Księga Urantii

<< CZĘŚĆ IV | Części | Treść | Przekaz 121 >>

Przekaz 120

# Obdarzenie Urantii przez Michała

120:0.1 (1323.1) JESTEM Melchizedekiem, szefem komisji objawieniowej, któremu powierzono to zadanie. Zostałem wyznaczony przez Gabriela do sprawowania nadzoru nad ponownym przedstawieniem życia Michała, tak jak przebywał on na Urantii w formie ciała materialnego. Upoważniony zostałem do przedstawienia pewnych zdarzeń, które bezpośrednio poprzedziły przybycie Syna Stwórcy na Urantię, gdzie zaczął on ostatnie stadium swego, wszechświatowego obdarzania. Życie takim samym życiem, jakie Syn Stwórca narzuca inteligentnym istotom przez siebie stworzonym, zatem obdarzanie sobą w formie różnorodnych klas istot stworzonych, jest częścią ceny, jaką każdy Syn Stwórca musi zapłacić za pełną i najwyższą władzę nad stworzonym przez siebie wszechświatem rzeczy i istot.

120:0.2 (1323.2) Przed tymi zdarzeniami, które zaraz opiszę, Michał z Nebadonu obdarzał sobą sześć razy na podobieństwo sześciu różnorodnych klas istot inteligentnych przez siebie stworzonych. Potem przygotował się do zstąpienia na Urantię, w postaci ciała śmiertelnego, w najniższej klasie swoich, obdarzonych wolą istot inteligentnych, żeby jako człowiek domeny materialnej odegrać końcowy akt spektaklu zdobywania wszechświatowej władzy, zgodnie z zaleceniami Boskich, Rajskich Władców wszechświata wszechświatów.

120:0.3 (1323.3) W trakcie każdego z poprzednich obdarzeń Michał nie tylko zdobył skończone doświadczenie jednej grupy stworzonych przez siebie istot, ale nabył także doświadczenia niezbędnego do współpracy z Rajem, które, samo w sobie, przyczyniło się do ustanowienia go władcą stworzonego przezeń wszechświata. Michał mógł zapewnić sobie osobistą władzę jako Syn Stwórca w każdej chwili całej przeszłości wszechświata lokalnego i jako Syn Stwórca mógł rządzić swym wszechświatem w sposób przez siebie obrany. W takim wypadku Emanuel i towarzyszący mu Rajscy Synowie opuściliby wszechświat. Jednak Michał nie chciał rządzić Nebadonem tylko według swego własnego, niezależnego prawa Syna Stwórcy. Chciał się wznieść dzięki rzeczywistemu doświadczeniu – we współpracy z Rajską Trójcą i dzięki podporządkowaniu się niej – na tę wysoką pozycję w statusie wszechświata, gdzie mógłby być kompetentny w rządzeniu swoim wszechświatem i w kierowaniu jego sprawami, z taką perfekcją wnikliwości i mądrością w wykonywaniu zadania, które swego czasu będą charakterystyczne dla podniosłych rządów Istoty Najwyższej. Nie dążył do doskonałości władzy jako Syn Stwórca, ale do najwyższości w administracji jako uosobienie wszechświatowej mądrości i boskiego doświadczenia Istoty Najwyższej.

120:0.4 (1324.1) Michał, obdarzając siedmiokrotnie różne klasy swych wszechświatowych istot, miał zatem podwójny cel. Po pierwsze, osiągnął doświadczenie niezbędne do zrozumienia istot stworzonych, jakiego wymaga się od wszystkich Synów Stwórców, zanim zdobędą całkowitą władzę. W dowolnym czasie Syn Stwórca może rządzić swoim wszechświatem według swego własnego prawa, ale jako najwyższe przedstawicielstwo Rajskiej Trójcy może rządzić jedynie po dokonaniu siedmiu obdarzeń na rzecz istot wszechświatowych. Po drugie, Syn Stwórca dążył do zdobycia przywileju reprezentowania najwyższej możliwej władzy Rajskiej Trójcy, jaka może być sprawowana w bezpośredniej i osobistej administracji wszechświata lokalnego. Dlatego też Michał, w trakcie każdego ze swoich wszechświatowych obdarzeń, podporządkowywał się dobrowolnie, pomyślnie i zadowalająco różnorodnie ustanowionym wolom rozmaitych związków osób Rajskiej Trójcy. Znaczy to, że w pierwszym obdarzeniu podlegał wspólnej woli Ojca, Syna i Ducha; w drugim obdarzeniu, woli Ojca i Syna; w trzecim obdarzeniu, woli Ojca i Ducha; w czwartym obdarzeniu, woli Syna i Ducha; w piątym obdarzeniu, woli Nieskończonego Ducha; w szóstym obdarzeniu, woli Wiecznego Syna; a podczas siódmego i ostatniego obdarzenia na Urantii, woli Ojca Wszechświatowego.

120:0.5 (1324.2) Michał łączy zatem w swej osobistej władzy boską wolę siedmiorakich stadiów wszechświatowych Stwórców z rozumnym doświadczeniem istot z jego wszechświata lokalnego. Tak więc jego administracja zaczęła reprezentować najwyższą możliwą moc i władzę, chociaż pozbawioną wszelkich założeń arbitralnych. Władza jego jest nieograniczona, ponieważ wywodzi się z pełnego doświadczeń związku z Rajskimi Bóstwami; jego autorytet jest niekwestionowany, skoro został nabyty w trakcie rzeczywistego doświadczenia, zdobytego w formie wszechświatowych istot stworzonych; jego władza jest najwyższa, skoro równocześnie uosabia siedmioraki punkt widzenia Rajskiego Bóstwa oraz punkt widzenia istot czasu i przestrzeni.

120:0.6 (1324.3) Ustaliwszy czas swego końcowego obdarzenia i wybrawszy planetę, na której to niezwykłe zdarzenie miało nastąpić, Michał odbył zwykłą, przedobdarzeniową naradę z Gabrielem, a potem się zjawił przed swoim starszym bratem i rajskim doradcą, Emanuelem. Wszystkie uprawnienia administracji wszechświatowej, które nie zostały uprzednio przekazane Gabrielowi, Michał powierzył teraz opiece Emanuela. I zanim Michał odleciał na Urantię, na wcielenie, Emanuel, przejmując opiekę nad wszechświatem w czasie tego obdarzenia, zaczął udzielać rad obdarzeniowych, które mogłyby służyć za wytyczne dla wcielenia Michała, kiedy będzie on niebawem dorastał na Urantii jako śmiertelnik tej domeny.

120:0.7 (1324.4) W związku z tym należy pamiętać, że Michał chciał przeprowadzić to obdarzenie w formie ciała śmiertelnego, podlegając woli Rajskiego Ojca. Syn Stwórca nie potrzebował od nikogo wskazówek, aby dokonać tego wcielenia wyłącznie w celu osiągnięcia wszechświatowej władzy, ale Michał zaczął realizować plan objawiania Najwyższego, który pociągał za sobą współdziałanie z różnorodnymi wolami Rajskich Bóstw. Tym samym jego władza, kiedy została ostatecznie i osobiście zdobyta, rzeczywiście będzie obejmowała siedmioraką wolę Bóstwa, tak jak się ona dopełnia w Najwyższym. Zatem Syn Stwórca instruowany był uprzednio sześć razy, przez osobistych reprezentantów różnych Rajskich Bóstw oraz ich związków; a teraz został poinstruowany przez Jednoczącego Czasu, ambasadora Rajskiej Trójcy w lokalnym wszechświecie Nebadon, działającego w imieniu Ojca Wszechświatowego.

120:0.8 (1325.1) Natychmiastowe korzyści i ogromne rekompensaty wynikły z tej gotowości wielkiego Syna Stwórcy, żeby raz jeszcze dobrowolnie podporządkować się woli Rajskich Bóstw, tym razem woli Ojca Wszechświatowego. Dzięki swojej decyzji, aby podporządkować się takiej partnerskiej zależności, Michał mógł w tym wcieleniu doświadczyć nie tylko natury śmiertelnego człowieka, ale także woli Rajskiego Ojca wszystkich. Poza tym mógł on zacząć to wyjątkowe obdarzenie z całkowitą pewnością, że nie tylko Emanuel będzie sprawował pełnię władzy Rajskiego Ojca w administracji jego wszechświata, w czasie jego nieobecności, podczas obdarzenia Urantii, ale także pocieszała go świadomość, że Pradawni Czasu z superwszechświata zarządzili o bezpieczeństwie jego domeny przez cały czas trwania obdarzenia.

120:0.9 (1325.2) I w takich to właśnie okolicznościach odbyła się podniosła uroczystość, kiedy Emanuel prezentował swe zalecenia dla siódmego obdarzenia. I z tych pouczeń, których Emanuel udzielił przed obdarzeniem władcy wszechświata, który następnie stał się Jezusem z Nazaretu (Chrystusem Michałem) na Urantii, upoważniony jestem przedstawić następujące fragmenty:

## 1. Zalecenia dla siódmego obdarzenia

120:1.1 (1325.3) „Mój bracie Stwórco, niedługo będę świadkiem twojego siódmego i końcowego, wszechświatowego obdarzenia. Sześć poprzednich misji przeprowadziłeś najwierniej i doskonale, nie żywię więc żadnej innej myśli niż ta, że tak samo będziesz tryumfował w tym, twoim ostatnim obdarzeniu, dokonanym w celu zdobycia najwyższej władzy. Zjawiałeś się dotychczas na obdarzanych przez ciebie sferach jako w pełni rozwinięta istota, wybranej przez ciebie klasy. Otóż pojawisz się wkrótce na Urantii, na wybranej przez ciebie bezładnej i niespokojnej planecie, nie jako dorosły śmiertelnik, ale jako bezradne niemowlę. To będzie, mój towarzyszu, nowe i niepoznane jeszcze przez ciebie doświadczenie. Wkrótce zapłacisz pełną cenę obdarzenia i doświadczysz pełnego oświecenia w wyniku wcielenia Stwórcy w formę istoty stworzonej.

120:1.2 (1325.4) Podczas każdego z twoich poprzednich obdarzeń postanowiłeś dobrowolnie podporządkować się woli trzech Rajskich Bóstw oraz ich Boskim związkom wzajemnym. W swoich uprzednich obdarzeniach podlegałeś wszystkim siedmiu stadiom woli Najwyższego, z wyjątkiem osobistej woli twego Rajskiego Ojca. Otóż dlatego, że podczas siódmego obdarzenia zechciałeś poddać się całkowicie woli twojego Ojca, ja, jako osobisty reprezentant naszego Ojca, przejmuję nieograniczoną jurysdykcję nad twoim wszechświatem w czasie twego wcielenia.

120:1.3 (1325.5) Zaczynając to obdarzenie Urantii, pozbyłeś się dobrowolnie całego pozaplanetarnego wsparcia oraz specjalnej pomocy, jakiej mogłaby ci udzielić jakakolwiek stworzona przez ciebie istota. Tak jak stworzeni przez ciebie synowie Nebadonu w pełni na tobie polegają, prowadząc bezpiecznie swe wszechświatowe misje, tak i ty teraz musisz w pełni i bez zastrzeżeń polegać na swym Rajskim Ojcu, aby bezpiecznie przejść nieznane, zmienne koleje twojej, zaczynającej się teraz misji w formie śmiertelnika. I kiedy skończysz to doświadczenie obdarzające, będziesz znał całą prawdę, pełne znaczenie i głęboką doniosłość tej wiary-zaufania, której tak nieodmiennie wymagasz od stworzonych przez ciebie istot, aby ją opanowały, jako część bliskiego z tobą powinowactwa, jako ze Stwórcą i Ojcem wszechświata lokalnego.

120:1.4 (1326.1) W czasie twojego obdarzenia Urantii powinieneś troszczyć się tylko o jedną sprawę, o nieprzerwaną komunię pomiędzy tobą a twoim Rajskim Ojcem; i dzięki doskonałości takiego związku świat, który obdarzasz, nawet cały wszechświat przez ciebie stworzony, ujrzy nowe i łatwiejsze do zrozumienia objawienie twojego i mojego Ojca, Wszechświatowego Ojca wszystkich. Zatem masz się troszczyć tylko o swoje osobiste życie na Urantii. Ja będę odpowiedzialny, w pełni i efektywnie, za bezpieczeństwo i ciągłość administracji twojego wszechświata, od czasu, gdy dobrowolnie zrzekniesz się władzy, aż nie wrócisz do nas jako Władca Wszechświata, zatwierdzony przez Raj. I otrzymasz znowu z rąk moich już nie władzę namiestnika, którą mi teraz oddajesz, lecz zamiast tego najwyższe panowanie i jurysdykcję nad twoim wszechświatem.

120:1.5 (1326.2) I żebyś mógł być zupełnie pewien, że mam upoważnienie zrobić wszystko to, co teraz obiecuję (dobrze wiedząc, że jestem gwarancją całego Raju za wierne dotrzymanie mojego słowa) ogłaszam ci, że właśnie mi zakomunikowano o rozporządzeniu Pradawnych Czasu z Uversy, które zapobiegnie wszelkim niebezpieczeństwom duchowym w Nebadonie w całym okresie twego dobrowolnego obdarzenia. Od momentu, gdy stracisz świadomość, na początku wcielenia w śmiertelnika, aż do twego powrotu do nas jako najwyższy i absolutny władca tego wszechświata, który sam stworzyłeś i zorganizowałeś, nic szczególnie ważnego nie może się zdarzyć w całym Nebadonie. W tymczasowym okresie twojego wcielenia, ja dzierżę instrukcje Pradawnych Czasu, z kategorycznym nakazem natychmiastowej i automatycznej likwidacji każdej istoty, dopuszczającej się buntu czy ośmielającej się inspirować powstanie we wszechświecie Nebadon, gdy ty prowadzisz swe obdarzenie, będąc tutaj nieobecny. Mój bracie, z punktu widzenia rajskiej władzy, nieodłącznej mojej tu obecności i wspomaganej sędziowskim rozporządzeniem Uversy, wszechświat twój i wszystkie jego lojalne istoty będą bezpieczne podczas twego obdarzenia. Możesz kontynuować swą misję, koncentrując się tylko na jednym – na poszerzeniu objawienia naszego Ojca inteligentnym istotom z twojego wszechświata.

120:1.6 (1326.3) Pragnę ci przypomnieć, tak jak podczas każdego z twoich poprzednich obdarzeń, że przejmuję jurysdykcję twego wszechświata jako brat-powiernik. Sprawuję całą władzę i dzierżę całą moc w twoim imieniu. Działam tak, jakby działał nasz Rajski Ojciec oraz stosownie do twego wyraźnego żądania, abym działał zamiast ciebie. Faktem jest, że całą tę powierzoną mi teraz władzę możesz sprawować znowu jako swoją, gdy tylko uznasz za stosowne zażądać jej zwrotu. Twoje obdarzenie jest, pod każdym względem, zupełnie dobrowolne. Jako śmiertelnik, wcielony w danej domenie, pozbawiony jesteś niebiańskich mocy, ale możesz znowu mieć całą tę moc, z której zrezygnowałeś, jeśli kiedykolwiek zapragniesz przejąć władanie wszechświatem. Gdybyś znowu zechciał przejąć moc i władzę, pamiętaj, że stanie się to z przyczyn wyłącznie osobistych, ponieważ ja jestem żywą i najwyższą rękojmią, której obecność i słowo gwarantuje bezpieczną administrację twojego wszechświata, zgodnie z wolą twego Ojca. Taki bunt, jaki trzy razy zdarzył się w Nebadonie, nie może się zdarzyć w tym czasie, gdy ciebie nie będzie na Salvingtonie w związku z tym obdarzeniem. Pradawni Czasu zarządzili, że w czasie obdarzenia Urantii, bunt w Nebadonie będzie automatycznie zawierał w sobie nasienie własnej zagłady.

120:1.7 (1326.4) Tak długo, jak jesteś nieobecny, prowadząc ostatnie i nadzwyczajne obdarzenie, ja ręczę (z pomocą Gabriela) za sumienną administrację twojego wszechświata; a powołując cię do tej służby boskiego objawiania i przeżywania doskonałego, ludzkiego pojmowania, działam w imieniu mojego i twojego Ojca, i daję ci następujące porady, którymi powinieneś się kierować, gdy będziesz żyć twoim ziemskim życiem, gdy będziesz sobie stopniowo uświadamiać swą boską misję podczas dalszego pobytu w ciele:

## 2. Ograniczenia obdarzenia

120:2.1 (1327.1) 1. Zgodnie ze zwyczajami i odpowiednio do metod Sonaringtonu – w zgodzie z zaleceniami Rajskiego Wiecznego Syna – pod każdym względem zapewniłem tobie natychmiastowe przystąpienie do tego obdarzenia w formie śmiertelnika, zgodnie z planami sformułowanymi przez ciebie i przekazanymi mi przez Gabriela. Będziesz dorastał na Urantii jako dziecko tej domeny, zdobędziesz ludzką edukację – cały czas podległy woli twego Rajskiego Ojca – żyć będziesz swym życiem na Urantii, jak to postanowiłeś, zakończysz swój pobyt na planecie i przygotujesz się do wniebowstąpienia do twego Ojca, aby otrzymać od niego najwyższą władzę twego wszechświata.

120:2.2 (1327.2) 2. Niezależnie od twej ziemskiej misji i wszechświatowego objawiania, ale przypadkowo w związku z jednym i drugim, gdy uświadomisz sobie odpowiednio swą Boską tożsamość, radzę ci, byś się podjął dodatkowego zadania – formalnie zakończył bunt Lucyfera w systemie Satania. I żebyś zrobił to wszystko jako Syn Człowieczy, zatem jako śmiertelna istota tej domeny, będąc potężnym w słabości dzięki poddaniu się przez wiarę woli twego Ojca. Proponuję ci, abyś miłosiernie dokonał wszystkiego tego, czego wielokrotnie nie chciałeś zrobić arbitralnie, używając mocy i potęgi, do czego byłeś upoważniony od początku tego grzesznego i bezpodstawnego buntu. Gdybyś wrócił do nas jako Syn Człowieczy, Planetarny Książę Urantii i również jako Syn Boży, najwyższy władca twego wszechświata, uważał to będę za właściwe ukoronowanie twego obdarzenia w formie śmiertelnika. Spotkaj się z Caligastią i Lucyferem, jako śmiertelny człowiek, najniższy rodzaj istoty inteligentnej w Nebadonie i osądź ich bluźniercze aspiracje, jak również w przyjętym przez ciebie skromnym stanie, zakończ na zawsze niegodziwe fałszerstwa tych upadłych dzieci światłości. Po tym, jak niezłomnie odmawiałeś zdyskredytowania tych buntowników, mogąc użyć swoich prerogatyw stwórcy, byłoby teraz stosowne, abyś w formie najniższych istot twego stworzenia, wyrwał dominium z rąk tych upadłych Synów. Tym samym mógłby cały twój wszechświat lokalny, bezstronnie, jasno i na zawsze, poznać sprawiedliwość twych czynów dokonanych w formie ciała śmiertelnego, czego pod wpływem miłosierdzia nie zrobiłeś mocą arbitralnej władzy. Potem kiedy dzięki twemu obdarzeniu będziesz miał możliwość zaprowadzenia władzy Najwyższego w Nebadonie, będziesz miał także praktycznie zakończone nierozstrzygnięte sprawy wszystkich poprzednich powstań, niezależnie od większego czy mniejszego opóźnienia czasowego przy realizacji tego zadania. Dzięki tej akcji dotychczas nierozstrzygnięte dysonanse w twoim wszechświecie zostaną praktycznie zlikwidowane. I wraz z późniejszym nadaniem ci najwyższej władzy nad twoim wszechświatem, podobne wyzwania rzucone twemu zwierzchnictwu nie będą mogły się nigdy więcej powtórzyć w żadnej części twojej rozległej, osobistej kreacji.

120:2.3 (1327.3) 3. Gdy ci się uda zakończyć secesję Urantii, co bez wątpienia zrobisz, radzę, abyś przyjął nadany ci przez Gabriela tytuł «Planetarny Książę Urantii» jako wieczne uznanie w twoim wszechświecie twego końcowego obdarzenia; i jeszcze, abyś zrobił wszystko, co zgodne jest z istotą twego obdarzenia, aby zadośćuczynić smutkom i dezorientacji, jaką Urantii przyniosła zdrada Caligastii i późniejsze odstępstwo adamiczne.

120:2.4 (1328.1) 4. Na twoją prośbę Gabriel i wszyscy zainteresowani współpracować będą z tobą, aby jak sobie życzysz, zakończyć obdarzenie Urantii ogłoszeniem sądu systemu sprawiedliwości sfery, połączonego z zakończeniem epoki, wraz ze zmartwychwstaniem śpiących przetrwałych i ustanowieniem systemu sprawiedliwości obdarzenia Duchem Prawdy.

120:2.5 (1328.2) 5. W tym, co dotyczy planety, którą obdarzasz i pokolenia ludzi na niej żyjących w czasie, kiedy tam będziesz przebywać jako śmiertelnik, radzę ci zasadniczo działać w roli nauczyciela. Najpierw skoncentruj się na wyzwoleniu i ożywieniu duchowej natury człowieka. Potem oświeć przyćmiony intelekt ludzki, ulecz dusze ludzi i wyzwól ich umysły z odwiecznych lęków. Potem, zgodnie z twą wiedzą śmiertelnika, pomagaj swym braciom w ciele w sprawach zdrowia fizycznego i dóbr materialnych. Żyj idealnym życiem religijnym, aby inspirować i wywierać pozytywny wpływ na cały twój wszechświat.

120:2.6 (1328.3) 6. Na planecie, którą obdarzasz, wyzwól duchowo człowieka odosobnionego na skutek buntu. Na Urantii dodatkowo przyczyń się do poszerzenia władzy Najwyższego, tym samym rozszerzysz tę władzę na rozległe domeny twej osobistej kreacji. W swoim materialnym obdarzeniu, w formie cielesnej, zostaniesz wkrótce ostatecznie oświecony jako Stwórca czasowo-przestrzenny, w dwojakim doświadczeniu działania w obrębie natury ludzkiej i razem z wolą twego Rajskiego Ojca. W twoim ziemskim życiu, wola skończonej istoty stworzonej i wola nieskończonego Stwórcy mają stać się jednością, nawet tak, jak się jednoczą w rozwijającym się Bóstwie Istoty Najwyższej. Wylej na obdarzoną przez ciebie planetę Ducha Prawdy i spraw tym samym, aby wszyscy normalni śmiertelnicy tej odosobnionej sfery mogli natychmiast i w pełni skorzystać ze służby wyodrębnionej obecności naszego Rajskiego Ojca – Dostrajaczy Myśli działających na planetach.

120:2.7 (1328.4) 7. Gdy będziesz robił to wszystko, czego możesz dokonać na świecie przez ciebie obdarzonym, zawsze pamiętaj, że żyjesz tym życiem dla nauki i wywarcia pozytywnego wpływu na cały twój wszechświat. Obdarzasz tym życiem Urantię, wcielając się na niej w śmiertelnika, ale masz żyć takim życiem dla duchowego podbudowania każdej istoty inteligentnej, ludzkiej i nadludzkiej, jaka żyła, istnieje teraz czy może żyć jeszcze na każdym zamieszkałym świecie, który został stworzony, stwarza się teraz, czy może jeszcze zostać stworzony jako część rozległej galaktyki, twojej domeny administracyjnej. Nie powinieneś żyć swym ziemskim życiem w formie ciała śmiertelnego tylko tak, aby stanowiło przykład dla śmiertelników Urantii w czasie twego ziemskiego pobytu, czy dla jakiegokolwiek następnego pokolenia istot ludzkich na Urantii, albo na jakimkolwiek innym świecie. Twe życie w ciele, na Urantii, będzie raczej inspiracją dla wszystkich żyć na wszystkich światach Nebadonu, poprzez wszystkie pokolenia nadchodzących epok.

120:2.8 (1328.5) 8. Twoja wielka misja, którą przeprowadzisz i którą przeżyjesz w formie śmiertelnika, zawarta jest w twojej decyzji, żeby żyć życiem szczerej motywacji czynienia woli twego Rajskiego Ojca, a zatem, żeby objawić Boga, twego Ojca, żyjąc w ciele i zwłaszcza istotom cielesnym. Jednocześnie będziesz także, z nową mocą, objaśniał naszego Ojca nadludzkim istotom całego Nebadonu. Razem z tą służbą nowego objawiania i poszerzonego objaśniania Rajskiego Ojca umysłom rodzaju ludzkiego i nadludzkiego, będziesz działał w tym kierunku, aby dokonać nowego objawienia człowieka Bogu. Ukaż w twoim jednym, krótkim życiu w ciele, tak jak nigdy dotąd nie widziano w całym Nebadonie, niedoścignione możliwości człowieka rozpoznającego Boga, osiągalne podczas jego krótkiej, śmiertelnej egzystencji, oraz zrób nowe, oświecające objaśnienie człowieka i zmiennych kolei jego życia planetarnego wszystkim nadludzkim istotom inteligentnym całego Nebadonu i po wszystkie czasy. Schodzisz na Urantię w formie ciała śmiertelnego, a żyjąc jako człowiek swego czasu i pokolenia, będziesz działał tak, żeby ukazać całemu twojemu wszechświatowi ideał doskonałej metody najwyższego zaangażowania w sprawy twej rozległej kreacji: działania w charakterze Boga szukającego człowieka i znajdującego go, oraz fenomenu człowieka szukającego Boga i znajdującego go, a robić to wszystko będziesz dla obopólnego zadowolenia Boga i człowieka, podczas jednego, krótkiego życia w ciele.

120:2.9 (1329.1) 9. Przestrzegam cię, abyś zawsze pamiętał, że chociaż faktycznie będziesz zwykłym śmiertelnikiem tej domeny, potencjalnie pozostajesz Synem Stwórcą Rajskiego Ojca. Podczas tego wcielenia, choć będziesz żył i działał jako Syn Człowieczy, stwórcze atrybuty twojej osobistej boskości będą iść za tobą z Salvingtonu na Urantię. Zawsze będzie w kompetencji twej mocy-woli położyć kres wcieleniu, w dowolnym momencie po przybyciu twego Dostrajacza Myśli. Przed przybyciem i przyjęciem Dostrajacza, ja będę ręczyć za integralność twej osobowości. Jednak, kiedy przybędzie twój Dostrajacz i gdy coraz lepiej rozpoznawać będziesz naturę i znaczenie twej misji obdarzającej, powinieneś wystrzegać się formułowania jakiejkolwiek nadludzkiej woli-do-spełnienia, osiągnięcia czy upoważnienia do jej wykonania, ze względu na to, że twoje prerogatywy stwórcy pozostaną związane z twoją śmiertelną osobowością, ponieważ atrybuty te nieodłączne są twojej osobistej obecności. Jednak żadne nadludzkie następstwa nie będą związane z twoją ziemską działalnością, w oderwaniu od woli Rajskiego Ojca, chyba że twoja świadoma i niepodzielna wola przejawi się w formie postanowienia, na które przystanie cała twoja osobowość.

## 3. Dalsze rady i wskazówki

120:3.1 (1329.2) Teraz, rozstając się z tobą mój bracie, kiedy szykujesz się odlecieć na Urantię i po tym, jak ci radziłem w sprawie ogólnego postępowania podczas twego obdarzenia, pozwól mi przedstawić pewne rady, które się zrodziły w trakcie konsultacji z Gabrielem, a które dotyczą pomniejszych stadiów twego śmiertelnego życia. Proponujemy ponadto:

120:3.2 (1329.3) 1. Abyś, dążąc do osiągnięcia ideału swego śmiertelnego, ziemskiego życia, zwrócił nieco uwagi na realizację i egzemplifikację niektórych spraw praktycznych i bezpośrednio użytecznych dla twoich bliźnich, ludzi.

120:3.3 (1329.4) 2. W sprawach związków rodzinnych daj pierwszeństwo przyjętym obyczajom życia rodzinnego, takim, jakie zastaniesz ustanowione w czasie i pokoleniu twego obdarzenia. Żyj życiem rodzinnym i społecznym zgodnie ze zwyczajami ludzi, wśród których postanowiłeś się pojawić.

120:3.4 (1329.5) 3. W twoich związkach z porządkiem społecznym, radzimy, abyś ograniczył swe wysiłki głównie do odnowy duchowej i usamodzielnienia intelektualnego. Wystrzegaj się wszelkiego angażowania w strukturę ekonomiczną i zobowiązania polityczne twego czasu. Poświęć się głównie prowadzeniu idealnego życia religijnego na Urantii.

120:3.5 (1329.6) 4. W żadnym wypadku nie powinieneś, nawet w najmniejszym szczególe, ingerować w normalną i uporządkowaną ewolucję ras Urantii. Jednak zakazu tego nie należy rozumieć jako ograniczenia twoich wysiłków, zmierzających do pozostawienia po sobie na Urantii trwałego i udoskonalonego systemu konstruktywnej etyki religijnej. Jako Syn systemu sprawiedliwości masz przyznane odpowiednie przywileje, odnośnie zaawansowania statusu duchowego i religijnego ludzi tego świata.

120:3.6 (1330.1) 5. Tak dalece, jak to uznasz za stosowne, możesz się utożsamić z istniejącymi ruchami religijnymi i duchowymi, które można znaleźć na Urantii, ale w każdy możliwy sposób staraj się wystrzegać oficjalnego założenia zorganizowanego kultu, skrystalizowanej religii, czy oddzielnej grupy etycznej istot śmiertelnych. Twe życie i nauki mają stać się wspólnym dziedzictwem wszystkich religii i wszystkich ludzi.

120:3.7 (1330.2) 6. Abyś ewentualnie nie przyczynił się niepotrzebnie do stworzenia kolejnych, stereotypowych systemów wierzeń religijnych na Urantii, czy innych rodzajów nierozwojowych lojalności religijnych, radzimy ci jeszcze: nie pozostawiaj po sobie na planecie żadnych pism. Wystrzegaj się wszelkich zapisów na trwałym materiale; nakaż swym towarzyszom, aby nie robili obrazów czy innych podobizn ciebie w ciele. Gdy będziesz odchodził, sprawdź, czy nic potencjalnie bałwochwalczego nie pozostało na planecie.

120:3.8 (1330.3) 7. Gdy będziesz żył normalnym, przeciętnym życiem społecznym tej planety, jako normalny osobnik płci męskiej, prawdopodobnie nie wstąpisz w związek małżeński, który to związek byłby zaszczytny i w pełni zgodny z twym obdarzeniem; muszę ci jednak przypomnieć, że jedno z zaleceń Sonaringtonu, dotyczące wcielenia, zabrania obdarzającemu Synowi, przybywającemu z Raju, pozostawiania po sobie ludzkiego potomka na jakiejkolwiek planecie.

120:3.9 (1330.4) 8. We wszystkich innych szczegółach twojego zbliżającego się obdarzenia, powierzamy cię przewodnictwu zamieszkującego cię Dostrajacza, nauczaniu zawsze obecnego Boskiego ducha, który przewodzi człowiekowi oraz rozumowaniu-osądowi odziedziczonego przez ciebie ludzkiego, wciąż rozwijającego się umysłu. Takie połączenie atrybutów stworzonego i Stwórcy pomoże ci żyć doskonałym, w naszym pojęciu, życiem ludzkim na sferach planetarnych, niekoniecznie doskonałym w rozumieniu każdego człowieka, w każdym pokoleniu i na każdym świecie (zwłaszcza na Urantii), ale całkowicie i w najwyższym stopniu pełnym, według oceny doskonalszych i doskonalących się światów twego rozległego wszechświata.

120:3.10 (1330.5) A teraz, niech twój i mój Ojciec, który zawsze nas wspierał we wszystkich naszych minionych zadaniach, prowadzi cię i wspiera i niech będzie z tobą od momentu, kiedy nas opuścisz i stracisz świadomość osobowości, poprzez twój stopniowy powrót do poznania twej Boskiej tożsamości, wcielonej w ludzką formę i dalej, przez całe doświadczenie twego obdarzenia Urantii, aż do twojego wyzwolenia z ciała i wyniesienia do prawej ręki władzy u naszego Ojca. Kiedy znów będę cię widział na Salvingtonie, będziemy cię witać wracającego do nas jako najwyższego i absolutnego władcę tego wszechświata, który sam stworzyłeś, któremu służysz i który w pełni rozumiesz.

120:3.11 (1330.6) Ja panuję teraz na twoim miejscu. Przejmuję jurysdykcję całego Nebadonu jako tymczasowy władca, na czas twego siódmego obdarzenia w ciele śmiertelnym na Urantii. A twojej opiece, Gabrielu, powierzam przyszłego Syna Człowieczego, zanim nie wróci do mnie w mocy i chwale, jako Syn Człowieczy i Syn Boży. I, Gabrielu, teraz ja jestem twoim władcą aż do powrotu Michała”.

* * *

120:3.12 (1330.7) Potem, bezzwłocznie, w obliczu wszystkich zgromadzonych na Salvingtonie, Michał nas opuścił i więcej go nie widzieliśmy na jego zwykłym miejscu, aż do jego powrotu jako najwyższego i osobistego władcy wszechświata, po ukończeniu jego misji obdarzenia Urantii.

## 4. Wcielenie – uczynienie z dwu jedności

120:4.1 (1331.1) I tak pewne niegodziwe dzieci Michała, które oskarżyły swego Stwórcę-ojca o samolubne dążenie do władzy i oddały się insynuacjom, że Syn Stwórca jest arbitralnie i autokratycznie utrzymywany przy władzy dzięki nierozumnej lojalności zbałamuconego wszechświata służalczych istot, miały być uciszone na zawsze i pozostawać zawiedzione i rozczarowane tym życiem bezinteresownej służby, jakie Syn Boży zaczął teraz jako Syn Człowieczy – cały czas podległy „woli Rajskiego Ojca”.

120:4.2 (1331.2) Byłoby jednak błędem mniemać, że Chrystus Michał, będąc prawdziwie istotą podwójnego pochodzenia, był też podwójną osobowością. Nie był on Bogiem w połączeniu z człowiekiem, ale raczej Bogiem wcielonym w człowieka. I zawsze pozostawał taką zespoloną istotą. Jedynym czynnikiem rozwijającym się w tak trudnej do zrozumienia zależności, było coraz większe samoświadome zrozumienie i uznawanie (przez ludzki umysł) faktu, że jest się Bogiem i człowiekiem.

120:4.3 (1331.3) Chrystus Michał nie stał się Bogiem stopniowo. Bóg nie został człowiekiem w pewnym istotnym momencie ziemskiego życia Jezusa. Jezus zawsze i nawet na zawsze był Bogiem i człowiekiem. I ten Bóg i ten człowiek byli, jak i są teraz, jednością, nawet tak jak Rajska Trójca, złożona z trzech istot, faktycznie jest jednym Bóstwem.

120:4.4 (1331.4) Nie traćcie nigdy z oczu tego, że najważniejszym duchowym celem obdarzenia, dokonanego przez Michała, było poszerzenie objawienia Boga.

120:4.5 (1331.5) Śmiertelnicy z Urantii mają różne idee dotyczące tego, co nadprzyrodzone, ale dla nas, którzy żyjemy jako obywatele wszechświata lokalnego, istnieje kilka cudów, z których najbardziej intrygujące są wcielenia w trakcie obdarzeń dokonywanych przez Rajskich Synów. Pojawienie się Boskiego Syna w waszym i na waszym świecie, w sposób najwidoczniej naturalny, uważamy za cud – za działanie wszechświatowych praw przekraczających nasze pojmowanie. Jezus z Nazaretu był cudowną osobą.

120:4.6 (1331.6) W całym tym niezwykłym zdarzeniu i poprzez nie Bóg Ojciec zechciał się objawić tak, jak to zawsze czyni – w sposób zwyczajny – w normalny, naturalny i niezawodny sposób Boskiego postępowania.