<h1 align="center">Το Βιβλίο της Ουράντια</h1>
<hr /><p align="center">&#60;&#60;&#160;<a href="12-Εγγραφο148.md" title="ΕΚΠΑΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΕΣ ΣΤΗ ΒΗΘΣΑΪΔΑ">Εγγραφο 148</a> | <a href="01-Μέρη.md" title="Τα Μέρη του Βιβλίου">Μέρη</a> | <a href="03-Περιεχόμενο.md" title="Tα Περιεχόμενα του Βιβλίου">Περιεχόμενο</a> | <a href="12-Εγγραφο150.md" title="Η ΤΡΙΤΗ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ ΓΙΑ ΚΗΡΥΓΜΑ">Εγγραφο 150</a>&#160;&#62;&#62;</p><hr />

## Εγγραφο 149

## <a name="U149_0_0"></a>Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ ΓΙΑ ΚΗΡΥΓΜΑ

<a name="U149_0_1"></a>*149:0.1 (1668.1)* Η δεύτερη περιοδεία δημοσίου κηρύγματος στη Γαλιλαία ξεκίνησε την Κυριακή, 3 Οκτωβρίου 28 μ.Χ. και συνεχίστηκε για περίπου τρεις μήνες, λήγοντας στις 30 Δεκεμβρίου. Σε αυτή την προσπάθεια έλαβαν μέρος ο Ιησούς και οι δώδεκα απόστολοί του, βοηθούμενοι από το νεοσύλλεκτο σώμα των 117 ευαγγελιστών και από άλλα πολυάριθμα ενδιαφερόμενα άτομα. Στην περιοδεία αυτή επισκέφτηκαν τις πόλεις Γάδαρα, Πτολεμαΐδα, Ιόππη, Δαβρὰθ, Μεγιδδώ, Ιεζραέλ, Σκυθούπολη, Ταριχέα, Ίππο, Γάμαλα, Βηθσαϊδά-Ιουλιάδα, και πολλές άλλες πόλεις και χωριά.

<a name="U149_0_2"></a>*149:0.2 (1668.2)* Πριν την αναχώρηση την Κυριακή το πρωί, ο Ανδρέας και ο Πέτρος ζήτησαν από τον Ιησού να δώσει την τελική ανάθεση στους ευαγγελιστές, αλλά ο Κύριος αρνήθηκε, λέγοντας ότι δεν ήταν στην αρμοδιότητά του να κάνει τέτοια πράγματα, τα οποία θα μπορούσαν άλλοι να εκτελέσουν με αποδεκτό τρόπο. Μετά από αναγκαστική σκέψη αποφασίστηκε ότι ο Ιάκωβος Ζεβεδαίος θα μπορούσε να αναλάβει την ευθύνη. Στο τέλος των παρατηρήσεων του Ιάκωβου, ο Ιησούς είπε στους ευαγγελιστές: «Πηγαίνετε τώρα να εκτελέσετε την εργασία όπως σας ανατέθηκε, και αργότερα, όταν θα έχετε δείξει ικανότητα και πίστη, θα σας δώσω εντολή να κηρύξετε το ευαγγέλιο της βασιλείας».

<a name="U149_0_3"></a>*149:0.3 (1668.3)* Σε αυτή την περιοδεία μόνο ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης ταξίδεψαν με τον Ιησού. Ο Πέτρος και οι άλλοι απόστολοι πήραν ο καθένας από καμιά δωδεκαριά ευαγγελιστές και διατήρησαν κοντινή επαφή μαζί τους ενώ συνέχιζαν το έργο του κηρύγματος και της διδασκαλίας. Μόλις οι πιστοί ήταν έτοιμοι να εισέλθουν στη βασιλεία, οι απόστολοι διενεργούσαν βάφτισμα. Ο Ιησούς και οι δυο σύντροφοί του ταξίδεψαν σε μεγάλο βαθμό αυτούς τους τρεις μήνες, επισκεπτόμενοι συχνά δυο πόλεις σε μια μέρα για να εξετάσουν τη δουλειά των ευαγγελιστών και για να τους ενδυναμώσουν στην προσπάθειά τους να εγκαταστήσουν τη βασιλεία. Όλη αυτή η δεύτερη περιοδεία ήταν κυρίως μια προσπάθεια να αποκτήσει πρακτική εμπειρία το σώμα αυτό των 117 νέο-εκπαιδευμένων ευαγγελιστών.


<a name="U149_0_4"></a>*149:0.4 (1668.4)* Όλη αυτή την περίοδο και μετέπειτα, μέχρι τον καιρό της αναχώρησης του Ιησού και των αποστόλων για την Ιερουσαλήμ, ο Δαυίδ Ζεβεδαίος διατήρησε το μόνιμο αρχηγείο για το έργο της βασιλείας στο σπίτι του πατέρα του στη Βηθσαϊδά. Αυτό ήταν το κέντρο εξυπηρέτησης του έργου του Ιησού στη γη και ο σταθμός αναμετάδοσης για την υπηρεσία των αγγελιαφόρων που διατηρούσε ο Δαυίδ ανάμεσα στους εργαζόμενους στα διάφορα μέρη της Παλαιστίνης και των γειτονικών περιφερειών. Τα έκανε όλα με δική του πρωτοβουλία αλλά με την έγκριση του Ανδρέα. Ο Δαυίδ απασχολούσε σαράντα με πενήντα αγγελιαφόρους σε αυτό το τμήμα πληροφοριών του ταχέως αναπτυσσόμενου και επεκτεινόμενου έργου της βασιλείας. Ενώ ήταν έτσι απασχολημένος, συντηρούσε εν μέρει τον εαυτό του περνώντας κάποιον από τον χρόνο του στην παλιά του εργασία ως ψαράς.

### <a name="U149_1_0"></a>1&#8228;&#160;Η ΕΥΡΕΩΣ ΔΙΑΔΕΔΟΜΕΝΗ ΦΗΜΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ

<a name="U149_1_1"></a>*149:1.1 (1668.5)* Από τον καιρό που διαλύθηκε ο καταυλισμός στη Βηθσαϊδά, η φήμη του Ιησού, ειδικά ως θεραπευτή, είχε εξαπλωθεί σε όλα τα μέρη της Παλαιστίνης και σε όλη τη Συρία και τις γύρω περιοχές. Για εβδομάδες αφού είχαν αφήσει τη Βηθσαϊδά, οι άρρωστοι συνέχιζαν να καταφθάνουν, και όταν δεν έβρισκαν τον Κύριο, μάθαιναν από τον Δαυίδ πού βρισκόταν, και πήγαιναν να τον αναζητήσουν. Σε αυτή την περιοδεία ο Ιησούς δεν πραγματοποίησε σκόπιμα οποιαδήποτε επονομαζόμενα θαύματα θεραπείας. Εν τούτοις, πλήθος πληγέντων βρήκαν αποκατάσταση της υγείας και της ευτυχίας ως αποτέλεσμα της αναδομητικής δύναμης της έντονης πίστης που τους ώθησε να αναζητήσουν τη θεραπεία.

<a name="U149_1_2"></a>*149:1.2 (1669.1)* Τον καιρό της αποστολής αυτής, άρχισε να εμφανίζεται – και συνέχισε όλο τον υπόλοιπο καιρό της ζωής του Ιησού στη γη – μια περίεργη και ανεξήγητη σειρά θεραπευτικών φαινομένων. Στην πορεία της περιοδείας των τριών μηνών, περισσότεροι από εκατό άνδρες, γυναίκες και παιδιά από την Ιουδαία, την Ιδουμαία, τη Γαλιλαία, τη Συρία, την Τύρο και τη Σιδώνα, και από πέραν του Ιορδάνη, ευεργετήθηκαν από αυτήν την ασυναίσθητη θεραπεία από τον Ιησού και, επιστρέφοντας στις πατρίδες τους, συνέβαλαν στην αύξηση της φήμης του Ιησού. Και το έκαναν αυτό παρόλο που ο Ιησούς, κάθε φορά που παρατηρούσε μια από αυτές τις περιπτώσεις αυτόματης θεραπείας, αμέσως πρόσταζε τον ευεργετούμενο «μή εἴπῃς τοῦτο εἰς μηδένα».


<a name="U149_1_3"></a>*149:1.3 (1669.2)* Ποτέ δεν μας αποκαλύφθηκε τι ακριβώς συνέβαινε σε αυτές τις περιπτώσεις της αυτόματης ή ασυναίσθητης θεραπείας. Ο Κύριος ποτέ δεν εξήγησε στους αποστόλους του πώς επιτυγχάνονταν αυτές οι θεραπείες, εκτός από το ότι σε μερικές περιπτώσεις είπε μόνο: «Εγὼ ἐνόησα ὅτι ἐξῆλθε δύναμις ἀπ᾿ ἐμοῦ». Σε μια περίπτωση όταν τον άγγιξε ένα άρρωστο παιδί σχολίασε, «Αντιλαμβάνομαι ότι ζωή εξήλθε από εμένα».

<a name="U149_1_4"></a>*149:1.4 (1669.3)* Στην απουσία απ’ ευθείας από τον Κύριο λόγου σχετικά με τη φύση αυτών των περιπτώσεων αυθόρμητης θεραπείας, θα ήταν αναίδεια εκ μέρους μας να αναλάβουμε να εξηγήσουμε το πώς επετεύχθησαν, αλλά θα ήταν επιτρεπτό να αναφέρουμε τη γνώμη μας για όλα αυτά τα θεραπευτικά φαινόμενα. Πιστεύουμε ότι πολλά από αυτά τα προφανή θαύματα θεραπείας, καθώς αυτά συνέβησαν στην πορεία της γήινης υπηρεσίας του Ιησού, ήταν αποτέλεσμα της συνύπαρξης των ακόλουθων τριών δυναμικών, ισχυρών, και συνδεομένων επιδράσεων.


<a name="U149_1_5"></a>*149:1.5 (1669.4)* 1. Η παρουσία δυνατής, επικρατούσας και ζωντανής πίστης στην καρδιά των ανθρώπινων υπάρξεων που επίμονα αναζητούσαν θεραπεία, μαζί με το γεγονός ότι τέτοια θεραπεία την επιθυμούσαν για την πνευματική τους ωφέλεια παρά καθαρά για σωματική αποκατάσταση.


<a name="U149_1_6"></a>*149:1.6 (1669.5)* 2. Η ύπαρξη, ακολούθως μαζί με αυτή την ανθρώπινη πίστη, της μεγάλης συμπόνιας και ευσπλαχνίας του ενσαρκωμένου και γεμάτου ελέους Δημιουργού Γιου του Θεού, ο οποίος κατείχε στην πράξη σχεδόν απεριόριστες και αιώνιες δημιουργικές θεραπευτικές δυνάμεις και δικαιώματα.


<a name="U149_1_7"></a>*149:1.7 (1669.6)* 3. Μαζί με την πίστη της ύπαρξης και της ζωής του Δημιουργού πρέπει να σημειωθεί επίσης ότι αυτός ο Θεάνθρωπος ήταν η προσωποποιημένη έκφραση του θελήματος του Πατέρα. Εάν, κατά την επαφή της ανθρώπινης ανάγκης και της θείας δύναμης να ανταποκριθεί σε αυτήν, ο Πατέρας δεν είχε διαφορετικό θέλημα, τα δυο γίνονταν ένα, και η θεραπεία προέκυπτε ασυναίσθητα στον Ιησού-άνθρωπο αλλά γινόταν αμέσως αντιληπτή από τη θεία φύση του. Η εξήγηση, τότε, πολλών από αυτές τις περιπτώσεις θεραπείας, πρέπει να βρεθεί σε έναν σπουδαίο νόμο που μας είναι από καιρό γνωστός, ήτοι, Εκείνο που ο Δημιουργός Υιός επιθυμεί και ο αιώνιος Πατέρας βούλεται ΕΙΝΑΙ.


<a name="U149_1_8"></a>*149:1.8 (1669.7)* Είναι, λοιπόν, γνώμη μας ότι, εν τη προσωπική παρουσία του Ιησού, ορισμένες μορφές βαθιάς ανθρώπινης πίστης ήταν κυριολεκτικά και αληθινά *επιτακτικές* στην εκδήλωση της θεραπείας από συγκεκριμένες δημιουργικές δυνάμεις και προσωπικότητες του σύμπαντος που ήταν εκείνη την ώρα τόσο στενά συνδεδεμένες με το Υιό του Ανθρώπου. Ως εκ τούτου αποτελεί καταγεγραμμένο γεγονός ότι ο Ιησούς συχνά επέτρεπε στους ανθρώπους να θεραπεύσουν τους εαυτούς τους παρουσία του με την δυνατή, προσωπική τους πίστη.

<a name="U149_1_9"></a>*149:1.9 (1670.1)* Πολλοί άλλοι αναζητούσαν τη θεραπεία για εντελώς εγωιστικούς σκοπούς. Μια πλούσια χήρα από την Τύρο, με την ακολουθία της, ήρθε ζητώντας να θεραπευτούν οι αρρώστιες της, που ήταν πολλές. Και καθώς ακολουθούσε τον Ιησού σε όλη τη Γαλιλαία, προσέφερε συνεχώς χρήματα, σαν να ήταν η δύναμη του Θεού κάτι που μπορούσε να αγορασθεί από τη μεγαλύτερη προσφορά. Όμως δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για το ευαγγέλιο της βασιλείας, έψαχνε μόνο να γιατρέψει τις παθήσεις του σώματός της.

### <a name="U149_2_0"></a>2&#8228;&#160;Η ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

<a name="U149_2_1"></a>*149:2.1 (1670.2)* Ο Ιησούς κατανοούσε τον νου των ανθρώπων. Ήξερε τι βρισκόταν μέσα στην καρδιά του ανθρώπου, και εάν οι διδασκαλίες του είχαν αφεθεί όπως εκείνος τις παρουσίασε, με μοναδικά σχόλια την εμπνευσμένη ερμηνεία που παρεχόταν από τη γήινη ζωή του, όλα τα έθνη και όλες οι θρησκείες του κόσμου θα είχαν ταχύτατα αγκαλιάσει το ευαγγέλιο της βασιλείας. Οι καλοπροαίρετες προσπάθειες των πρώτων οπαδών του Ιησού να επαναδιατυπώσουν τις διδασκαλίες του έτσι ώστε να τις κάνουν πιο αποδεκτές σε κάποια έθνη, φυλές, και θρησκείες, είχαν σαν μοναδικό αποτέλεσμα να κάνουν αυτές τις διδασκαλίες λιγότερο αποδεκτές σε όλα τα άλλα έθνη, φυλές, και θρησκείες.

<a name="U149_2_2"></a>*149:2.2 (1670.3)* Ο απόστολος Παύλος, στην προσπάθειά του να φέρει τις διδασκαλίες του Ιησού στην ευνοϊκή αντίληψη μερικών ομάδων των ημερών του, έγραψε πολλά γράμματα εντολών και προτροπών. Άλλοι δάσκαλοι του ευαγγελίου του Ιησού έπραξαν παρόμοια, αλλά κανένας τους δεν αντιλήφθηκε ότι κάποια από αυτά τα γραπτά θα συγκεντρωνόντουσαν μαζί, από εκείνους που θα τα εξέδιδαν σαν την ενσωμάτωση των διδασκαλιών του Ιησού. Και έτσι, ενώ ο λεγόμενος Χριστιανισμός περιλαμβάνει περισσότερη διδασκαλία από το ευαγγέλιο του Κυρίου από κάθε άλλη θρησκεία, περιλαμβάνει επίσης και πολλά που ο Ιησούς δεν δίδαξε. Εκτός από την ενσωμάτωση πολλών διδασκαλιών από τα περσικά μυστήρια και πολλές από την ελληνική φιλοσοφία στα πρώτα χρόνια του Χριστιανισμού, έγιναν δυο μεγάλα σφάλματα:


<a name="U149_2_3"></a>*149:2.3 (1670.4)* 1. Η προσπάθεια να συνδέσουν τη διδασκαλία του ευαγγελίου άμεσα με την Ιουδαϊκή θεολογία, όπως δινόταν η επεξήγηση από τις χριστιανικές θεωρίες της εξιλέωσης – η διδασκαλία ότι ο Ιησούς ήταν ο θυσιασμένος Γιος που θα ικανοποιούσε την άτεγκτη δικαιοσύνη του Πατέρα και θα κατεύναζε τη θεϊκή οργή. Αυτές οι διδασκαλίες προέρχονταν από μια αξιέπαινη προσπάθεια να κάνουν το ευαγγέλιο της βασιλείας περισσότερο αποδεκτό στους δύσπιστους Ιουδαίους. Αν και αυτές οι προσπάθειες απέτυχαν να κερδίσουν τους Ιουδαίους, δεν απέτυχαν να μπερδέψουν και να αποξενώσουν πολλές ειλικρινείς ψυχές σε όλες τις επόμενες γενεές.


<a name="U149_2_4"></a>*149:2.4 (1670.5)* 2. Η δεύτερη μεγάλη γκάφα των πρώτων οπαδών του Κυρίου, και αυτή που όλες οι επόμενες γενεές επέμειναν να διαιωνίζουν, ήταν να οργανώσουν τόσο τέλεια τη χριστιανική διδασκαλία σχετικά με το *πρόσωπο* του Ιησού. Αυτή η υπερβολική έμφαση στην προσωπικότητα του Ιησού μέσα στη θεολογία του Χριστιανισμού λειτούργησε συσκοτίζοντας τις διδασκαλίες του, και όλο αυτό έχει κάνει αυξανόμενα δύσκολο για τους Ιουδαίους, Μωαμεθανούς, Ινδουιστές, και άλλους πιστούς της Ανατολής να αποδεχθούν τις διδασκαλίες του Ιησού. Δεν θα υποτιμούσαμε την θέση του προσώπου του Ιησού σε μια θρησκεία μπορεί να φέρει το όνομά του, αλλά δεν θα επιτρέπαμε μια τέτοια θεώρηση να επισκιάσει την εμπνευσμένη ζωή του ή να υποσκελίσει το σωτήριο μήνυμά του: την πατρότητα του Θεού και την αδελφότητα του ανθρώπου.


<a name="U149_2_5"></a>*149:2.5 (1670.6)* Οι δάσκαλοι της θρησκείας του Ιησού θα πρέπει να πλησιάσουν άλλες θρησκείες αναγνωρίζοντας τις αλήθειες που έχουν κοινές (πολλές από τις οποίες προέρχονται απευθείας ή έμμεσα από το μήνυμα του Ιησού) και να αποφύγουν από το να βάλουν μεγάλη έμφαση στις διαφορές.


<a name="U149_2_6"></a>*149:2.6 (1671.1)* Ενώ, εκείνη ειδικά την περίοδο, η φήμη του Ιησού προερχόταν κυρίως από το όνομα που είχε σαν θεραπευτής, δεν σημαίνει ότι συνέχισε να παραμένει έτσι. Καθώς περνούσε ο καιρός, όλο και περισσότερο αναζητούσε πνευματική βοήθεια. Αλλά ήταν οι σωματικές θεραπείες που προκαλούσαν τον ευθύ και άμεσο θαυμασμό του απλού κόσμου. Τον Ιησού αναζητούσαν όλο και πιο πολλά θύματα της ηθικής υποδούλωσης και των διανοητικών ενοχλημάτων, και τους δίδασκε αμετάβλητα τον τρόπο της λύτρωσης. Πατεράδες αναζητούσαν τη συμβουλή του σχετικά με τη διαπαιδαγώγηση των γιων τους και μητέρες ερχόντουσαν για να τους βοηθήσει στην καθοδήγηση των θυγατέρων τους. Εκείνοι που βρισκόντουσαν στο σκοτάδι ήρθαν σ’ αυτόν, και τους αποκάλυψε το φως της ζωής. Τ’ αυτιά του ήταν πάντα ανοιχτά στις θλίψεις του ανθρώπου και πάντοτε βοηθούσε εκείνους που ζητούσαν τη φροντίδα του.

<a name="U149_2_7"></a>*149:2.7 (1671.2)* Όταν ο ίδιος ο Δημιουργός ήταν στη γη, ενσαρκωμένος στη μορφή όπως οι κοινοί θνητοί, ήταν αναπόφευκτο ότι ορισμένα πράγματα θα συνέβαιναν. Αλλά δεν πρέπει να πλησιάσετε ποτέ τον Ιησού δια μέσου αυτών των ονομαζόμενων θαυματουργικών φαινομένων. Μάθετε να πλησιάζετε το θαύμα δια του Ιησού, αλλά μην κάνετε το λάθος να πλησιάζετε τον Ιησού μέσα από το θαύμα. Και αυτή η νουθεσία είναι εγγύηση ότι ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ είναι ο μόνος ιδρυτής θρησκείας που εκτέλεσε υπερφυσικές πράξεις στη γη.


<a name="U149_2_8"></a>*149:2.8 (1671.3)* Το πιο εκπληκτικό και πιο επαναστατικό χαρακτηριστικό της αποστολής του Μιχαήλ στη γη ήταν η στάση του απέναντι στις γυναίκες. Σε μια εποχή και σε μια γενιά που ο άνδρας δεν χαιρετούσε ούτε τη δική του γυναίκα σε ένα δημόσιο χώρο, ο Ιησούς τόλμησε να πάρει γυναίκες σαν δασκάλους τού ευαγγελίου κατά την τρίτη περιοδεία του στη Γαλιλαία. Και είχε το φοβερό κουράγιο να το κάνει αυτό ενώπιον της ραβινικής διδασκαλίας που διακήρυττε πως ήταν «καλύτερα τα λόγια του νόμου να ριχθούν στη φωτιά παρά να εκφωνούνται από γυναίκες».

<a name="U149_2_9"></a>*149:2.9 (1671.4)* Σε μια μόνο γενιά ο Ιησούς ανύψωσε τις γυναίκες από την ανυπόληπτη λήθη και το δουλικό μόχθο όλων των προηγούμενων εποχών. Και είναι ένα σημείο για το οποίο πρέπει να ντρέπεται η θρησκεία που πήρε το όνομα του Ιησού, ότι δηλαδή στερήθηκε το θάρρος να ακολουθήσει το ευγενικό παράδειγμα στην επακόλουθη συμπεριφοράς του προς τις γυναίκες.


<a name="U149_2_10"></a>*149:2.10 (1671.5)* Όταν ο Ιησούς αναμειγνυόταν με τα πλήθη, το έβρισκαν εντελώς απαλλαγμένο από τις προλήψεις της εποχής. Ήταν ελεύθερος από θρησκευτικές προκαταλήψεις, δεν ήταν ποτέ αδιάλλακτος. Δεν είχε τίποτε στην καρδιά του που να μοιάζει με κοινωνικό ανταγωνισμό. Ενώ συμμορφωνόταν με το καλό της πατρογονικής του θρησκείας, δεν δίσταζε να παραβλέπει τις ανθρωπογενείς παραδόσεις πρόληψης και υποδούλωσης. Τολμούσε να διδάσκει ότι οι φυσικές καταστροφές, τα ατυχήματα του χρόνου, και άλλα ολέθρια συμβάντα δεν είναι επίσκεψη της θείας κρίσης ή μυστηριωδών παροχών Πρόνοιας. Αποκήρυσσε τη δουλοπρεπή αφοσίωση στις χωρίς νόημα τελετουργίες και ξεσκέπαζε την πλάνη της υλιστικής λατρείας. Διακήρυττε με τόλμη την πνευματική ελευθερία του ανθρώπου και τολμούσε να διδάξει ότι οι θνητοί της σαρκός είναι πραγματικά και αληθινά παιδιά του ζωντανού Θεού.

<a name="U149_2_11"></a>*149:2.11 (1671.6)* Ο Ιησούς ξεπερνούσε τις διδασκαλίες των προγόνων του όταν με τόλμη έβαζε τις καθαρές καρδιές στη θέση των καθαρών χεριών σαν έμβλημα της αληθινής θρησκείας. Έβαζε την πραγματικότητα στη θέση της παράδοσης και μάζευε στην άκρη όλες τις προφάσεις αλαζονείας και υποκρισίας. Και επιπλέον αυτός ο ατρόμητος Θεός δεν έδινε διέξοδο στην καταστροφική κριτική και δεν έδειχνε μια πλήρη ασέβεια για τις θρησκευτικές, κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές συνήθειες των ημερών του. Δεν ήταν επιθετικός επαναστάτης. Πίστευε στην προοδευτική εξέλιξη. Απασχολείτο με την καταστροφή εκείνου που *υπήρχε* μόνο όταν συγχρόνως προσέφερε στους συνανθρώπους του την ανωτερότητα του πράγματος που *όφειλε να είναι*.


<a name="U149_2_12"></a>*149:2.12 (1672.1)* Ο Ιησούς δεχόταν την υπακοή των οπαδών του χωρίς να την απαιτεί. Μόνο τρεις άνδρες που δέχτηκαν το προσωπικό του κάλεσμα αρνήθηκαν να δεχτούν την πρόσκληση και να γίνουν μαθητές του. Ασκούσε μια ιδιάζουσα ελκτική δύναμη στους ανθρώπους, αλλά δεν ήταν δικτατορικός. Απαιτούσε εμπιστοσύνη και κανένας ποτέ δεν δυσανασχέτησε με εντολή του. Αναλάμβανε απόλυτη εξουσία από τους μαθητές του, αλλά κανένας ποτέ δεν διαμαρτυρήθηκε. Επέτρεπε στους οπαδούς του να τον ονομάζουν Κύριο.

<a name="U149_2_13"></a>*149:2.13 (1672.2)* Ο Κύριος θαυμαζόταν από όλους όσους τον συναντούσαν εκτός από εκείνους που διακατέχονταν από βαθιές θρησκευτικές προκαταλήψεις ή από εκείνους που πίστευαν ότι διέκριναν πολιτικούς κινδύνους στις διδασκαλίες του. Οι άνθρωποι έμειναν έκπληκτοι με την αυθεντικότητα και το κύρος της διδασκαλίας του. Θαύμαζαν την υπομονή του να συνδιαλέγεται με οπισθοδρομικούς και ενοχλητικούς ερωτώντες. Ενέπνεε την ελπίδα και την εμπιστοσύνη στις καρδιές όλων όσων έρχονταν υπό την διακονία του. Μόνο εκείνοι που δεν τον είχαν συναντήσει τον φοβόνταν, και ήταν μισητός μόνο από εκείνους που τον θεωρούσαν υπέρμαχο της αλήθειας εκείνης που είχε προορισμό να ανατρέψει το κακό και την πλάνη που αυτοί είχαν αποφασίσει να κρατήσουν στις καρδιές τους με κάθε κόστος.

<a name="U149_2_14"></a>*149:2.14 (1672.3)* Σε φίλους και εχθρούς ασκούσε μια ισχυρή και ιδιάζουσα γοητευτική επιρροή. Πλήθη τον ακολουθούσαν για εβδομάδες, μόνο και μόνο για να ακούνε τα φιλεύσπλαχνα λόγια του και να παρατηρούν την απλή ζωή του. Αφοσιωμένοι άνδρες και γυναίκες αγαπούσαν τον Ιησού με μια σχεδόν υπερφυσική αγάπη. Και όσο καλύτερα τον γνώριζαν τόσο περισσότερο τον αγαπούσαν. Και όλα αυτά είναι αλήθεια. Ακόμα και σήμερα και σε όλες τις μελλοντικές εποχές, όσο περισσότερο ο άνθρωπος πλησιάζει να γνωρίσει το Θεάνθρωπο, τόσο περισσότερο θα τον αγαπήσει και θα τον ακολουθήσει.

### <a name="U149_3_0"></a>3&#8228;&#160;ΕΧΘΡΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ ΑΡΧΗΓΩΝ

<a name="U149_3_1"></a>*149:3.1 (1672.4)* Παρά την ευνοϊκή αποδοχή του Ιησού και της διδασκαλίας του εκ μέρους του κόσμου, οι αρχιερείς στην Ιερουσαλήμ άρχισαν σταδιακά να φοβούνται και να γίνονται ανταγωνιστικοί. Οι Φαρισαίοι είχαν σχηματοποιήσει μια συστηματική και δογματική θεολογία. Ο Ιησούς ήταν ένας διδάσκαλος που δίδασκε ανάλογα με τις ανάγκες. Δεν ήταν συστηματικός διδάσκαλος. Ο Ιησούς δίδασκε όχι τόσο πολύ από το νόμο όσο από τη ζωή, με παραβολές. (Και όταν χρησιμοποιούσε μια παραβολή για να εξηγήσει το μήνυμά του, επεδίωκε να χρησιμοποιεί μόνο *ένα* χαρακτηριστικό από την υπόθεση για το σκοπό αυτό. Πολλές λανθασμένες ιδέες σχετικά με τη διδασκαλία του Ιησού μπορεί να εξασφαλίσθηκαν από την προσπάθεια να εξηγήσουν αλληγορικά τις παραβολές).

<a name="U149_3_2"></a>*149:3.2 (1672.5)* Οι αρχιερείς στην Ιερουσαλήμ είχαν γίνει σχεδόν έξαλλοι μετά την πρόσφατη αλλαγή του νεαρού Αβραάμ και από την λιποταξία των τριών κατασκόπων που βαφτίστηκαν από τον Πέτρο, και που ήσαν τώρα σε περιοδεία με τους ευαγγελιστές σε αυτό το δεύτερο γύρο για κήρυγμα στη Γαλιλαία. Οι ιουδαίοι αρχιερείς είχαν σταδιακά τυφλωθεί από το φόβο και την προκατάληψη, ενώ οι καρδιές τους είχαν σκληρυνθεί από τη συνεχή απόρριψη των ελκυστικών αληθειών του ευαγγελίου της βασιλείας. Όταν οι άνθρωποι αποκλείουν την έκκληση στο πνεύμα που κατοικεί μέσα τους, ελάχιστα μπορούν να γίνουν για να τροποποιηθεί η στάση τους.

<a name="U149_3_3"></a>*149:3.3 (1672.6)* Όταν ο Ιησούς συναντήθηκε για πρώτη φορά με τους ευαγγελιστές στον καταυλισμό στη Βηθσαϊδά, σαν επίλογο στην ομιλία του είπε: «Θα πρέπει να θυμάστε ότι στο σώμα και στο μυαλό – συναισθηματικά – οι άνθρωποι αντιδρούν ατομικά. Το μόνο *ομοιόμορφο* πράγμα στους ανθρώπους είναι το πνεύμα που κατοικεί μέσα τους. Αν και τα θεϊκά πνεύματα μπορεί να ποικίλλουν κατά τι στη φύση και στο βαθμό της εμπειρίας τους, αντιδρούν ομοιόμορφα σε όλες τις πνευματικές εκκλήσεις. Μόνο μέσα από το πνεύμα και με έκκληση στο πνεύμα, μπορεί το ανθρώπινο είδος να επιτύχει την ενότητα και την αδελφοσύνη». Πολλοί όμως από τους αρχιερείς των Ιουδαίων είχαν κλείσει τις πόρτες της καρδιάς τους στην πνευματική έκκληση του ευαγγελίου. Από αυτή την ημέρα και μετά δεν σταμάτησαν να σχεδιάζουν και να μηχανεύονται την καταστροφή του Κυρίου. Είχαν πεισθεί ότι ο Ιησούς έπρεπε να συλληφθεί, καταδικαστεί και εκτελεστεί σαν θρησκευτικός παραβάτης, ένας βεβηλωτής των βασικών διδασκαλιών του ιουδαϊκού απαραβίαστου νόμου.

### <a name="U149_4_0"></a>4&#8228;&#160;ΠΡΟΟΔΟΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ

<a name="U149_4_1"></a>*149:4.1 (1673.1)* Ο Ιησούς πραγματοποίησε πολύ λίγο δημόσιο έργο σε αυτή την περιοδεία κηρύγματος, αλλά διεύθυνε πολλά απογευματινά τμήματα με τους πιστούς στις περισσότερες πόλεις και χωριά όπου τύχαινε να διαμένουν με τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη. Σε μια από αυτές τις βραδινές συνεστιάσεις ένας από τους νεότερους ευαγγελιστές ρώτησε τον Ιησού για το θυμό και ο Κύριος, μεταξύ των άλλων πραγμάτων, είπε σε απάντηση:


<a name="U149_4_2"></a>*149:4.2 (1673.2)* «Ο θυμός είναι μια υλική έκφραση που αντιπροσωπεύει, με γενικό τρόπο, το μέτρο της αποτυχίας της πνευματικής φύσης να κερδίσει τον έλεγχο του συνδυασμού διανοητικής και σωματικής ουσίας. Ο θυμός υποδεικνύει την έλλειψη ανεκτικής αδελφικής αγάπης συν την έλλειψη αυτοσεβασμού και αυτοελέγχου. Ο θυμός εξαντλεί την υγεία, διαφθείρει το μυαλό και κάνει να μειονεκτεί το πνεύμα-δάσκαλος της ψυχής του ανθρώπου. Δεν διαβάσατε στις Γραφές ότι “η οργή σκοτώνει τον ανόητο άνθρωπο”, και ότι ο άνθρωπος “ξεσκίζει τον εαυτό του με το θυμό του;”. Αυτό το “όποιος έχει λίγο θυμό έχει μεγάλη κατανόηση”, ενώ “αυτός που είναι οξύθυμος αυξάνει την ανοησία του;” Όλοι σας γνωρίζετε ότι “μια ήπια απάντηση απομακρύνει το θυμό”, και πως “οι θλιβερές κουβέντες μεγαλώνουν το θυμό”. “Η σύνεση καθυστερεί το θυμό”, ενώ “αυτός που δεν ελέγχει τον εαυτό του είναι σαν μια ανυπεράσπιστη πόλη χωρίς τείχη”. “Η οργή είναι ανελέητη και ο θυμός είναι αποτρόπαιος”. “Οι θυμωμένοι άνθρωποι αυξάνουν τις διαφωνίες, ενώ οι έξαλλοι πολλαπλασιάζουν τις παρανομίες τους”. “Μην είστε οξύθυμοι γιατί ο θυμός κατοικεί στο στήθος των ανοήτων”». Πριν ο Ιησούς σταματήσει να μιλάει, είπε επιπροσθέτως: «Αφήστε τις καρδιές σας να κυριαρχηθούν από την αγάπη ώστε το πνεύμα-οδηγός να βρει λίγη δυσκολία για να σας ελευθερώσει από την τάση σας να δίνετε διέξοδο σε εκείνα τα ξεσπάσματα ζωώδους θυμού που δεν συμβαδίζουν με την κατάστασή σας σαν παιδιά του Θεού».


<a name="U149_4_3"></a>*149:4.3 (1673.3)* Στην ίδια αυτή περίσταση, ο Κύριος μίλησε στην ομάδα για το επιθυμητό του να διαθέτουν ισορροπημένους χαρακτήρες. Ομολόγησε ότι ήταν απαραίτητο για τους περισσότερους να αφοσιωθούν στην τελειοποίηση κάποιου επαγγέλματος, αλλά τους οίκτιρε για όλες τις προσπάθειες για υπερ-εξειδίκευση, που θα τους έκανε στενόμυαλους και θα τους περιόριζε τις δραστηριότητες της ζωής. Ζήτησε να προσέξουν το γεγονός ότι κάθε προσόν, εάν οδηγηθεί στα άκρα, μπορεί να γίνει ελάττωμα. Ο Ιησούς κήρυττε πάντα την μετριοπάθεια και δίδασκε επαγγελματική αρμονία και αναλογική ρύθμιση των προβλημάτων της ζωής. Υπογράμμιζε ότι υπερβολική συμπόνια και οίκτος μπορούν να οδηγήσουν σε σοβαρή συναισθηματική αστάθεια. Ότι ο ενθουσιασμός μπορεί να οδηγήσει σε φανατισμό. Έφερε το παράδειγμα για κάποιο προηγούμενο συνεργάτη του, τον οποίο η φαντασία οδήγησε σε εξωπραγματικά και ανέφικτα εγχειρήματα. Συγχρόνως τους προειδοποίησε για τους κινδύνους της ανίας από μια υπερσυντηρητική μετριότητα.

<a name="U149_4_4"></a>*149:4.4 (1673.4)* Και κατόπιν ο Ιησούς αναφέρθηκε στους κινδύνους του θάρρους και της πίστης, πως πολλές φορές οδηγούν τις άμυαλες ψυχές στην αδιαφορία του κινδύνου και στην παράλογη τόλμη. Έδειξε επίσης πως η προνοητικότητα και η σύνεση, όταν φτάσουν στα άκρα, οδηγούν στη δειλία και την αποτυχία. Παρότρυνε τους ακροατές του να αγωνίζονται για την πρωτοτυπία και να αποφεύγουν κάθε τάση για εκκεντρικότητα. Εκλιπάρησε για συμπόνια χωρίς συναισθηματισμό, ευλάβεια χωρίς υποκρισία. Δίδαξε σεβασμό ελεύθερο από φόβο και δεισιδαιμονία.

<a name="U149_4_5"></a>*149:4.5 (1674.1)* Δεν ήταν τόσο αυτό που ο Ιησούς δίδαξε για τον εξισορροπημένο χαρακτήρα που εντυπωσίασε τους συντρόφους του όσο το γεγονός ότι η ζωή του ήταν ένα τόσο εύγλωττο παράδειγμα της διδασκαλίας του. Ζούσε εν μέσω του άγχους και της ταραχής, αλλά ποτέ δεν αμφιταλαντεύτηκε. Οι εχθροί του συνεχώς του έριχναν δολώματα, αλλά ποτέ δεν τον παγίδευσαν. Ο σοφός και ο μορφωμένος προσπάθησαν να τον παγιδεύσουν αλλά δεν παραπάτησε. Ζήτησαν να τον περιπλέξουν σε δημόσιες συζητήσεις αλλά οι απαντήσεις του ήταν πάντα διαφωτιστικές, αξιοπρεπείς, και τελικές. Όταν τον διέκοπταν στις ομιλίες του με πολυάριθμες ερωτήσεις, οι απαντήσεις του ήταν πάντα σημαντικές και συμπερασματικές. Δεν κατέφυγε ποτέ σε ποταπές τακτικές καθώς αντιμετώπιζε τη συνεχή πίεση των εχθρών του, που δεν δίσταζαν να μεταχειριστούν κάθε είδος λανθασμένης, αθέμιτης και άδικης μορφής επίθεσης εναντίον του.

<a name="U149_4_6"></a>*149:4.6 (1674.2)* Ενώ είναι αλήθεια ότι πολλοί άνδρες και γυναίκες πρέπει επιμελώς να εφαρμόσουν κάποια συγκεκριμένη επιδίωξη σαν απασχόληση για τα προς το ζην, παρόλα αυτά είναι τελείως επιθυμητό τα ανθρώπινα πλάσματα να καλλιεργήσουν ένα ευρύ φάσμα πολιτιστικής εξοικείωσης με τη ζωή όπως αυτή βιώνεται στη γη. Άτομα με αληθινή μόρφωση δεν είναι ικανοποιημένα με το να παραμένουν στην άγνοια σχετικά με τη ζωή και τις πράξεις των συνανθρώπων τους.

### <a name="U149_5_0"></a>5&#8228;&#160;ΜΑΘΗΜΑ ΣΧΕΤΙΚΟ ΜΕ ΤΗΝ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ

<a name="U149_5_1"></a>*149:5.1 (1674.3)* Όταν ο Ιησούς είχε επισκεφθεί την ομάδα των ευαγγελιστών που εργαζόντουσαν υπό την επίβλεψη του Σίμωνα του Ζηλωτή, κατά τη βραδινή σύσκεψη ο Σίμων ρώτησε τον Κύριο: «Γιατί μερικά άτομα είναι τόσο πιο χαρούμενα και ικανοποιημένα από άλλα; Είναι η ικανοποίηση θέμα θρησκευτικής εμπειρίας;». Ανάμεσα σε άλλα ο Ιησούς είπε σε απάντηση στην ερώτηση του Σίμωνα:


<a name="U149_5_2"></a>*149:5.2 (1674.4)* «Σίμωνα, μερικά άτομα είναι εκ φύσεως πιο χαρούμενα από άλλα. Πολλά, μα πάρα πολλά, εξαρτώνται από την επιθυμία του ανθρώπου να καθοδηγείται και να κατευθύνεται από το πνεύμα του Πατέρα το οποίο ζει εντός του. Δεν έχεις διαβάσει στις Γραφές τα λόγια του σοφού: “Λύχνος τοῦ Κυρίου εἶναι τὸ πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου, τὸ ὁποῖον διερευνᾷ πάντα τὰ ἐνδόμυχα τῆς καρδίας;”. Και επίσης ότι τέτοιοι καθοδηγούμενοι από το πνεύμα θνητοί λένε: “Αἱ μερίδες μου ἔπεσον εἰς τόπους τερπνούς· ἔλαβον ὡραιοτάτην κληρονομίαν.” “Κάλλιον τὸ ὀλίγον τοῦ δικαίου παρὰ ὁ πλοῦτος πολλῶν ἀσεβῶν”, γιατί ο αγαθός άνθρωπος θέλει εμπλησθή αφ’ εαυτού. “Καρδία ευφραινομένη ιλαρύνει το πρόσωπον” και είναι μια συνεχής εορτή. “Καλήτερον το ολίγον εν φόβω Κυρίου, παρά θησαυροί πολλοί και ταραχή εν αυτοίς. Καλήτερον ξενισμός λαχάνων μετά αγάπης, παρά μόσχος σιτευτός μετά μίσους.” “Καλήτερον ολίγον μετά δικαιοσύνης, παρά εισοδήματα μεγάλα μετά αδικίας.” “Η ευφραινομένη καρδία δίδει ευεξίαν ως ιατρικόν”. “Καλήτερον μία δραξ πλήρης αναπαύσεως παρά δύο πλήρεις μόχθου και θλίψεως πνεύματος.”

<a name="U149_5_3"></a>*149:5.3 (1674.5)* «Πολλή από τη θλίψη του ανθρώπου γεννιέται από την απογοήτευση των φιλοδοξιών του και την πληγωμένη του περηφάνια. Αν και οι άνθρωποι έχουν υποχρέωση στον εαυτό τους να κάνουν το καλύτερο για τη ζωή τους στη γη, αφού προσπαθήσουν ειλικρινά γι’ αυτό, θα πρέπει να δεχτούν με χαρά την τύχη τους και να ασκήσουν την εφευρετικότητά τους στο να κάνουν το περισσότερο από αυτό που έπεσε στα χέρια τους. Όλα τα βάσανα του ανθρώπου έχουν προέλευση το φόβο που υπάρχει στην καρδιά του. “Ο άνομος εξαφανίζεται όταν δεν τον ακολουθεί κανένας”. “Ο άνομος είναι σαν την ταραγμένη θάλασσα, γιατί δεν μπορεί να ησυχάσει, αλλά τα νερά της ξερνούν λάσπη και βρώμα. Δεν υπάρχει ειρήνη, λέγει ο Θεός, για τον άνομο”.

<a name="U149_5_4"></a>*149:5.4 (1674.6)* «Μην αναζητάτε λοιπόν, ψεύτικη ειρήνη και εφήμερη χαρά αλλά μάλλον τη σιγουριά της πίστης και τις εγγυήσεις της θείας υιότητας που αποφέρουν ηρεμία, ευχαρίστηση, και υπέρτατη χαρά στο πνεύμα».

<a name="U149_5_5"></a>*149:5.5 (1675.1)* Ο Ιησούς δύσκολα θεώρησε τον κόσμο σαν «κοιλάδα δακρύων». Μάλλον τον κοίταζε σαν τη σφαίρα όπου γεννιόνταν τα αιώνια και αθάνατα πνεύματα της ανόδου στον Παράδεισο, την «κοιλάδα που δημιουργεί ψυχές».

### <a name="U149_6_0"></a>6&#8228;&#160;Ο «ΦΟΒΟΣ ΚΥΡΙΟΥ»

<a name="U149_6_1"></a>*149:6.1 (1675.2)* Ήταν στα Γάμαλα, στη βραδινή συγκέντρωση, που ο Φίλιππος είπε στον Ιησού: «Κύριε, γιατί οι Γραφές μας διδάσκουν να “φοβόμαστε τον Κύριο”, αφού εσύ μας λες να κοιτάζουμε τον ουράνιο Πατέρα μας χωρίς φόβο; Πώς εναρμονίζονται αυτές οι δυο διδασκαλίες;». Και ο Ιησούς απάντησε στο Φίλιππο λέγοντας:


<a name="U149_6_2"></a>*149:6.2 (1675.3)* «Παιδιά μου, δεν εκπλήσσομαι που θέτετε τέτοια ερωτήματα. Στην αρχή μόνο μέσα από το φόβο μπορούσε ο άνθρωπος να μάθει τον σεβασμό, αλλά εγώ έχω έρθει για να αποκαλύψω την αγάπη του Πατέρα ώστε να προσελκυσθείτε στη λατρεία τού Αιώνιου δια της έλξης της στοργικής αναγνώρισης ενός υιού και της ανταπόδοσης της βαθιάς και τέλειας αγάπης του Πατέρα. Εγώ θα σας απελευθέρωνα από τα δεσμά του να οδηγείστε μέσα από το δουλικό φόβο στην δυσάρεστη υπηρεσία ενός ζηλόφθονου και οργισμένου Βασιλέα-Θεού. Θα σας δίδασκα την σχέση Πατέρα-υιού του Θεού και του ανθρώπου ώστε να οδηγηθείτε γεμάτοι χαρά σε αυτήν την ανυπέρβλητη και επουράνια ελεύθερη λατρεία ενός στοργικού, δίκαιου, και ελεήμονα Πατέρα-Θεού.

<a name="U149_6_3"></a>*149:6.3 (1675.4)* «Ο “φόβος Κυρίου” είχε διαφορετική σημασία στις διαδοχικές εποχές, ξεκινώντας από φόβο, και περνώντας από την αγωνία και τον τρόμο, στο δέος και την ευλάβεια. Και τώρα από την ευλάβεια θα σας οδηγούσα ψηλά, μέσα από την αναγνώριση, την συνειδητοποίηση, και την εκτίμηση, στην *αγάπη.* Όταν ο άνθρωπος αναγνωρίζει το έργο του Θεού, οδηγείται στο φόβο για τον Ύψιστο, αλλά όταν ο άνθρωπος αρχίζει να κατανοεί και να βιώνει την προσωπικότητα και το χαρακτήρα του ζωντανού Θεού, οδηγείται σταδιακά στο να αγαπάει τέτοιο καλό και τέλειο συμπαντικό και αιώνιο Πατέρα. Και αυτήν ακριβώς την αλλαγή της σχέσης του ανθρώπου με το Θεό επαγγέλλεται η αποστολή του Γιου του Ανθρώπου στη γη.

<a name="U149_6_4"></a>*149:6.4 (1675.5)* «Τα ευφυή παιδιά δεν φοβούνται τον πατέρα τους προκειμένου να μπορέσουν να δεχτούν δώρα από το χέρι του, αλλά αφού έχουν ήδη λάβει αφθονία καλών πραγμάτων που απονέμονται από τις εντολές της στοργής του πατέρα για τους υιούς και τις θυγατέρες του, αυτά τα πολύ αγαπητά παιδιά οδηγούνται στην αγάπη προς τον πατέρα τους σε δεκτική αναγνώριση και εκτίμηση τέτοιων γενναιόδωρων αγαθοεργιών. Η καλοσύνη του Θεού οδηγεί στη μετάνοια. Οι αγαθοεργίες του Θεού οδηγούν στην υπηρεσία. Το έλεος του Θεού οδηγεί στη σωτηρία, ενώ η αγάπη του Θεού οδηγεί στη νοήμονα και ανεμπόδιστη λατρεία.

<a name="U149_6_5"></a>*149:6.5 (1675.6)* «Οι προγονοί σας φοβόνταν το Θεό επειδή ήταν παντοδύναμος και μυστηριώδης. Εσείς θα τον λατρέψετε επειδή είναι μεγαλειώδης σε αγάπη, άφθονος στο έλεος, και ένδοξος στη αλήθεια. Η δύναμη του Θεού γεννάει φόβο στην καρδιά του ανθρώπου, αλλά η ευγένεια και η δικαιοσύνη της προσωπικότητάς του, γεννούν σεβασμό, αγάπη και πρόθυμη λατρεία. Ένας υπάκουος και φιλόστοργος υιός δεν φοβάται ή τρέμει ακόμα κι έναν ισχυρό και ευγενή πατέρα. Ήρθα στον κόσμο για να βάλω την αγάπη στη θέση του φόβου, τη χαρά στη θέση της λύπης, την εμπιστοσύνη στη θέση του τρόμου, τη στοργική υπηρεσία και την ευγνώμονα λατρεία στη θέση της δουλικής σκλαβιάς και των άνευ νοήματος τελετουργιών. Αλλά είναι ακόμα αληθές για εκείνους που βρίσκονται στο σκοτάδι ότι “Αρχή σοφίας φόβος Κυρίου”. Όταν όμως το φως έχει έρθει πλήρως, οι υιοί του Θεού οδηγούνται να εγκωμιάσουν τον Άπειρο γι’ αυτό που *είναι* παρά να τον φοβούνται γι’ αυτό που *κάνει.*

<a name="U149_6_6"></a>*149:6.6 (1675.7)* «Όταν τα παιδιά είναι μικρά και απερίσκεπτα, πρέπει απαραίτητα να νουθετούνται να τιμούν τους γονείς τους, αλλά όταν μεγαλώσουν και γίνουν λίγο πιο ευγνώμονα για τις ευεργεσίες της γονικής φροντίδας και προστασίας, οδηγούνται, μέσα από τον κατανοούντα σεβασμό και την αυξανόμενη στοργή, σε εκείνο το επίπεδο εμπειρίας όπου αγαπούν πραγματικά τους γονείς τους γι’ αυτό που είναι παρά γι’ αυτά που έχουν κάνει. Ο πατέρας αγαπά φυσικά το παιδί του, αλλά το παιδί πρέπει να αναπτύξει την αγάπη του για τον πατέρα, από τον φόβο αυτού που μπορεί να κάνει ο πατέρας, και μέσα από το δέος, τον τρόμο, την εξάρτηση, και τον σεβασμό, στην ευγνώμονα και στοργική σχέση αγάπης.

<a name="U149_6_7"></a>*149:6.7 (1676.1)* «Σας έχουν διδάξει ότι πρέπει να “φοβόσαστε το Θεό και να φυλάτε τις εντολές του, γιατί αυτό είναι η πρώτη υποχρέωση του ανθρώπου”. Αλλά ήρθα για να σας δώσω μια νεότερη και υψηλότερη εντολή. Θα σας διδάξω να “αγαπάτε το Θεό και να μάθετε να κάνετε το θέλημά του, γιατί αυτό είναι το μεγαλύτερο προνόμιο των λυτρωμένων παιδιών του Θεού”. Οι γονείς σας διδάχτηκαν το “φοβάστε το Θεό – τον Παντοδύναμο Βασιλέα”. Εγώ σας διδάσκω, “Αγαπάτε το Θεό – τον παντελεήμονα Πατέρα”.

<a name="U149_6_8"></a>*149:6.8 (1676.2)* «Στην βασιλεία των ουρανών, την οποία έχω έρθει να ανακηρύξω, δεν υπάρχει ύψιστος και κραταιός βασιλέας. Αυτή η βασιλεία είναι μια θεία οικογένεια. Το παγκόσμια αναγνωρισμένο και ανεπιφύλακτα λατρεμένο κέντρο και κεφαλή αυτής της εκτεταμένης αδελφότητας νοημόνων όντων, είναι ο Πατέρας μου και Πατέρας σας. Είμαι Υιός του και είστε επίσης υιοί του. Επομένως είναι αιώνια αληθινό ότι εσείς και Εγώ είμαστε αδέλφια στην παραδεισένια υπόσταση πόσο μάλλον αφού έχουμε γίνει αδέλφια εν σαρκί της γήινης ζωής. Πάψτε, λοιπόν, να φοβάστε το Θεό σαν βασιλιά ή να τον υπηρετείτε σαν αφέντη. Μάθετε να τον σέβεστε ως τον Δημιουργό, να τον τιμάτε ως τον Πατέρα της πνευματικής νιότης σας. Να τον αγαπάτε ως ελεήμονα υποστηρικτή, και τέλος να τον λατρεύετε ως τον αγαπητό και πάνσοφο Πατέρα της πιο ώριμης πνευματικής σας συνειδητοποίησης και εκτίμησης.

<a name="U149_6_9"></a>*149:6.9 (1676.3)* «Από τις λανθασμένες αντιλήψεις σας για τον Πατέρα στους ουρανούς φύονται και οι ψευδείς ιδέες σας περί ταπεινοφροσύνης και αναβλύζει πολλή από την υποκρισία σας. Ο άνθρωπος μπορεί να είναι ένα σκουλήκι της σκόνης εκ φύσεως και καταγωγής, αλλά όταν καταστεί ενοικούμενος από το πνεύμα του Πατέρα μου, εκείνος ο άνθρωπος καθίσταται θείος στο πεπρωμένο του. Η δωρεά πνεύματος του Πατέρα μου θα επιστρέψει ασφαλώς στη θεία πηγή και στο επίπεδο του σύμπαντος προέλευσης, και η ανθρώπινη ψυχή του θνητού ανθρώπου που θα έχει γίνει το αναγεννημένο παιδί αυτού του ενοικούντος πνεύματος θα ανέλθει βεβαίως με το θείο πνεύμα προς την ίδια την παρουσία του αιώνιου Πατέρα.

<a name="U149_6_10"></a>*149:6.10 (1676.4)* «Ταπεινοφροσύνη, πράγματι, καθίσταται ο θνητός άνθρωπος που δέχεται όλα αυτά τα δώρα από τον Πατέρα στους ουρανούς, εν τούτοις υπάρχει μια θεία αξιοπρέπεια συνημμένη σε όλους αυτούς τους υποψήφιους πίστης για την αιώνια άνοδο στο ουράνιο βασίλειο. Οι άνευ σημασίας και ταπεινωτικές συμπεριφορές μιας επιδεικτικής και ψευδούς ταπεινοφροσύνης είναι ασύμβατες με την εκτίμηση για την πηγή της σωτηρίας σας και με την αναγνώριση του πεπρωμένου των γεννημένων στο πνεύμα ψυχών σας. Η ταπεινότητα μπροστά στο Θεό είναι εξολοκλήρου ταιριαστή με τα βάθη της καρδιάς σας, η πραότητα μπροστά στους ανθρώπους είναι αξιέπαινη, αλλά η υποκρισία μιας επιτηδευμένης ταπεινοφροσύνης που λαχταράει προσοχή είναι παιδιάστικη και ανάξια των φωτισμένων υιών της βασιλείας.

<a name="U149_6_11"></a>*149:6.11 (1676.5)* «Εσείς κάνετε καλά που είστε πράοι μπροστά στο Θεό και έχετε αυτοέλεγχο μπροστά στους ανθρώπους, αλλά η πραότητά σας να έχει πνευματική προέλευση και όχι να είναι η αυταπατώμενη επίδειξη μιας επιτηδευμένης αίσθησης αυτοδίκαιης ανωτερότητας. Ο προφήτης σκοπίμως συμβούλεψε όταν είπε: “Να περιπατής ταπεινώς μετά του Θεού σου”, γιατί ενώ ο Πατέρας στους ουρανούς είναι Άπειρος και Αιώνιος, κατοικεί επίσης “μετά του συντετριμμένου την καρδίαν και του ταπεινού το πνεύμα”. Ο Πατέρας μου περιφρονεί την υπερηφάνεια, απεχθάνεται την υποκρισία, και αποστρέφεται την αδικία. Και ήταν για να δώσω έμφαση στην αξία της ειλικρίνειας και της απόλυτης εμπιστοσύνης στη στοργική υποστήριξη και την πιστή καθοδήγηση του ουράνιου Πατέρα, που τόσο συχνά έχω αναφερθεί στα μικρά παιδιά σαν παράδειγμα για την νοοτροπία και την ανταπόκριση του πνεύματος οι οποίες είναι τόσο ουσιαστικές για την είσοδο του θνητού ανθρώπου στις πνευματικές πραγματικότητες της βασιλείας των ουρανών.

<a name="U149_6_12"></a>*149:6.12 (1677.1)* «Ο προφήτης Ιερεμίας καλώς περιέγραψε πολλούς θνητούς όταν είπε: “Είστε πλησίον του Θεού διά του στόματος, αλλ’ η καρδία σας απέχει μακράν απ’ αυτού”. Όλοι σας δεν έχετε διαβάσει επίσης εκείνη τη φρικτή προειδοποίηση του προφήτη που λέγει: “Οι άρχοντες αυτής κρίνουσι με δώρα και οι ιερείς αυτής διδάσκουσιν επί μισθώ και οι προφήται αυτής μαντεύουσιν επί αργυρίω και επαναπαύονται επί τον Κύριον, λέγοντες, Δεν είναι ο Κύριος εν μέσω ημών;”. Δεν σας έχουν καλώς προειδοποιήσει γι’ αυτούς που “λαλούντες ειρήνην μετά των πλησίον αυτών, έχουσι κακίαν εν ταις καρδίαις αυτών”, γι αυτούς που “με χείλη δόλια λαλούσιν από διπλής καρδίας;”. Από όλες τις λύπες ενός ανθρώπου που δείχνει εμπιστοσύνη, καμία δεν είναι τόσο τρομερή όσο “εκείναι, τας οποίας επληγώθην εν τω οίκω των φίλων μου”».

### <a name="U149_7_0"></a>7&#8228;&#160;Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΒΗΘΣΑΪΔΑ

<a name="U149_7_1"></a>*149:7.1 (1677.2)* Ο Ανδρέας, με τη συμβουλή του Σίμωνος Πέτρου και με την έγκριση του Ιησού, είχε δώσει εντολή στον Δαυίδ στη Βηθσαϊδά να αποστείλει αγγελιαφόρους στις διάφορες ομάδες που κήρυτταν, με εντολή να τελειώσουν την περιοδεία και να επιστρέψουν στη Βηθσαϊδά κάποια ώρα την Πέμπτη, 30 Δεκεμβρίου. Την ώρα του δείπνου, εκείνη τη βροχερή ημέρα, όλες οι αποστολικές ομάδες και οι ευαγγελιστές που δίδασκαν, είχαν μαζευτεί στο σπίτι του Ζεβεδαίου.

<a name="U149_7_2"></a>*149:7.2 (1677.3)* Η ομάδα παρέμεινε μαζί το Σάββατο, βρίσκοντας κατάλυμα στα σπίτια της Βηθσαϊδά και της κοντινής Καπερναούμ, και μετά σε όλη την ομάδα δόθηκαν διακοπές δυο εβδομάδων για να πάνε στις οικογένειές τους, να επισκεφθούν φίλους τους, ή να πάνε για ψάρεμα. Οι δυο ή τρεις μέρες που ήταν μαζί στη Βηθσαϊδά, ήταν, πράγματι, αναζωογονητικές και πηγή έμπνευσης. Ακόμα και οι παλαιότεροι δάσκαλοι τονώθηκαν ηθικά από τους νέους ιεροκήρυκες καθώς εκείνοι τους αφηγούντο τις εμπειρίες τους.

<a name="U149_7_3"></a>*149:7.3 (1677.4)* Από τους 117 ευαγγελιστές που είχαν λάβει μέρος στη δεύτερη περιοδεία κηρύγματος στη Γαλιλαία, μόνο περίπου εβδομήντα-πέντε πέρασαν την δοκιμασία της πραγματικής εμπειρίας και ήταν σε ετοιμότητα για να τοποθετηθούν σε υπηρεσία μετά το πέρας των δυο εβδομάδων των διακοπών. Ο Ιησούς με τον Ανδρέα, τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη παρέμειναν στο σπίτι του Ζεβεδαίου και πέρασαν πολύ καιρό συσκεπτόμενοι σχετικά με την ευημερία και την επέκταση της βασιλείας.

