<h1 align="center">Το Βιβλίο της Ουράντια</h1>
<hr /><p align="center">&#60;&#60;&#160;<a href="10-Εγγραφο078.md" title="Η ΙΩΔΗΣ ΦΥΛΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΑΔΑΜ">Εγγραφο 78</a> | <a href="01-Μέρη.md" title="Τα Μέρη του Βιβλίου">Μέρη</a> | <a href="03-Περιεχόμενο.md" title="Tα Περιεχόμενα του Βιβλίου">Περιεχόμενο</a> | <a href="10-Εγγραφο080.md" title="Η ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΩΝ ΑΝΔΙΤΩΝ ΣΤΗΝ ΔΥΣΗ">Εγγραφο 80</a>&#160;&#62;&#62;</p><hr />

## Εγγραφο 79

## <a name="U79_0_0"></a>Η ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΩΝ ΑΝΔΙΤΩΝ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ

<a name="U79_0_1"></a>*79:0.1 (878.1)* Η Ασία είναι η πατρίδα της ανθρώπινης φυλής. Ήταν σε μια νότια χερσόνησο αυτής της ηπείρου που γεννήθηκαν ο Άνδον και η Φόντα. Στα υψίπεδα του σημερινού Αφγανιστάν, ο απόγονός τους ο Βάδοναν ίδρυσε ένα πρωτόγονο κέντρο πολιτισμού το οποίο διατηρήθηκε για περισσότερα από μισό εκατομμύρια χρόνια. Εδώ, σ’ αυτή την ανατολική εστία της ανθρώπινης φυλής, οι λαοί Σάνγικ διαφοροποιήθηκαν από το Ανδονικό γένος και η Ασία έγινε η πρώτη τους πατρίδα, ο πρώτος τόπος όπου κυνήγησαν, το πρώτο πεδίο των μαχών τους. Η νοτιοδυτική Ασία έγινε μάρτυρας των διαδοχικών πολιτισμών των Δαλαματιανών, των Νοδιτών, των Αδαμιτών και των Ανδιτών και από τις περιοχές αυτές οι δυναμικές του σύγχρονου πολιτισμού διεσπάρησαν στον κόσμο.

### <a name="U79_1_0"></a>1&#8228;&#160;ΟΙ ΑΝΔΙΤΕΣ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΕΣΤΑΝ

<a name="U79_1_1"></a>*79:1.1 (878.2)* Για περισσότερες από είκοσι πέντε χιλιάδες χρόνια, ως το 2000, σχεδόν, π.Χ., στην καρδιά της Ευρασίας δέσποζαν, αν και φθίνοντες, οι Ανδίτες. Στις πεδιάδες του Τουρκεστάν οι Ανδίτες εστράφησαν δυτικά, γύρω από τις εσωτερικές λίμνες προς την Ευρώπη, ενώ από τα υψίπεδα της περιοχής αυτής διείσδυσαν στα ανατολικά. Το ανατολικό Τουρκεστάν (το Σινκιάνγκ) και, σε μικρότερο βαθμό, το Θιβέτ υπήρξαν οι αρχαίες πύλες δια των οποίων οι πληθυσμοί αυτοί της Μεσοποταμίας διείσδυσαν στα βουνά, προς τις βόρειες γαίες των κίτρινων ανθρώπων. Η διείσδυση των Ανδιτών της Ινδίας προχώρησε από τα υψίπεδα του Τουρκεστάν στο Παντζάμπ και από τα βοσκοτόπια του Ιράν στο Βελουχιστάν. Οι πρώιμες αυτές μεταναστεύσεις δεν ήσαν, με καμία έννοια, κατακτήσεις. Απετέλεσαν, μάλλον, τη συνεχή περιπλάνηση των φυλών των Ανδιτών στη δυτική Ινδία και την Κίνα.


<a name="U79_1_2"></a>*79:1.2 (878.3)* Για σχεδόν δέκα πέντε χιλιάδες χρόνια τα κέντρα του μικτού πολιτισμού των Ανδιτών διατηρήθηκαν στο λεκανοπέδιο του ποταμού Ταρίμ στο Σινκιάνγκ και στα νότια των ορεινών περιοχών του Θιβέτ, όπου οι Ανδίτες και οι Ανδονίτες συγχωνεύθηκαν σε μεγάλο βαθμό. Η κοιλάδα του Ταρίμ ήταν το ανατολικότερο φυλάκιο του πραγματικού πολιτισμού των Ανδιτών. Εδώ έφτιαξαν τις αποικίες τους και δημιούργησαν εμπορικές σχέσεις με τους προοδευτικούς Κινέζους στην ανατολή και με τους Ανδονίτες στο βορρά. Εκείνη την εποχή η περιοχή του Ταρίμ ήταν μια γόνιμη γη. Οι βροχοπτώσεις ήσαν άφθονες. Προς τα ανατολικά η Γκόμπι ήταν ένα ανοικτό λιβάδι, όπου οι βοσκοί σταδιακά στρέφονταν στη γεωργία. Ο πολιτισμός αυτός χάθηκε όταν οι βροχές μετακινήθηκαν νοτιοανατολικά, αλλά στον καιρό του ανταγωνιζόταν την ίδια τη Μεσοποταμία.


<a name="U79_1_3"></a>*79:1.3 (878.4)* Ως το 8000 π.Χ. η αργά αυξανόμενη ξηρασία των ορεινών περιοχών της κεντρικής Ασίας άρχισε να οδηγεί τους Ανδίτες στις κοίτες των ποταμών και τις ακτές της θάλασσας. Αυτή η αυξανόμενη ξηρασία δεν τους έσπρωξε μόνο προς τις κοιλάδες του Νείλου, του Ευφράτη, του Ινδού και του Κίτρινου ποταμού, αλλά δημιούργησε μια καινούργια εξέλιξη στον πολιτισμό των Ανδιτών. Μία νέα τάξη ανθρώπων, οι έμποροι, άρχισε να εμφανίζεται σε μεγάλους αριθμούς.

<a name="U79_1_4"></a>*79:1.4 (879.1)* Όταν οι κλιματολογικές συνθήκες έκαναν το κυνήγι μη προσοδοφόρο για τους μεταναστεύοντες Ανδίτες, αυτοί δεν ακολούθησαν την εξελικτική πορεία των παλαιότερων φυλών μεταβαλλόμενοι σε βοσκούς. Το εμπόριο και η αστική ζωή έκαναν την εμφάνισή τους. Από την Αίγυπτο μέσω της Μεσοποταμίας και του Τουρκεστάν ως τους ποταμούς της Κίνας και της Ινδίας, οι περισσότερο πολιτισμένες φυλές άρχισαν να συγκεντρώνονται σε πόλεις αφιερωμένες στις κατασκευές και τις συναλλαγές. Η Αδώνια έγινε η εμπορική μητρόπολη της κεντρικής Ασίας, όντας κτισμένη κοντά στη σημερινή πόλη του Ασκαμπάτ. Το εμπόριο των λίθων, των μετάλλων, του ξύλου και των κεραμικών επιταχύνθηκε στην ξηρά αλλά και στη θάλασσα.

<a name="U79_1_5"></a>*79:1.5 (879.2)* Η διαρκώς αυξανόμενη, όμως, ξηρασία οδήγησε, σταδιακά, στη μεγάλη έξοδο των Ανδιτών από τις περιοχές νότια και ανατολικά της Κασπίας Θάλασσας. Η παλίρροια της μετανάστευσης άρχισε να αλλάζει πορεία από τα βόρεια προς τα νότια και οι Βαβυλώνιοι ιππείς άρχισαν να μπαίνουν στη Μεσοποταμία.

<a name="U79_1_6"></a>*79:1.6 (879.3)* Η αυξανόμενη ξηρασία στην κεντρική Ασία επέδρασε περαιτέρω στο να μειωθεί ο πληθυσμός και στο να γίνουν αυτοί οι λαοί λιγότερο φιλοπόλεμοι. Και όταν οι φθίνουσες βροχοπτώσεις στο βορρά ανάγκασαν τους νομάδες Ανδονίτες να πάνε προς το νότο, έγινε μια τρομακτική έξοδος των Ανδιτών από το Τουρκεστάν. Αυτή είναι η τελευταία μετακίνηση των αποκαλούμενων Άριων στην Ανατολή και την Ινδία. Κορύφωσε τη μακρόχρονη αυτή διασπορά των μικτών απογόνων του Αδάμ κατά την οποία κάθε Ασιατικός λαός, αλλά και το μεγαλύτερο μέρος των λαών των νησιών του Ειρηνικού βελτιώθηκαν, ως ένα βαθμό, από τις ανώτερες αυτές φυλές.

<a name="U79_1_7"></a>*79:1.7 (879.4)* Έτσι, ενώ διασπείρονταν στο Ανατολικό Ημισφαίριο, οι Ανδίτες εξορίσθηκαν από τις πατρίδες τους στη Μεσοποταμία και το Τουρκεστάν, αφού ήταν αυτή η εκτεταμένη προς νότο μετακίνηση των Ανδονιτών που διέλυσε τους Ανδίτες στην κεντρική Ασία, ως το σημείο, σχεδόν, της εξαφάνισης.

<a name="U79_1_8"></a>*79:1.8 (879.5)* Ωστόσο, ακόμα και κατά τον εικοστό, μετά Χριστόν, αιώνα, υπάρχουν ίχνη του αίματος των Ανδιτών μεταξύ των λαών του Τουράν και του Θιβέτ, όπως αυτό επιβεβαιώνεται από τους τύπους αίματος που κατά διαστήματα βρίσκονται σ’ αυτές τις περιοχές. Τα παλιά Κινεζικά χρονικά αναφέρουν την παρουσία κοκκινόμαλλων νομάδων στα βόρεια των φιλήσυχων αποικιών του Κίτρινου Ποταμού, ενώ επιπλέον υπάρχουν εικονογραφήσεις οι οποίες πιστά καταγράφουν την παρουσία τόσο των ξανθών Ανδιτών, όσο και των μελαχρινών Μογγολικών τύπων στη λεκάνη του Ταρίμ εκείνης της εποχής.

<a name="U79_1_9"></a>*79:1.9 (879.6)* Η τελευταία μεγάλη εκδήλωση της χαμένης στρατιωτικής ιδιοφυΐας των Ανδιτών της κεντρικής Ασίας έγινε το 1200 μ.Χ., όταν οι Μογγόλοι, υπό τον Τσίνγκις Χαν άρχισαν την κατάκτηση του μεγαλύτερου τμήματος της Ασιατικής ηπείρου. Και, όπως οι Ανδίτες του παλιού καιρού, οι πολεμιστές αυτοί κήρυξαν την ύπαρξη «ενός Θεού εν ουρανοίς». Η πρώιμη διάσπαση της αυτοκρατορίας τους καθυστέρησε για πάρα πολύ καιρό την πολιτισμική επαφή μεταξύ της Δύσης και της Ανατολής και εμπόδισε σε μεγάλο βαθμό την ανάπτυξη της μονοθεϊστικής αντίληψης στην Ασία.

### <a name="U79_2_0"></a>2&#8228;&#160;Η ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΤΗΣ ΙΝΔΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΝΔΙΤΕΣ

<a name="U79_2_1"></a>*79:2.1 (879.7)* Η Ινδία είναι η μοναδική περιοχή όπου όλες οι φυλές της Ουράντια συγχωνεύθηκαν, με την εισβολή των Ανδιτών να προσθέτει τους τελευταίους γόνους. Στα υψίπεδα βορειοδυτικά της Ινδίας γεννήθηκαν οι φυλές Σάνγικ και, χωρίς εξαίρεση, μέλη από την κάθε μία εισέβαλαν στην υπο-ήπειρο της Ινδίας των πρώιμων καιρών τους, αφήνοντας πίσω τους την πλέον ετερογενοποιημένη φυλετική ανάμιξη που υπήρξε ποτέ στην Ουράντια. Η αρχαία Ινδία λειτούργησε ως λεκάνη συλλογής των φυλών που μετανάστευαν. Η βάση της χερσονήσου ήταν παλαιότερα κάπως στενότερη από όσο σήμερα, με μεγάλο μέρος των δέλτα του Γάγγη και του Ινδού να αποτελούν το έργο των τελευταίων πενήντα χιλιάδων χρόνων.

<a name="U79_2_2"></a>*79:2.2 (879.8)* Οι παλαιότερες αναμίξεις των φυλών στην Ινδία αποτελούσαν συγχώνευση των ερυθρών και κίτρινων φυλών που μετανάστευαν με τους ιθαγενείς Ανδονίτες. Η ομάδα αυτή εξασθένησε αργότερα απορροφώντας το μεγαλύτερο μέρος των χαμένων πράσινων ανθρώπων της ανατολής καθώς επίσης και μεγάλους αριθμούς της πορτοκαλί φυλής, βελτιώθηκε ελαφρά με την περιορισμένη ανάμιξη με τον κυανό άνθρωπο, αλλά υπέφερε εξαιρετικά από την αφομοίωση μεγάλων αριθμών της ίντιγκο φυλής. Ωστόσο, οι αποκαλούμενοι ιθαγενείς της Ινδίας δύσκολα μπορούν να θεωρηθούν αντιπροσωπευτικοί αυτών των αρχικών πληθυσμών. Αποτελούν μάλλον την πιο κατώτερη νότια και ανατολική μειονότητα, που δεν απορροφήθηκε ποτέ εντελώς είτε από τους Ανδίτες, είτε από αργότερα εμφανισθέντες Αρίους εξαδέλφους τους.


<a name="U79_2_3"></a>*79:2.3 (880.1)* Ως το 20.000 π.Χ. ο πληθυσμός της δυτικής Ινδίας είχε ήδη επηρεασθεί από το Αδαμικό αίμα και ποτέ στην ιστορία της Ουράντια, ένας πληθυσμός, δεν συμπεριέλαβε τόσες πολλές φυλές. Ήταν, ωστόσο, ατυχές το ότι κυριάρχησαν τα δευτερεύοντα γένη των Σάνγικ και υπήρξε, πράγματι, ολέθριο το ότι και οι κυανοί και οι ερυθροί άνθρωποι χάθηκαν σε τόσο μεγάλο βαθμό από το φυλετικό αυτό χωνευτήρι του παρελθόντος. Περισσότερα από τα κύρια γένη των Σάνγικ θα είχαν εξαιρετικά συνεισφέρει στην αύξηση αυτού που θα μπορούσε να είχε γίνει ένας ακόμη μεγαλύτερος πολιτισμός. Όπως εξελίχθηκε, ο ερυθρός άνθρωπος αυτοκαταστρεφόταν στην Αμερική, ο κυανός άνθρωπος διασκέδαζε τον εαυτό του στη Ευρώπη, και οι πρώτοι απόγονοι του Αδάμ (και οι περισσότεροι από τους μεταγενέστερους) ελάχιστη επιθυμία εξεδήλωναν να αναμιχθούν με σκουρότερου χρώματος ανθρώπους, είτε στην Ινδία, την Αφρική, είτε αλλού.


<a name="U79_2_4"></a>*79:2.4 (880.2)* Γύρω στο 15.000 π.Χ. η αυξανόμενη πληθυσμιακή πίεση σ’ ολόκληρο το Τουρκεστάν και το Ιράν προκάλεσε την πρώτη πραγματικά εκτεταμένη μετακίνηση των Ανδιτών προς την Ινδία. Για περισσότερους από δεκαπέντε αιώνες οι ανώτεροι αυτοί λαοί ξεχύνονταν στα υψίπεδα του Βελουχιστάν και διασκορπίζονταν στις κοιλάδες του Ινδού και του Γάγγη, ενώ κινούνταν αργά προς το νότο, στο Ντεκκάν. Η πίεση αυτή των Ανδιτών από τα βορειοδυτικά οδήγησε πολλούς από τους κατώτερους των νότιων και ανατολικών περιοχών στην Βιρμανία και τη νότια Κίνα, αλλά όχι αρκετά, ώστε να διασωθούν οι εισβολείς από τη φυλετική εξάλειψη.

<a name="U79_2_5"></a>*79:2.5 (880.3)* Η αδυναμία της Ινδίας να ηγεμονεύσει στην Ευρασία υπήρξε κατά μέγα μέρος θέμα τοπογραφίας. Η πληθυσμιακή πίεση από το βορρά συνώστισε, μόνο, την πλειονότητα του πληθυσμού προς το νότο, στη φθίνουσα περιοχή του Ντεκκάν, την οποία περιτριγύριζε από παντού η θάλασσα. Αν υπήρχαν γειτονικές περιοχές για να μεταναστεύσουν, τότε οι κατώτεροι θα είχαν διασκορπισθεί προς κάθε κατεύθυνση και τα ανώτερα γένη θα είχαν κατακτήσει έναν ανώτερο πολιτισμό.

<a name="U79_2_6"></a>*79:2.6 (880.4)* Όπως ήταν, όμως, τα πράγματα, αυτοί οι πρώιμοι Ανδίτες κατακτητές έκαναν μία απελπισμένη προσπάθεια να διατηρήσουν την ταυτότητά τους και να αναχαιτίσουν το ρεύμα του φυλετικού καταποντισμού θεσπίζοντας αυστηρούς περιορισμούς σχετικά με την επιγαμία. Παρά ταύτα, Οι Ανδίτες είχαν εξαφανισθεί ως το 10.000 π.Χ., αλλά το σύνολο της μάζας του πληθυσμού βελτιώθηκε σημαντικά από την απορρόφηση αυτή.


<a name="U79_2_7"></a>*79:2.7 (880.5)* Η φυλετική ανάμιξη είναι πάντα επωφελής στο ότι ευνοεί το ευελιξία της κουλτούρας και δημιουργεί έναν προοδευτικό πολιτισμό, αν όμως, κυριαρχήσουν τα κατώτερα φυλετικά γένη, τα επιτεύγματα αυτά θα είναι βραχύβια. Μία πολυγλωσσική κουλτούρα μπορεί να διατηρηθεί μόνον εάν τα ανώτερα γένη αναπαράγονται σε ένα περιθώριο ασφαλείας περισσότερο από τα κατώτερα. Ο ανεξέλεγκτος πολλαπλασιασμός των κατωτέρων, με φθίνουσα αναπαραγωγή των ανωτέρων, είναι ανελλιπώς αυτοκτονικός για έναν πολιτισμό καλλιέργειας.

<a name="U79_2_8"></a>*79:2.8 (880.6)* Αν οι Ανδίτες κατακτητές ήταν σε αριθμό τριπλάσιοι από ότι υπήρξαν, ή, αν είχαν εκδιώξει ή καταστρέψει το λιγότερο επιθυμητό ένα τρίτο των μικτών πορτοκαλο-πράσινο-ίντιγκο κατοίκων, τότε η Ινδία θα είχε γίνει ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα πολιτιστικής καλλιέργειας στον κόσμο και αναμφίβολα θα είχε προσελκύσει περισσότερα από τα μεταγενέστερα ρεύματα των Μεσοποταμίων που έρευσαν στο Τουρκεστάν και από εκεί βόρεια, προς την Ευρώπη.

### <a name="U79_3_0"></a>3&#8228;&#160;Η ΔΡΑΒΙΔΙΑΝΗ ΙΝΔΙΑ

<a name="U79_3_1"></a>*79:3.1 (881.1)* Η ανάμιξη των Ανδιτών κατακτητών της Ινδίας με το εντόπιο γένος είχε τελικά ως αποτέλεσμα το μικτό αυτό πληθυσμό που ονομάσθηκε Δραβιδιανός. Οι παλαιότεροι και καθαρότεροι Δραβιδιανοί διέθεταν μεγάλη ικανότητα πολιτισμικής επίτευξης, η οποία συνεχώς αποδυναμωνόταν καθώς η Ανδιτική τους κληρονομιά σταδιακά εξασθενούσε. Και αυτό είναι που καταδίκασε τον ανθηρό πολιτισμό της Ινδίας, σχεδόν δώδεκα χιλιάδες χρόνια πριν. Η έκχυση, όμως, έστω και αυτής της μικρής ποσότητας του αίματος του Αδάμ, προκάλεσε αξιοσημείωτη επιτάχυνση στην κοινωνική εξέλιξη. Το σύνθετο αυτό γένος δημιούργησε τον πλέον πολύμορφο πολιτισμό της εποχής του στη γη.

<a name="U79_3_2"></a>*79:3.2 (881.2)* Σύντομα αφού κατέκτησαν την Ινδία, οι Δραβιδιανοί Ανδίτες έχασαν την φυλετική και την πολιτισμική τους επαφή με την Μεσοποταμία, ωστόσο, η μετέπειτα διεύρυνση των θαλάσσιων συγκοινωνιών και οι πορείες των καραβανιών αποκατέστησαν τις επαφές αυτές. Και καμία στιγμή, μέσα στα τελευταία δέκα χιλιάδες χρόνια, δεν διακόπηκε εντελώς η επικοινωνία της Ινδίας με τη Μεσοποταμία στη δύση και την Κίνα στην ανατολή, αν και οι ορεινοί φραγμοί ευνόησαν σημαντικά την επαφή με τη δύση.


<a name="U79_3_3"></a>*79:3.3 (881.3)* Ο ανώτερος πολιτισμός και οι θρησκευτική παιδεία των λαών της Ινδίας χρονολογούνται από τους πρώτους καιρούς της κυριαρχίας των Δραβιδιανών και οφείλονται, εν μέρει, στο γεγονός ότι πολύ μεγάλο μέρος του ιερατείου των Σεθιτών εισήλθε στην Ινδία, με τις εισβολές τόσο των Ανδιτών, αρχικά, όσο και των Αρίων, αργότερα. Το νήμα του μονοθεϊσμού που διέτρεξε ολόκληρη την ιστορία της θρησκείας στην Ινδία, αρχίζει, λοιπόν, από τις διδασκαλίες των Αδαμιτών στο δεύτερο κήπο.

<a name="U79_3_4"></a>*79:3.4 (881.4)* Ήδη από το 16.000 π.Χ., μια ομάδα εκατό Σεθιτών ιερέων πήγε στην Ινδία και πολύ γρήγορα επέτυχε την θρησκευτική κατάκτηση του δυτικού μισού αυτού του πολύγλωσσου λαού. Η θρησκεία τους, ωστόσο, δεν διήρκεσε. Μέσα σε πέντε χιλιάδες χρόνια τα δόγματά τους για την Τριάδα του Παραδείσου εκφυλίσθηκαν στο τριαδικό σύμβολο του θεού της φωτιάς.

<a name="U79_3_5"></a>*79:3.5 (881.5)* Ωστόσο, για περισσότερα από επτά χιλιάδες χρόνια, ως το τέλος των μεταναστεύσεων των Ανδιτών, η θρησκευτική κατάσταση των κατοίκων της Ινδίας ήταν κατά πολύ ανώτερη από εκείνη του υπόλοιπου κόσμου. Κατά την εποχή αυτή φαίνεται ότι η Ινδία ανέπτυξε τον μεγαλύτερο ανθρωπιστικό, θρησκευτικό, φιλοσοφικό και εμπορικό πολιτισμό του κόσμου. Και αν δεν είχε επισυμβεί η ολοκληρωτική εξαφάνιση των Ανδιτών από τους λαούς του νότου, το πεπρωμένο αυτό θα είχε, πιθανότατα, ολοκληρωθεί.


<a name="U79_3_6"></a>*79:3.6 (881.6)* Τα Δραβιδιανά κέντρα του πολιτισμού βρίσκονταν στις κοιλάδες των ποταμών, κυρίως του Ινδού και του Γάγγη, αλλά και την κοιλάδα Ντεκκάν, κατά μήκος των τριών ποταμών που κυλούν μέσα από το Ανατολικό Γκατς προς τη θάλασσα. Οι αποικίες κατά μήκος των ακτογραμμών του Δυτικού Γκατς όφειλαν την κυριαρχία τους στις ναυτιλιακές σχέσεις με τη Σουμερία.

<a name="U79_3_7"></a>*79:3.7 (881.7)* Οι Δραβιδιανοί ήσαν ανάμεσα στους πρώτους πληθυσμούς που έκτισαν πόλεις και που ασχολήθηκαν με εκτεταμένες εισαγωγικές και εξαγωγικές επιχειρήσεις, τόσο δια ξηράς, όσο και δια θαλάσσης. Ως το 7000 π.Χ. καραβάνια από καμήλες έκαναν τακτικά ταξίδια προς τη μακρινή Μεσοποταμία. Η Δραβιδιανή ναυτιλία προωθείτο προς τις ακτές, μέσω της Αραβικής Θάλασσας προς τις Σουμερικές πόλεις του Περσικού Κόλπου και αποτολμούσε επικίνδυνα ταξίδια στα νερά του Κόλπου της Βεγγάλης, ως τις Ανατολικές Ινδίες. Ένα αλφάβητο, μαζί με την τέχνη της γραφής, εισήχθη από τη Σουμερία από αυτούς τους θαλασσινούς και εμπόρους.

<a name="U79_3_8"></a>*79:3.8 (881.8)* Οι εμπορικές αυτές σχέσεις συνέβαλαν πολύ στην περαιτέρω πολυμορφοποίηση μιας κοσμοπολίτικης κουλτούρας, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την άμεση εμφάνιση πολλών από τις εκλεπτύνσεις, ακόμη και τις πολυτέλειες της αστικής ζωής. Όταν οι μετέπειτα εμφανιζόμενοι Άριοι εισέβαλαν στην Ινδία δεν αναγνώρισαν στους Δραβιδιανούς τους μακρινούς Ανδίτες εξαδέλφους τους κάτω από τις φυλές Σάνγικ, βρήκαν, όμως, ένα πολύ προηγμένο πολιτισμό. Παρά τους βιολογικούς περιορισμούς, οι Δραβιδιανοί ίδρυσαν έναν ανώτερο πολιτισμό. Διεσπάρη σε μεγάλο βαθμό σ’ ολόκληρη την Ινδία και επέζησε ως τους σύγχρονους καιρούς στο Ντεκκάν.

### <a name="U79_4_0"></a>4&#8228;&#160;Η ΕΙΣΒΟΛΗ ΤΩΝ ΑΡΙΩΝ ΣΤΗΝ ΙΝΔΙΑ

<a name="U79_4_1"></a>*79:4.1 (882.1)* Η δεύτερη διείσδυση Ανδιτών στην Ινδία υπήρξε η εισβολή των Αρίων κατά τη διάρκεια μιας περιόδου πεντακοσίων, σχεδόν, ετών, στο μέσο της τρίτης προ Χριστού χιλιετίας. Αυτή η μετανάστευση σήμανε την τελική έξοδο των Ανδιτών από τις πατρίδες τους, στο Τουρκεστάν.

<a name="U79_4_2"></a>*79:4.2 (882.2)* Τα πρώτα κέντρα των Αρίων ήταν διασκορπισμένα στο βόρειο μισό της Ινδίας, κυρίως στα βορειοδυτικά. Οι εισβολείς αυτοί ουδέποτε ολοκλήρωσαν την κατάκτηση της χώρας και αυτή η παράλειψη οδήγησε στην εξάλειψή τους αφού ο μικρότερος αριθμός τους, τους έκανε ευάλωτους στην απορρόφηση από τους Δραβιδιανούς του νότου, που με τη σειρά τους κατέκλυσαν ολόκληρη τη χερσόνησο, εκτός των περιοχών των Ιμαλαΐων.

<a name="U79_4_3"></a>*79:4.3 (882.3)* Οι Άριοι άφησαν ένα πολύ μικρό φυλετικό αποτύπωμα στην Ινδία, εκτός των βόρειων περιοχών. Στο Ντεκκάν η επίδρασή τους ήταν περισσότερο πολιτιστική και θρησκευτική παρά φυλετική. Η μεγαλύτερη διατήρηση του λεγόμενου Αρίου αίματος στη βόρεια Ινδία δεν οφείλεται μόνο στην παρουσία τους στις περιοχές αυτές σε μεγαλύτερους αριθμούς, αλλά επίσης στο ότι ενισχύθηκαν από μετέπειτα κατακτητές, εμπόρους, και ιεραπόστολους. Έως τον πρώτο προ Χριστού αιώνα υπήρξε μία συνεχής διείσδυση Αρίου αίματος στο Παντζάμπ, με την τελευταία εισροή πραγματοποιείται παράλληλα με τις εκστρατείες των Ελληνιστικών λαών.

<a name="U79_4_4"></a>*79:4.4 (882.4)* Στην Γαγγητική πεδιάδα Άριοι και Δραβιδιανοί τελικά αναμίχθηκαν, για να δημιουργήσουν έναν υψηλό πολιτισμό, και το κέντρο αυτό αργότερα ενισχύθηκε με συνεισφορές από τα βορειοανατολικά, ερχόμενες από την Κίνα.

<a name="U79_4_5"></a>*79:4.5 (882.5)* Στην Ινδία άνθισαν πολλά είδη κοινωνικών οργανώσεων κατά καιρούς, από τα ημι-δημοκρατικά συστήματα των Αρίων, ως τις δεσποτικές και μοναρχικές μορφές διακυβέρνησης. Το εντονότερο, ωστόσο, χαρακτηριστικό της κοινωνίας ήταν η διατήρηση των μεγάλων κοινωνικών καστών οι οποίες θεσπίστηκαν από τους Αρίους σε μια προσπάθεια να διαιωνίσουν την φυλετική τους ταυτότητα. Αυτό το περίτεχνο σύστημα κοινωνικού διαχωρισμού διατηρήθηκε μέχρι σήμερα.

<a name="U79_4_6"></a>*79:4.6 (882.6)* Από τις τέσσερις μεγάλες κάστες, όλες εκτός της πρώτης θεσπίσθηκαν στη μάταιη προσπάθεια να εμποδιστεί η φυλετική ανάμιξη των Αρίων κατακτητών με τους κατώτερους υποτελείς τους. Η πρεσβύτερη, όμως, κάστα, οι διδάσκαλοι-ιερείς, κατάγεται από τους Σεθίτες. Οι Βραχμάνοι του εικοστού, μετά Χριστόν, αιώνα είναι οι κατ’ ευθείαν πολιτισμικοί απόγονοι των ιερέων του δεύτερου κήπου, παρά το ότι οι διδασκαλίες τους διαφέρουν πάρα πολύ από εκείνες των ένδοξων προπατόρων τους.

<a name="U79_4_7"></a>*79:4.7 (882.7)* Όταν οι Άριοι εισέβαλαν στην Ινδία, έφεραν μαζί τους τις απόψεις τους περί Θεότητας, όπως αυτές είχαν διατηρηθεί στις παραμένουσες θρησκευτικές παραδόσεις του δεύτερου κήπου. Οι Βραχμάνοι ιερείς, όμως, δεν μπόρεσαν ποτέ να αντισταθούν στην παγανιστική ορμή που διογκώθηκε από την αιφνίδια επαφή τους με τις κατώτερες θρησκείες της Ντεκκάν, μετά την φυλετική εξάλειψη των Αρίων. Έτσι, το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού περιέπεσε στην εξάρτηση των εξανδραποδιστικών προλήψεων των κατώτερων θρησκειών. Και έτσι ήταν που η Ινδία απέτυχε να δημιουργήσει τον ανώτερο πολιτισμό, ο οποίος είχε προαναγγελθεί σε παλιότερους χρόνους.

<a name="U79_4_8"></a>*79:4.8 (882.8)* Η πνευματική αφύπνιση του έκτου προ Χριστού αιώνα δεν διατηρήθηκε στην Ινδία, έχοντας χαθεί ήδη πριν από την εισβολή των Μωαμεθανών. Ωστόσο, μια μέρα μπορεί να εμφανισθεί ένας μεγαλύτερος Γκαουτάμα για να οδηγήσει την Ινδία στην αναζήτηση του ζώντος Θεού, και τότε ο κόσμος θα παρακολουθήσει την καρποφορία του πολιτισμικού δυναμικού ενός ευπροσάρμοστου λαού επί μακρόν κωματώδους υπό την αδρανοποιητική επίδραση ενός μη προοδεύοντος θρησκευτικού οράματος.

<a name="U79_4_9"></a>*79:4.9 (883.1)* Ο πολιτισμός πράγματι στηρίζεται σε βιολογικό υπόβαθρο, αλλά η κάστα από μόνη της δεν μπόρεσε να διαιωνίσει τον πολιτισμό των Αρίων, αφού η θρησκεία, η πραγματική θρησκεία, είναι η απαραίτητη πηγή της ανώτερης εκείνης ενέργειας που οδηγεί τους ανθρώπους στο να εγκαθιδρύσουν έναν ανώτερο πολιτισμό βασισμένο στην αδελφοσύνη των ανθρώπων.

### <a name="U79_5_0"></a>5&#8228;&#160;Ο ΕΡΥΘΡΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ Ο ΚΙΤΡΙΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

<a name="U79_5_1"></a>*79:5.1 (883.2)* Ενώ η ιστορία της Ινδίας είναι αυτή της κατάκτησης των Ανδιτών και η τελική τους καταβύθιση στους παλαιότερους εξελικτικούς πληθυσμούς, η αφήγηση για την ανατολική Ασία αφορά περισσότερο στους αρχικούς Σάνγικ, ιδιαίτερα στον ερυθρό άνθρωπο και τον κίτρινο άνθρωπο. Αυτές οι δύο φυλές διέφυγαν σε μεγάλο βαθμό την επιμειξία με το εκφυλισμένο γένος των Νεαντερτάλιων το οποίο καθυστέρησε πάρα πολύ τον κυανό άνθρωπο στην Ευρώπη, προφυλάσσοντας, έτσι το ανώτερο δυναμικό του πρώιμου τύπου Σάνγικ.

<a name="U79_5_2"></a>*79:5.2 (883.3)* Ενώ οι πρώτοι Νεαντερτάλιοι είχαν εξαπλωθεί σ’ ολόκληρο το εύρος της Ευρασίας, η ανατολική πτέρυγα ήταν η πλέον μολυσμένη με εκφυλισμένα ζωικά γένη. Οι υπο-ανθρώπινοι αυτοί τύποι ωθήθηκαν προς το νότο από τον πέμπτο παγετώνα, από το ίδιο στρώμα πάγου που για τόσα πολλά χρόνια εμπόδισε τη μετανάστευση των Σάνγικ στην ανατολική Ασία. Και όταν ο ερυθρός άνθρωπος κινήθηκε νοτιοανατολικά, γύρω από τα υψίπεδα της Ινδίας, βρήκε την βορειοανατολική Ασία απαλλαγμένη από τους υπανθρώπινους αυτούς τύπους. Η συγκρότηση των φατριών των ερυθρών φυλών σχηματοποιήθηκε νωρίτερα από όσο οποιουδήποτε άλλου λαού, ενώ ήσαν οι πρώτοι που μετανάστευσαν από την εστία των Σάνγικ στην κεντρική Ασία. Τα κατώτερα Νεαντερτάλια γένη εξοντώθηκαν, ή εκδιώχθηκαν από την ενδοχώρα, από τις μετέπειτα μεταναστεύσασες κίτρινες φυλές. Ο ερυθρός άνθρωπος, ωστόσο, είχε κυριαρχήσει στην ανατολική Ασία για εκατό, σχεδόν, χιλιάδες χρόνια πριν την άφιξη των κίτρινων φυλών.


<a name="U79_5_3"></a>*79:5.3 (883.4)* Περισσότερα από τριακόσιες χιλιάδες χρόνια πριν, ο κύριος κορμός της κίτρινης φυλής εισέβαλε στην Κίνα από το νότο, ως μετανάστες των παράκτιων περιοχών. Κάθε χιλιετία εισχωρούσαν όλο και βαθύτερα προς την ενδοχώρα, αλλά δεν ήλθαν σε επαφή με τους μεταναστεύοντες Θιβετιανούς αδελφούς τους ως τους σχετικά πρόσφατους χρόνους.

<a name="U79_5_4"></a>*79:5.4 (883.5)* Η αυξανόμενη πληθυσμιακή πίεση έγινε η αιτία που η προς τα βόρεια κινούμενη κίτρινη φυλή ξεκίνησε να εισχωρεί στους κυνηγότοπους του ερυθρού ανθρώπου. Η καταπάτηση αυτή, συνδυασμένη με τον φυσιολογικό φυλετικό ανταγωνισμό, κορυφώθηκε σε έντονες εχθροπραξίες και έτσι άρχισε ο κρίσιμος αγώνας για τα γόνιμα εδάφη της απώτερης Ασίας.

<a name="U79_5_5"></a>*79:5.5 (883.6)* Η ιστορία της μακραίωνης αναμέτρησης μεταξύ των ερυθρών και των κίτρινων φυλών αποτελεί έπος στην ιστορία της Ουράντια. Για περισσότερα από διακόσιες χιλιάδες χρόνια, αυτές οι δύο ανώτερες φυλές διεξήγαγαν σκληρούς και αδιάκοπους πολέμους. Κατά τους αρχικούς αγώνες οι ερυθροί άνθρωποι ήσαν γενικά επιτυχείς, με τα επιτιθέμενα στρατεύματά τους να σπέρνουν τον όλεθρο στις αποικίες των κίτρινων. Ο κίτρινος, ωστόσο, άνθρωπος υπήρξε άξιος μαθητής στην τέχνη του πολέμου και από νωρίς εκδήλωσε για αξιοσημείωτη ικανότητα να ζει ειρηνικά με τους συμπατριώτες του. Οι Κινέζοι υπήρξαν οι πρώτοι που έμαθαν ότι η ισχύς βρίσκεται στην ένωση. Οι ερυθρές φυλές συνέχισαν τις αλληλοκτόνες συγκρούσεις τους και άρχισαν, πλέον, να υφίστανται επανειλημμένες ήττες στα επιθετικά χέρια των αμείλικτων Κινέζων, οι οποίοι συνέχιζαν την ανελέητη πορεία τους προς το βορρά.


<a name="U79_5_6"></a>*79:5.6 (883.7)* Εκατό χιλιάδες χρόνια πριν οι αποδεκατισμένες φυλές της ερυθρής φυλής πολεμούσαν με τα νώτα προς τους υποχωρούντες πάγους του τελευταίου παγετώνα, και όταν το πέρασμα της ξηράς προς τα ανατολικά, πάνω από τον Βερίγγειο ισθμό, έγινε βατό, οι φυλές αυτές δεν άργησαν να εγκαταλείψουν τις αφιλόξενες ακτές της Ασιατικής ηπείρου. Πάνε ογδόντα πέντε χιλιάδες χρόνια από τότε που οι τελευταίοι καθαροί ερυθροί άνθρωποι εγκατέλειψαν την Ασία, ο μακραίωνος, όμως, πόλεμος άφησε το γενετικό του σημάδι στην νικήτρια κίτρινη φυλή. Οι πληθυσμοί της βόρειας Κίνας, μαζί με τους Σιβηριανούς Ανδονίτες, αφομοιώθηκαν περισσότερο στο κίτρινο γένος και εξ αυτού ωφελήθηκαν σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό.

<a name="U79_5_7"></a>*79:5.7 (884.1)* Οι Ινδιάνοι της Βόρειας Αμερικής ποτέ δεν ήλθαν σε επαφή, ούτε καν με τους Ανδίτες απογόνους του Αδάμ και της Εύας, έχοντας εγκαταλείψει τις Ασιατικές πατρίδες τους κάπου πενήντα χιλιάδες χρόνια πριν την άφιξη του Αδάμ. Κατά την εποχή των μεταναστεύσεων των Ανδιτών, τα αμιγώς ερυθρά γένη εξαπλώθηκαν στη Βόρεια Αμερική ως νομαδικές φυλές, ως κυνηγοί που καλλιεργούσαν, επίσης, σε μικρό ποσοστό. Αυτές οι φυλές και οι πολιτιστικές ομάδες παρέμειναν σχεδόν απόλυτα απομονωμένες από τον υπόλοιπο κόσμο, από την άφιξή τους στην Αμερική, ως το τέλος της πρώτης χιλιετίας της Χριστιανικής εποχής, οπότε τους ανακάλυψαν οι λευκές φυλές της Ευρώπης. Ως εκείνη την εποχή, οι Εσκιμώοι ήσαν πλησιέστερα στους λευκούς από όσο υπήρξαν ποτέ οι φυλές του κόκκινου ανθρώπου του βορρά.

<a name="U79_5_8"></a>*79:5.8 (884.2)* Οι ερυθρές και οι κίτρινες φυλές αποτελούν τους μοναδικούς ανθρώπινους γόνους που κατόρθωσαν ποτέ να επιτύχουν έναν υψηλό βαθμό πολιτισμού, πέραν των επιδράσεων των Ανδιτών. Η παλαιότερη Αμερινδιάνικη κουλτούρα ήταν το κέντρο Οναμοναλόντον στην Καλιφόρνια που χάθηκε, όμως, 35.000 χρόνια προ Χριστού. Στο Μεξικό, την Κεντρική Αμερική, και τα βουνά της Νότιας Αμερικής οι μεταγενέστεροι και ανθεκτικότεροι πολιτισμοί ιδρύθηκαν από μία φυλή κατά το πλείστον ερυθρή, η οποία, όμως, περιείχε μια αξιοσημείωτη μείξη της κίτρινης, πορτοκαλί και κυανής.

<a name="U79_5_9"></a>*79:5.9 (884.3)* Οι πολιτισμοί αυτοί υπήρξαν εξελικτικά προϊόντα των Σάνγικ, παρά το ότι ίχνη του αίματος των Ανδιτών έφθασαν στο Περού. Εκτός των Εσκιμώων στην Βόρεια Αμερική και ελάχιστων Πολυνήσιων Ανδιτών στη Νότια Αμερική, οι λαοί του Δυτικού Ημισφαιρίου δεν είχαν επαφές με τον υπόλοιπο κόσμο ως το τέλος της πρώτης μετά Χριστόν χιλιετίας. Στο αρχικό σχέδιο των Μελχισεδέκ για τη βελτίωση των φυλών της Ουράντια είχε ορισθεί ότι ένα εκατομμύριο αμιγών απογόνων του Αδάμ θα πήγαιναν να αναβαθμίσουν τον ερυθρό άνθρωπο της Αμερικής.

### <a name="U79_6_0"></a>6&#8228;&#160;Η ΑΥΓΗ ΤΟΥ ΚΙΝΕΖΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

<a name="U79_6_1"></a>*79:6.1 (884.4)* Κάποια στιγμή, αφού είχαν απωθήσει τον ερυθρό άνθρωπο απέναντι στη Βόρεια Αμερική, οι προελαύνοντες Κινέζοι εκδίωξαν τους Ανδονίτες από τις κοιλάδες των ποταμών της ανατολικής Ασίας ωθώντας τους βόρεια στη Σιβηρία και δυτικά στο Τουρκεστάν, όπου επρόκειτο να έλθουν σύντομα σε επαφή με τον ανώτερο πολιτισμό των Ανδιτών.

<a name="U79_6_2"></a>*79:6.2 (884.5)* Στην Βιρμανία και στη χερσόνησο της Ινδοκίνας οι πολιτισμοί της Ινδίας και της Κίνας αναμίχθηκαν και ενώθηκαν για να σχηματίσουν τους μεταγενέστερους πολιτισμούς εκείνων των περιοχών. Εδώ η εξαφανισμένη πράσινη φυλή είχε διατηρηθεί σε μεγαλύτερη αναλογία από οπουδήποτε αλλού στον κόσμο.

<a name="U79_6_3"></a>*79:6.3 (884.6)* Πολλές διαφορετικές φυλές κατέλαβαν τα νησιά του Ειρηνικού. Γενικά, τα νοτιότερα και, τότε, μεγαλύτερα σε έκταση νησιά, είχαν καταληφθεί από λαούς οι οποίοι έφεραν ένα πολύ μεγάλο ποσοστό πράσινου και ίντιγκο αίματος. Τα βόρεια νησιά αποτελούσαν κτήση των Ανδονιτών και, αργότερα, φυλών οι οποίες περιελάμβαναν μεγάλα μέρη των κίτρινων και ερυθρών γενών. Οι πρόγονοι του Ιαπωνικού λαού δεν εκδιώχθηκαν από την ενδοχώρα έως το 12.000 π.Χ., όταν εκτοπίσθηκαν από μια ισχυρή επίθεση των Κινεζικών φυλών του βορρά, που κατευθύνονταν προς το νότο και τις ακτές. Η τελική τους έξοδος δεν οφειλόταν τόσο στην πληθυσμιακή πίεση, όσο στην πρωτοβουλία ενός οπλαρχηγού, τον οποίο έφθασαν να θεωρούν ως θεία φυσιογνωμία.

<a name="U79_6_4"></a>*79:6.4 (885.1)* Όπως οι λαοί της Ινδίας και της Εγγύς Ανατολής, νικήτριες φυλές του κίτρινου ανθρώπου ίδρυσαν τα πρώτα τους κέντρα κατά μήκος των ακτών και των ποταμών. Οι παράκτιοι οικισμοί τους δεν τα πήγαν καλά τα μετέπειτα χρόνια, καθώς οι αυξανόμενες πλημμύρες και οι αλλαγές στην πορεία των ποταμών έκαναν τις πεδινές πόλεις μη κατοικήσιμες.

<a name="U79_6_5"></a>*79:6.5 (885.2)* Είκοσι χιλιάδες χρόνια πριν, οι πρόγονοι των Κινέζων είχαν οικοδομήσει μια δωδεκάδα ισχυρά κέντρα πρωτόγονης κουλτούρας και μάθησης, κυρίως κατά μήκος του Κίτρινου Ποταμού και του Γιανγκτσέ. Και τώρα, τα κέντρα αυτά άρχισαν να ενισχύονται από την έλευση ενός σταθερού ρεύματος ανώτερα επιμεμειγμένων φυλών από το Σινκιάνγκ και το Θιβέτ. Η μετανάστευση από το Θιβέτ στην κοιλάδα του Γιανγκτσέ δεν ήταν τόσο εκτεταμένη όπως στον βορρά, ούτε τα Θιβετιανά κέντρα αναπτύχθηκαν τόσο, όσο αυτά του λεκανοπεδίου του Ταρίμ. Όμως και οι δύο μετακινήσεις μετέφεραν ένα κάποιο ποσό Ανδιτικού αίματος ανατολικά, στις παραποτάμιες αποικίες.

<a name="U79_6_6"></a>*79:6.6 (885.3)* Η ανωτερότητα της αρχαίας κίτρινης φυλής οφειλόταν σε τέσσερις μείζονες παράγοντες:


<a name="U79_6_7"></a>*79:6.7 (885.4)* 1. *Γενετικούς.* Αντίθετα προς τους κυανούς εξαδέλφους τους στην Ευρώπη, τόσο η ερυθρή, όσο και η κίτρινη φυλή απέφυγαν σε πολύ μεγάλο βαθμό την επιμειξία με υποβαθμισμένα ανθρώπινα γένη. Οι βόρειοι Κινέζοι, ενισχυμένοι ήδη με μικρές ποσότητες των ανώτερων ερυθρών και Ανδονικών γενών, επρόκειτο σύντομα να επωφεληθούν από μια σημαντική εισροή Ανδιτικού αίματος. Οι Κινέζοι του νότου δεν τα κατάφεραν τόσο καλά ως προς αυτό, και υπέφεραν επί μακρόν από την απορρόφηση της πράσινης φυλής, ενώ αργότερα επρόκειτο να αποδυναμωθούν ακόμη περισσότερο εξ αιτίας της διάβρωσης από στίφη κατώτερων πληθυσμών που συνωστίζονταν έξω από την Ινδία, λόγω της εισβολής των Δραβιδιανών-Ανδιτών. Και σήμερα στην Κίνα υπάρχει μια σαφής διαφοροποίηση μεταξύ των φυλών του βορρά και του νότου.


<a name="U79_6_8"></a>*79:6.8 (885.5)* 2. *Κοινωνικούς: Η κίτρινη φυλή έμαθε από νωρίς την αξία της ειρήνης μεταξύ τους.* Η εσωτερική φιλειρηνικότητά τους συνεισέφερε τόσο πολύ στην αύξηση του πληθυσμού, ώστε να εξασφαλίσει την εξάπλωση του πολιτισμού τους μεταξύ πολλών εκατομμυρίων. Από το 25.000 ως το 5000 π.Χ. ο υψηλότερος μαζικός πολιτισμός πάνω στην Ουράντια βρισκόταν στην κεντρική και βόρεια Κίνα. Ο κίτρινος άνθρωπος ήταν ο πρώτος που επέτυχε μια φυλετική αλληλεγγύη – ο πρώτος που κατέκτησε έναν ευρείας κλίμακας ανθρωπιστικό, κοινωνικό, και πολιτικό πολιτισμό.

<a name="U79_6_9"></a>*79:6.9 (885.6)* Οι Κινέζοι του 15.000 π.Χ. ήσαν επιθετικοί μιλιταριστές. Δεν είχαν εξασθενήσει από την υπερβολική ευλάβεια προς το παρελθόν και, αριθμώντας λιγότερα από δώδεκα εκατομμύρια, είχαν δημιουργήσει ένα συμπαγές σώμα που μιλούσε μια κοινή γλώσσα. Κατά την εποχή αυτή έφτιαξαν ένα πραγματικό έθνος, πολύ περισσότερο ενωμένο και ομοιογενές από τις πολιτικές συμμαχίες τους κατά τους ιστορικούς χρόνους.


<a name="U79_6_10"></a>*79:6.10 (885.7)* 3. *Πνευματικούς.* Κατά την εποχή των μεταναστεύσεων των Ανδιτών, οι Κινέζοι συγκαταλέγονταν μεταξύ των πλέον πνευματικών λαών της γης. Η μακρά προσκόλληση στη λατρεία της Μίας Αλήθειας που αγγέλθηκε από τον Σίνγκλανγκτον, τους έκανε να προηγηθούν των περισσότερων άλλων φυλών. Το ερέθισμα μιας προοδευτικής και προηγμένης θρησκείας αποτελεί συχνά αποφασιστικό παράγοντα στην πολιτισμική εξέλιξη. Όπως η Ινδία εξασθενούσε, έτσι η Κίνα προόδευε υπό το αναζωογονητικό ερέθισμα μιας θρησκείας, στην οποία η αλήθεια τιμόταν ως η υπέρτατη Θεότητα.

<a name="U79_6_11"></a>*79:6.11 (885.8)* Η λατρεία αυτή της αλήθειας προκάλεσε την έρευνα και την ατρόμητη διερεύνηση των νόμων της φύσης, αλλά και των δυναμικών του ανθρώπινου είδους. Οι Κινέζοι ακόμη και έξι χιλιάδες χρόνια πριν παρέμεναν ενθουσιώδεις μαθητές και επιθετικοί στην αναζήτηση της αλήθειας.


<a name="U79_6_12"></a>*79:6.12 (885.9)* 4. *Γεωγραφικοί.* Η Κίνα προστατεύεται από τα βουνά στα δυτικά και από τον Ειρηνικό στα ανατολικά. Μόνο στο βορρά είναι ο δρόμος ανοικτός για επίθεση, και από τις μέρες του ερυθρού ανθρώπου έως την έλευση των μεταγενέστερων απογόνων των Ανδιτών, ο βορράς δεν κατακτήθηκε από κάποια επιθετική φυλή.

<a name="U79_6_13"></a>*79:6.13 (886.1)* Και αν δεν υπήρχαν τα εμπόδια των οροσειρών και η μετέπειτα εξασθένηση του πνευματικού πολιτισμού, η κίτρινη φυλή θα είχε, αναμφίβολα, ελκύσει κοντά της το μεγαλύτερο μέρος των Ανδιτικών μεταναστεύσεων από το Τουρκεστάν και θα είχε αναντίρρητα κυριαρχήσει στον παγκόσμιο πολιτισμό.

### <a name="U79_7_0"></a>7&#8228;&#160;ΟΙ ΑΝΔΙΤΕΣ ΕΙΣΒΑΛΛΟΥΝ ΣΤΗΝ ΚΙΝΑ

<a name="U79_7_1"></a>*79:7.1 (886.2)* Περίπου δέκα πέντε χιλιάδες χρόνια πριν, οι Ανδίτες, σε μεγάλους αριθμούς, διέσχιζαν το πέρασμα του Τι Ταό και εξαπλώνονταν σ’ ολόκληρη την άνω κοιλάδα του Κίτρινου Ποταμού, ανάμεσα στις Κινεζικές αποικίες του Κανσού. Είχαν πλέον εισχωρήσει ανατολικά, στη Χονάν, όπου βρίσκονταν οι πλέον προοδευτικοί οικισμοί. Αυτή η διείσδυση από τη δύση ήταν κατά το ήμισυ περίπου, Ανδονιτική και κατά το ήμισυ Ανδιτική.

<a name="U79_7_2"></a>*79:7.2 (886.3)* Τα βόρεια πολιτισμικά κέντρα, κατά μήκος του Κίτρινου Ποταμού ανέκαθεν υπήρξαν προοδευτικότερα από τους νότιους οικισμούς του Γιανγκτσέ. Μέσα σε λίγες χιλιάδες χρόνια μετά την έλευση ακόμη και μικρών αριθμών των ανώτερων αυτών ανθρώπων, οι οικισμοί κατά μήκος του Κίτρινου Ποταμού είχαν προοδεύσει έναντι των χωριών του Γιανγκτσέ και είχαν φθάσει σε μια προηγμένη κατάσταση έναντι των αδελφών τους στο νότο, η οποία έκτοτε διατηρήθηκε.


<a name="U79_7_3"></a>*79:7.3 (886.4)* Δεν είναι το ότι οι Ανδίτες ήσαν πάρα πολλοί, ούτε ότι ο πολιτισμός τους ήταν τόσο ανώτερος, αλλά η αμαλγάμωση μαζί τους δημιούργησε ένα περισσότερο πολύπλευρο γένος. Οι Κινέζοι του βορρά έλαβαν γόνους Ανδιτών αρκετούς ώστε να διεγερθεί ήπια ο εγγενώς ικανός νους τους, όχι όμως αρκετούς για να τους πυροδοτήσουν με την ακάματη, διερευνητική περιέργεια, την τόσο χαρακτηριστική των λευκών φυλών του βορρά. Τούτη η πιο περιορισμένη εμφύσηση της Ανδιτικής κληρονομιάς διατάραξε λιγότερο την εγγενή σταθερότητα του Σάνγικ τύπου.


<a name="U79_7_4"></a>*79:7.4 (886.5)* Τα μεταγενέστερα κύματα των Ανδιτών έφεραν μαζί τους ένα μέρος της προηγμένης κουλτούρας της Μεσοποταμίας. Τούτο είναι κυρίως αληθές όσον αφορά στα τελευταία μεταναστευτικά κύματα από τη δύση. Βελτίωσαν πάρα πολύ τις οικονομικές και εκπαιδευτικές πρακτικές των βόρειων Κινέζων. Και ενώ η επίδρασή τους στην θρησκευτική κουλτούρα της κίτρινης φυλής δεν διήρκεσε πολύ, οι μετέπειτα απόγονοί τους συνεισέφεραν πάρα πολύ σε μια μεταγενέστερη πνευματική αφύπνιση. Οι παραδόσεις, ωστόσο, των Ανδιτών για την ομορφιά της Εδέμ και της Δαλαμάτια πράγματι επηρέασαν τις Κινεζικές παραδόσεις. Οι πρώτοι Κινεζικοί θρύλοι τοποθετούν «τη γη των θεών» στη δύση.

<a name="U79_7_5"></a>*79:7.5 (886.6)* Ο Κινεζικός λαός δεν άρχισε να κτίζει πόλεις και να ασχολείται με τις κατασκευές έως και μετά το 10.000 π.Χ., έπειτα από τις κλιματολογικές αλλαγές στο Τουρκεστάν και την έλευση των τελευταίων Ανδιτών μεταναστών. Η ενστάλαξη του νέου αυτού αίματος δεν προσέθεσε τόσα πολλά στον πολιτισμό του κίτρινου ανθρώπου, όσο παρακίνησε την περαιτέρω και ταχεία εξέλιξη των άδηλων τάσεων των ανώτερων Κινεζικών γενών. Από την Χονάν στην Σαανσί, οι δυναμικές ενός προηγμένου πολιτισμού καρποφορούσαν. Η μεταλλουργία και όλες οι τέχνες των κατασκευών χρονολογούνται από τις μέρες εκείνες.

<a name="U79_7_6"></a>*79:7.6 (886.7)* Οι ομοιότητες μεταξύ ορισμένων από τις πρώτες Κινεζικές και Μεσοποτάμιες μεθόδους μέτρησης του χρόνου, αστρονομίας και διακυβέρνησης οφείλονταν στις εμπορικές σχέσεις μεταξύ των δύο αυτών, σε μεγάλη απόσταση ευρισκόμενων, κέντρων. Οι Κινέζοι έμποροι ταξίδευαν δια ξηράς, μέσω του Τουρκεστάν προς τη Μεσοποταμία ήδη από την εποχή των Σουμερίων. Ούτε ήταν η ανταλλαγή αυτή μονόπλευρη – η κοιλάδα του Ευφράτη επωφελήθηκε εξ αυτής σημαντικά, όπως και οι πληθυσμοί της Γαγγητικής πεδιάδας. Οι κλιματολογικές, όμως, μεταβολές και οι νομαδικές εισβολές της τρίτης προ Χριστού χιλιετίας μείωσαν σε μεγάλο βαθμό τον όγκο του εμπορίου που περνούσε από τα μονοπάτια των καραβανιών της κεντρικής Ασίας.

### <a name="U79_8_0"></a>8&#8228;&#160;Ο ΜΕΤΕΠΕΙΤΑ ΚΙΝΕΖΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

<a name="U79_8_1"></a>*79:8.1 (887.1)* Ενώ ο ερυθρός άνθρωπος υπέφερε πάρα πολύ εξ αιτίας των πολέμων, δεν είναι ολότελα άτοπο να πούμε ότι η εξέλιξη της έννοιας της πολιτείας μεταξύ των Κινέζων καθυστέρησε ένεκα της σε βάθος κατάκτησης από αυτούς της Ασίας. Διέθεταν ένα μεγάλο δυναμικό φυλετικής αλληλεγγύης, η οποία, όμως, απέτυχε να εξελιχθεί λόγω του ότι δεν υπήρχε η συνεχής δραστηριοποιητική διέγερση του αεί παρόντος κινδύνου μιας εξωτερικής επίθεσης.

<a name="U79_8_2"></a>*79:8.2 (887.2)* Με την ολοκλήρωση της κατάκτησης της ανατολικής Ασίας, το αρχαίο μιλιταριστικό κράτος σταδιακά διαλύθηκε– οι πόλεμοι του παρελθόντος λησμονήθηκαν. Από τους επικούς αγώνες με την ερυθρή φυλή έμεινε μόνο η θολή παράδοση ενός αρχαίου διαγωνισμού με τους λαούς των τοξοτών. Οι Κινέζοι από νωρίς στράφηκαν στη γεωργία, η οποία συνέβαλλε ακόμη περισσότερο στις φιλήσυχες τάσεις τους, ενώ ένας πληθυσμός πολύ χαμηλότερα από την αναλογία καλλιεργήσιμης γης-ανθρώπων συνέβαλε ακόμη περισσότερο στην αναπτυσσόμενη ειρηνικότητα της χώρας.

<a name="U79_8_3"></a>*79:8.3 (887.3)* Η συνειδητοποίηση των επιτευγμάτων του παρελθόντος (κάπως μειωμένη επί του παρόντος), ο συντηρητισμός ενός υπερβολικά γεωργικού πληθυσμού, και μια καλά ανεπτυγμένη οικογενειακή ζωή ισούταν με τη γέννηση του σεβασμού προς τους προγόνους, που κορυφώθηκε στο έθιμο να τιμούν τόσο πολύ τους ανθρώπους του παρελθόντος, φθάνοντας στα όρια της λατρείας. Μια πολύ παρόμοια νοοτροπία επεκράτησε μεταξύ των λευκών φυλών της Ευρώπης για τα πεντακόσια, περίπου, χρόνια που ακολούθησαν την κατάρρευση του Ελληνορωμαϊκού πολιτισμού.

<a name="U79_8_4"></a>*79:8.4 (887.4)* Η πίστη στην, και η λατρεία της «Μιας Αλήθειας» όπως αυτή διδάχθηκε από τον Σίνγκλανγκτον ουδέποτε έσβησε εντελώς. Καθώς, όμως, περνούσε ο καιρός, η αναζήτηση μιας νέας και ανώτερης αλήθειας επισκιάσθηκε από την αύξουσα τάση σεβασμού προς αυτό που ήδη αποτελούσε καθεστώς. Σιγά-σιγά, η μεγαλοφυΐα της κίτρινης φυλής εκτράπηκε από την αναζήτηση του αγνώστου στη διαφύλαξη του γνωστού. Και τούτος είναι ο λόγος για την στασιμότητα αυτού που υπήρξε ο ταχύτερα αναπτυσσόμενος πολιτισμός του κόσμου.


<a name="U79_8_5"></a>*79:8.5 (887.5)* Μεταξύ του 4000 και του 500 π.Χ. η πολιτική επανένωση της κίτρινης φυλής είχε ολοκληρωθεί, αλλά και η πολιτισμική ένωση των κέντρων του ποταμού Γιανγκτσέ και του Κίτρινου ποταμού είχε ήδη επιτευχθεί. Αυτή η πολιτική επανένωση των μεταγενέστερων φυλετικών ομάδων δεν έγινε χωρίς συγκρούσεις, η κοινωνική, όμως, θεώρηση του πολέμου παρέμεινε αρνητική. Η λατρεία των προγόνων, η αύξηση των διαλέκτων και η απουσία στρατιωτικής δράσης για χιλιάδες χιλιάδων χρόνων κατέστησαν τους λαούς αυτούς υπερβολικά φιλειρηνικούς.

<a name="U79_8_6"></a>*79:8.6 (887.6)* Παρά την αποτυχία της να εκπληρώσει την υπόσχεση μιας πρώιμης εξέλιξης προηγμένης πολιτείας, η κίτρινη φυλή πράγματι προοδευτικά προχώρησε μπροστά στην πραγμάτωση των τεχνών του πολιτισμού, ιδιαίτερα στους τομείς της γεωργίας και της κηπουρικής. Τα προβλήματα υδραυλικής που αντιμετώπιζαν οι γεωργοί στη Σαανσί και στη Χονάν απαιτούσαν ομαδική συνεργασία για να επιλυθούν. Τέτοιες δυσκολίες στην άρδευση και τη συντήρηση του εδάφους συνεισέφεραν σε μεγάλο βαθμό στην ανάπτυξη της αλληλεξάρτησης, με την επακόλουθη προώθηση της ειρήνης μεταξύ των γεωργικών φυλών.

<a name="U79_8_7"></a>*79:8.7 (887.7)* Γρήγορα η εξέλιξη της γραφής, μαζί με την ίδρυση των σχολείων, συνέβαλε στην διάδοση της γνώσης σε μια χωρίς προηγούμενο κλίμακα. Η δυσκίνητη, όμως, φύση του ιδεογραφικού συστήματος γραφής έθεσε ένα αριθμητικό όριο στις εγγράμματες τάξεις, παρά την γρήγορη εμφάνιση της τυπογραφίας. Και πέρα από οτιδήποτε άλλο, η διαδικασία της κοινωνικής τυποποίησης και του θρησκευτικού-φιλοσοφικού δογματισμού συνεχίσθηκε γοργή. Η θρησκευτική εξέλιξη του σεβασμού των προγόνων έγινε ακόμα περισσότερο περίπλοκη με μια πλημμύρα προλήψεων οι οποίες περιλάμβαναν τη λατρεία προς τη φύση, αλλά τα παραμένοντα ίχνη μιας αληθούς αντίληψης του Θεού διατηρήθηκαν στην αυτοκρατορική λατρεία του Σανγκ-Ντι.

<a name="U79_8_8"></a>*79:8.8 (888.1)* Η μεγάλη αδυναμία της λατρείας των προγόνων είναι το ότι προωθεί μια οπισθοδρομική φιλοσοφία. Όσο κι’ αν είναι συνετό το να σταχυολογείται η σοφία του παρελθόντος, είναι ανόητο να θεωρείται το παρελθόν ως η αποκλειστική πηγή της αλήθειας. Η αλήθεια είναι σχετική και διευρυνόμενη. Ζει *πάντα* στο παρόν, αποκτώντας νέα έκφραση σε κάθε γενεά ανθρώπων – ακόμα και σε κάθε ανθρώπινη ζωή.

<a name="U79_8_9"></a>*79:8.9 (888.2)* Η μεγάλη δύναμη στη λατρεία των προγόνων είναι η αξία την οποία η στάση αυτή προσδίδει στην οικογένεια. Η αξιοθαύμαστη σταθερότητα και εξακολούθηση της Κινέζικης κουλτούρας αποτελεί συνέπεια της κυρίαρχης θέσης που αποδόθηκε στην οικογένεια, αφού ο πολιτισμός εξαρτάται άμεσα από την αποτελεσματική λειτουργία της οικογένειας. Και στην Κίνα, η οικογένεια απέκτησε μία κοινωνική σπουδαιότητα, ακόμα και θρησκευτική σημασία, που ελάχιστοι άλλοι λαοί προσέγγισαν.

<a name="U79_8_10"></a>*79:8.10 (888.3)* Η αφοσίωση των τέκνων και η νομιμοφροσύνη στην οικογένεια που απαιτούνταν εξ αιτίας της αυξανόμενης πίστης στη λατρεία των προγόνων διασφάλισαν τη ανοικοδόμηση ανώτερων οικογενειακών σχέσεων και ανθεκτικών οικογενειακών ομάδων, όλες εκ των οποίων διευκόλυναν την ύπαρξη των ακόλουθων παραγόντων στη διαφύλαξη του πολιτισμού:

<a name="U79_8_11"></a>*79:8.11 (888.4)* 1. Της διατήρησης της ιδιοκτησίας και του πλούτου.

<a name="U79_8_12"></a>*79:8.12 (888.5)* 2. Της συγκέντρωσης της εμπειρίας περισσότερων της μιας γενεών.

<a name="U79_8_13"></a>*79:8.13 (888.6)* 3. Της αποτελεσματικής εκπαίδευσης των παιδιών στις τέχνες και τις επιστήμες του παρελθόντος.

<a name="U79_8_14"></a>*79:8.14 (888.7)* 4. Της ανάπτυξης μιας ισχυρής αίσθησης του καθήκοντος, της ενίσχυσης της ηθικής, και της επαύξησης της δεοντολογικής ευαισθησίας.


<a name="U79_8_15"></a>*79:8.15 (888.8)* Η περίοδος του σχηματισμού του Κινεζικού πολιτισμού, που άρχισε με την έλευση των Ανδιτών, εξακολουθεί ως τη μεγάλη δεοντολογική, ηθική και ημιθρησκευτική αφύπνιση του έκτου προ Χριστού αιώνα. Και η Κινεζική παράδοση διαφυλάσσει τις συγκεχυμένες καταγραφές του εξελικτικού παρελθόντος. Η μετάβαση από την μητριαρχία στην πατριαρχία, η εγκαθίδρυση της γεωργίας, η εξέλιξη της αρχιτεκτονικής, η απαρχή της βιομηχανίας – όλα τούτα εξιστορούνται διαδοχικά. Και η ιστορία αυτή παρουσιάζει, με μεγαλύτερη ακρίβεια από οποιαδήποτε άλλη παρόμοια περιγραφή, την εικόνα της μεγαλειώδους ανέλιξης ενός ανώτερου λαού από το επίπεδο του βαρβαρισμού. Κατά την εποχή αυτή πέρασαν από την πρωτόγονη γεωργική κοινωνία σε μια ανώτερη κοινωνική οργάνωση περικλείουσα τις πόλεις, τις κατασκευές, τη μεταλλουργία, τις εμπορικές συναλλαγές, τη διακυβέρνηση, τη γραφή, τα μαθηματικά, την τέχνη, την επιστήμη, και την τυπογραφία.

<a name="U79_8_16"></a>*79:8.16 (888.9)* Και έτσι διατηρήθηκε ο αρχαίος πολιτισμός της κίτρινης φυλής δια μέσου των αιώνων. Είναι, σχεδόν, σαράντα χιλιάδες χρόνια από τότε που έλαβαν χώρα οι αρχικές, σημαντικές εξελίξεις στην Κινεζική κουλτούρα και, παρά το ότι πολλές οπισθοδρομήσεις συνέβησαν, ο πολιτισμός των υιών του Χαν πλησιάζει πιο κοντά από όλους στο να παρουσιάζει μια αδιάσπαστη εικόνα συνεχούς προόδου μέχρι και τους χρόνους του εικοστού αιώνα. Η μηχανολογικές και θρησκευτικές εξελίξεις των λευκών φυλών υπήρξαν ανώτερης κατηγορίας, αλλά δεν ξεπέρασαν ποτέ τους Κινέζους ως προς την πίστη στην οικογένεια, το ομαδικό ήθος, ή την ατομική ηθική.

<a name="U79_8_17"></a>*79:8.17 (888.10)* Ο αρχαίος αυτός πολιτισμός έχει συνεισφέρει πολλά στην ανθρώπινη ευτυχία. Εκατομμύρια ανθρώπινων υπάρξεων έζησαν και πέθαναν, ευλογημένες από τα επιτεύγματά του. Για αιώνες, ο σπουδαίος αυτός πολιτισμός αναπαυόταν στις δάφνες του παρελθόντος, τώρα, όμως επαναφυπνίζεται για να οραματισθεί και πάλι τους υπερβατικούς στόχους της ανθρώπινης υπόστασης, και να αναλάβει για άλλη μία φορά τον αδιάλειπτο αγώνα για την ατέρμονη πρόοδο.


<a name="U79_8_18"></a>*79:8.18 (888.11)* [Παρουσιάσθηκε από έναν Αρχάγγελο του Νέβαδον.]

