a>*0:7.2 (10.7)* W związku z tym Bóstwo jest w swej obecności dwojakie:

<a name="U0_7_3"></a>*0:7.3 (10.8)* 1. *Egzystencjalne* – istoty o wiecznej egzystencji, przeszłej, teraźniejszej i przyszłej.

<a name="U0_7_4"></a>*0:7.4 (10.9)* 2. *Empiryczne* – istoty aktualizujące się w posthavonalnej teraźniejszości, ale o egzystencji bez końca w całej przyszłej wieczności.


<a name="U0_7_5"></a>*0:7.5 (10.10)* Ojciec, Syn i Duch są egzystencjalni – egzystencjalni w aktualności (aczkolwiek wszystkie potencjały są przypuszczalnie empiryczne). Najwyższy i Ostateczny są w pełni empiryczni. Bóstwo-Absolut jest empiryczne w aktualizowaniu się, ale egzystencjalne w potencjalności. Esencja Bóstwa jest wieczna, ale tylko trzy pierwotne osoby Bóstwa są bezwzględnie wieczne. Wszystkie inne osobowości Bóstwa mają swój początek, jednak wieczność jest ich przeznaczeniem.

<a name="U0_7_6"></a>*0:7.6 (10.11)* Ojciec, osiągnąwszy egzystencjalną ekspresję Bóstwa w Synu i Duchu, osiąga teraz empiryczną ekspresję na poziomach bóstwa jak dotąd bezosobowych i nieobjawionych, jako Bóg Najwyższy, Bóg Ostateczny i Bóg Absolutny; jednak te empiryczne Bóstwa nie istnieją obecnie w pełni, są one w trakcie aktualizowania się.


<a name="U0_7_7"></a>*0:7.7 (11.1)* *Bóg Najwyższy* w Havonie jest osobowym odzwierciedleniem duchowym trójjednego Rajskiego Bóstwa. Ten asocjacyjny związek Bóstwa rozprzestrzenia się obecnie stwórczo na zewnątrz, w Bogu Siedmiorakim a syntetyzuje się w mocy empirycznej Wszechmocnego Najwyższego w wielkim wszechświecie. Rajskie Bóstwo, egzystencjalne jako trzy osoby, ewoluuje zatem empirycznie w dwu stadiach Najwyższości, podczas gdy te dwoiste stadia jednoczą się w mocy-osobowości jako jeden Pan, Istota Najwyższa.

<a name="U0_7_8"></a>*0:7.8 (11.2)* Ojciec Wszechświatowy osiąga, z wolnej woli, oswobodzenie z więzów nieskończoności i pęt wieczności metodą utrójcowienia, trojakiego uosobienia Bóstwa. Istota Najwyższa nawet teraz kształtuje się w czasowo-przestrzennych segmentach wielkiego wszechświata, jako podwieczne zjednoczenie osobowości siedmiorakich przejawów Bóstwa.


<a name="U0_7_9"></a>*0:7.9 (11.3)* *Istota Najwyższa* nie jest bezpośrednim stwórcą, poza tym, że jest ojcem Majestonu, ale jest koordynatorem syntetyzującym wszelkich wszechświatowych działań na linii stworzony-Stwórca. Istota Najwyższa, aktualizując się teraz we wszechświatach ewolucyjnych, jest Bóstwem korelatorem i syntetykiem czasowo-przestrzennej boskości trójjednego Rajskiego Bóstwa, w empirycznym związku z Najwyższymi Stwórcami czasu i przestrzeni. Kiedy to ewolucyjne Bóstwo w końcu się zaktualizuje, stanowić będzie wieczne zespolenie skończonego i nieskończonego – wiecznotrwałe i nierozerwalne zjednoczenie mocy empirycznej i osobowości duchowej.

<a name="U0_7_10"></a>*0:7.10 (11.4)* W wyniku dyrektywnego impulsu ewoluującej Istoty Najwyższej cała skończona rzeczywistość czasowo-przestrzenna jest zaangażowana we wciąż wznoszące się uaktywnianie i doskonalące jednoczenie (synteza mocy-osobowości) wszystkich stadiów i wartości rzeczywistości skończonej, w połączeniu z rozmaitymi stadiami rzeczywistości rajskiej, w tym celu i zamiarze, aby podjąć dalszą próbę dotarcia do absonicznych poziomów osiągnięć superistoty stworzonej.

### <a name="U0_8_0"></a>VIII&#8228;&#160;Bóg Siedmioraki

<a name="U0_8_1"></a>*0:8.1 (11.5)* W celu zadośćuczynienia za skończony status oraz redukcji ograniczeń pojęciowych istoty stworzonej Ojciec Wszechświatowy ustanowił siedmioraki sposób docierania tej istoty ewolucyjnej do Bóstwa:

<a name="U0_8_2"></a>*0:8.2 (11.6)* 1. Rajscy Synowie Stwórcy.

<a name="U0_8_3"></a>*0:8.3 (11.7)* 2. Pradawni Czasu.

<a name="U0_8_4"></a>*0:8.4 (11.8)* 3. Siedem Duchów Nadrzędnych.

<a name="U0_8_5"></a>*0:8.5 (11.9)* 4. Istota Najwyższa.

<a name="U0_8_6"></a>*0:8.6 (11.10)* 5. Bóg-Duch.

<a name="U0_8_7"></a>*0:8.7 (11.11)* 6. Bóg-Syn.

<a name="U0_8_8"></a>*0:8.8 (11.12)* 7. Bóg-Ojciec.


<a name="U0_8_9"></a>*0:8.9 (11.13)* To siedmiorakie uosobienie Bóstwa, w czasie i przestrzeni oraz dla siedmiu superwszechświatów, daje śmiertelnemu człowiekowi możliwość dotarcia przed oblicze Boga, który jest duchem. To siedmiorakie Bóstwo, czasami uosabiające swą moc w Istocie Najwyższej, jest dla skończonych istot czasu-przestrzeni Bóstwem funkcjonalnym ewolucyjnych istot śmiertelnych, wznoszących się do Raju. Takie empiryczne odkrywanie-proces uświadamiania sobie Boga zaczyna się wraz z rozpoznaniem boskości Syna Stwórcy z wszechświata lokalnego i postępuje poprzez superwszechświat Pradawnych Czasu oraz przez osobę jednego z Siedmiu Duchów Nadrzędnych, aby dojść do odkrycia i rozpoznania Boskiej osobowości Ojca Wszechświatowego w Raju.


<a name="U0_8_10"></a>*0:8.10 (12.1)* Wielki wszechświat stanowi trojaką domenę Bóstwa, Trójcy Najwyższości, Boga Siedmiorakiego oraz Istoty Najwyższej. Bóg Najwyższy jest potencjalny w Rajskiej Trójcy, z której wywodzi swą osobowość i duchowe atrybuty; jednak obecnie aktualizuje się on w Synach Stwórcach, Pradawnych Czasu i Duchach Nadrzędnych, od których wywodzi swą moc jako Wszechmocny dla superwszechświatów czasu i przestrzeni. Ten przejaw mocy Boga, najbliższego istotom ewolucyjnym, aktualnie rozwija się teraz w czasie-przestrzeni razem z nimi. Wszechmocny Najwyższy, rozwijający się na poziomie-wartości działań nieosobowych oraz duchowa osoba Boga Najwyższego stanowią *jedną rzeczywistość* – Istotę Najwyższą.

<a name="U0_8_11"></a>*0:8.11 (12.2)* Synowie Stwórcy, w Boskim związku Boga Siedmiorakiego, dostarczają tego mechanizmu, dzięki któremu śmiertelnik staje się nieśmiertelny, a to, co skończone, wchodzi w objęcia nieskończoności. Istota Najwyższa daje metodę aktywizacji mocy-osobowości, boskiej syntezy *wszystkich* tych różnorodnych procesów, umożliwiając tym samym dotarcie do absonitu temu, co skończone a poprzez inne, możliwe przyszłe aktualizacje, umożliwia próbę dotarcia do Ostatecznego. Synowie Stwórcy, wraz z towarzyszącymi im Boskimi Opiekunkami, biorą udział w tej najwyższej aktywizacji, jednak Pradawni Czasu oraz Siedem Duchów Nadrzędnych są przypuszczalnie wiecznie niezmienni jako stali administratorzy wielkiego wszechświata.

<a name="U0_8_12"></a>*0:8.12 (12.3)* Funkcjonowanie Boga Siedmiorakiego datuje się od momentu organizacji siedmiu superwszechświatów i prawdopodobnie rozprzestrzeni się w związku z przyszłą ewolucją kreacji przestrzeni zewnętrznej. Organizacji tych przyszłych wszechświatów, na pierwszym, drugim, trzecim i czwartym poziomie przestrzennym postępowej ewolucji, bez wątpienia będzie towarzyszyć zapoczątkowanie transcendentalnego i absonicznego dostępu do Bóstwa.

### <a name="U0_9_0"></a>IX&#8228;&#160;Bóg Ostateczny

<a name="U0_9_1"></a>*0:9.1 (12.4)* Tak jak Istota Najwyższa rozwija się stopniowo z poprzedzającego ją nadania boskości, obejmującego potencjał energii i osobowości wielkiego wszechświata, tak też Bóg Ostateczny wynika z potencjałów boskości, istniejących w przewyższających czas-przestrzeń domenach wszechświata nadrzędnego. Aktualizowanie się Bóstwa Ostatecznego sygnalizuje absoniczne zjednoczenie pierwszej empirycznej Trójcy i oznacza jednoczącą ekspansję Bóstwa na drugim poziomie stwórczej samorealizacji. To stanowi moc-osobowość równoznaczną z wszechświatowym empirycznym aktualizowaniem się Bóstwa absonicznych rzeczywistości Raju, na wynikających poziomach wartości przewyższających czas-przestrzeń. Realizacja takiego empirycznego kształtowania się ma umożliwić ostateczną służbę-przeznaczenie wszystkim tym istotom czasowo-przestrzennym, które osiągnęły absoniczne poziomy, przez pełne urzeczywistnienie się Istoty Najwyższej i dzięki służbie Boga Siedmiorakiego.


<a name="U0_9_2"></a>*0:9.2 (12.5)* *Bóg Ostateczny* jest określeniem Bóstwa osobowego, funkcjonującego na boskich poziomach absonitu oraz we wszechświatowych domenach superczasu i przewyższonej przestrzeni. Ostateczny jest supernajwyższym wyniknięciem Bóstwa. Najwyższy jest zjednoczeniem Trójcy, zrozumiałym dla istot skończonych; Ostateczny jest zjednoczeniem Rajskiej Trójcy, zrozumiałym dla istot absonicznych.

<a name="U0_9_3"></a>*0:9.3 (13.1)* Ojciec Wszechświatowy, dzięki mechanizmowi Bóstwa ewolucyjnego, zajmuje się aktualnie gigantyczną i zdumiewającą *działalnością* ogniskowania osobowości i aktywizowania mocy, na poszczególnych, wszechświatowych znaczeniach-poziomach Boskich wartości rzeczywistości tego, co skończone, absoniczne, a nawet tego, co absolutne.

<a name="U0_9_4"></a>*0:9.4 (13.2)* Trzy pierwsze, przeszłościowo wieczne Bóstwa z Raju – Ojciec Wszechświatowy, Wieczny Syn i Nieskończony Duch – mają w wiecznej przyszłości zostać uzupełnione osobowo przez empiryczne aktualizowanie się związanych z nimi Bóstw ewolucyjnych – Boga Najwyższego, Boga Ostatecznego i ewentualnie Boga Absolutnego.


<a name="U0_9_5"></a>*0:9.5 (13.3)* Bóg Najwyższy i Bóg Ostateczny, wyłaniający się teraz we wszechświatach empirycznych, nie są egzystencjalni – nie są przeszłościowo wieczni a tylko wieczni przyszłościowo, uwarunkowani czasem-przestrzenią oraz uwarunkowani transcendencją wieczni. Są Bóstwami wyposażonymi w to, co najwyższe, ostateczne oraz ewentualnie najwyższo-ostateczne, Bóstwami, które doświadczyły historycznych początków wszechświata. Nigdy nie będą mieć końca, ale mają początki swej osobowości. Są wprawdzie aktualizowaniem się wiecznych i nieskończonych potencjałów Bóstwa, ale sami nie są ani bezwzględnie wieczni, ani też nieskończeni.

### <a name="U0_10_0"></a>X&#8228;&#160;Bóg Absolutny

<a name="U0_10_1"></a>*0:10.1 (13.4)* Istnieje wiele aspektów wiecznej rzeczywistości *Bóstwa-Absolutu*, które nie mogą być w pełni wyjaśnione czasowo-przestrzennemu skończonemu umysłowi, jednak aktualizacja *Boga Absolutnego* może nastąpić w wyniku zjednoczenia drugiej empirycznej Trójcy, Trójcy Absolutnej. Stanowiłoby to empiryczną realizacją boskości absolutnej, zjednoczenie absolutnych znaczeń na absolutnych poziomach, ale nie jesteśmy pewni tego, co dotyczy objęcia wszystkich wartości absolutnych, ponieważ nigdy nie byliśmy poinformowani, że Absolut Uwarunkowany jest odpowiednikiem Nieskończonego. Nadostateczne przeznaczenia zawarte są w absolutnych znaczeniach i nieskończonej duchowości a bez obu tych nieosiągniętych rzeczywistości nie możemy ustalić wartości absolutnych.

<a name="U0_10_2"></a>*0:10.2 (13.5)* Bóg Absolutny jest realizacją-osiągnięciem celu wszystkich istot superabsonicznych, ale moc i potencjał osobowości Bóstwa-Absolutu przekracza nasze pojmowanie, nie możemy się zdecydować, żeby omawiać te rzeczywistości, które są tak daleko od empirycznej aktualizacji.

### <a name="U0_11_0"></a>XI&#8228;&#160;Trzy Absoluty

<a name="U0_11_1"></a>*0:11.1 (13.6)* Gdy połączona myśl Ojca Wszechświatowego i Wiecznego Syna, funkcjonując w Bogu Działania, ustanowiła kreację boskiego i centralnego wszechświata, Ojciec podążył za ekspresją swej myśli w słowie swego Syna i w działaniu ich Wspólnego Wykonawcy, odróżniając swoją obecność w Havonie od potencjałów nieskończoności. I te, nieujawnione potencjały nieskończoności, pozostają ukryte przestrzennie w Absolucie Nieuwarunkowanym i niebiańsko spowite w Bóstwie-Absolucie, podczas gdy te dwa Absoluty stają się jednym w działaniu Absolutu Wszechświatowego – nieobjawionej nieskończoności-jedności Rajskiego Ojca.

<a name="U0_11_2"></a>*0:11.2 (13.7)* Zarówno potencja siły kosmicznej, jak i potencja siły duchowej są w trakcie stopniowego objawiania-urzeczywistnienia, jako że wzbogacanie całej rzeczywistości dokonywane jest drogą empirycznego rozwoju oraz przez korelację empirycznego z egzystencjalnym w Absolucie Wszechświatowym. Dzięki równoważącej obecności Absolutu Wszechświatowego, Pierwsze Źródło i Centrum dokonuje poszerzenia swej mocy empirycznej, ma możność utożsamiania się z ewolucyjnymi istotami przezeń stworzonymi, oraz osiąga ekspansję Bóstwa empirycznego na poziomach Najwyższości, Ostateczności i Absolutu.


<a name="U0_11_3"></a>*0:11.3 (14.1)* Kiedy nie można w pełni odróżnić Bóstwa-Absolutu od Absolutu Nieuwarunkowanego, ich domniemanie połączone funkcjonowanie lub partnerska obecność jest określana działalnością Absolutu Wszechświatowego.


<a name="U0_11_4"></a>*0:11.4 (14.2)* 1. *Bóstwo-Absolut* wydaje się wszechpotężnym aktywizatorem, podczas gdy Absolut Nieuwarunkowany wydaje się wszechoperatywnym mechanizmem doskonale zjednoczonego i ostatecznie skoordynowanego wszechświata wszechświatów, nawet wszechświatów nad wszechświatami, stworzonych, stwarzanych i tych, które będą stwarzane.

<a name="U0_11_5"></a>*0:11.5 (14.3)* Bóstwo-Absolut nie może reagować albo przynajmniej nie reaguje, na żadną sytuację wszechświatową w sposób podabsolutny. Wydaje się, że każde oddziaływanie tego Absolutu na jakąkolwiek daną sytuację jest dokonywane dla dobra całego stworzenia rzeczy i istot, nie tylko w obecnym stanie egzystencji, ale także z punktu widzenia nieskończonych możliwości całej przyszłej wieczności.

<a name="U0_11_6"></a>*0:11.6 (14.4)* Bóstwo-Absolut jest tym potencjałem, który został wydzielony z całościowej, nieskończonej rzeczywistości, decyzją wolnej woli Ojca Wszechświatowego, a w obrębie, którego zachodzi całe funkcjonowanie boskości – egzystencjalne i empiryczne. Jest to Absolut *Uwarunkowany* w przeciwieństwie do Absolutu *Nieuwarunkowanego*; jednak Absolut Wszechświatowy jest nadwzbogacającym dla obu w tym, że zawiera cały absolutny potencjał.


<a name="U0_11_7"></a>*0:11.7 (14.5)* 2. *Absolut Nieuwarunkowany* jest bezosobowy, pozaboski i niedeifikowany. Absolut Nieuwarunkowany jest zatem pozbawiony osobowości, boskości i wszelkich prerogatyw stwórcy. Ani fakt, ani prawda, doświadczenie czy objawienie, filozofia czy absoniczność, nie mogą przeniknąć natury i charakteru tego Absolutu bez uwarunkowania we wszechświecie.

<a name="U0_11_8"></a>*0:11.8 (14.6)* Wyjaśnijmy, że Absolut Nieuwarunkowany jest *prawdziwą rzeczywistością,* przenikającą wielki wszechświat oraz, najwidoczniej, rozciągającą się wraz z równorzędną obecnością przestrzeni w kierunku zewnętrznym, w aktywność sił i przedmaterialnych ewolucji na zdumiewającym ogromie obszarów przestrzeni poza siedmioma superwszechświatami. Absolut Nieuwarunkowany nie jest zwykłym negatywizmem filozoficznej idei, opartej na przypuszczeniach metafizycznych sofizmatów, dotyczących uniwersalizmu, dominacji i prymatu tego, co nieuzależnione i nieuwarunkowane. Absolut Nieuwarunkowany jest autentyczną wszechświatową kontrolą nadrzędną w nieskończoności; ta kontrola nadrzędna jest nieograniczona przestrzenią-siłą, jednak jest zdecydowanie uwarunkowana obecnością życia, umysłu, ducha i osobowości oraz jest dodatkowo uwarunkowana od woli-reakcji oraz celowych nakazów Rajskiej Trójcy.

<a name="U0_11_9"></a>*0:11.9 (14.7)* Jesteśmy przekonani, że Absolut Nieuwarunkowany nie jest niezróżnicowanym i wszechprzenikającym wpływem, porównywalnym czy to z panteistycznymi ideami metafizyki, czy to z dawniejszymi naukowymi hipotezami eteru. Absolut Nieuwarunkowany jest nieograniczony w aspekcie siły i uzależniony od Bóstwa, jednak nie dostrzegamy w pełni związku tego Absolutu z duchowymi rzeczywistościami wszechświatów.


<a name="U0_11_10"></a>*0:11.10 (14.8)* 3. *Absolut Wszechświatowy,* jak logicznie wnioskujemy, był nieuniknionym wynikiem działania absolutnej wolnej woli Ojca Wszechświatowego, rozróżniającej rzeczywistości wszechświata na wartości deifikowane i niedeifikowane – możliwe i niemożliwe do uosobienia. Absolut Wszechświatowy stanowi fenomen Bóstwa, znamionujący rozwiązanie napięcia wytworzonego przez akt wolnej woli i tym samym różnicującego rzeczywistość wszechświatową, a działa on jako asocjacyjny koordynator całkowitej sumy potencjalności egzystencjalnych.

<a name="U0_11_11"></a>*0:11.11 (15.1)* Napięcie-obecność Absolutu Wszechświatowego oznacza dopasowanie zróżnicowania pomiędzy rzeczywistością Bóstwa a rzeczywistością niedeifikowaną, zróżnicowania nieodłącznego oddzieleniu dynamiki boskości, obdarzonej wolną wolą, od statyki nieskończoności nieuwarunkowanej.


<a name="U0_11_12"></a>*0:11.12 (15.2)* Zapamiętajcie: potencjalna nieskończoność jest absolutna i nierozdzielna od wieczności. Aktualna nieskończoność w czasie może być zaledwie częściowa, a zatem musi być nieabsolutna; tak samo nieskończoność aktualnej osobowości nie może być absolutna, chyba że w nieuwarunkowanym Bóstwie. I to jest właśnie zróżnicowanie potencjału nieskończoności w Absolucie Nieuwarunkowanym oraz Bóstwie-Absolucie, które uwiecznia Absolut Wszechświatowy i tym samym kosmicznie umożliwia istnienie w przestrzeni wszechświatów materialnych, a duchowo umożliwia istnienie skończonych osobowości w czasie.

<a name="U0_11_13"></a>*0:11.13 (15.3)* Skończone może współistnieć w kosmosie z Nieskończonym tylko dlatego, że asocjacyjna obecność Absolutu Wszechświatowego tak doskonale wyrównuje napięcia pomiędzy czasem i wiecznością, skończonością i nieskończonością, potencjałem rzeczywistości i aktualnością rzeczywistości, Rajem i przestrzenią, człowiekiem i Bogiem. Asocjacyjnie Absolut Wszechświatowy stanowi tożsamość strefy rozwijającej się rzeczywistości ewolucyjnej, istniejącej w czasie-przestrzeni i w przewyższonym czasie-przestrzeni, we wszechświatach podnieskończonego ujawniania się Bóstwa.


<a name="U0_11_14"></a>*0:11.14 (15.4)* Absolut Wszechświatowy jest potencjałem statyczno-dynamicznego Bóstwa, funkcjonalnie możliwym do realizacji na poziomach czasu-wieczności jako wartości skończone-absolutne i możliwe do dostąpienia empiryczno-egzystencjalnego. Ten niepojęty aspekt Bóstwa może być statyczny, potencjalny i asocjacyjny, ale nie jest on stwórczy empirycznie czy też ewolucyjny w tym, co dotyczy inteligentnych osobowości działających teraz we wszechświecie nadrzędnym.


<a name="U0_11_15"></a>*0:11.15 (15.5)* *Absolut.* Oba Absoluty – uwarunkowany i nieuwarunkowany – podczas gdy z pozoru rozbieżne w działaniu, jak mogą to dostrzegać istoty obdarzone umysłem, są doskonale i bosko zjednoczone w Absolucie Wszechświatowym i poprzez Absolut Wszechświatowy. W końcowej analizie i w ostatecznym zrozumieniu wszystkie trzy są jednym Absolutem. Na poziomach podnieskończonych są one czynnościowo zróżnicowane, ale w nieskończoności są JEDNOŚCIĄ.


<a name="U0_11_16"></a>*0:11.16 (15.6)* Nigdy nie używamy określenia Absolut jako negacji czegokolwiek lub jako zaprzeczenia czegoś. Nie traktujemy również Absolutu Wszechświatowego jako samostanowiącego, jako czegoś w rodzaju panteistycznego i bezosobowego Bóstwa. We wszystkim, co odnosi się do wszechświatowej osobowości, Absolut jest ściśle ograniczony przez Trójcę i zdominowany przez Bóstwo.

### <a name="U0_12_0"></a>XII&#8228;&#160;Trójce

<a name="U0_12_1"></a>*0:12.1 (15.7)* Pierwotna i wieczna, Rajska Trójca, jest egzystencjalna i była nieunikniona. Ta bez początku Trójca była nieodłączna zróżnicowaniu tego, co osobowe od tego, co nieosobowe, w rezultacie działania nieskrępowanej woli Ojca a urzeczywistniła się wtedy, gdy jego osobista wola koordynowała umysłem te dwojakie rzeczywistości. Trójce posthavonalne są empiryczne – nieodłączne stworzeniu dwu podabsolutnych i ewolucyjnych poziomów przejawiania się mocy-osobowości we wszechświecie nadrzędnym.


<a name="U0_12_2"></a>*0:12.2 (15.8)* *Rajska Trójca* – wieczne zjednoczenie Bóstwa Ojca Wszechświatowego, Wiecznego Syna i Nieskończonego Ducha – jest egzystencjalna w aktualności, jednak wszystkie potencjały są empiryczne. Dlatego też Trójca stanowi jedyną rzeczywistość Bóstwa, obejmującą nieskończoność, a zatem pojawiają się tutaj wszechświatowe fenomeny aktualizowania się Boga Najwyższego, Boga Ostatecznego i Boga Absolutnego.


<a name="U0_12_3"></a>*0:12.3 (15.9)* Pierwsza i druga Trójca empiryczna, Trójce posthavonalne, nie mogą być nieskończone, gdyż obejmują one *Bóstwa wywodzące się*, Bóstwa ukształtowane przez empiryczne aktualizowanie się rzeczywistości stworzonych, lub wynikłych dzięki egzystencjalnej Rajskiej Trójcy. Nieskończoność boskości jest wciąż wzbogacana, jeśli nie poszerzana, przez skończoność i absoniczność doświadczenia istoty stworzonej i Stwórcy.

<a name="U0_12_4"></a>*0:12.4 (16.1)* Trójce są prawdami relacji i faktami partnerskiego przejawiania się Bóstwa. Działania Trójcy obejmują rzeczywistości Bóstwa, a rzeczywistości Bóstwa zawsze szukają realizacji i przejawiania się w uosobieniu. Bóg Najwyższy, Bóg Ostateczny, a nawet Bóg Absolutny są zatem boskimi nieuchronnościami. Te trzy Bóstwa empiryczne były potencjalne w egzystencjalnej Trójcy, Rajskiej Trójcy, ale ich pojawienie się we wszechświecie jako osobowości mocy jest zależne po części od ich własnego działania empirycznego we wszechświatach mocy i osobowości, a po części od empirycznych osiągnięć posthavonalnych Stwórców i Trójc.


<a name="U0_12_5"></a>*0:12.5 (16.2)* Dwie Trójce posthavonalne, Trójce empiryczne – Ostateczna i Absolutna – nie objawiają się teraz w pełni; są w trakcie wszechświatowego urzeczywistniania się. Te związki Bóstw można przedstawić następująco:

<a name="U0_12_6"></a>*0:12.6 (16.3)* 1. *Trójca Ostateczna*, która się teraz wyłania, będzie się w końcu składała z Istoty Najwyższej, Najwyższych Osobowości Stwórczych oraz z absonicznych Architektów Wszechświata Nadrzędnego, tych unikalnych planistów wszechświata, którzy nie są ani stwórcami, ani stworzonymi. Bóg Ostateczny, w końcu i nieuchronnie, zyska władzę i będzie uosobiony jako Boska konsekwencja zjednoczenia tej empirycznej Trójcy Ostatecznej na poszerzającej się arenie prawie nieograniczonego wszechświata nadrzędnego.

<a name="U0_12_7"></a>*0:12.7 (16.4)* 2. *Trójca Absolutna* – druga Trójca empiryczna – obecnie w trakcie aktualizowania się, składać się będzie z Boga Najwyższego, Boga Ostatecznego oraz nieobjawionego Wypełniacza Przeznaczenia Wszechświata. Trójca ta działa na poziomie zarówno osobowym, jak i superosobowym, nawet do granic tego, co nieosobowe, a jej zjednoczenie w domenie wszechświatów będzie uempirycznieniem Bóstwa Absolutnego.


<a name="U0_12_8"></a>*0:12.8 (16.5)* Trójca Ostateczna jednoczy się empirycznie w trakcie swej realizacji, ale szczerze wątpimy, czy możliwe jest takie pełne zjednoczenie Trójcy Absolutnej. Jednak nasza idea wiecznej Rajskiej Trójcy wciąż nam przypomina, że utrójcowienie Bóstwa może dokonać tego, co jest skądinąd nieosiągalne; zatem postulujemy pojawienie się kiedyś *Najwyższego-Ostatecznego* oraz ewentualne utrójcowienie-urzeczywistnienie Boga Absolutnego.


<a name="U0_12_9"></a>*0:12.9 (16.6)* Filozofowie wszechświatów postulują *Trójcę Trójc*, egzystencjalno-empiryczną Trójcę Nieskończoną, ale nie potrafią wyobrazić sobie jej uosobienia; prawdopodobnie byłaby ona równorzędną osobie Ojca Wszechświatowego na poziomie pojęciowym JESTEM. Niezależnie jednak od tego wszystkiego, pierwotna Rajska Trójca jest potencjalnie nieskończona, ponieważ Ojciec Wszechświatowy jest aktualnie nieskończony.

<a name="U0_12_10"></a>&#160;&#160;&#160;&#160;*OBJAŚNIENIE*

<a name="U0_12_11"></a>*0:12.11 (16.8)* Podczas redagowania kolejnych prezentacji, obrazujących charakter Ojca Wszechświatowego oraz naturę jego rajskich towarzyszy, wraz z próbą opisania doskonałego wszechświata centralnego i okrążających go siedmiu superwszechświatów, powinniśmy kierować się zaleceniami władców superwszechświata, nakazującymi, aby w trakcie wszystkich naszych prób objawienia prawdy i koordynacji istotnej wiedzy, dawać pierwszeństwo najwyższym istniejącym ideom ludzkim, odnoszącym się do przedstawianych tematów. Do czystego objawienia możemy uciekać się tylko wtedy, gdy przedstawiana idea nie posiada uprzedniego właściwego wyrażenia, dokonanego przez umysł ludzki.

<a name="U0_12_12"></a>*0:12.12 (17.1)* Kolejne, planetarne objawienia boskiej prawdy nieodmiennie zawierają najwyższe istniejące idee wartości duchowych jako część nowego i wzbogaconego uporządkowania wiedzy planetarnej. W związku z tym, gdy robiliśmy te prezentacje dotyczące Boga i jego wszechświatowych towarzyszy, wyselekcjonowaliśmy jako podstawę tych przekazów ponad tysiąc idei ludzkich, reprezentujących najwyższą i najbardziej zaawansowaną wiedzę planetarną dotyczącą wartości duchowych i znaczeń wszechświatowych. Kiedy te, ludzkie idee, zebrane od rozpoznających Boga śmiertelników z przeszłości i teraźniejszości, nieodpowiednie są do wyrażenia prawdy, tak, jak mieliśmy zalecone ją objawić, bez wahania będziemy je uzupełniać, sięgając po naszą własną wyższą wiedzę o rzeczywistości i boskości Rajskich Bóstw oraz o transcendentalnym wszechświecie, w którym przebywają.

<a name="U0_12_13"></a>*0:12.13 (17.2)* W pełni sobie uświadamiamy, jak trudne jest nasze zadanie; dostrzegamy, że nie jest możliwe pełne przetłumaczenie języka idei boskości i wieczności na symbole języka idei skończonych śmiertelnego umysłu. Wiemy jednak, że w umyśle ludzkim zamieszkuje fragment Boga, jak również, że z ludzką duszą przebywa Duch Prawdy; i wiemy jeszcze to, że te duchowe siły współpracują ze sobą, aby pomóc materialnemu człowiekowi zrozumieć rzeczywistości wartości duchowych oraz pojąć filozofię znaczeń wszechświatowych. Bardziej jeszcze jesteśmy pewni tego, że te duchy Boskiej Obecności potrafią pomóc człowiekowi w duchowym przyswojeniu całej prawdy, przyczyniając się do poszerzenia wciąż rozwijającej się rzeczywistości osobistego doświadczenia religijnego – uświadomienia sobie Boga.


<a name="U0_12_14"></a>*0:12.14 (17.3)* [Zredagowane przez Niebiańskiego Radcę z Orvontonu, szefa korpusu osobowości superwszechświatowych, wyznaczonego do przedstawienia na Urantii prawdy dotyczącej Rajskich Bóstw i wszechświata wszechświatów].

