<h1 align="center">Το Βιβλίο της Ουράντια</h1>
<hr /><p align="center">&#60;&#60;&#160;<a href="12-Εγγραφο178.md" title="Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΗ">Εγγραφο 178</a> | <a href="01-Μέρη.md" title="Τα Μέρη του Βιβλίου">Μέρη</a> | <a href="03-Περιεχόμενο.md" title="Tα Περιεχόμενα του Βιβλίου">Περιεχόμενο</a> | <a href="12-Εγγραφο180.md" title="Η ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΤΗΡΙΑ ΟΜΙΛΙΑ">Εγγραφο 180</a>&#160;&#62;&#62;</p><hr />

## Εγγραφο 179

## <a name="U179_0_0"></a>Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ

<a name="U179_0_1"></a>*179:0.1 (1936.1)* ΚΑΤΑ το απόγευμα αυτής της Πέμπτης, όταν ο Φίλιππος υπενθύμισε στον Κύριο το επερχόμενο Πάσχα και τον ρώτησε για τα σχέδια του σχετικά με τον εορτασμό, είχε κατά νου το δείπνο του Πάσχα το οποίο επρόκειτο να πραγματοποιηθεί το βράδυ της επόμενης μέρας, Παρασκευής. Ήταν το έθιμο οι προετοιμασίες για τον εορτασμό του Πάσχα να μην αρχίζουν αργότερα από το μεσημέρι της προηγούμενης μέρας. Και εφόσον οι Ιουδαίοι θεωρούσαν ότι η μέρα άρχιζε στη δύση του ήλιου, αυτό σήμαινε ότι το δείπνο του Σαββάτου του Πάσχα θα το έτρωγαν την Παρασκευή τη νύχτα, κάποια στιγμή πριν τα μεσάνυχτα.

<a name="U179_0_2"></a>*179:0.2 (1936.2)* Οι απόστολοι λοιπόν, τα είχαν εντελώς χαμένα και δεν μπορούσαν να καταλάβουν την ανακοίνωση του Κυρίου ότι θα γιόρταζαν το Πάσχα μια μέρα νωρίτερα. Σκέφτηκαν, τουλάχιστον μερικοί, πως ήξερε ότι θα συλλαμβανόταν πριν από την ώρα του δείπνου του Πάσχα την Παρασκευή το βράδυ και γι’ αυτό τους καλούσε γι’ αυτό το ιδιαίτερο γεύμα αυτή την Πέμπτη το βράδυ. Άλλοι νόμισαν ότι ήταν απλά μια ειδική περίσταση η οποία θα προηγείτο του κανονικού εορτασμού του Πάσχα.

<a name="U179_0_3"></a>*179:0.3 (1936.3)* Οι απόστολοι γνώριζαν ότι ο Ιησούς είχε εορτάσει και άλλες φορές το Πάσχα χωρίς το αρνί· γνώριζαν ότι προσωπικά δεν συμμετείχε σε καμία τελετή θυσίας του Ιουδαϊκού συστήματος. Πολλές φορές είχε γευτεί το πασχαλινό αρνί ως καλεσμένος, αλλά πάντα, όταν ήταν εκείνος ο οικοδεσπότης, δεν σερβίρονταν αρνί. Δεν θα ήταν μεγάλη έκπληξη για τους αποστόλους να δουν το αρνί να παραλείπεται ακόμα και την νύχτα του Πάσχα, και εφόσον το δείπνο αυτό γινόταν μια μέρα νωρίτερα, δεν σκέφτηκαν τίποτα για την απουσία του.

<a name="U179_0_4"></a>*179:0.4 (1936.4)* Αφού δέχθηκαν το καλωσόρισμα του πατέρα και της μητέρας του Ιωάννη Μάρκου, οι απόστολοι πήγαν αμέσως στο επάνω δωμάτιο ενώ ο Ιησούς έμεινε για λίγο να μιλήσει με την οικογένεια του Μάρκου.

<a name="U179_0_5"></a>*179:0.5 (1936.5)* Είχαν καταλάβει από πριν ότι ο Κύριος θα γιόρταζε αυτή την περίσταση μόνος με τους δώδεκα αποστόλους του· γι’ αυτό και δεν ανάθεσαν σε κανέναν υπηρέτη να τους εξυπηρετεί.

### <a name="U179_1_0"></a>1&#8228;&#160;Η ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΓΙΑ ΕΥΝΟΙΑ

<a name="U179_1_1"></a>*179:1.1 (1936.6)* Όταν οι απόστολοι οδηγήθηκαν στον πάνω όροφο από τον Ιωάννη Μάρκο, αντίκρισαν ένα ευρύχωρο και άνετο δωμάτιο, που ήταν πλήρως επιπλωμένο για το δείπνο, και παρατήρησαν ότι το ψωμί, το κρασί, το νερό, και τα χορταρικά ήταν όλα έτοιμα την μια άκρη του τραπεζιού. Εκτός από την άκρη όπου βρισκόντουσαν το ψωμί και το κρασί, αυτό το μακρύ τραπέζι περιτριγυρίζονταν από δεκατρείς επικλινείς καναπέδες, ακριβώς όπως άρμοζε σε ένα ευκατάστατο Ιουδαϊκό σπιτικό για τον εορτασμό του Πάσχα.

<a name="U179_1_2"></a>*179:1.2 (1936.7)* Μόλις οι δώδεκα εισήλθαν σε αυτό το δωμάτιο του επάνω ορόφου, παρατήρησαν, ακριβώς μπροστά από την πόρτα, τις κανάτες με το νερό, τους νιπτήρες, και πετσέτες για να πλύνουν τα σκονισμένα τους πόδια· και εφόσον δεν προβλέπονταν κανένας υπηρέτης γι’ αυτή την υπηρεσία, οι απόστολοι άρχισαν να κοιτάζονται μεταξύ τους μόλις έφυγε ο Ιωάννης Μάρκος, και ο καθένας άρχισε να σκέφτεται από μέσα του, Ποιος θα μας πλύνει τα πόδια; Και ο καθένας σκεφτόταν ότι δεν θα ήταν αυτός που θα φαινόταν να κάνει τον υπηρέτη στους άλλους.

<a name="U179_1_3"></a>*179:1.3 (1937.1)* Έτσι όπως στέκονταν εκεί, και το συζητούσαν μέσα τους, επιθεωρούσαν την διαρρύθμιση των καθισμάτων γύρω από το τραπέζι, παρατηρώντας το ψηλότερο ντιβάνι του οικοδεσπότη με ένα καναπέ στα δεξιά και έντεκα τοποθετημένους γύρω από το τραπέζι απέναντι από αυτήν την δεύτερη τιμητική θέση στα δεξιά του οικοδεσπότη.

<a name="U179_1_4"></a>*179:1.4 (1937.2)* Περίμεναν τον Κύριο από λεπτό σε λεπτό, αλλά βρίσκονταν σε δίλημμα για το αν θα έπρεπε να καθίσουν από μόνοι τους ή να περιμένουν την άφιξή του και να βασιστούν σε αυτόν να τους ορίσει τις θέσεις τους. Όσο δίσταζαν, ο Ιούδας προχώρησε στην τιμητική θέση, στα αριστερά του οικοδεσπότη, και φανέρωσε έτσι σκόπευε να καθίσει σαν τιμώμενος προσκεκλημένος. Αυτή η πράξη του Ιούδα προκάλεσε μια θερμή φιλονικία ανάμεσα στους άλλους αποστόλους. Μόλις ο Ιούδας κατέλαβε την μια θέση τιμής, ο Ιωάννης Ζεβεδαίος άρχισε να διεκδικεί την επόμενη τιμητική θέση, αυτή στα δεξιά του οικοδεσπότη. Ο Σίμων Πέτρος οργίστηκε τόσο πολύ από αυτή την κατάληψη των τιμητικών θέσεων από τον Ιούδα και τον Ιωάννη, που, μπροστά στα μάτια των υπόλοιπων θυμωμένων αποστόλων, πήγε επιδεικτικά γύρω από το τραπέζι και κάθισε στον χαμηλότερο καναπέ, στο τέλος της σειράς των καθισμάτων ακριβώς απέναντι από τον Ιωάννη Ζεβεδαίο. Αφού άλλοι είχαν καταλάβει τις ανώτερες θέσεις, ο Πέτρος σκέφτηκε να διαλέξει την χαμηλότερη, και το έκανε αυτό, όχι μόνο σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την ανάρμοστη υπερηφάνεια των αδερφών του, αλλά με την ελπίδα ότι ο Ιησούς όταν ερχόταν και τον έβλεπε στην λιγότερο τιμητική θέση, θα τον καλούσε σε μια ανώτερη, εκτοπίζοντας κάποιον που τόλμησε να πάρει από μόνος του τιμές.

<a name="U179_1_5"></a>*179:1.5 (1937.3)* Όταν οι ανώτερες και κατώτερες θέσεις κατελήφθησαν, οι υπόλοιποι από τους αποστόλους διάλεξαν θέσεις, μερικοί κοντά στον Ιούδα και μερικοί κοντά στον Πέτρο, μέχρι που τελικά κάθισαν όλοι. Κάθισαν γύρω από αυτό το ημικυκλικό τραπέζι σε αυτούς τους επικλινείς καναπέδες με την ακόλουθη σειρά: στα δεξιά του Κυρίου, ο Ιωάννης· στα αριστερά, ο Ιούδας, ο Σίμων ο Ζηλωτής, ο Ματθαίος, ο Ιάκωβος Ζεβεδαίος, ο Ανδρέας, οι δίδυμοι του Αλφαίου, ο Φίλιππος, ο Ναθαναήλ, ο Θωμάς, και ο Σίμων Πέτρος.


<a name="U179_1_6"></a>*179:1.6 (1937.4)* Μαζεύτηκαν εκεί για να γιορτάσουν, τουλάχιστον πνευματικά, ένα θεσμό που προχρονολογούσε ακόμα και τον Μωυσή και παράπεμπε στους καιρούς που οι πατέρες τους ήταν σκλάβοι στην Αίγυπτο. Αυτό το δείπνο είναι το τελευταίο τους ραντεβού με τον Ιησού, και ακόμα και σε αυτό το σοβαρό και επίσημο σκηνικό, κάτω από την αρχηγεία του Ιούδα οι απόστολοι παρασύρθηκαν και ενέδωσαν στην παλιά τους προτίμηση για τιμές, προτιμήσεις, και προσωπικές αναδείξεις.


<a name="U179_1_7"></a>*179:1.7 (1937.5)* Ήταν ακόμα απασχολημένοι φωνάζοντας αλληλοκατηγορίες όταν ο Κύριος εμφανίστηκε στην πόρτα, όπου για μια στιγμή δίστασε και ένα βλέμμα απογοήτευσης φάνηκε στα μάτια του. Χωρίς σχόλιο πήγε στην θέση του, και δεν ενόχλησε τον τρόπο που κάθονταν.

<a name="U179_1_8"></a>*179:1.8 (1937.6)* Τώρα ήταν έτοιμοι να αρχίσουν το δείπνο, εκτός από το ότι τα πόδια τους ήταν ακόμα άπλυτα, και η διάθεσή τους ήταν κάθε άλλο παρά ευχάριστη. Όταν έφτασε ο Κύριος, ακόμα εκτόξευαν αλληλοκατηγορίες, χωρίς να αναφέρουμε τίποτα για τις σκέψεις μερικών που είχαν αρκετό συναισθηματικό έλεγχο και συγκρατιόνταν από το να εκφραστούν δημόσια.

### <a name="U179_2_0"></a>2&#8228;&#160;ΑΡΧΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΔΕΙΠΝΟ

<a name="U179_2_1"></a>*179:2.1 (1937.7)* Για λίγα λεπτά από την στιγμή που ο Κύριος κάθισε στη θέση του, δεν ειπώθηκε ούτε λέξη. Ο Κύριος τους κοίταξε προσεχτικά και, ανακουφίζοντας την ένταση με ένα χαμόγελο, είπε: «Πολύ επιθυμούσα να δειπνήσω αυτό το Πάσχα μαζί σας. Ήθελα να φάω μαζί σας για ακόμα μια φορά πριν υποφέρω, και αντιλαμβανόμενος ότι έχει έρθει η ώρα μου, κανόνισα να δειπνήσω μαζί σας απόψε, γιατί από το πρωί θα είμαστε όλοι στα χέρια του Πατέρα, του οποίου το θέλημα έχω έρθει να εκτελέσω. Δεν θα ξανά-δειπνήσω μαζί σας μέχρι την στιγμή που θα καθίσετε μαζί μου στο βασίλειο που θα μου δώσει ο Πατέρας μου όταν θα έχω τελειώσει αυτό για το οποίο με έστειλε σε αυτό τον κόσμο.»

<a name="U179_2_2"></a>*179:2.2 (1938.1)* Όταν είχε αναμιχθεί το κρασί και το νερό, έφεραν το κύπελλο στον Ιησού, ο οποίος, όταν το έλαβε από το χέρι του Θαδδαίου, το κράτησε προσφέροντας ευχαριστίες. Και όταν τελείωσε τις ευχαριστίες του, είπε: «Πάρτε αυτό το κύπελλο και μοιραστείτε το και, όταν λάβετε μέρος από αυτό, να συνειδητοποιήσετε ότι δεν θα πιώ ξανά μαζί σας τον καρπό του αμπελιού αφού αυτό είναι το τελευταίο μας δείπνο. Όταν θα καθίσουμε μαζί πάλι με αυτό τον τρόπο, θα είναι στην επερχόμενη βασιλεία.»

<a name="U179_2_3"></a>*179:2.3 (1938.2)* Ο Ιησούς άρχισε να μιλά έτσι στους αποστόλους του γιατί ήξερε ότι είχε έρθει η ώρα του. Καταλάβαινε ότι είχε έρθει η στιγμή που θα επέστρεφε στον Πατέρα, και ότι το έργο του στην γη είχε σχεδόν ολοκληρωθεί. Ο Κύριος ήξερε ότι είχε αποκαλύψει την αγάπη του Πατέρα στην γη και είχε παρουσιάσει το έλεός του στην ανθρωπότητα, και ότι είχε ολοκληρώσει αυτό για το οποίο είχε έρθει στον κόσμο και ήταν έτοιμος να αναλάβει όλη την ισχύ και εξουσία στον ουρανό και την γη. Γνώριζε επίσης, ότι ο Ιούδας ο Ισκαριώτης ήταν εντελώς αποφασισμένος να τον παραδώσει εκείνη την νύχτα στα χέρια των εχθρών του. Καταλάβαινε πλήρως ότι αυτή η προδοσία ήταν έργο του Ιούδα, αλλά ευχαριστούσε επίσης και τον Εωσφόρο, τον Σατανά, και τον Καλιγγάστια τον πρίγκιπα του σκότους. Αλλά δεν φοβόνταν κανέναν από εκείνους που ήθελαν την πνευματική του ανατροπή περισσότερο από ότι φοβόταν εκείνους που ήθελαν να πετύχουν τον σωματικό του θάνατο. Ο Κύριος δεν είχε παρά μόνο μια ανησυχία, και αυτή ήταν για την ασφάλεια και την σωτηρία των εκλεκτών του οπαδών. Και έτσι, με την πλήρη γνώση ότι ο Πατέρας είχε θέσει όλα τα πράγματα στην εξουσία του, ο Κύριος τώρα ετοιμάστηκε να αναπαραστήσει την παραβολή της αδερφικής αγάπης.

### <a name="U179_3_0"></a>3&#8228;&#160;ΠΛΕΝΟΝΤΑΣ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

<a name="U179_3_1"></a>*179:3.1 (1938.3)* Αφού έπινε το πρώτο ποτήρι του Πάσχα, ήταν Ιουδαϊκό έθιμο να σηκώνεται ο οικοδεσπότης από το τραπέζι και να πλένει τα χέρια του. Αργότερα στο γεύμα και μετά από το δεύτερο ποτήρι, όλοι οι καλεσμένοι παρόμοια σηκώνονταν και έπλεναν τα χέρια τους. Εφόσον οι απόστολοι ήξεραν ότι ο Κύριος ποτέ δεν τηρούσε αυτά τα τελετουργικά του πλυσίματος των χεριών, ήταν πολύ περίεργοι να μάθουν τι σκόπευε να κάνει όταν, αφού είχαν λάβει από αυτό το πρώτο ποτήρι, εκείνος σηκώθηκε από το τραπέζι και σιωπηλά πήγε προς την πόρτα, όπου ήταν τοποθετημένες οι κανάτες, οι λεκάνες, και οι πετσέτες. Και η περιέργειά τους έγινε έκπληξη όταν είδαν τον Κύριο να βγάζει τον εξωτερικό του χιτώνα, να τυλίγεται με μια πετσέτα, και να αρχίζει να χύνει νερό σε μια από τις λεκάνες των ποδιών. Φανταστείτε την έκπληξη αυτών των δώδεκα ανδρών, που μόλις τώρα είχαν αρνηθεί να πλύνουν ο ένας τα πόδια του άλλου, και που είχαν καταπιαστεί με τόσες ανάρμοστες φιλονικίες για τις τιμητικές θέσεις στο τραπέζι, όταν τον είδαν να κατευθύνεται προς την άκρη του τραπεζιού που ήταν κενή, στην χαμηλότερη θέση της γιορτής, όπου καθόταν ο Σίμων Πέτρος, και, γονατίζοντας σαν υπηρέτης, ετοιμάστηκε να πλύνει τα πόδια του Σίμωνα. Μόλις ο Κύριος γονάτισε και οι δώδεκα σηκώθηκαν με μιας όρθιοι· ακόμα και ο προδότης Ιούδας ξέχασε για μια στιγμή την ατιμία του και σηκώθηκε με τους συντρόφους του αποστόλους σε αυτήν την έκφραση έκπληξης, σεβασμού, και βαθύτατης απορίας.

<a name="U179_3_2"></a>*179:3.2 (1938.4)* Έτσι στεκόταν και ο Σίμων Πέτρος, κοιτάζοντας κάτω προς το ανυψωμένο πρόσωπο του Κυρίου του. Ο Ιησούς δεν είπε τίποτα· δεν ήταν απαραίτητο να μιλήσει. Η στάση του έδειχνε ξεκάθαρα ότι είχε κατά νου να πλύνει τα πόδια του Σίμωνα Πέτρου. Παρά τις αδυναμίες της σάρκας του, ο Πέτρος αγαπούσε τον Κύριο. Αυτός ο Γαλιλαίος ψαράς ήταν ο πρώτος άνθρωπος που πίστεψε ολόκαρδα στην θειότητα του Ιησού *και* που έκανε πλήρη και δημόσια εξομολόγηση αυτής του της πίστης. Και ο Πέτρος πραγματικά δεν είχε ποτέ έκτοτε αμφιβάλλει για την θεία φύση του Κυρίου. Και αφού ο Πέτρος σεβόταν και τιμούσε τόσο τον Ιησού μέσα στην καρδιά του, δεν ήταν παράξενο που η ψυχή του δυσανασχετούσε με την σκέψη του Ιησού να γονατίζει μπροστά του με την στάση ενός ταπεινού υπηρέτη και να προτείνει να του πλύνει τα πόδια όπως θα έκανε ένας σκλάβος. Όταν ο Πέτρος σύντομα βρήκε τα λόγια του ώστε να απευθυνθεί στον Κύριο, εξέφρασε τα συναισθήματα και όλων των συντρόφων του αποστόλων.

<a name="U179_3_3"></a>*179:3.3 (1939.1)* Μετά από μερικές στιγμές αυτής της μεγάλης αμηχανίας, ο Πέτρος είπε, «Κύριε, στα αλήθεια εννοείς να μου πλύνεις τα πόδια;» Και τότε κοιτάζοντας επάνω το πρόσωπο του Πέτρου, είπε ο Ιησούς: «Μπορεί να μην καταλαβαίνετε εντελώς τι σκοπεύω να κάνω, αλλά από εδώ και πέρα θα γνωρίζετε την σημασία όλων αυτών των πραγμάτων». Τότε ο Σίμων Πέτρος, παίρνοντας μια βαθιά αναπνοή, είπε, «Κύριε, ποτέ δεν θα πλύνεις τα πόδια μου!» Και ο καθένας από τους αποστόλους έγνεψε σε έγκριση της σθεναρής δήλωσης του Πέτρου της άρνησης να επιτρέψει στον Ιησού να ταπεινωθεί μπροστά τους.

<a name="U179_3_4"></a>*179:3.4 (1939.2)* Η δραματική έκκληση αυτής της ασυνήθιστης σκηνής στην αρχή άγγιξε και την καρδιά του Ιούδα του Ισκαριώτη· αλλά όταν ο ματαιόδοξος νους του έκρινε το θέαμα, κατέληξε ότι αυτή η χειρονομία ήταν άλλο ένα επεισόδιο που αποδείκνυε ότι ο Ιησούς δεν είχε τα προσόντα να είναι ο απελευθερωτής του Ισραήλ, και ότι αυτός δεν έκανε λάθος που αποφάσισε να εγκαταλείψει τον σκοπό του Κυρίου.

<a name="U179_3_5"></a>*179:3.5 (1939.3)* Και έτσι όπως στέκονταν όλοι κατάπληκτοι και άφωνοι, ο Ιησούς είπε: «Πέτρο, σας δηλώνω ότι αν δεν πλύνω τα πόδια σας, δεν θα συμμετέχετε μαζί μου σε αυτό που είμαι έτοιμος να επιτελέσω.» Όταν ο Πέτρος άκουσε αυτή την δήλωση, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ο Ιησούς συνέχιζε να είναι γονατισμένος στα πόδια του, πήρε μια από τις αποφάσεις τυφλής συμμόρφωσης στην επιθυμία κάποιου που σεβόταν και αγαπούσε. Μόλις άρχισε να περνά από το μυαλό του Πέτρου ότι σε αυτή την εκδήλωση υπηρεσίας του Κυρίου υπήρχε κάποια σημασία που καθόριζε την μελλοντική σχέση κάποιου με το έργο του Κυρίου, τότε όχι μόνο συμφιλιώθηκε με την σκέψη να αφήσει τον Ιησού να του πλύνει τα πόδια, αλλά, με τον χαρακτηριστικό και παρορμητικό τρόπο του, είπε: «Τότε, Κύριε, να πλύνεις όχι μόνο τα πόδια μου αλλά και τα χέρια μου και το κεφάλι μου.»

<a name="U179_3_6"></a>*179:3.6 (1939.4)* Μόλις ο Κύριος ετοιμάστηκε να πλύνει τα πόδια του Πέτρου, είπε: «Αυτός που είναι ήδη καθαρός μόνο χρειάζεται μόνο να πλύνει τα πόδια του. Εσείς που καθόσαστε μαζί μου απόψε είστε καθαροί – αλλά όχι όλοι. Αλλά η σκόνη των ποδιών σας πρέπει να πλυθεί πριν καθίσετε να συμφάγουμε. Και εξάλλου, κάνω αυτή την υπηρεσία σαν μια παραβολή για να σας δείξω την σημασία μιας νέας εντολής που σύντομα θα σας δώσω.»

<a name="U179_3_7"></a>*179:3.7 (1939.5)* Με παρόμοιο τρόπο ο Κύριος πήγε γύρω από το τραπέζι, σιωπηλά, και έπλυνε τα πόδια και των δώδεκα αποστόλων, ακόμα και του Ιούδα. Όταν ο Ιησούς τελείωσε το πλύσιμο των ποδιών των δώδεκα, ξαναφόρεσε τον μανδύα του, και γύρισε στην θέση του ως οικοδεσπότης, και αφού κοίταξε τους παραξενεμένους αποστόλους του, είπε:


<a name="U179_3_8"></a>*179:3.8 (1939.6)* «Καταλαβαίνετε πραγματικά τι έκανα σε σας; Με αποκαλείτε Κύριο, και καλά κάνετε, γιατί είμαι. Αν, λοιπόν, ο Κύριός σας σας έπλυνε τα πόδια, γιατί εσείς ήσασταν τόσο απρόθυμοι να πλύνετε ο ένας τα πόδια του άλλου; Τι μάθημα θα πρέπει να μάθετε από αυτή την παραβολή στην οποία ο Κύριος με τόση προθυμία κάνει αυτή την υπηρεσία την οποία τα αδέρφια του ήταν απρόθυμοι να κάνουν ο ένας στον άλλο; Αληθώς, αληθώς, σας λέγω: Ένας υπηρέτης δεν είναι σπουδαιότερος από τον κύριό του· ούτε κάποιος απεσταλμένος είναι σπουδαιότερος από αυτόν που τον στέλνει. Έχετε δει την ζωή υπηρεσίας μου στην ζωή μου ανάμεσά σας, και ευλογημένοι είστε εσείς που θα έχετε το ευγενικό θάρρος να υπηρετείτε έτσι. Αλλά γιατί αργείτε τόσο να μάθετε ότι το μυστικό της μεγαλοσύνης στην πνευματική βασιλεία δεν είναι σαν τις μεθόδους ισχύος στον υλικό κόσμο;

<a name="U179_3_9"></a>*179:3.9 (1940.1)* «Όταν ήρθα σε αυτή την αίθουσα απόψε, δεν σας έφτανε μόνο που αρνηθήκατε να πλύνετε ο ένας τα πόδια του άλλου, αλλά μαλώνατε κιόλας για το ποιος θα έχει τις τιμητικές θέσεις στο τραπέζι μου. Τέτοιες τιμές ψάχνουν οι Φαρισαίοι και τα παιδιά αυτού του κόσμου, αλλά δεν γίνεται έτσι με τους πρέσβεις της ουράνιας βασιλείας. Δεν ξέρετε ότι δεν μπορεί να υπάρξει θέση εύνοιας στο τραπέζι μου; Δεν καταλαβαίνετε ότι αγαπώ τον καθένα σας όσο και τους άλλους; Δεν ξέρετε ότι η πλησιέστερη θέση σε μένα, έτσι όπως βλέπουν οι άνθρωποι τέτοιες τιμές, δεν μπορεί να σημαίνει τίποτα όσον αφορά την θέση σας στην βασιλεία των ουρανών; Γνωρίζετε ότι οι βασιλείς των αλλοθρήσκων έχουν πλήρη δικαιοδοσία πάνω στους υποτελείς τους, ενώ εκείνοι που ασκούν αυτή την εξουσία μερικές φορές αποκαλούνται ευεργέτες. Αλλά δεν θα συμβαίνει το ίδιο στην βασιλεία των ουρανών. Αυτός που θέλει να γίνει σπουδαίος, ας γίνει σαν τον πιο νέο· ενώ αυτός που θέλει να γίνει αρχηγός, ας γίνει σαν αυτόν που σερβίρει. Ποιος είναι σπουδαιότερος, αυτός που κάθεται για φαγητό, ή αυτός που σερβίρει; Δεν συνηθίζεται να θεωρείται σπουδαιότερος αυτός που κάθεται στο τραπέζι; Αλλά εσείς θα δείτε ότι είμαι ανάμεσά σας σαν αυτός που σερβίρει. Αν είσαστε πρόθυμοι να γίνετε μαζί μου υπηρέτες στο θέλημα του Πατέρα, στην βασιλεία που έρχεται θα καθίσετε μαζί μου με δύναμη, πράττοντας ακόμα το θέλημα του Πατρός στην μελλοντική δόξα.»

<a name="U179_3_10"></a>*179:3.10 (1940.2)* Όταν ο Ιησούς τέλειωσε τα λόγια του, οι Αλφαίοι δίδυμοι έφεραν το ψωμί και το κρασί, μαζί με τα πικρά χορταρικά και την πάστα των αποξηραμένων φρούτων, για το επόμενο πιάτο του Μυστικού Δείπνου.

### <a name="U179_4_0"></a>4&#8228;&#160;ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΛΟΓΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΡΟΔΟΤΗ

<a name="U179_4_1"></a>*179:4.1 (1940.3)* Για μερικά λεπτά οι απόστολοι έτρωγαν σιωπηλά, αλλά κάτω από την επίδραση της χαρούμενης διάθεσης του Κυρίου σύντομα άρχισαν να κουβεντιάζουν, και πριν περάσει πολλή ώρα το γεύμα συνεχιζόταν σαν να μην είχε συμβεί τίποτα ασυνήθιστο που να επηρεάσει την καλή διάθεση και την αρμονία αυτής της ασυνήθιστης περίστασης. Αφού πέρασε λίγη ώρα, περίπου στην μέση του δεύτερου πιάτου του γεύματος, ο Ιησούς, κοιτάζοντάς τους, είπε: «Σας έχω πει πόσο επιθυμούσα να δειπνήσω μαζί σας, και γνωρίζοντας πως οι κακές δυνάμεις του σκότους έχουν συνωμοτήσει να προκαλέσουν τον θάνατο του Υιού του Ανθρώπου, αποφάσισα να δειπνήσω μαζί σας σε αυτή την μυστική αίθουσα μια μέρα πριν το Πάσχα εφόσον δεν θα είμαι πια μαζί σας αύριο την νύχτα. Σας έχω πει πολλές φορές ότι πρέπει να επιστρέψω στον Πατέρα. Τώρα έχει έρθει η ώρα μου, αλλά δεν ήταν ανάγκη να με προδώσει ένας από εσάς στα χέρια των εχθρών μου.»

<a name="U179_4_2"></a>*179:4.2 (1940.4)* Όταν το άκουσαν αυτό οι δώδεκα, και αφού ήδη είχαν χάσει πολύ από τον εγωισμό τους και την αυτοπεποίθηση τους εξαιτίας της παραβολής του πλυσίματος των ποδιών και της επόμενης διάλεξης του Κυρίου, άρχισαν να κοιτούν ο ένας τον άλλο ενώ ρωτούσαν συγχυσμένοι, «Εγώ είμαι;» Και όταν ρώτησαν όλοι το ίδιο, ο Ιησούς είπε: «Ενώ ήταν απαραίτητο να πάω στον Πατέρα, δεν χρειαζόταν ένας να γίνει προδότης για να εκπληρωθεί το θέλημα του Πατέρα. Αυτό προέρχεται από την καρποφορία του καλυμμένου κακού στην καρδιά κάποιου που δεν κατάφερε να αγαπήσει την αλήθεια με όλη του την ψυχή. Πόσο παραπλανητική είναι η νοητική υπερηφάνεια που προηγείται της πνευματικής πτώσης! Φίλος μου για πολλά χρόνια, που ακόμα και τώρα τρώει από το ψωμί μου, θα θελήσει να με προδώσει με τόση προθυμία, όπως τώρα βουτά το χέρι του στο πιάτο μαζί μου.»

<a name="U179_4_3"></a>*179:4.3 (1940.5)* Και όταν ο Ιησούς τα είπε αυτά, όλοι άρχισαν να ρωτούν πάλι, «Εγώ είμαι;» Και μόλις ο Ιούδας, που καθόταν στα αριστερά του Κυρίου, ρώτησε πάλι, «Εγώ είμαι;» Ο Ιησούς, βουτώντας το ψωμί στο πιάτο με τα χορταρικά, το έδωσε στον Ιούδα, λέγοντας, «Συ είπας.» Αλλά οι άλλοι δεν άκουσαν τον Ιησού να μιλά στον Ιούδα. Ο Ιωάννης που καθόταν στα δεξιά του Ιησού, έσκυψε και ρώτησε τον Κύριο: «Ποιος είναι; πρέπει να ξέρουμε ποιος είναι αυτός που φάνηκε ανάξιος εμπιστοσύνης.» Ο Ιησούς απάντησε: «Σας το έχω πει ήδη, ακόμα και σε αυτόν που έδωσα το μουσκεμένο ψωμί.» Αλλά ήταν τόσο φυσικό να δίνει ο οικοδεσπότης το μουσκεμένο ψωμί σε αυτόν που καθόταν δίπλα του στα αριστερά ώστε κανένας τους δεν το παρατήρησε, παρόλο που ο Κύριος είχε μιλήσει τόσο ξεκάθαρα. Αλλά ο Ιούδας αντιλήφθηκε πολύ ξεκάθαρα και οδυνηρά τα λόγια του Κυρίου που ήταν συνδεδεμένα με την πράξη του, που φοβόταν μήπως οι αδερφοί του κατάλαβαν ότι αυτός ήταν ο προδότης.

<a name="U179_4_4"></a>*179:4.4 (1941.1)* Ο Πέτρος ήταν σε μεγάλη έξαψη με αυτά που είχαν λεχθεί, και γέρνοντας μπροστά πάνω στο τραπέζι, είπε στον Ιωάννη, «Ρώτησέ τον ποιος είναι, ή αν σου έχει πει, πες μου ποιος είναι ο προδότης.»

<a name="U179_4_5"></a>*179:4.5 (1941.2)* Ο Ιησούς έδωσε τέλος στους ψιθύρους τους λέγοντας: «Λυπάμαι που το κακό αυτό θα γίνει και έλπιζα ακόμα και μέχρι αυτή την στιγμή ότι η δύναμη της αλήθειας θα μπορούσε να θριαμβεύσει πάνω στην παραπλάνηση του κακού, αλλά τέτοιες νίκες δεν κερδίζονται χωρίς την πίστη της ειλικρινούς αγάπης της αλήθειας. Δεν θα σας έλεγα αυτά τα πράγματα σε αυτό, το τελευταίο μας δείπνο, αλλά επιθυμώ να σας προειδοποιήσω γι’ αυτές τις λύπες και να σας προετοιμάσω γι’ αυτά που έρχονται. Σας τα είπα όλα αυτά γιατί επιθυμώ να θυμάστε, όταν θα έχω φύγει, ότι γνώριζα για όλες αυτές τις δολοπλοκίες, και ότι σας είχα προειδοποιήσει για την προδοσία μου. Και τα κάνω όλα αυτά μόνο για να σας δώσω δύναμη μπροστά στους πειρασμούς και τις δοκιμασίες που πρόκειται να αντιμετωπίσετε.»

<a name="U179_4_6"></a>*179:4.6 (1941.3)* Όταν ο Ιησούς είπε αυτά τα λόγια, σκύβοντας προς τον Ιούδα, είπε: «Αυτό που αποφάσισες να κάνεις, κάνε το γρήγορα.» Και όταν ο Ιούδας άκουσε αυτά τα λόγια, σηκώθηκε από το τραπέζι και έφυγε βιαστικά από το δωμάτιο, βγαίνοντας έξω στην νύχτα για να εκπληρώσει αυτό που είχε αποφασίσει. Όταν οι άλλοι απόστολοι είδαν τον Ιούδα και φεύγει βιαστικά αφού του μίλησε ο Ιησούς, νόμισαν ότι πήγε για να φροντίσει για κάτι σχετικά με το δείπνο ή να κάνει κάποιο θέλημα για τον Κύριο αφού υπέθεταν ότι ήταν ακόμα υπεύθυνος για τα οικονομικά.


<a name="U179_4_7"></a>*179:4.7 (1941.4)* Ο Ιησούς τώρα ήξερε ότι δεν μπορούσε να γίνει τίποτα για να εμποδίσει τον Ιούδα να γίνει προδότης. Άρχισε με δώδεκα – τώρα είχε έντεκα. Διάλεξε έξι από αυτούς τους αποστόλους, και παρόλο που ο Ιούδας ήταν ανάμεσα σε αυτούς που όρισαν οι πρωτόκλητοι απόστολοι, ο Κύριος τον δέχτηκε και, μέχρι εκείνη την στιγμή, έκανε ότι ήταν δυνατόν για να τον εξαγνίσει και να τον σώσει, ακριβώς όπως είχε μοχθήσει για την γαλήνη και την σωτηρία και των άλλων.

<a name="U179_4_8"></a>*179:4.8 (1941.5)* Αυτό το δείπνο, με τα τρυφερά και συγκινητικά του επεισόδια, ήταν η τελευταία έκκληση του Ιησού προς τον λιποτάκτη Ιούδα, αλλά ήταν μάταιο. Η προειδοποίηση, ακόμα και όταν γίνεται με τον πιο ευγενικό τρόπο και το πιο καλοπροαίρετο πνεύμα, σαν κανόνα, μόνο τονίζει το μίσος και πυροδοτεί την κακή απόφαση να εκπληρωθούν τα ιδιοτελή έργα κάποιου, όταν η αγάπη είναι πραγματικά νεκρή.

### <a name="U179_5_0"></a>5&#8228;&#160;ΚΑΘΙΕΡΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΔΕΙΠΝΟ ΤΗΣ ΑΝΑΜΝΗΣΗΣ

<a name="U179_5_1"></a>*179:5.1 (1941.6)* Όταν έφεραν στον Ιησού το τρίτο κύπελλο κρασιού, το «κύπελλο της ευλογίας,» σηκώθηκε από τον καναπέ και, παίρνοντας το κύπελλο στα χέρια του, το ευλόγησε, λέγοντας: «Λάβετε αυτό το ποτήρι, όλοι σας, και πιείτε από αυτό. Αυτό θα είναι το ποτήρι εις μνήμη μου. Αυτό είναι το κύπελλο της ευλογίας μιας νέας απονομής χάριτος και αλήθειας. Αυτό θα είναι για σας το έμβλημα της απονομής και της υπηρεσίας του θείου Πνεύματος της Αληθείας. Και δεν θα ξαναπιώ αυτό το ποτήρι μαζί σας μέχρι να το πιούμε μαζί σε νέα μορφή στην αιώνια βασιλεία του Πατρός.»

<a name="U179_5_2"></a>*179:5.2 (1942.1)* Οι απόστολοι αισθάνθηκαν ότι κάτι ασυνήθιστο τους διαπερνούσε όσο έπιναν από αυτό το ποτήρι της ευλογίας με βαθύ σεβασμό και απόλυτη σιγή. Το παλαιό Πάσχα μνημόνευε την απαλλαγή των πατέρων τους από την φυλετική δουλεία ενός ολόκληρου κράτους και την κατοχύρωση της ατομικής τους ελευθερίας· τώρα ο Κύριος θέσπιζε ένα νέο δείπνο ανάμνησης σαν σύμβολο μιας νέας διανομής όπου το υποδουλωμένο άτομο αναδύεται από την σκλαβιά της τυπολατρίας και της ιδιοτέλειας στην πνευματική χαρά της αδερφοσύνης και της συντροφικότητας των απελευθερωμένων υιών της πίστης του ζώντος Θεού.

<a name="U179_5_3"></a>*179:5.3 (1942.2)* Όταν είχαν τελειώσει αυτό το νέο αναμνηστικό ποτήρι, ο Κύριος πήρε τον άρτο και, αφού προσέφερε ευχαριστίες, το έκοψε σε κομμάτια και, δίνοντάς τους της οδηγία να το μοιραστούν μεταξύ τους, είπε: «Λάβετε αυτόν τον αναμνηστικό άρτο και φάγετε αυτόν. Σας έχω πει ότι είμαι ο άρτος της ζωής. Και αυτός ο άρτος της ζωής είναι η ενωμένη ζωή του Πατρός και του Υιού σε μία δωρεά. Ο λόγος του Πατρός, όπως αποκαλύφθηκε στον Υιό, είναι πραγματικά ο άρτος της ζωής.» Όταν είχαν λάβει από αυτόν τον άρτο της ανάμνησης, το σύμβολο του ζώντος λόγου της αληθείας που ενσαρκώθηκε με την μορφή θνητής σάρκας, όλοι κάθισαν.


<a name="U179_5_4"></a>*179:5.4 (1942.3)* Καθιερώνοντας αυτό το αναμνηστικό δείπνο, ο Κύριος, όπως ήταν πάντα η συνήθειά του, προσέφυγε σε παραβολές και σύμβολα. Χρησιμοποίησε σύμβολα επειδή ήθελε να διδάξει κάποιες σπουδαίες πνευματικές αλήθειες με τέτοιο τρόπο που να δυσκολέψει τους διαδόχους του να προσαρτήσουν ακριβείς ερμηνείες και απόλυτες σημασίες στα λόγια του. Με αυτό τον τρόπο προσπάθησε να εμποδίσει τις επόμενες γενιές να κρυσταλλώσουν την διδασκαλία του και να δεσμεύσουν τις πνευματικές έννοιές της με νεκρές σειρές παραδόσεων και δογματισμών. Με την καθιέρωση της μόνης ιερής τελετής σε όλη του την ιερή αποστολή, ο Ιησούς προσπάθησε πολύ να *υπαινιχθεί* τις σημασίες του παρά να δεσμευτεί σε *ακριβείς ερμηνείες*. Δεν ήθελε να καταστρέψει την ατομική αντίληψη της θείας «κοινωνίας» εδραιώνοντας μια ακριβή μορφή· ούτε επιθυμούσε να περιορίσει την πνευματική φαντασία των πιστών δένοντάς τη με τυπολατρικές συνήθειες. Προσπάθησε όμως να δώσει στην αναγεννημένη ψυχή του ανθρώπου ελευθερία να πετάξει με χαρμόσυνα φτερά σε μια νέα και ζώσα πνευματική ελευθερία.

<a name="U179_5_5"></a>*179:5.5 (1942.4)* Παρά την προσπάθεια του Κυρίου να καθιερώσει αυτό το νέο μυστήριο εις ανάμνησιν, οι διάδοχοί του στους επόμενους αιώνες φρόντισαν αυτή η εκφρασμένη επιθυμία του Κυρίου να καταπνιγεί αποτελεσματικά, καθότι ο απλός του πνευματικός συμβολισμός εκείνης της τελευταίας νύχτας στην σάρκα μετατράπηκε σε τυπικές ερμηνείες και υποβλήθηκε στην σχεδόν μαθηματική ακρίβεια μιας καθορισμένης φόρμουλας. Από όλες τις διδασκαλίες του Ιησού καμία δεν κατέστη περισσότερο τυποποιημένη σε παράδοση.

<a name="U179_5_6"></a>*179:5.6 (1942.5)* Αυτό το αναμνηστικό δείπνο, όταν γίνεται από εκείνους που πιστεύουν στον Υιό και γνωρίζουν τον Θεό, δεν χρειάζεται να συσχετίζει με τον συμβολισμό του καμία από τις παιδαριώδεις ανθρώπινες παρερμηνείες σχετικά με την σημασία της θείας παρουσίας, γιατί σε όλες αυτές τις περιπτώσεις ο Κύριος είναι *πραγματικά παρών.* Το δείπνο της ανάμνησης είναι το συμβολικό ραντεβού του πιστού με τον Μιχαήλ. Όταν γίνεις λοιπόν πνευματικά συνειδητοποιημένος, ο Υιός είναι πραγματικά παρών, και το πνεύμα του αδελφοποιείται με το ενοικούν θραύσμα του Πατρός του.


<a name="U179_5_7"></a>*179:5.7 (1942.6)* Αφού διαλογίστηκαν για λίγα λεπτά, ο Ιησούς συνέχισε να μιλά: «Όταν κάνετε αυτά τα πράγματα, να θυμάστε την ζωή που έζησε στην γη ανάμεσά σας και να χαίρεστε που θα συνεχίσω να ζω στην γη μαζί σας και να υπηρετώ μέσα από εσάς. Σαν άτομα να μην ανταγωνίζεστε μεταξύ σας για το ποιος είναι σπουδαιότερος, να είστε σαν αδέρφια. Και όταν η βασιλεία μεγαλώσει και περιλάβει μεγάλες ομάδες πιστών, έτσι και τότε να αποφεύγετε να αγωνίζεστε για μεγαλεία ή να επιδιώκετε τιμές σε εύνοιες μέσα σε αυτές τις ομάδες.»

<a name="U179_5_8"></a>*179:5.8 (1943.1)* Και αυτό το βαρυσήμαντο γεγονός έλαβε χώρα στην αίθουσα του πάνω ορόφου στο σπίτι ενός φίλου. Δεν υπήρχε τίποτα ιερό ή τελετουργικό ούτε στο δείπνο ούτε στο κτίριο. Το αναμνηστικό δείπνο καθιερώθηκε χωρίς εκκλησιαστική επικύρωση.

<a name="U179_5_9"></a>*179:5.9 (1943.2)* Όταν ο Ιησούς καθιέρωσε κατ’ αυτόν τον τρόπο το αναμνηστικό δείπνο, είπε στους αποστόλους του: «Και όποτε το κάνετε αυτό να το κάνετε στην μνήμη μου. Και όταν με θυμάστε, πρώτα να ρίχνετε μια ματιά στην ζωή μου στην σάρκα, να θυμόσαστε ότι ήμουν ένας από εσάς, και έπειτα, με την πίστη σας, να διακρίνετε ότι όλοι κάποια στιγμή θα δειπνήσετε μαζί μου στην αιώνια βασιλεία του Πατρός. Αυτό είναι το νέο Πάσχα που σας αφήνω, ακόμα την ανάμνηση της απονεμημένης ζωής μου, τον λόγο της αιώνιας αλήθειας· και της αγάπης μου για σας, την διάχυση του Πνεύματος της Αληθείας σε όλη την σάρκα.»

<a name="U179_5_10"></a>*179:5.10 (1943.3)* Και έληξαν αυτή την εορτή του παλαιού αλλά αναίμακτου Πάσχα εγκαινιάζοντας αυτό το νέο δείπνο ανάμνησης, τραγουδώντας, όλοι μαζί, τον εκατοστό δέκατο όγδοο Ψαλμό.

