Księga Urantii

<< Przekaz 104 | Części | Treść | Przekaz 106 >>

Przekaz 105

# Bóstwo a rzeczywistość

105:0.1 (1152.1) NAWET dla wysokich klas wszechświatowych istot inteligentnych, nieskończoność jest tylko częściowo pojmowalna, a ostateczność rzeczywistości jest tylko względnie zrozumiała. Umysł ludzki, kiedy próbuje zgłębić wieczność-tajemnicę pochodzenia i przeznaczenia wszystkiego tego, co nazywane jest rzeczywistym, może sobie pomóc w zrozumieniu zagadnienia, gdy wyobrazi sobie wieczność-nieskończoność jako prawie nieograniczoną elipsę, wytworzoną przez jedną absolutną przyczynę, działającą w tym nieskończenie zróżnicowanym wszechświatowym okręgu, zawsze poszukującą jakiegoś absolutnego i nieskończonego potencjału przeznaczenia.

105:0.2 (1152.2) Kiedy śmiertelny intelekt próbuje zrozumieć ideę całości rzeczywistości, taki skończony umysł staje twarzą w twarz z nieskończonością-rzeczywistością; rzeczywistość całości jest nieskończonością i dlatego nigdy nie może być w pełni zrozumiana przez jakikolwiek umysł, który w swych możliwościach koncepcyjnych jest podnieskończony.

105:0.3 (1152.3) Umysł ludzki raczej nie może sformułować odpowiedniej idei wiecznych egzystencji, a bez takiego zrozumienia niemożliwe jest przedstawienie nawet naszych koncepcji rzeczywistości całościowej. Mimo wszystko możemy spróbować ją przedstawić, chociaż jesteśmy w pełni świadomi, że nasze koncepcje mogą ulec poważnemu zniekształceniu w procesie ich przekładu-modyfikacji na poziom rozumowania śmiertelnego umysłu.

## 1. Filozoficzna koncepcja JESTEM

105:1.1 (1152.4) Absolutną, pierwotną przyczynowość w nieskończoności filozofowie wszechświata przypisują Ojcu Wszechświatowemu, działającemu jako nieskończony, wieczny i absolutny JESTEM.

105:1.2 (1152.5) Przedstawienie śmiertelnemu intelektowi idei nieskończonego JESTEM wiąże się z wieloma niebezpieczeństwami, ponieważ ta koncepcja jest tak odległa od ludzkiego, empirycznego pojmowania, że może pociągać za sobą poważne wypaczenie znaczeń i błędne pojmowanie wartości. Niemniej jednak filozoficzna koncepcja JESTEM daje istotom skończonym pewną podstawę, kiedy próbują się zbliżyć do częściowego zrozumienia absolutnych początków i nieskończonych przeznaczeń. Należy jednak wyjaśnić, że we wszystkich naszych próbach naświetlenia początków i realizacji rzeczywistości, koncepcję JESTEM należy traktować, we wszelkich osobowościowych znaczeniach i wartościach, jako równoznaczną z Pierwszą Osobą Bóstwa, Ojcem Wszechświatowym wszystkich osobowości. Jednak to założenie JESTEM nie jest tak wyraźnie rozpoznawalne w niedeifikowanych domenach rzeczywistości wszechświatowej.

105:1.3 (1152.6) JESTEM jest Nieskończony; JESTEM jest również nieskończonością. Z sekwencyjnego, czasowego punktu widzenia, cała rzeczywistość ma swój początek w nieskończonym JESTEM, którego samotna egzystencja w przeszłej nieskończonej wieczności musi być głównym założeniem filozoficznym istoty skończonej. Koncepcja JESTEM oznacza nieuwarunkowaną nieskończoność, niezróżnicowaną rzeczywistość wszystkiego tego, co kiedykolwiek mogłoby istnieć w całej nieskończonej wieczności.

105:1.4 (1153.1) JESTEM jako koncepcja egzystencjalna nie jest ani deifikowany, ani nie deifikowany, ani aktualny, ani potencjalny, ani osobowy, ani nieosobowy, ani statyczny, ani dynamiczny. Żadnego określenia nie można zastosować do Nieskończonego, można tylko oświadczyć, że JESTEM jest. Filozoficzne założenie JESTEM jest wszechświatową koncepcją, którą w pewnym sensie trudniej zrozumieć niż koncepcję Absolutu Nieuwarunkowanego.

105:1.5 (1153.2) Dla skończonego umysłu musi po prostu istnieć początek i chociaż rzeczywistość nigdy nie miała prawdziwego początku, wciąż istnieją pewne źródłowe związki, jakie rzeczywistość wykazuje w stosunku do nieskończoności. Przedrzeczywistość, pierwotną sytuację wieczności, można sobie wyobrazić mniej więcej w ten sposób: w pewnym nieskończenie odległym, hipotetycznym momencie wiecznej przeszłości, JESTEM mógł być pojmowany zarówno jako rzecz, jak i nie rzecz, jako zarówno przyczyna, jak i skutek, zarówno jako wola, jak i reakcja. W tym hipotetycznym momencie wieczności nie istnieje zróżnicowanie w całej nieskończoności. Nieskończoność wypełniona jest przez Nieskończonego; Nieskończony zawiera nieskończoność. To jest hipotetyczny statyczny moment wieczności; aktualności są nadal zawarte w swych potencjałach, a potencjały jeszcze się nie pojawiły w obrębie nieskończoności JESTEM. Ale nawet w tej przypuszczalnej sytuacji musimy założyć możliwość istnienia osobowej woli.

105:1.6 (1153.3) Zawsze pamiętajcie o tym, że zrozumienie Ojca Wszechświatowego przez człowieka jest doświadczeniem osobistym. Bóg jako wasz duchowy Ojciec jest pojmowalny dla was i dla wszystkich innych śmiertelników; jednak wasza empiryczna, czci pełna koncepcja Ojca Wszechświatowego zawsze musi być mniejsza niż wasz filozoficzny postulat nieskończoności Pierwszego Źródła i Centrum, JESTEM. Kiedy mówimy o Ojcu, mamy na myśli Boga takiego jak go pojmują istoty przezeń stworzone, zarówno wysokie, jak i niskie, ale w Bóstwie jest znacznie więcej tego, czego wszechświatowe istoty nie mogą zrozumieć. Bóg, wasz Ojciec i mój Ojciec, jest tym stadium Nieskończonego, które odczuwamy w naszych osobowościach jako prawdziwą empiryczną rzeczywistość, ale JESTEM zawsze pozostaje naszą hipotezą wszystkiego tego, co wyczuwamy, że jest niepoznawalne u Pierwszego Źródła i Centrum. I nawet ta hipoteza prawdopodobnie daleko odbiega od niezgłębionej nieskończoności pierwotnej rzeczywistości.

105:1.7 (1153.4) Wszechświat wszechświatów, z niezliczonymi zastępami zamieszkujących go osobowości, jest organizmem rozległym i skomplikowanym, ale Pierwsze Źródło i Centrum jest nieskończenie bardziej złożony niż wszechświaty i osobowości, które się urzeczywistniły w odpowiedzi na rozporządzenie jego woli. Kiedy z pełnym szacunku podziwem stajecie w obliczu ogromu wszechświata nadrzędnego, pomyślcie przez chwilę, że nawet ta niewyobrażalna kreacja może być tylko częściowym objawieniem Nieskończonego.

105:1.8 (1153.5) Nieskończoność naprawdę jest odległa od doświadczalnego poziomu śmiertelnego rozumowania, ale nawet w tej epoce na Urantii wasze koncepcje nieskończoności rozwijają się i dalej się będą rozwijać na waszej drodze życia bez końca, prowadzącej w przyszłą wieczność. Nie uwarunkowana nieskończoność nie posiada znaczenia dla istoty skończonej, ale nieskończoność jest zdolna do samoograniczeń i dopuszcza możliwość ekspresji swej rzeczywistości dla wszystkich poziomów bytu wszechświata. I twarz, którą Nieskończony zwraca w kierunku wszystkich osobowości wszechświata, jest twarzą Ojca, Wszechświatowego Ojca miłości.

## 2. JESTEM jako trójjeden i jako siedmioraki

105:2.1 (1153.6) Gdy rozważacie genezę rzeczywistości, miejcie zawsze to na uwadze, że cała absolutna rzeczywistość pochodzi z wieczności i nie ma początku swej egzystencji. Mówiąc o absolutnej rzeczywistości, nawiązujemy do trzech egzystencjalnych osób Bóstwa, Wyspy Raj i trzech Absolutów. Te siedem rzeczywistości jest równorzędnie wieczne, mimo to uciekamy się do czasowo-przestrzennego języka, gdy przedstawiamy ich sekwencyjne początki istotom ludzkim.

105:2.2 (1154.1) Przedstawiając chronologicznie początki rzeczywistości, musimy założyć teoretyczny moment „pierwszej” wolicjonalnej ekspresji i „pierwszego” jej następstwa, reakcji w JESTEM. W naszych próbach przedstawienia genezy i tworzenia rzeczywistości, stadium to można wyobrazić sobie jako samozróżnicowanie Nieskończonego od Nieskończoności ale postulowanie tego podwójnego związku zawsze musi być rozszerzane do trójjednej koncepcji poprzez uznanie wiecznego kontinuum Nieskończoności JESTEM.

105:2.3 (1154.2) To samoprzeobrażenie JESTEM osiąga swą kulminację w wielorakim zróżnicowaniu rzeczywistości deifikowanej i rzeczywistości niedeifikowanej, rzeczywistości potencjalnej i aktualnej oraz pewnych innych rzeczywistości, które z trudem można sklasyfikować. Te zróżnicowania teoretycznego monistycznego JESTEM są wiecznie integrowane przez związki powstałe równocześnie w tym samym JESTEM – przez przedpotencjalną, przedaktualną, przedosobową, monotetyczną przedrzeczywistość, która, choć nieskończona, objawia się jako absolutna w obecności Pierwszego Źródła i Centrum, a jako osobowość w bezgranicznej miłości Ojca Wszechświatowego.

105:2.4 (1154.3) Poprzez te przemiany wewnętrzne JESTEM tworzy podłoże dla siedmiorakiego związku z samym sobą. Filozoficzna (czasowa) koncepcja samotnego JESTEM i przejściowa (czasowa) koncepcja JESTEM jako trójjednego może być teraz tak rozszerzona, aby obejmowała JESTEM jako siedmiorakiego. Ta siedmioraka – albo występująca w siedmiu stadiach – natura może być łatwiej przedstawiona w odniesieniu do Siedmiu Absolutów Nieskończoności:

105:2.5 (1154.4) 1. Ojciec Wszechświatowy. JESTEM ojcem Wiecznego Syna. Jest to podstawowy związek osobowy aktualności. Absolutna osobowość Syna czyni fakt Bożego ojcostwa absolutnym i ustanawia potencjalne synostwo wszystkich osobowości. Ten związek ustanawia osobowość Nieskończonego i dopełnia jej duchowego objawienia w osobowości Pierwszego Syna. To stadium JESTEM jest częściowo doświadczalne na poziomach duchowych, nawet przez śmiertelników, którzy jeszcze w ciele mogą czcić naszego Ojca.

105:2.6 (1154.5) 2. Kontroler Wszechświatowy. JESTEM przyczyną wiecznego Raju. Jest to podstawowy nieosobowy związek aktualności, pierwotny związek nieduchowy. Ojciec Wszechświatowy jest Bogiem jako miłością; Kontroler Wszechświatowy jest Bogiem jako formą. Relacja ta tworzy potencjał formy – konfiguracji – i określa wzorcową formę relacji bezosobowych i nieduchowych – tę wzorcową formę, z której powstają wszystkie kopie.

105:2.7 (1154.6) 3. Stwórca Wszechświatowy. JESTEM jednością z Wiecznym Synem. To zjednoczenie Ojca i Syna (w obecności Raju) uruchamia stwórczy cykl, który kończy się pojawieniem wspólnej osobowości i wiecznego wszechświata. Ze skończonego punktu widzenia śmiertelnika, rzeczywistość ma swoje prawdziwe początki wraz z pojawieniem się w wieczności kreacji Havony. Ten stwórczy akt Bóstwa dokonuje się za pośrednictwem Boga Działania, który jest w swej istocie jednością Ojca-Syna przejawiającą się na wszystkich poziomach aktualności i odnoszącą się do wszystkich tych poziomów. Dlatego też Boska stwórczość nieodmiennie charakteryzuje się jednością, a jedność ta jest zewnętrznym odbiciem absolutnego zjednoczenia dualizmu Ojca-Syna oraz Trójcy, Ojca-Syna-Ducha.

105:2.8 (1155.1) 4. Nieskończony Podtrzymywacz. JESTEM samoasocjacyjny. Jest to zasadnicza asocjacja statyki i potencjałów rzeczywistości. W tym związku równoważone są wszystkie wartości uwarunkowane i nieuwarunkowane. To stadium JESTEM najlepiej zrozumieć jako Absolut Wszechświatowy – unifikator Absolutu Bóstwa i Absolutu Nieuwarunkowanego.

105:2.9 (1155.2) 5. Nieskończony Potencjał. JESTEM samouwarunkowany. Ten punkt odniesienia w nieskończoności niesie wieczne świadectwo wolicjonalnego samoograniczenia JESTEM, z którego racji osiągnięta została trojaka samoekspresja i samoobjawienie. To stadium JESTEM rozumiane jest zazwyczaj jako Bóstwo-Absolut.

105:2.10 (1155.3) 6. Nieskończona Możliwość. JESTEM statyczno-reaktywny. Jest to nieskończona matryca, możliwości całej przyszłej ekspansji kosmicznej. To stadium JESTEM prawdopodobnie najlepiej można sobie wyobrazić jako obecność supergrawitacji Absolutu Nieuwarunkowanego.

105:2.11 (1155.4) 7. Wszechświatowy Nieskończoności. JESTEM jaki JESTEM. Jest to hipostatyczny związek wzajemny Nieskończoności, wieczny fakt nieskończoności-rzeczywistości i uniwersalna prawda rzeczywistości-nieskończoności. Tak dalece, jak związek ten jest dostrzegalny jako osobowość, jest on objawiany wszechświatom w Boskim Ojcu wszelkiej osobowości – nawet osobowości absolutnej. Tak dalece, jak związek ten jest wyrażalny nieosobowo, kontaktuje się on z wszechświatem jako powiązanie czystej energii i czystego ducha w obecności Ojca Wszechświatowego. Tak dalece, jak związek ten pojmowalny jest jako absolutny, objawiony jest w prymacie Pierwszego Źródła i Centrum; w nim wszyscy żyjemy i poruszamy się i mamy nasz byt, od istot przestrzeni do obywateli Raju; odnosi się to tak samo do wszechświata nadrzędnego, jak i do nieskończenie małego ultimatonu, tak samo do tego, co ma być, do tego, co jest i do tego, co było.

## 3. Siedem Absolutów Nieskończoności

105:3.1 (1155.5) Siedem podstawowych związków w obrębie JESTEM uwiecznia się jako Siedem Absolutów Nieskończoności. Chociaż w kolejnych narracjach możemy przedstawiać początki rzeczywistości i zróżnicowanie nieskończoności w sekwencyjnym opisie, wszystkie siedem Absolutów jest faktycznie nieuwarunkowanie i równorzędnie wieczne. Być może śmiertelne umysły będą musiały wyobrazić sobie ich początki, jednak idea taka zawsze powinna pozostawać w cieniu tej świadomości, że siedem Absolutów nie miało początku; są one wieczne i jako takie zawsze były. Siedem Absolutów jest wstępem do rzeczywistości. Zostały one opisane w tych przekazach następująco:

105:3.2 (1155.6) 1. Pierwsze Źródło i Centrum. Pierwsza Osoba Bóstwa i pierwotna forma nieboskości, Bóg, Ojciec Wszechświatowy, stwórca, kontroler i podtrzymywacz; wszechświatowa miłość, wieczny duch i nieskończona energia; potencjał wszystkich potencjałów i źródło wszystkich aktualności; stabilność wszelkiej statyki i dynamizm wszelkiej zmiany; źródło formy i Ojciec osób. Zbiorowo wszystkie siedem Absolutów równa się nieskończoności, ale sam Ojciec Wszechświatowy jest aktualnie nieskończony.

105:3.3 (1155.7) 2. Drugie Źródło i Centrum. Druga Osoba Bóstwa, Wieczny i Pierwszy Syn; absolutne rzeczywistości osobowości JESTEM i podstawa uświadomienia-objawienia „JESTEM osobowością”. Żadna osobowość nie może oczekiwać, że dotrze do Ojca Wszechświatowego inaczej, jak poprzez jego Wiecznego Syna; tak samo osobowość nie może osiągnąć duchowych poziomów egzystencji niezależnie od działalności i pomocy tej absolutnej formy wszystkich osobowości. W Drugim Źródle i Centrum duch jest nie uwarunkowany, podczas gdy osobowość jest absolutna.

105:3.4 (1156.1) 3. Rajskie Źródło i Centrum. Druga nieboska forma, wieczna Wyspa Raj; podstawa uświadomienia-objawienia „JESTEM siłą” i fundament ustanowienia kontroli grawitacyjnej wszechświatów. Raj jest absolutem form dla całej zaktualizowanej, nieduchowej, nieosobowej i niewolicjonalnej rzeczywistości. Tak jak energia duchowa związana jest z Ojcem Wszechświatowym przez absolutną osobowość Matki-Syna, tak też cała energia kosmiczna ujęta jest kontrolą grawitacyjną Pierwszego Źródła i Centrum poprzez absolutną formę Wyspy Raj. Raj nie istnieje w przestrzeni; przestrzeń istnieje relatywnie w stosunku do Raju, a czasowość ruchu jest określana przez jego związek z Rajem. Wieczna Wyspa jest w absolutnym spoczynku; wszelka pozostała zorganizowana i organizująca się energia jest w wiecznym ruchu; w całej przestrzeni, tylko obecność Absolutu Nieuwarunkowanego jest nieruchoma, a Nieuwarunkowany jest skoordynowany z Rajem. Raj istnieje w zogniskowaniu przestrzeni, Nieuwarunkowany ją przenika, a wszelki relatywny byt ma swój początek w tych domenach.

105:3.5 (1156.2) 4. Trzecie Źródło i Centrum. Trzecia Osoba Bóstwa, Wspólny Aktywizator; nieskończony integrator rajskich energii kosmicznych z energiami duchowymi Wiecznego Syna; doskonały koordynator motywów woli i mechaniki sił; unifikator całej aktualnej i aktualizującej się rzeczywistości. Poprzez posługi swych rozlicznych dzieci Nieskończony Duch objawia miłosierdzie Wiecznego Syna, działając jednocześnie jako nieskończony operator, nieustannie tkający formę Raju na kosmicznych energiach. Ten sam Wspólny Aktywizator, Bóg Działania, jest doskonałym wyrazem nieograniczonych planów i celów Ojca-Syna, podczas kiedy sam funkcjonuje jako źródło umysłu i obdarza intelektem istoty w całym rozległym kosmosie.

105:3.6 (1156.3) 5. Bóstwo-Absolut. Przyczynowe, potencjalnie osobowe możliwości rzeczywistości wszechświatowej, całość ogólnego potencjału Bóstwa. Bóstwo-Absolut celowo warunkuje rzeczywistości nieuwarunkowane, absolutne i nieboskie. Bóstwo-Absolut warunkuje absolut i absolutyzuje to, co warunkowane – jest początkiem przeznaczenia.

105:3.7 (1156.4) 6. Absolut Nieuwarunkowany. Statyczny, reagujący i w stanie zawieszenia; nieobjawiona kosmiczna nieskończoność JESTEM; całość niedeifikowanej rzeczywistości i ostateczność całego nieosobowego potencjału. Przestrzeń ogranicza funkcjonowanie Nieuwarunkowanego, ale obecność Nieuwarunkowanego jest bez ograniczeń, nieskończona. Istnieje idea obrzeży wszechświata nadrzędnego, ale obecność Nieuwarunkowanego jest nieograniczona; nawet wieczność nie może wyczerpać bezgranicznego bezruchu tego nieboskiego Absolutu.

105:3.8 (1156.5) 7. Absolut Wszechświatowy. Unifikator tego, co deifikowane i tego, co niedeifikowane; korelator tego, co absolutne i tego, co względne. Absolut Wszechświatowy (będąc statyczny, potencjalny i asocjacyjny) wyrównuje napięcie pomiędzy tym, co istnieje zawsze, a tym, co niekompletne.

105:3.9 (1156.6) Siedem Absolutów Nieskończoności stanowi początki rzeczywistości. Pierwsze Źródło i Centrum wydaje się poprzedzać wszystkie absoluty, jak umysły śmiertelne to postrzegają. Jednak założenie takie, jakkolwiek pomocne, jest nieważne z powodu koegzystencji w wieczności Syna, Ducha, trzech Absolutów i Rajskiej Wyspy.

105:3.10 (1157.1) Prawdą jest, że Absoluty są przejawami JESTEM – Pierwszego Źródła i Centrum; faktem jest, że te Absoluty nigdy nie miały początku, ale są równorzędnie wieczne z Pierwszym Źródłem i Centrum. Nie zawsze można przedstawić związki absolutów w wieczności bez angażowania paradoksów w języku czasu i w formach koncepcyjnych przestrzeni. Ale niezależnie od wszelkich niejasności w sprawie pochodzenia Siedmiu Absolutów Wieczności, jest zarówno faktem jak i prawdą, że cała rzeczywistość opiera się na ich wiecznym istnieniu i na ich nieskończonych związkach.

## 4. Jedność, dualizm i trójjedność

105:4.1 (1157.2) Filozofowie wszechświata zakładają wieczną egzystencję JESTEM jako pierwotnego źródła całej rzeczywistości. Jednocześnie postulują samosegmentację JESTEM na pierwotne związki z samym sobą – siedem stadiów nieskończoności. I równocześnie z tym założeniem istnieje trzeci postulat – pojawienie się w wieczności Siedmiu Absolutów Nieskończoności i uwiecznienie dualnego związku siedmiu stadiów JESTEM oraz tych siedmiu Absolutów.

105:4.2 (1157.3) Samoobjawienie JESTEM postępuje zatem od statycznej jaźni, poprzez samosegmentację i samorelację do absolutnych związków, związków z samowywodzącymi się Absolutami. Tak więc dualizm zaczyna istnieć w wiecznym związku Siedmiu Absolutów Nieskończoności z siedmioraką nieskończonością samosegmentujących się stadiów samoobjawiającego się JESTEM. Te podwójne związki, uwieczniające się dla wszechświatów jako siedem Absolutów, uwieczniają podstawowe fundamenty całej rzeczywistości wszechświatowej.

105:4.3 (1157.4) Powiedziano kiedyś, że jedność rodzi dualizm, że dualizm rodzi trójjedność i że trójjedność jest wiecznym protoplastą wszystkich rzeczy. Rzeczywiście istnieją trzy wielkie klasy pierwotnych związków, a mianowicie:

105:4.4 (1157.5) 1. Związki jedności. Związki istniejące w obrębie JESTEM, gdy jego jedność wyobrażana jest jako trojakie, a potem jako siedmiorakie samozróżnicowanie.

105:4.5 (1157.6) 2. Związki dualizmu. Relacje istniejące pomiędzy JESTEM jako siedmiorakim a Siedmioma Absolutami Nieskończoności.

105:4.6 (1157.7) 3. Związki trójjedności. Są to funkcjonalne powiązania Siedmiu Absolutów Nieskończoności.

105:4.7 (1157.8) Związki trójjedności powstają na fundamentach dualizmu, na skutek nieuchronności związków wzajemnych Absolutów. Takie trójjedne związki uwieczniają potencjał całej rzeczywistości, obejmują zarówno rzeczywistość deifikowaną, jak i niedeifikowaną.

105:4.8 (1157.9) JESTEM, jako jedność, jest nieuwarunkowaną nieskończonością. Dualizmy uwieczniają fundamenty rzeczywistości. Z trójjedności wynika urzeczywistnienie nieskończoności jako wszechświatowej funkcji.

105:4.9 (1157.10) To, co przedegzystencjalne staje się egzystencjalne w siedmiu Absolutach, a to, co egzystencjalne staje się funkcjonalne w trójjednościach, podstawowych związkach Absolutów. Wraz z uwiecznieniem trójjedności ukształtowana zostaje scena wszechświata – istnieją potencjały i ukazują się aktualności – a pełnia wieczności staje się świadkiem urozmaicania energii kosmicznej, szerzenia się rajskiego ducha i nadawania umysłu, razem z obdarzeniem osobowością i dzięki tym czynnikom wszelkie owe pochodne Bóstwa i Raju są zjednoczone w doświadczeniu na poziomie istoty, a dzięki innym metodom, na poziomie superistoty.

## 5. Pojawienie się rzeczywistości skończonej

105:5.1 (1158.1) Tak jak pierwotne zróżnicowanie JESTEM należy przypisać nieodłącznej mu i samoistnej woli, tak też pojawienie się rzeczywistości skończonej musi być przypisane wolicjonalnym aktom Rajskiego Bóstwa oraz w ich następstwie dopasowaniom funkcjonalnych trójjedności.

105:5.2 (1158.2) Przed uczynieniem boskim tego, co skończone, wydawać by się mogło, że całe zróżnicowanie rzeczywistości zachodziło na poziomach absolutnych, jednak wolicjonalny akt szerzący skończoną rzeczywistość oznacza uwarunkowanie absolutności i implikuje pojawienie się względności.

105:5.3 (1158.3) Kiedy przedstawiamy tę narrację jako sekwencje i obrazujemy historyczne pojawienie się tego, co skończone, jako pochodzącego bezpośrednio od absolutu, należy pamiętać, że transcendentalności zarówno poprzedzały, jak i następowały po wszystkim, co jest skończone. Transcendentalne ostateczności są, w odniesieniu do tego, co skończone, zarówno przyczynowe, jak i uwieńczające.

105:5.4 (1158.4) Skończone możliwości tkwią w Nieskończonym, jednak przeobrażenie możliwości w prawdopodobieństwo i nieuchronność przypisać należy samoistnej, wolnej woli Pierwszego Źródła i Centrum, aktywizującej wszystkie związki trójjedności. Tylko nieskończoność woli Ojca mogła tak uwarunkować kiedyś absolutny poziom egzystencji, aby mogła wyniknąć ostateczność czy stworzona zostać skończoność.

105:5.5 (1158.5) Wraz z pojawieniem się rzeczywistości względnej i uwarunkowanej zaczyna istnieć nowy cykl rzeczywistości – cykl rozwojowy – majestatyczny krok w dół z wyżyn nieskończoności do domen skończonego, zawsze kierującego się do wewnątrz, do Raju i do Bóstwa, zawsze szukającego wysokich przeznaczeń współmiernych ze źródłem nieskończoności.

105:5.6 (1158.6) Te trudne do zrozumienia procesy oznaczają początek historii wszechświata, oznaczają zaistnienie samego czasu. Dla istoty stworzonej początek tego, co skończone jest genezą rzeczywistości; z punktu widzenia umysłu istoty stworzonej nie było możliwej do pomyślenia aktualności przed tym, co skończone. Ta nowo pojawiająca się, skończona rzeczywistość istnieje w dwu pierwotnych stadiach:

105:5.7 (1158.7) 1. Pierwotne maksima – najdoskonalsza rzeczywistość, wszechświat i istota typu Havony.

105:5.8 (1158.8) 2. Wtórne maksima – doskonale prowadzona do doskonałości rzeczywistość, superwszechświatowy typ istoty i kreacji.

105:5.9 (1158.9) Istnieją zatem dwa pierwotne przejawy rzeczywistości: ustanowione doskonałe i ewolucyjnie doskonalące się. Oba przejawy są równorzędne w związkach wieczności, ale w granicach czasu są pozornie różne. Czynnik czasu oznacza rozwój tego, co się rozwija; rozwijają się wtórne skończoności, dlatego też to, co się rozwija, musi się wydawać niekompletne w czasie. Jednak te różnice, które są tak istotne po tej stronie Raju, nie istnieją w wieczności.

105:5.10 (1158.10) Mówimy o doskonałych i doskonalących się jako o pierwotnych i wtórnych maksimach, jednak istnieje jeszcze inny ich rodzaj: utrójcowienie oraz inne związki pomiędzy pierwotnymi i wtórnymi sprawiają, że pojawiają się trzeciorzędowe maksima – rzeczy, znaczenia i wartości, które nie są ani doskonałe, ani doskonalące się, a jednak są skoordynowane z tymi dwoma poprzedzającymi je czynnikami.

## 6. Reperkusje rzeczywistości skończonej

105:6.1 (1159.1) Całe rozprzestrzenianie się skończonych egzystencji obrazuje przekształcanie się potencjałów w aktualności, w ramach absolutnych związków funkcjonalnej nieskończoności. Spośród wielu reperkusji stwórczego aktualizowania się tego, co skończone, można wymienić następujące:

105:6.2 (1159.2) 1. Reakcja Bóstwa, pojawienie się trzech poziomów empirycznej najwyższości: aktualność osobowo-duchowej najwyższości w Havonie, potencjał najwyższości osobowości-mocy w przyszłym wielkim wszechświecie oraz zdolność do jakiegoś nieznanego funkcjonowania empirycznego umysłu działającego na pewnym poziomie najwyższości w przyszłym wszechświecie nadrzędnym.

105:6.3 (1159.3) 2. Reakcja wszechświata, obejmująca aktywowanie planów architektonicznych dla odpowiednich poziomów przestrzeni superwszechświata, a ewolucja ta wciąż postępuje w całej materialnej organizacji siedmiu superwszechświatów.

105:6.4 (1159.4) 3. Reakcja istoty stworzonej na szerzenie się skończonej rzeczywistości spowodowała pojawienie się doskonałych istot klasy wiecznych mieszkańców Havony i doskonalących się ewolucyjnych istot wznoszących się z siedmiu superwszechświatów. Jednak osiągnięcie doskonałości jako doświadczenia ewolucyjnego (czasowo-twórczego), zakłada jako punkt wyjściowy coś innego niż doskonałość. W ten sposób powstaje niedoskonałość w kreacjach ewolucyjnych. I to jest źródło potencjalnego zła. Niedostosowanie, dysharmonia i konflikt, wszystkie te rzeczy są nieodłączne rozwojowi ewolucyjnemu, od wszechświatów materialnych do istot osobowych.

105:6.5 (1159.5) 4. Reakcja boskości na niedoskonałość nieodłączną czasowemu opóźnieniu ewolucji ujawnia się w równoważącej obecności Boga Siedmiorakiego, a dzięki jego funkcjonowaniu to, co się doskonali, jest zintegrowane zarówno z tym, co jest doskonałe, jak i z tym, co doprowadzone do doskonałości. To opóźnienie czasowe nieodłączne jest ewolucji, która jest twórczością w czasie. Z tego powodu, jak również z innych powodów, wszechmocna władza Najwyższego opiera się na sukcesie boskości Boga Siedmiorakiego. Takie opóźnienie czasowe daje istotom stworzonym możliwość uczestniczenia w boskim stwarzaniu, pozwalając osobowościom stworzonym stać się partnerami Bóstwa w osiąganiu maksimum rozwoju. Nawet materialny umysł istoty śmiertelnej staje się w ten sposób partnerem Boskiego Dostrajacza w dualizacji śmiertelnej duszy. Bóg Siedmioraki dostarcza także metod kompensujących empiryczne braki w naturalnej doskonałości, jak również kompensuje ograniczenia powstające na skutek niedoskonałości występujących przed wznoszeniem się.

## 7. Wynikanie istot transcendentalnych

105:7.1 (1159.6) Istoty transcendentalne są podnieskończone i podabsolutne, ale nadskończone i superistotowe. Istoty transcendentalne wynikają jako poziom integrujący, wiążący ze sobą superwartości absolutów z maksimum wartości skończonych. Z punktu widzenia istoty stworzonej wydaje się, że to, co transcendentalne wyniknęło jako konsekwencja tego, co skończone; z punktu widzenia wieczności, jako oczekiwanie tego, co skończone; a są również tacy, którzy uważają je za „przed-echo” skończonego.

105:7.2 (1159.7) To, co transcendentalne, niekoniecznie musi być nierozwojowe, jednak w sensie skończonym jest superewolucyjne; nie jest też nieempiryczne, ale jest superdoświadczeniem i jako takie ma znaczenie dla istot stworzonych. Być może najlepszą ilustracją tego paradoksu jest centralny wszechświat doskonałości: raczej nie jest on absolutny – tylko Rajska Wyspa jest prawdziwie absolutna w „zmaterializowanym” sensie. Nie jest też wytworem skończonym, ewolucyjnym tak jak siedem superwszechświatów. Havona jest wieczna, ale nie jest niezmienna w sensie wszechświata bez rozwoju. Zamieszkała jest przez istoty (mieszkańców Havony), którzy faktycznie nigdy nie byli stworzeni, ponieważ istnieją wiecznie. Tym samym Havona jest ilustracją tego, co nie jest ściśle skończone ani absolutne. Ponadto Havona działa jako strefa ochronna między absolutnym Rajem a wszechświatami skończonymi, co stanowi kolejny przykład funkcjonowania istot transcendentalnych. Jednak sama Havona nie jest transcendentalna – to jest Havona.

105:7.3 (1160.1) Tak jak Najwyższy związany jest ze skończonościami, tak Ostateczny identyfikuje się z transcendentalnościami. Choć porównujemy w ten sposób Najwyższego i Ostatecznego, różnią się oni czymś więcej niż stopniem; różnica ta jest także sprawą jakości. Ostateczny jest czymś więcej niż super-Najwyższym rzutowanym na poziom transcendentalny. Ostateczny jest wszystkim tym, ale jeszcze czymś więcej: Ostateczny jest wynikaniem nowych rzeczywistości Bóstwa, warunkowaniem nowych stadiów, jak dotąd nieuwarunkowanych.

105:7.4 (1160.2) Wśród tych rzeczywistości, które związane są z poziomem transcendentalnym, znajdują się następujące:

105:7.5 (1160.3) 1. Boska obecność Ostatecznego.

105:7.6 (1160.4) 2. Koncepcja wszechświata nadrzędnego.

105:7.7 (1160.5) 3. Architekci Wszechświata Nadrzędnego.

105:7.8 (1160.6) 4. Dwie klasy rajskich organizatorów siły.

105:7.9 (1160.7) 5. Pewne modyfikacje potencji przestrzeni.

105:7.10 (1160.8) 6. Pewne wartości duchowe.

105:7.11 (1160.9) 7. Pewne znaczenia umysłowe.

105:7.12 (1160.10) 8. Absoniczne jakości i rzeczywistości.

105:7.13 (1160.11) 9. Wszechmoc, wszechwiedza i wszechobecność.

105:7.14 (1160.12) 10. Przestrzeń.

105:7.15 (1160.13) Można uważać, że wszechświat, w którym teraz żyjemy, istnieje na poziomach skończonym, transcendentalnym i absolutnym. To jest kosmiczna scena, na której rozgrywa się niekończący się spektakl funkcjonowania osobowości i przemian energii.

105:7.16 (1160.14) I wszystkie te różnorodne rzeczywistości są zjednoczone absolutnie przez kilka trójjedności, funkcjonalnieprzez Architektów Wszechświata Nadrzędnego i relatywnie przez Siedem Duchów Nadrzędnych, podnajwyższych koordynatorów boskości Boga Siedmiorakiego.

105:7.17 (1160.15) Bóg Siedmioraki reprezentuje objawienie osobowości i boskości Ojca Wszechświatowego dla istot o statusie zarówno maksymalnym jak i podmaksymalnym, ale istnieją również inne siedmiorakie związki Pierwszego Źródła i Centrum, które nie dotyczą przejawów boskiej służby duchowej Boga, który jest duchem.

105:7.18 (1160.16) W przeszłej wieczności siły Absolutów, duchy Bóstw i osobowości Bogów ożywiane były w odpowiedzi na pierwotną, osobową wolę samoistnej osobowej woli. W obecnej epoce wszechświata jesteśmy świadkami zdumiewających następstw rozległej kosmicznej panoramy podabsolutnych przejawów nieograniczonych potencjałów wszystkich tych rzeczywistości. I jest zupełnie możliwe, że ciągłe różnicowanie pierwotnej rzeczywistości Pierwszego Źródła i Centrum może postępować dalej i na zewnątrz, epoka za epoką, w odległe i niepojęte obszary absolutnej nieskończoności.

105:7.19 (1161.1) [Przedstawione przez Melchizedeka z Nebadonu].