<h1 align="center">Księga Urantii</h1>
<hr /><p align="center">&#60;&#60;&#160;<a href="12-Przekaz193.md" title="Końcowe ukazania się i wniebowstąpienie">Przekaz 193</a> | <a href="01-Części.md" title="Części książki">Części</a> | <a href="03-Treść.md" title="Spis treści książki">Treść</a> | <a href="12-Przekaz195.md" title="Po Zesłaniu Ducha">Przekaz 195</a>&#160;&#62;&#62;</p><hr />

## Przekaz 194

## <a name="U194_0_0"></a>Obdarzenie Duchem Prawdy

<a name="U194_0_1"></a>*194:0.1 (2059.1)* OKOŁO trzynastej, gdy stu dwudziestu wierzących się modliło, wszyscy zdali sobie sprawę z niezwykłej obecności w pokoju. Wszyscy ci uczniowie uświadomili sobie jednocześnie nowy i głęboki sens duchowej radości, bezpieczeństwa i ufności. Po tym nowym uświadomieniu sobie siły duchowej natychmiast pojawiło się silne pragnienie wyjścia i publicznego głoszenia ewangelii królestwa oraz dobrej nowiny, że Jezus zmartwychwstał.

<a name="U194_0_2"></a>*194:0.2 (2059.2)* Piotr wstał i oświadczył, że to musi być przyjście Ducha Prawdy, którego Mistrz im obiecał i zaproponował, aby poszli do Świątyni i zaczęli głosić dobrą nowinę powierzoną w ich ręce. I tak zrobili, jak Piotr zasugerował.


<a name="U194_0_3"></a>*194:0.3 (2059.3)* Ci ludzie byli szkoleni i pouczani, że ewangelia, którą mają głosić, jest ojcostwem Boga i synostwem człowieka, ale w tej chwili duchowej ekstazy i osobistego tryumfu, najlepszą nowiną, najważniejszą wiadomością, o której potrafili myśleć, był *fakt* zmartwychwstania Mistrza. I poszli, obdarzeni mocą z wysokości, głosząc dobrą nowinę ludziom – również zbawienie przez Jezusa – ale mimowolnie zrobili błąd, zastępując samo przesłanie ewangelii pewnymi faktami z nią związanymi. Piotr nieświadomie zapoczątkował ten błąd, a inni poszli za nim, aż do samego Pawła, który z nowej wersji dobrej nowiny stworzył nową religię.

<a name="U194_0_4"></a>*194:0.4 (2059.4)* Ewangelia królestwa jest faktem ojcostwa Boga, połączonym z wynikającą z niego prawdą o synostwie-braterstwie ludzi. Chrześcijaństwo, tak jak się ukształtowało od tamtego czasu, jest faktem Boga jako Ojca Pana Jezusa Chrystusa, połączonym z doświadczaniem wspólnoty wierzącego ze zmartwychwstałym i gloryfikowanym Chrystusem.

<a name="U194_0_5"></a>*194:0.5 (2059.5)* Nic w tym dziwnego, że ci duchem natchnieni ludzie skorzystali ze sposobności, aby wyrazić swoje uczucia tryumfu nad siłami, które dążyły do zabicia ich Mistrza i zakończenia wpływów jego nauk. W takim czasie jak ten łatwiej było pamiętać osobistą współpracę z Jezusem i być podekscytowanym pewnością, że Mistrz wciąż żyje, że ich przyjaźń się nie skończyła i że tak jak im obiecał, duch rzeczywiście na nich zstąpił.

<a name="U194_0_6"></a>*194:0.6 (2059.6)* Ci wierzący poczuli się nagle przeniesieni w inny świat, w nowy byt radości, mocy i chwały. Mistrz powiedział im, że królestwo przyjdzie z mocą i niektórzy z nich myśleli, że zaczynają rozumieć, co miał na myśli.

<a name="U194_0_7"></a>*194:0.7 (2059.7)* I kiedy to wszystko weźmiemy pod uwagę, łatwo zrozumieć, jak doszło do tego, że ci ludzie zaczęli głosić *nową ewangelię o Jezusie,* zamiast ich poprzedniego posłania o ojcostwie Boga i braterstwie ludzi.

### <a name="U194_1_0"></a>1&#8228;&#160;Kazanie w dzień Zesłania Ducha

<a name="U194_1_1"></a>*194:1.1 (2060.1)* Apostołowie ukrywali się przez czterdzieści dni. Tak się złożyło, że tego dnia było żydowskie Święto Tygodni i w Jerozolimie przebywało tysiące gości ze wszystkich stron świata. Wielu z nich przybyło na to święto, ale większość przebywała w mieście od czasu Paschy. Teraz ci wystraszeni apostołowie ukazali się znowu, po tygodniach odosobnienia i pojawili się śmiało w Świątyni, gdzie zaczęli głosić nowe posłanie o zmartwychwstałym Mesjaszu. I wszyscy uczniowie również byli świadomi tego, że otrzymali nowe duchowe obdarzenie wnikliwością i mocą.

<a name="U194_1_2"></a>*194:1.2 (2060.2)* Było około czternastej, kiedy Piotr stanął na tym samym miejscu, gdzie jego Mistrz po raz ostatni nauczał w Świątyni i wygłosił tę namiętną przemowę, która doprowadziła do pozyskania ponad dwu tysięcy dusz. Mistrz odszedł, lecz oni nagle odkryli, że opowiadanie o nim wywiera wielki wpływ na ludzi. Zatem nic dziwnego, że skłonni byli nadal głosić to, co potwierdzało ich dawne przywiązanie do Jezusa i jednocześnie tak zniewalało ludzi, aby w niego wierzyli. Sześciu apostołów wzięło udział w tym zgromadzeniu: Piotr, Andrzej, Jakub, Jan, Filip i Mateusz. Mówili ponad półtorej godziny i wygłaszali swoje posłanie po grecku, hebrajsku i aramejsku, a także po kilka słów w innych językach, którymi potrafili się wysłowić.

<a name="U194_1_3"></a>*194:1.3 (2060.3)* Przywódców żydowskich zdumiała śmiałość apostołów, ale bali się im naprzykrzać z powodu dużej liczby ludzi, którzy wierzyli ich opowiadaniu.

<a name="U194_1_4"></a>*194:1.4 (2060.4)* O szesnastej trzydzieści ponad dwa tysiące nowych wiernych poszło z apostołami do sadzawki Syloe gdzie Piotr, Andrzej, Jakub i Jan ochrzcili ich w imię Mistrza. Kiedy skończyli chrzczenie tłumu, było już ciemno.

<a name="U194_1_5"></a>*194:1.5 (2060.5)* Święto Tygodni było wielkim świętem chrztu, okresem przyjmowania do wspólnoty prozelitów tych nie-Żydów, którzy chcieli służyć Jahwe. Dlatego też znacznie łatwiej było większej liczbie ludzi zarówno Żydów, jak i wierzących nie-Żydów poddać się tego dnia obrzędowi chrztu. Czyniąc to, w żaden sposób nie odłączali się od wiary żydowskiej. Nawet jakiś czas później wierzący w Jezusa byli sektą w obrębie judaizmu. Wszyscy oni, z apostołami włącznie, byli nadal lojalni zasadniczym wymaganiom żydowskiego systemu obrzędowego.

### <a name="U194_2_0"></a>2&#8228;&#160;Doniosłość Zesłania Ducha

<a name="U194_2_1"></a>*194:2.1 (2060.6)* Jezus żył na Ziemi i nauczał ewangelii, która wyzwalała człowieka z przesądu, że jest on dzieckiem diabła i podnosiła go do godności syna Bożego w wierze. Przesłanie Jezusa, takie, jakie głosił i jak nim żył w tamtych dniach, było odpowiednim rozwiązaniem trudności duchowych człowieka w czasach jego głoszenia. I teraz kiedy Jezus opuścił świat jako osoba, wysyła na swe miejsce swojego Ducha Prawdy, który ma żyć w człowieku w każdym kolejnym pokoleniu, aby ponownie przedstawiać posłanie Jezusa, tak żeby każda nowa grupa śmiertelników pojawiająca się na tej Ziemi miała nową i zaktualizowaną wersję ewangelii, takie właśnie osobiste oświecenie i grupowe przewodnictwo, jakie okaże się najlepsze przy rozwiązywaniu wciąż nowych i różnorodnych trudności duchowych człowieka.


<a name="U194_2_2"></a>*194:2.2 (2060.7)* Zasadniczą misją tego ducha jest oczywiście popieranie i uosabianie prawdy, ponieważ to właśnie zrozumienie prawdy stanowi najwyższą formę ludzkiej wolności. Następnym celem tego ducha jest likwidacja uczucia osierocenia u człowieka wierzącego. Jezus przebywał pośród ludzi, dlatego też wszyscy wierzący poczuliby się osamotnieni, gdyby Duch Prawdy nie przybył zamieszkać w sercach ludzkich.

<a name="U194_2_3"></a>*194:2.3 (2061.1)* To obdarzenie duchem Syna odpowiednio przygotowało wszystkie normalne umysły ludzkie do późniejszego powszechnego obdarzenia całej ludzkości duchem Ojca (Dostrajaczem). Duch Prawdy jest w pewnym sensie zarówno duchem Ojca Wszechświatowego, jak i Syna Stwórcy.

<a name="U194_2_4"></a>*194:2.4 (2061.2)* Nie popełnijcie jednak błędu i nie oczekujcie, że będziecie sobie wyraźnie uświadamiać intelektualnie wylanego Ducha Prawdy. Duch nigdy nie tworzy świadomości samego siebie, a tylko świadomość Michała, Syna. Jezus od początku nauczał, że duch nie będzie mówił sam z siebie. Dlatego też dowodu waszej wspólnoty z Duchem Prawdy nie znajdziecie w waszym uświadamianiu sobie tego ducha, ale raczej w waszym doświadczaniu silniejszej wspólnoty z Michałem.

<a name="U194_2_5"></a>*194:2.5 (2061.3)* Duch przybywa także po to, aby pomóc ludziom przypomnieć sobie i zrozumieć słowa Mistrza, a także objaśnić i ponownie zinterpretować jego życie na Ziemi.

<a name="U194_2_6"></a>*194:2.6 (2061.4)* Następnie Duch Prawdy przyszedł, aby pomóc wierzącemu dostrzec rzeczywistości nauki Jezusa i jego życia, jakim żył w ciele i jak żyje znowu od niedawna, w indywidualnym wierzącym, w każdym kolejnym pokoleniu napełnionych duchem synów Bożych.

<a name="U194_2_7"></a>*194:2.7 (2061.5)* Wydaje się zatem, że Duch Prawdy naprawdę przychodzi prowadzić wszystkich wierzących do całej prawdy, do poszerzającej się wiedzy powstałej z doświadczania żywej i rozwijającej się duchowej świadomości rzeczywistości wiecznego i wznoszącego się synostwa z Bogiem.


<a name="U194_2_8"></a>*194:2.8 (2061.6)* Jezus przeżył życie, które jest objawieniem człowieka podporządkowanego woli Ojca, a nie przykładem do dosłownego naśladowania przez kogokolwiek. To życie w ciele, wraz z jego śmiercią na krzyżu i późniejszym zmartwychwstaniem, stało się teraz nową ewangelią okupu, który został zapłacony, ażeby wykupić człowieka ze szponów diabła – od potępienia przez obrażonego Boga. Mimo to, choć ewangelia została tak bardzo wypaczona, faktem pozostaje, że to nowe przesłanie o Jezusie zawierało w sobie wiele fundamentalnych prawd i nauk jego wcześniejszej ewangelii królestwa. I prędzej czy później te ukryte prawdy o ojcostwie Boga i braterstwie ludzi wynurzą się, żeby całkowicie przekształcić cywilizację całej ludzkości.

<a name="U194_2_9"></a>*194:2.9 (2061.7)* Jednak te błędy w rozumowaniu w żadnej mierze nie przeszkadzają wierzącemu dokonywać wielkich postępów w rozwoju duchowym. W niespełna miesiąc po obdarzeniu Duchem Prawdy apostołowie dokonali znacznie większego indywidualnego postępu duchowego niż w czasie nieomal czterech lat osobistej przepełnionej miłością współpracy z Mistrzem. Takie zastąpienie zbawczej ewangelii *prawdy* o synostwie z Bogiem *faktem* zmartwychwstania Jezusa w żaden sposób nie przeszkodziło w szybkim rozprzestrzenianiu się apostolskiej nauki; wręcz przeciwnie, to przyćmienie przesłania Jezusa nowym nauczaniem o jego osobie i zmartwychwstaniu wydawało się bardzo ułatwiać głoszenie dobrej nowiny.


<a name="U194_2_10"></a>*194:2.10 (2061.8)* Określenie „chrzest duchem”, które mniej więcej w tamtym czasie weszło w powszechny użytek, oznaczało po prostu świadome przyjęcie daru Ducha Prawdy i osobiste uznanie tej nowej duchowej mocy za czynnik poszerzający wszelkie duchowe wpływy poprzednio doświadczane przez rozpoznające Boga dusze.


<a name="U194_2_11"></a>*194:2.11 (2061.9)* Od czasu obdarzenia Duchem Prawdy człowiek nauczany jest i ukierunkowywany jest przez trojakie duchowe obdarowania: przez ducha Ojca, Dostrajacza Myśli; przez ducha Syna, Ducha Prawdy; przez ducha Ducha, Ducha Świętego.

<a name="U194_2_12"></a>*194:2.12 (2062.1)* W pewnym sensie ludzkość podlega dwojakiemu wpływowi siedmiorakiego oddziaływania wszechświatowych wpływów duchowych. Wczesne, ewolucyjne rasy śmiertelników progresywnie kontaktują się z siedmioma przybocznymi umysłami-duchami pochodzącymi od Matki Ducha wszechświata lokalnego. Jak człowiek się rozwija w poziomie inteligencji i postrzeganiu duchowym, ostatecznie unosi się nad nim i mieszka w nim siedem wyższych duchowym wpływów. I tymi siedmioma duchami rozwijających się światów są:

<a name="U194_2_13"></a>*194:2.13 (2062.2)* 1. Obdarzający duch Ojca Wszechświatowego – Dostrajacz Myśli.

<a name="U194_2_14"></a>*194:2.14 (2062.3)* 2. Duchowa obecność Wiecznego Syna – grawitacja duchowa wszechświata wszechświatów, niezawodny kanał całej łączności duchowej.

<a name="U194_2_15"></a>*194:2.15 (2062.4)* 3. Duchowa obecność Nieskończonego Ducha – wszechświatowego ducha-umysłu całego stworzenia, duchowego źródła i intelektualnego pokrewieństwa wszystkich rozwijających się istot inteligentnych.

<a name="U194_2_16"></a>*194:2.16 (2062.5)* 4. Duch Ojca Wszechświatowego i Syna Stwórcy – Duch Prawdy, zasadniczo uznawany za ducha Wszechświatowego Syna.

<a name="U194_2_17"></a>*194:2.17 (2062.6)* 5. Duch Nieskończonego Ducha i Wszechświatowej Matki Ducha – Duch Święty, zasadniczo uznawany za ducha Wszechświatowego Ducha.

<a name="U194_2_18"></a>*194:2.18 (2062.7)* 6. Umysł-duch Wszechświatowej Matki Ducha – siedem przybocznych umysłów-duchów wszechświata lokalnego.

<a name="U194_2_19"></a>*194:2.19 (2062.8)* 7. Duch Ojca, Synów i Duchów – duch o nowym imieniu dla wznoszących się śmiertelników ze światów po zespoleniu zrodzonej z ducha śmiertelnej duszy z Rajskim Dostrajaczem Myśli i po późniejszym osiągnięciu boskości oraz gloryfikowanego statusu w Rajskim Korpusie Finalizmu.


<a name="U194_2_20"></a>*194:2.20 (2062.9)* I tak obdarzenie Duchem Prawdy przyniosło światu i jego ludziom ostatni dar duchowy, aby im pomagał w coraz intensywniejszym poszukiwaniu Boga.

### <a name="U194_3_0"></a>3&#8228;&#160;Co się stało podczas Zesłania Ducha

<a name="U194_3_1"></a>*194:3.1 (2062.10)* Wiele dziwnych i niezwykłych nauk wiązano z dawnymi opowiadaniami o dniu Zesłania Ducha. W późniejszych czasach wydarzenia tego dnia, w którym przyszedł Duch Prawdy, nowy nauczyciel, aby zamieszkał z ludzkością, zostały pomylone z niemądrymi wybuchami gwałtownego emocjonalizmu. Głównym celem wylania ducha Ojca i Syna jest nauczanie ludzi o prawdach miłości Ojca i miłosierdzia Syna. To są te prawdy boskości, które ludzie lepiej potrafią zrozumieć niż wszelkie inne cechy Boskiego charakteru. Duch Prawdy koncentruje się głównie na objawianiu duchowej natury Ojca i moralnego charakteru Syna. Syn Stwórca, w ciele, objawił Boga ludziom; Duch Prawdy, w sercu, objawia Syna Stwórcę ludziom. Kiedy człowiek rodzi w swym życiu „owoce ducha”, wykazuje on po prostu te cechy, które Mistrz przejawiał w swoim własnym ziemskim życiu. Kiedy Jezus był na Ziemi, przeżył na niej swoje życie jako jedna osobowość – Jezus z Nazaretu. Od czasu Zesłania Ducha, Mistrz jako zamieszkujący człowieka duch „nowego nauczyciela”, może żyć swoim życiem od nowa w doznaniach każdego wierzącego nauczanego prawdy.

<a name="U194_3_2"></a>*194:3.2 (2062.11)* Trudno zrozumieć wiele rzeczy, które zdarzają się podczas ludzkiego życia, trudno pogodzić je z ideą, że to jest wszechświat, w którym prawda zwycięża i prawość tryumfuje. Tak często się wydaje, że oszczerstwo, kłamstwo, nieuczciwość i nieprawość – grzech – tryumfują. Czy wiara mimo wszystko zatryumfuje nad złem, grzechem i nikczemnością? Tak. Zarówno życie, jak i śmierć Jezusa są wiecznym na to dowodem, że prawda dobroci oraz wiara duchem prowadzonej istoty zawsze będą obronione. Wyśmiewali się z Jezusa na krzyżu i mówili: „Zobaczmy, czy Bóg przyjdzie i go uratuje”. Posępne wrażenie sprawiał ten dzień ukrzyżowania, ale w poranek zmartwychwstania było cudownie jasno; a jeszcze jaśniej i radośniej w dzień Zesłania Ducha. Religie pesymistycznej rozpaczy dążą do uwolnienia się od ciężarów życia; pragną zaniku w niekończącym się śnie i odpoczynku. Są to religie prymitywnego strachu i przerażenia. Religia Jezusa jest nową ewangelią wiary, która ma być głoszona zmagającej się z życiem ludzkości. Ta nowa religia oparta jest na wierze, nadziei i miłości.

<a name="U194_3_3"></a>*194:3.3 (2063.1)* Śmiertelne życie zadawało Jezusowi najcięższe, najokrutniejsze i najbardziej gorzkie ciosy; i człowiek ten stawił czoła tym rozpaczliwym sytuacjom z wiarą, odwagą i niezachwianą determinacją wypełnienia woli Ojca. Jezus stawił czoła życiu w całej jego strasznej rzeczywistości i panował nad nim – nawet w chwili śmierci. Nie traktował religii jako uwolnienia się od życia, aby radować się czekającą błogością innej egzystencji. Religia Jezusa daje radość i pokój innej, duchowej egzystencji, aby uwydatnić i uszlachetnić to życie, jakim w ciele żyje teraz człowiek.

<a name="U194_3_4"></a>*194:3.4 (2063.2)* Jeśli religia jest opium dla ludu, to nie jest to religia Jezusa. Na krzyżu Jezus nie chciał wypić znieczulającego narkotyku, a jego duch wylany na wszystkich w ciele ma potężne ogólnoświatowe oddziaływanie, które prowadzi człowieka wzwyż i ponagla naprzód. Duchowy impuls pchający naprzód jest najpotężniejszą siłą napędową, jaka istnieje na tym świecie; wierzący, który uczy się prawdy, jest najbardziej postępową i dynamiczną duszą na tej Ziemi.

<a name="U194_3_5"></a>*194:3.5 (2063.3)* W dniu Zesłania Ducha religia Jezusa przełamała wszystkie narodowe ograniczenia i rasowe kajdany. Na zawsze jest prawdą, że „gdzie jest duch Pański, tam jest wolność”. Tego dnia Duch Prawdy stał się osobistym darem Mistrza dla każdego śmiertelnika. Duch ten dany był po to, aby umożliwić wierzącym skuteczniejsze głoszenie ewangelii królestwa, ale oni pomylili doświadczenie otrzymania wylanego ducha z częścią nowej ewangelii, którą nieświadomie sformułowali.


<a name="U194_3_6"></a>*194:3.6 (2063.4)* Nie przeoczcie tego, że Duch Prawdy został nadany wszystkim szczerze wierzącym; ten dar duchowy nie przyszedł tylko do apostołów. Stu dwudziestu mężczyzn i kobiet zgromadzonych w górnej izbie otrzymało nowego nauczyciela tak, jak go otrzymały wszystkie uczciwe serca na całym świecie. Ten nowy nauczyciel został nadany ludzkości i każda dusza go dostała, zgodnie z jej miłością do prawdy oraz możliwością pojmowania i zrozumienia rzeczywistości duchowych. W końcu prawdziwa religia została wyzwolona spod opieki kapłanów i wszystkich świętych klas i znajduje swój prawdziwy wyraz w indywidualnych duszach ludzkich.


<a name="U194_3_7"></a>*194:3.7 (2063.5)* Religia Jezusa popiera najwyższy rodzaj cywilizacji ludzkiej, ponieważ tworzy najwyższy rodzaj duchowej osobowości i głosi świętość tej osoby.

<a name="U194_3_8"></a>*194:3.8 (2063.6)* Przybycie Ducha Prawdy w Święto Tygodni umożliwiło powstanie takiej religii, która nie jest ani radykalna, ani też konserwatywna; nie jest ani nowa, ani stara; religii, która nie będzie zdominowana ani przez starych, ani przez młodych. Fakt ziemskiego życia Jezusa dostarcza stałego punktu oparcia dla kotwicy czasu, podczas gdy obdarzenie Duchem Prawdy przynosi wieczne szerzenie się i nieskończony rozwój tej religii, którą żył i tej ewangelii, którą głosił. Duch prowadzi do *całej* prawdy, jest nauczycielem religii poszerzającej się i wciąż rozwijającej się, religii niekończącego się postępu i boskiego rozwoju. Ten nowy nauczyciel zawsze będzie roztaczał przed szukającym prawdy wierzącym to, co było bosko spowite w osobie i naturze Syna Człowieczego.

<a name="U194_3_9"></a>*194:3.9 (2064.1)* Zjawiska towarzyszące obdarzeniu „nowym nauczycielem”, jak również przyjęcie kazań apostolskich przez ludzi różnych ras i narodów zgromadzonych w Jerozolimie, wskazują na uniwersalność religii Jezusa. Ewangelia królestwa nie miała być utożsamiana z żadną rasą, kulturą czy językiem. Dzień Zesłania Ducha oznaczał wielki wysiłek ducha, aby wyzwolić religię Jezusa z żydowskich więzów, które odziedziczyła. Nawet po tym pokazie wylania ducha na wszystkich w ciele, apostołowie z początku próbowali narzucić nawróconym wymagania judaizmu. Nawet Paweł miał problemy ze swymi jerozolimskimi braćmi, ponieważ nie chciał podporządkować nie-Żydów żydowskim zwyczajom. Żadna religia objawiona nie może się szerzyć na całym świecie, jeżeli robi poważne błędy, przesiąkając jakąś kulturą narodową lub związując się z ustalonymi zwyczajami narodowymi, społecznymi czy ekonomicznymi.

<a name="U194_3_10"></a>*194:3.10 (2064.2)* Obdarzenie Duchem Prawdy było niezależne od wszelkich formalności, obrzędów, świętych miejsc i specjalnego postępowania tych, którzy otrzymali pełnię jego przejawu. Kiedy duch zstąpił na zgromadzonych w górnej izbie, oni po prostu tam siedzieli, pogrążeni w cichej modlitwie. Duch został nadany tak samo wsi, jak i miastu. Apostołowie nie musieli udawać się w odosobnione miejsce na lata samotnej medytacji, żeby mogli otrzymać ducha. Zesłanie Ducha na zawsze oddziela ideę duchowego przeżycia od jego związku ze szczególnie sprzyjającym otoczeniem.


<a name="U194_3_11"></a>*194:3.11 (2064.3)* Zesłanie Ducha, z jego duchowym wyposażeniem, miało na zawsze uwolnić religię Mistrza od wszystkich zależności od sił materialnych; nauczyciele tej nowej religii są teraz wyposażeni w duchową broń. Mają wyruszyć na podbój świata z niewyczerpanym przebaczaniem, niezrównaną życzliwością i obfitą miłością. Są tak wyposażeni, aby pokonywać zło dobrem, zwyciężać nienawiść miłością, niweczyć strach odważną i żywą wiarą w prawdę. Już wcześniej Jezus nauczał swoich wyznawców, że jego religia nigdy nie jest bierna; jego uczniowie zawsze mieli być aktywni i stanowczy w swej służbie miłosierdzia i w okazywaniu miłości. Ci wierzący nie uznawali już Jahwe za „Pana Zastępów”. Uważali teraz wieczne Bóstwo za „Boga i Ojca Pana Jezusa Chrystusa”. Dokonali przynajmniej takiego postępu, nawet jeśli w pewnej mierze nie udało się im pojąć tej prawdy, że Bóg jest również duchowym Ojcem każdej jednostki.

<a name="U194_3_12"></a>*194:3.12 (2064.4)* Zesłanie Ducha dało śmiertelnemu człowiekowi siłę wybaczania krzywd osobistych, możliwość zachowania pogody ducha w obliczu największej niesprawiedliwości, możliwość pozostawania niewzruszonym w obliczu wielkiego niebezpieczeństwa, jak również możliwość rzucenia wyzwania złu, nienawiści i gniewowi poprzez nieustraszone akty miłości i wyrozumiałości. W swojej historii Urantia przeszła dewastacje wielkich i niszczących wojen. Wszyscy uczestnicy tych strasznych zmagań ponieśli klęskę. Jeden był tylko zwycięzca; był tylko jeden, który wyszedł z tych przepełnionych goryczą zmagań z wiekopomną sławą – to był Jezus z Nazaretu i jego ewangelia pokonująca zło dobrem. Tajemnica lepszej cywilizacji związana jest z nauką Mistrza o braterstwie człowieka, o dobrej woli, miłości i wzajemnym zaufaniu.

<a name="U194_3_13"></a>*194:3.13 (2065.1)* Do czasu Zesłania Ducha religia ukazywała tylko człowieka szukającego Boga; od czasu Zesłania Ducha człowiek nadal poszukuje Boga, ale nad światem promienieje także widok Boga szukającego człowieka i zsyłającego swego ducha, aby zamieszkał w człowieku, gdy go znajdzie.


<a name="U194_3_14"></a>*194:3.14 (2065.2)* Przed naukami Jezusa, które osiągnęły swój punkt kulminacyjny w Zesłaniu Ducha, kobiety miały niską lub wręcz żadną pozycję w doktrynach starej religii. Po Zesłaniu Ducha kobieta stanęła przed Bogiem na równi z mężczyzną w braterstwie królestwa. Pośród stu dwudziestu osób, które otrzymały tę specjalną łaskę ducha, znajdowało się wiele kobiet uczennic i dzieliły one to błogosławieństwo na równi z wierzącymi mężczyznami. Mężczyzna już nie może uważać, że ma monopol na działalność w służbie religijnej. Faryzeusz nadal mógł dziękować Bogu, że „nie narodził się kobietą, trędowatym, czy innowiercą”, ale pośród wyznawców Jezusa kobieta została na zawsze uwolniona od wszelkich dyskryminacji religijnych opartych na płci. Zesłanie Ducha zniosło wszelkie religijne dyskryminacje oparte na różnicach rasowych i kulturowych, klasach społecznych czy uprzedzeniach wobec płci. Nic dziwnego, że wierzący w nową religię wołali: „Gdzie jest duch Pański, tam jest wolność”.


<a name="U194_3_15"></a>*194:3.15 (2065.3)* Zarówno matka, jak i brat Jezusa byli pośród stu dwudziestu wierzących i jako członkowie tej grupy uczniów oni także otrzymali wylanego ducha. Nie dostali więcej tego dobrego daru niż ich współbracia. Członkowie ziemskiej rodziny Jezusa nie zostali obdarzeni żadnym specjalnym darem. Zesłanie Ducha oznaczało koniec specjalnego kapłaństwa i wszystkich wierzeń w święte rodziny.


<a name="U194_3_16"></a>*194:3.16 (2065.4)* Przed Zesłaniem Ducha apostołowie poświęcili wiele dla Jezusa. Poświęcili swoje domy, rodziny, przyjaciół, dobra doczesne i pozycje. Podczas Zesłania Ducha oddali siebie Bogu, a Ojciec i Syn odpowiedzieli na to, dając siebie człowiekowi – zsyłając swe duchy, aby żyły w ludziach. To przeżycie utraty własnego „ja” i znalezienie ducha nie powstało na skutek emocji; było aktem inteligentnej rezygnacji z własnego „ja” i bezwarunkowego poświęcenia.

<a name="U194_3_17"></a>*194:3.17 (2065.5)* Zesłanie Ducha było wezwaniem do duchowej jedności pośród wierzących w ewangelię. Kiedy duch zstąpił na uczniów w Jerozolimie, to samo się zdarzyło w Filadelfii, Aleksandrii i wszystkich innych miejscach, gdzie mieszkali prawdziwie wierzący. Było dosłowną prawdą, że „jedno było serce i dusza pośród tłumów wierzących”. Religia Jezusa jest najpotężniejszym czynnikiem jednoczącym, jaki świat kiedykolwiek widział.


<a name="U194_3_18"></a>*194:3.18 (2065.6)* Zesłanie Ducha było tak zaplanowane, aby zmniejszyć pewność siebie u jednostek, grup, narodów i ras. Kiedy natężenie ducha pewności siebie narasta, wyłamuje się on okresowo w niszczycielskich wojnach. Ludzkość może się zjednoczyć tylko poprzez zbliżenie duchowe, a Duch Prawdy jest tym światowym czynnikiem, który jest uniwersalny.

<a name="U194_3_19"></a>*194:3.19 (2065.7)* Przybycie Ducha Prawdy oczyszcza serca ludzkie i skłania tych, którzy go dostają, do formułowania celu życia zgodnego z wolą Boga i dobrem ludzi. Materialny duch samolubstwa zatonął w tym nowym duchowym obdarzeniu altruizmem. Zesłanie Ducha oznacza, tak wtedy, jak i teraz, że historyczny Jezus stał się Boskim Synem żywego doświadczenia. Radość z tego wylanego ducha, kiedy jest świadomie przeżywana w ludzkim życiu, jest środkiem tonizującym dla zdrowia, bodźcem dla umysłu i niezawodną energią dla duszy.


<a name="U194_3_20"></a>*194:3.20 (2065.8)* W dniu Zesłania Ducha modlitwa nie przyniosła ducha, ale miała wiele do czynienia z określeniem możliwości jego przyjęcia przez indywidualnych wierzących. Modlitwa nie porusza Boskiego serca do hojności w obdarzaniu, ale często kopie większe i głębsze kanały, którymi Boskie dary mogą spływać w serca i dusze tych, którzy poprzez szczerą modlitwę i prawdziwe czczenie pamiętają o utrzymaniu nieprzerwanej wspólnoty ze swym Stwórcą.

### <a name="U194_4_0"></a>4&#8228;&#160;Początki Kościoła chrześcijańskiego

<a name="U194_4_1"></a>*194:4.1 (2066.1)* Kiedy Jezus został tak nagle pojmany przez wrogów i tak szybko ukrzyżowany pomiędzy dwoma złodziejami, jego apostołowie i uczniowie zupełnie podupadli na duchu. Myśl o Mistrzu, aresztowanym, związanym, biczowanym i ukrzyżowanym, była ponad siły nawet dla apostołów. Zapomnieli o jego naukach i ostrzeżeniach. Mógł on być prawdziwie „potężnym prorokiem w czynach i słowach przed Bogiem i wszystkimi ludźmi”, ale raczej nie mógł być tym Mesjaszem, który, jak mieli nadzieję, przywróci królestwo Izraela.

<a name="U194_4_2"></a>*194:4.2 (2066.2)* Potem przyszło zmartwychwstanie, z jego wybawieniem od rozpaczy i powrotem wiary w boskość Mistrza. Raz za razem apostołowie widzą go i rozmawiają z nim, on bierze ich ze sobą na Górę Oliwną, gdzie żegna się z nimi i mówi im, że wraca do Ojca. Powiedział im, żeby zostali w Jerozolimie do tego czasu, kiedy zostaną obdarzeni mocą – aż przyjdzie Duch Prawdy. W dniu Święta Tygodni przybywa nowy nauczyciel, a oni od razu idą głosić swą ewangelię z nową mocą. Są śmiałymi i odważnymi wyznawcami żywego Pana, a nie zmarłego i pokonanego przywódcy. Mistrz żyje w sercach tych ewangelistów; Bóg nie jest doktryną w ich umysłach; stał się żywą obecnością w ich duszach.

<a name="U194_4_3"></a>*194:4.3 (2066.3)* „Codziennie też jednomyślnie uczęszczali do Świątyni, a łamiąc chleb po domach, przyjmowali pokarm z radością i w prostocie serca, chwaląc Boga i ciesząc się przychylnością całego ludu. Napełnieni zostali wszyscy Duchem i z odwagą głosili słowo Boże. A u tych wszystkich wierzących było jedno serce i jedna dusza i nikt z nich nie nazwał swoim tego, co posiadał, ale wszystko mieli wspólne”.


<a name="U194_4_4"></a>*194:4.4 (2066.4)* Co się stało tym ludziom, których Jezus wyświęcił, aby szli głosić ewangelię królestwa, ojcostwo Boga i braterstwo człowieka? Oto mają nową ewangelię, płoną nowymi przeżyciami, są przepełnieni nową energią duchową. Ich przesłanie nagle zmieniło się na głoszenie zmartwychwstałego Chrystusa: „Jezus z Nazaretu, mąż, którego Bóg wśród was uwierzytelnił, przez czyny niezwykłe, cuda i znaki; gdy według powziętego z góry Bożego postanowienia, wyście ukrzyżowali go i zabili. Bóg zaś w ten sposób wypełnił to, co zapowiedział przez usta wszystkich proroków. Tego Jezusa wskrzesił Bóg. Panem i Chrystusem uczynił go Bóg. Wywyższony tedy prawicą Bożą i otrzymawszy od Ojca obietnicę ducha, wylał to, co wy teraz widzicie i słyszycie. Przeto opamiętajcie się i nawróćcie się, aby były zgładzone grzechy wasze; aby Ojciec posłał przeznaczonego dla was Chrystusa, Jezusa, którego musi przyjąć niebo aż do czasu odnowienia wszechrzeczy”.

<a name="U194_4_5"></a>*194:4.5 (2066.5)* Ewangelia królestwa, przesłanie Jezusa, została nagle zmieniona na ewangelię o Panu Jezusie Chrystusie. Głoszono teraz fakty o jego życiu, śmierci i zmartwychwstaniu i głoszono nadzieję jego szybkiego powrotu na ten świat, aby skończył dzieło, które zaczął. A zatem przesłanie pierwszych wierzących nawiązywało do okoliczności pierwszego przyjścia Jezusa i nadziei na jego drugie przyjście, na to wydarzenie, które jak uważali, bardzo szybko nastąpi.

<a name="U194_4_6"></a>*194:4.6 (2067.1)* Chrystus miał stać się doktryną szybko powstającego Kościoła. Jezus żyje; umarł za ludzi; dał swego ducha; ponownie przyjdzie. Jezus wypełniał wszystkie ich myśli oraz określał ich nowe koncepcje Boga i w ogóle wszystkiego. Byli zbyt wielkimi entuzjastami doktryny, że „Bóg jest Ojcem Pana Jezusa”, żeby zajmować się starym przesłaniem, że „Bóg jest kochającym Ojcem wszystkich ludzi”, nawet każdego pojedynczego człowieka. Prawda, że zdumiewające przejawy braterskiej miłości i życzliwość bez precedensu pojawiły się w tych wczesnych wspólnotach wierzących. Ale to była wspólnota wierzących w Jezusa, a nie wspólnota braci w rodzinie królestwa Ojca niebiańskiego. Ich dobra wola wyrosła z miłości zrodzonej z koncepcji Jezusowego obdarzenia, a nie z uznania braterstwa śmiertelnych ludzi. Niemniej jednak przepełnieni byli radością i żyli tak nowym i niezrównanym życiem, że wszystkich ludzi przyciągała ich nauka o Jezusie. Popełnili wielki błąd, używając żywego i obrazowego komentarza do ewangelii królestwa, zamiast samej ewangelii, ale nawet to stanowiło najwspanialszą religię, jaką ludzkość kiedykolwiek znała.

<a name="U194_4_7"></a>*194:4.7 (2067.2)* Bez wątpienia nowa wspólnota powstała na świecie. „Ci, którzy wierzyli, trwali niezłomnie w nauce apostolskiej i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwach”. Nazywali się nawzajem bratem i siostrą, witali się ze sobą świętym pocałunkiem, służyli biednym. Była to wspólnota życia, jak również praktyk religijnych. Nie była to wspólnota zarządzona, ale powstała w wyniku chęci dzielenia swoich dóbr z wierzącymi współbraćmi. Ufnie oczekiwano, że Jezus wróci, aby dokończyć zaprowadzenia Ojcowskiego królestwa za ich pokolenia. To spontaniczne dzielenie się dobrami ziemskimi nie było bezpośrednią cechą Jezusowej nauki; doszło do tego dlatego, że ci mężczyźni i kobiety tak szczerze i z taką ufnością wierzyli, że Jezus wkrótce wróci, aby dokończyć swej pracy i dopełnić królestwa. Jednak ten eksperyment bezmyślnej braterskiej miłości, choć najlepszy w intencjach, w swoim końcowym rezultacie przyniósł nieszczęście i smutek. Tysiące żarliwie wierzących sprzedało swoje posiadłości i pozbyło się wszelkich środków pieniężnych oraz innych zasobów wytwórczych. Z czasem, *skończyły* się malejące zasoby chrześcijańskiego „równego podziału” – ale świat się nie skończył. Wkrótce wierzący w Antiochii zrobili zbiórkę, aby ratować swoich wierzących towarzyszy w Jerozolimie przed głodem.


<a name="U194_4_8"></a>*194:4.8 (2067.3)* W tamtych czasach obchodzili Wieczerzę Pańską tak, jak została ustanowiona; to znaczy zbierali się na towarzyskim posiłku w prawdziwej wspólnocie, a na koniec posiłku uczestniczyli w sakramencie.


<a name="U194_4_9"></a>*194:4.9 (2067.4)* Najpierw chrzcili w imię Jezusa, zanim po prawie dwudziestu latach zaczęli chrzcić w „imię Ojca, Syna i Ducha Świętego”. Chrzest był wszystkim, co było potrzebne, aby wstąpić do bractwa wiernych. Nie mieli jak dotąd organizacji, to było po prostu braterstwo Jezusa.


<a name="U194_4_10"></a>*194:4.10 (2067.5)* Sekta Jezusa rozwijała się gwałtownie i raz jeszcze zwrócili na nią uwagę saduceusze. Faryzeusze nie przejmowali się zaistniałą sytuacją, ponieważ żadna z tych nauk w żaden sposób nie kolidowała z przestrzeganiem praw żydowskich. Jednak saduceusze zaczęli zamykać do więzienia przywódców sekty Jezusa, aż do tego czasu, kiedy zaakceptowali radę jednego z wybitnych rabinów, Gamaliela, który im poradził: „Powstrzymajcie się i zostawcie tych ludzi w spokoju, gdyż jeśli ta rada czy dzieło jest od człowieka, będzie obalone, ale jeśli jest od Boga, nie będziecie mogli ich pokonać; ażeby się nie okazało, że walczycie akurat przeciwko Bogu”. Postanowili posłuchać rady Gamaliela i w Jerozolimie zapanował czas pokoju, kiedy to nowa ewangelia o Jezusie rozprzestrzeniała się gwałtownie.

<a name="U194_4_11"></a>*194:4.11 (2068.1)* I tak wszystko szło dobrze w Jerozolimie do czasu przyjścia znacznej liczby Greków z Aleksandrii. Do Jerozolimy przybyło dwóch uczniów Rodana i nawróciło wielu spośród hellenistów. Wśród tych wcześnie nawróconych był Szczepan i Barnaba. Ci inteligentni Grecy nie mieli specjalnie żydowskiego punktu widzenia i nie bardzo przestrzegali żydowskiego sposobu czczenia i innych praktyk obrzędowych. Właśnie działalność tych wierzących Greków przyczyniła się do zerwania pokojowych stosunków pomiędzy wspólnotą Jezusa a faryzeuszami i saduceuszami. Szczepan i jego greccy towarzysze zaczęli głosić kazania bardziej zbliżone do nauki Jezusa i to ich doprowadziło do bezpośredniego konfliktu z władzami żydowskimi. Kiedy Szczepan w jednym ze swych publicznych kazań doszedł do gorszącej Żydów części kazania, zarzucili oni wszystkie formalności procesu i ukamienowali go na miejscu.

<a name="U194_4_12"></a>*194:4.12 (2068.2)* Szczepan, przywódca greckiej kolonii uczniów Jezusa w Jerozolimie, stał się w ten sposób pierwszym męczennikiem nowej wiary i specyficzną przyczyną formalnego zorganizowania wczesnego Kościoła chrześcijańskiego. Ten nowy kryzys przyczynił się do zrozumienia tego, że wierzący nie mogą dłużej pozostawać jako sekta w obrębie wiary żydowskiej. Wszyscy się zgodzili, że muszą się oddzielić od niewierzących; w miesiąc od śmierci Szczepana zorganizowany został Kościół w Jerozolimie pod przywództwem Piotra, a Jakub, brat Jezusa, został tytularnie mianowany głową tego Kościoła.

<a name="U194_4_13"></a>*194:4.13 (2068.3)* I wtedy wybuchły nowe i niesłabnące prześladowania ze strony Żydów, tak że aktywni nauczyciele nowej religii o Jezusie, która później w Antiochii została nazwana chrześcijaństwem, poszli na krańce cesarstwa, głosząc Jezusa. Do czasów Pawła, w rozpowszechnianiu tego posłania przewodzili Grecy; i ci pierwsi misjonarze, jak również późniejsi, szli drogami dawnego przemarszu Aleksandra przez Gazę i Tyr do Antiochii, a potem przez Azję Mniejszą do Macedonii, następnie do Rzymu i do najodleglejszych części cesarstwa.

