<h1 align="center">Το Βιβλίο της Ουράντια</h1>
<hr /><p align="center">&#60;&#60;&#160;<a href="08-Εγγραφο052.md" title="ΟΙ ΠΛΑΝΗΤΙΚΕΣ ΕΠΟΧΕΣ ΤΩΝ ΘΝΗΤΩΝ">Εγγραφο 52</a> | <a href="01-Μέρη.md" title="Τα Μέρη του Βιβλίου">Μέρη</a> | <a href="03-Περιεχόμενο.md" title="Tα Περιεχόμενα του Βιβλίου">Περιεχόμενο</a> | <a href="08-Εγγραφο054.md" title="ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΤΑΡΣΙΑΣ ΤΟΥ ΕΩΣΦΟΡΟΥ">Εγγραφο 54</a>&#160;&#62;&#62;</p><hr />

## Εγγραφο 53

## <a name="U53_0_0"></a>Η ΑΝΤΑΡΣΙΑ ΤΟΥ ΕΩΣΦΟΡΟΥ

<a name="U53_0_1"></a>*53:0.1 (601.1)* Ο ΕΩΣΦΟΡΟΣ ήταν ένας εξέχων κύριος Υιός Λανονάντεκ του Νέβαδον. Είχε αποκτήσει μεγάλη εμπειρία υπηρετώντας σε πολλά συστήματα, υπήρξε ανώτερος σύμβουλος της ομάδας του και διακρινόταν για τη σοφία, την ευθυκρισία και την αποδοτικότητά του. Ο Εωσφόρος ήταν ο υπ’ αριθμόν 37 της τάξης του και όταν ανέλαβε τα καθήκοντά του από τους Μελχισεδέκ, χαρακτηρίσθηκε ως μία από τις εκατό πλέον ικανές και εξέχουσες προσωπικότητες, μεταξύ περισσοτέρων των επτακοσίων χιλιάδων του είδους του. Από ένα τέτοιο μεγαλειώδες ξεκίνημα, μέσα από το πονηρό και την πλάνη, αγκάλιασε την αμαρτία και τώρα είναι ο υπ’ αριθμόν ένας από τους τρεις Κυρίαρχους του Συστήματος στον Νέβαδον, οι οποίοι υπέκυψαν στον εγωισμό και παραδόθηκαν στις σοφιστείες της πλαστής προσωπικής ελευθερίας – στην απόρριψη της συμπαντικής πίστης και την ασέβεια προς τις αδελφικές υποχρεώσεις, στην τυφλότητα έναντι των κοσμικών σχέσεων.

<a name="U53_0_2"></a>*53:0.2 (601.2)* Στο σύμπαν του Νέβαδον, τον χώρο κυριαρχίας του Χριστού Μιχαήλ, υπάρχουν δέκα χιλιάδες συστήματα κατοικημένων κόσμων. Σ’ ολόκληρη την ιστορία των Υιών Λανονάντεκ, σε ολόκληρο το έργο τους μέσα σ’ αυτά τα δέκα χιλιάδες συστήματα, αλλά και στο αρχηγείο του σύμπαντος, μόνον τρεις Κυρίαρχοι του Συστήματος βρέθηκαν να έχουν περιφρονήσει την κυριαρχία του Δημιουργού Υιού.

### <a name="U53_1_0"></a>1&#8228;&#160;ΟΙ ΑΡΧΗΓΟΙ ΤΗΣ ΑΝΤΑΡΣΙΑΣ

<a name="U53_1_1"></a>*53:1.1 (601.3)* Ο Εωσφόρος δεν ήταν ανερχόμενη ύπαρξη. Ήταν ένας δημιουργημένος Υιός του τοπικού σύμπαντος και είχε ειπωθεί γι’ αυτόν: «Υπήρξες τέλειος απ’ όλες τις πλευρές, από την ημέρα που δημιουργήθηκες, μέχρις ότου η αδικία βρέθηκε εντός σου.» Πολλές φορές είχε λάβει μέρος σε συμβούλια με τους Υψίστους της Εδέντια. Και ο Εωσφόρος κυβερνούσε «επί του ιερού όρους του Θεού,» το όρος όπου βρισκόταν η διοίκηση της Τζερουσέμ, αφού εκείνος ήταν ο κυβερνήτης ενός μεγάλου συστήματος 607 κατοικημένων κόσμων.

<a name="U53_1_2"></a>*53:1.2 (601.4)* Ο Εωσφόρος ήταν μια ύπαρξη μεγαλειώδης, μια λαμπρή προσωπικότητα. Βρισκόταν δίπλα τους Ύψιστους Πατέρες των αστερισμών σε άμεση σύνδεση με τη συμπαντική εξουσία. Παρά την παράβαση του Εωσφόρου, οι υποδεέστερες προσωπικότητες απέφυγαν να του δείξουν ασέβεια και περιφρόνηση πριν από την απονομή του Μιχαήλ στην Ουράντια. Ακόμη και ο αρχάγγελος του Μιχαήλ, την εποχή της ανάστασης του Μωυσή, «δεν του απήγγειλε κατηγορία αλλά είπε απλά “ο Κριτής σε επιπλήττει.”» Η κρίση, σε τέτοια θέματα, ανήκει στους Αρχαίους των Ημερών, τους κυβερνήτες του υπερσύμπαντος.

<a name="U53_1_3"></a>*53:1.3 (601.5)* Ο Εωσφόρος είναι πλέον ο εκπεσών και εκθρονισθείς Κυρίαρχος της Σατάνια. Η ενατένιση του εαυτού είναι εντελώς καταστροφική, ακόμα και για τις ανώτερες προσωπικότητες του ουράνιου κόσμου. Για τον Εωσφόρο έχει ειπωθεί: «Η καρδιά σου ανυψώθηκε εξ αιτίας της ωραιότητάς σου. Κηλίδωσες τη σοφία σου εξ αιτίας της ευφυΐας σου.» Ο αρχαίος σας προφήτης είδε τη θλιβερή του αυτή κατάσταση, όταν έγραψε: «Πώς έπεσες από τον Ουρανό, ω Εωσφόρε, γιε του πρωινού! Πώς σωριάστηκες κάτω, εσύ, που τόλμησες να δημιουργήσεις σύγχυση στους κόσμους!»

<a name="U53_1_4"></a>*53:1.4 (602.1)* Πολύ λίγα έγιναν γνωστά για τον Εωσφόρο στην Ουράντια, εξ αιτίας του γεγονότος ότι ανέθεσε στον πρώτο υπαρχηγό του, τον Σατανά, να υπερασπισθεί την υπόθεσή του στον πλανήτη σας. Ο Σατανάς ήταν μέλος της ίδιας αρχικής ομάδας των Λανονάντεκ, αλλά δεν είχε ποτέ λειτουργήσει ως Κυρίαρχος του Συστήματος. Προσχώρησε απόλυτα στην εξέγερση του Εωσφόρου. Ο «διάβολος» δεν είναι άλλος από τον Καλιγκάστια, τον εκθρονισμένο Πλανητικό Πρίγκιπα της Ουράντια και Υιό της δευτερεύουσας τάξης των Λανονάντεκ. Την εποχή κατά την οποία ο Μιχαήλ ήταν ενσαρκωμένος στην Ουράντια, ο Εωσφόρος, ο Σατανάς και ο Καλιγκάστια συνασπίσθηκαν για να επιφέρουν την αποτυχία της αποστολής της απονομής. Απέτυχαν, όμως, παταγωδώς.

<a name="U53_1_5"></a>*53:1.5 (602.2)* Ο Αββαδών ήταν ο αρχηγός του επιτελείου του Καλιγκάστια. Ακολούθησε τον κύριό του στην εξέγερση και έκτοτε λειτουργεί ως αρχηγός των επαναστατών της Ουράντια. Ο Βεελζεβούλ ήταν ο αρχηγός των άπιστων μεσοδιάστατων πλασμάτων που συμμάχησαν με τις δυνάμεις του προδότη Καλιγκάστια.


<a name="U53_1_6"></a>*53:1.6 (602.3)* Ο δράκοντας έγινε, τελικά η συμβολική αναπαράσταση όλων αυτών των κακών προσωπικοτήτων. Με το θρίαμβο του Μιχαήλ, «ο Γαβριήλ κατέβηκε από τον Σάλβινγκτον και φυλάκισε τον δράκοντα (όλους τους επαναστάτες αρχηγούς) για έναν αιώνα.» Για τους σεραφικούς στασιαστές της Τζερουσέμ έχει γραφεί: «Και για τους αγγέλους που δεν διατήρησαν την προτεραία τους κατάσταση, αλλά εγκατέλειψαν την κατοικία τους, επεφύλαξε τα βέβαια δεσμά του σκότους, μέχρι την ώρα της κρίσης, την μεγάλη ημέρα.»

### <a name="U53_2_0"></a>2&#8228;&#160;ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΑΝΤΑΡΣΙΑΣ

<a name="U53_2_1"></a>*53:2.1 (602.4)* Ο Εωσφόρος και ο πρώτος βοηθός του, ο Σατανάς, είχαν κυριαρχήσει στην Τζερουσέμ για περισσότερο από πεντακόσιες χιλιάδες χρόνια, όταν μέσα στην καρδιά τους άρχισαν να αντιπαρατίθενται στον Συμπαντικό Πατέρα και τον τότε αντιβασιλέα Υιό του, Μιχαήλ.

<a name="U53_2_2"></a>*53:2.2 (602.5)* Δεν υπήρχαν ιδιάζουσες, ή έκτακτες συνθήκες στο σύστημα της Σατάνια, οι οποίες ενέπνευσαν, ή ευνόησαν την εξέγερση. Πεποίθησή μας είναι ότι η ιδέα γεννήθηκε και σχηματίσθηκε στο νου του Εωσφόρου και ότι εκείνος θα μπορούσε να έχει προκαλέσει μία τέτοια εξέγερση, ανεξάρτητα από το πού θα μπορούσε να βρίσκεται. Ο Εωσφόρος ανακοίνωσε, αρχικά, τα σχέδιά του στον Σατανά, αλλά χρειάσθηκαν πολλοί μήνες για να εκμαυλίσει το νου του ικανού και ευφυούς συνεργάτη του. Πάντως, όμως, από τη στιγμή που προσηλυτίσθηκε στις επαναστατικές θεωρίες, έγινε ένας παράτολμος και ένθερμος υπέρμαχος της «αυτοπροβολής και της ελευθερίας.»


<a name="U53_2_3"></a>*53:2.3 (602.6)* Ουδείς ποτέ πρότεινε την ανταρσία στον Εωσφόρο. Η ιδέα της αυτοπροβολής σε αντίθεση προς το θέλημα του Μιχαήλ και προς τα σχέδια του Συμπαντικού Πατέρα, όπως εκπροσωπούνται στον Μιχαήλ, γεννήθηκε στο νου του και μόνο. Οι σχέσεις του με τον Δημιουργό Υιό ήταν στενές και πάντα εγκάρδιες. Ουδέποτε, πριν την έξαρση του νου του, εξέφρασε ο Εωσφόρος ανοικτά δυσαρέσκεια πάνω στη διακυβέρνηση του σύμπαντος. Παρά τη σιωπή του, για περισσότερα από εκατό έτη τυπικού χρόνου, η Συνένωση των Ημερών στον Σάλβινγκτον είχε αντανακλαστικοποιήσει στην Ουβέρσα ότι δεν ήταν όλα εν ειρήνη στο νου του Εωσφόρου. Η πληροφορία αυτή είχε επίσης επικοινωνηθεί στον Δημιουργό Υιό και τους Πατέρες του Αστερισμού του Νορλάτιαντεκ.

<a name="U53_2_4"></a>*53:2.4 (602.7)* Κατά τη διάρκεια ολόκληρης αυτής της περιόδου ο Εωσφόρος γινόταν ολοένα περισσότερο κριτικός πάνω σε ολόκληρη τη διαδικασία της διακυβέρνησης του σύμπαντος, αλλά πάντα δήλωνε ολόψυχη νομιμοφροσύνη προς τους Υπέρτατους Κυβερνήτες. Η πρώτη του ανοικτή απιστία εκδηλώθηκε με την ευκαιρία μιας επίσκεψης του Γαβριήλ στην Τζερουσέμ λίγες μόνον ημέρες πριν την δημόσια εξαγγελία της Διακήρυξης της Ελευθερίας του Εωσφόρου. Ο Γαβριήλ εντυπωσιάσθηκε τόσο βαθιά από τη βεβαιότητα του επικείμενου ξεσπάσματος, ώστε πήγε κατευθείαν στην Εδέντια για να συσκεφθεί με τους Πατέρες του Αστερισμού σχετικά με τα μέτρα που έπρεπε να ληφθούν σε περίπτωση ανοικτής εξέγερσης.

<a name="U53_2_5"></a>*53:2.5 (603.1)* Είναι πολύ δύσκολο να διακρίνουμε την ακριβή αιτία, ή τις αιτίες που τελικά αποκορυφώθηκαν στην εξέγερση του Εωσφόρου. Είμαστε βέβαιοι για ένα μόνο πράγμα και τούτο είναι ότι: Οποιοδήποτε κι αν ήταν αυτό το αρχικό ξεκίνημα, γεννήθηκε στο νου του Εωσφόρου. Πρέπει να υπήρξε μια υπερηφάνεια του εαυτού που καλλιεργήθηκε μέχρι του σημείου της αυταπάτης, έτσι ώστε ο Εωσφόρος, για κάποιο διάστημα, έπεισε στ’ αλήθεια τον εαυτό του ότι η εξέγερση που σχεδίαζε ήταν, πράγματι, για το καλό του συστήματος, αν όχι για το καλό του σύμπαντος. Μέχρι τα σχέδιά του να εξελιχθούν ως το σημείο της απογοήτευσης, είχε αναμφίβολα προχωρήσει πολύ μακριά για να του επιτρέψει να σταματήσει, η πρωτάκουστη και δολοπλόκος υπερηφάνια του. Σε κάποιο σημείο της διαδικασίας αυτής έγινε υστερόβουλος και το κακό εξελίχθηκε σε εσκεμμένη και εκούσια αμαρτία. Το ότι αυτό συνέβη αποδεικνύεται από την επακόλουθη συμπεριφορά του ευφυούς αυτού διοικητικού. Του προσφέρθηκαν για πολύ καιρό ευκαιρίες για μεταμέλεια, αλλά μόνο λίγοι από τους υφισταμένους του δέχθηκαν ποτέ το έλεος που τους προσφέρθηκε. Ο Πιστός των Ημερών της Εδέντια, κατ’ απαίτηση των Πατέρων του Αστερισμού, παρουσίασε ο ίδιος το σχέδιο του Μιχαήλ για τη σωτηρία των ειδεχθών αυτών στασιαστών, αλλά πάντα το έλεος του Δημιουργού Υιού απορρίπτονταν και απορρίπτονταν με ολοένα μεγαλύτερη περιφρόνηση και αποστροφή.

### <a name="U53_3_0"></a>3&#8228;&#160;ΤΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΟΥ ΕΩΣΦΟΡΟΥ

<a name="U53_3_1"></a>*53:3.1 (603.2)* Οποιαδήποτε κι αν ήταν η αρχή του κακού στην καρδιά του Εωσφόρου και του Σατανά, η τελική εξέγερση σχηματοποιήθηκε ως η Διακήρυξη της Ελευθερίας του Εωσφόρου. Τα κίνητρα των στασιαστών εκφράσθηκαν σε τρεις τίτλους:


<a name="U53_3_2"></a>*53:3.2 (603.3)* 1. *Η πραγματικότητα του Συμπαντικού Πατέρα.* Ο Εωσφόρος κατήγγειλε ότι ο Πατέρας του Σύμπαντος δεν υπήρχε πραγματικά, ότι η φυσική βαρύτητα και η διαστημική ενέργεια ήσαν εγγενείς στο σύμπαν και ότι ο Πατέρας ήταν μύθος που επινοήθηκε από τους Υιούς του Παραδείσου για να μπορέσουν να διατηρήσουν την εξουσία των συμπάντων στο όνομα του Πατέρα. Αρνήθηκε ότι η προσωπικότητα ήταν ένα δώρο του Συμπαντικού Πατέρα. Υπαινίχθηκε ακόμη ότι οι τελικιστές συνωμοτούσαν με τους Υιούς του Παραδείσου για να εξαπατήσουν ολόκληρη τη δημιουργία, αφού ποτέ δεν έδωσαν μία σαφή ιδέα της πραγματικής προσωπικότητας του Πατέρα, όπως αυτή διακρίνεται στον Παράδεισο. Έκανε ανταλλάξιμη την ευλάβεια με την άγνοια. Η κατηγορία ήταν σαρωτική, τρομερή και βλάσφημη. Ήταν η καλυμμένη αυτή επίθεση κατά των τελικιστών εκείνη που αναμφίβολα επηρέασε τους ανερχόμενους, τότε, πολίτες στην Τζερουσέμ ώστε να αντισταθούν σταθερά και ακλόνητα σε όλες τις προτάσεις των στασιαστών.


<a name="U53_3_3"></a>*53:3.3 (603.4)* 2. *Η διακυβέρνηση του σύμπαντος του Δημιουργού Υιού –Μιχαήλ.* Ο Εωσφόρος ισχυρίσθηκε ότι τα τοπικά συστήματα έπρεπε να γίνουν αυτόνομα. Διαμαρτυρήθηκε κατά του δικαιώματος του Μιχαήλ, του Δημιουργού Υιού, να αναλάβει την κυριαρχία του Νέβαδον στο όνομα ενός υποθετικού Παραδείσιου Πατέρα και να απαιτεί όλες οι προσωπικότητες να δηλώνουν υποταγή σ’ αυτόν τον αόρατο Πατέρα. Προέβαλλε ότι ολόκληρη η διαδικασία της λατρείας ήταν ένα έξυπνο σχέδιο για να μεγαλύνει τους Υιούς του Παραδείσου. Ήταν πρόθυμος να αναγνωρίσει τον Μιχαήλ ως τον Δημιουργό-πατέρα του, αλλά όχι ως Θεό του και δικαιωματικό κυβερνήτη.

<a name="U53_3_4"></a>*53:3.4 (603.5)* Χειρότερα ακόμη επετέθη στο δικαίωμα των Αρχαίων των Ημερών – «των ξένων ηγεμόνων» – να παρεμβαίνουν στις υποθέσεις των τοπικών συστημάτων και συμπάντων. Κατήγγειλε τους κυβερνήτες αυτούς ως τυράννους και σφετεριστές. Ενεθάρρυνε τους οπαδούς του να πιστεύουν ότι κανείς από τους κυβερνήτες αυτούς δεν θα μπορούσε να κάνει το παραμικρό για να παρέμβει στη λειτουργία ολόκληρης της κυριαρχίας του οίκου τους, εάν οι άνθρωποι και οι άγγελοι είχαν το θάρρος να επιβληθούν και σθεναρά να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους.

<a name="U53_3_5"></a>*53:3.5 (603.6)* Ισχυρίστηκε ότι οι εκτελεστές των Αρχαίων των Ημερών μπορούσαν να αποκλεισθούν από τη λειτουργία στα τοπικά συστήματα, εάν οι αυτόχθονες υπάρξεις διεκδικούσαν απλώς την ανεξαρτησία τους. Υποστήριξε ότι η αθανασία ήταν εγγενής στις προσωπικότητες του συστήματος, ότι η ανάσταση ήταν φυσική και αυτόματη και ότι όλες οι υπάρξεις θα μπορούσαν να ζήσουν για πάντα, χωρίς τις αυθαίρετες και άδικες ενέργειες των εκτελεστών των Αρχαίων των Ημερών.


<a name="U53_3_6"></a>*53:3.6 (604.1)* 3. *Η επίθεση κατά του συμπαντικού σχεδίου της εκπαίδευσης των ανερχομένων θνητών.* Ο Εωσφόρος υποστήριξε ότι πάρα πολύς χρόνος και ενέργεια αναλίσκονταν στο σχέδιο των τόσο σχολαστικά εκπαιδευόμενων ανερχόμενων θνητών πάνω στις αρχές της συμπαντικής διακυβέρνησης, αρχές οι οποίες, ισχυρίσθηκε, ήταν ανήθικες και σαθρές. Διαμαρτυρήθηκε εναντίον του αέναου προγράμματος προετοιμασίας των θνητών του χώρου για κάποιο άγνωστο πεπρωμένο και κατέδειξε την παρουσία του σώματος των τελικιστών στην Τζερουσέμ ως απόδειξη ότι αυτοί οι θνητοί είχαν αναλώσει αιώνες προετοιμασίας για κάποιο καθαρά φανταστικό πεπρωμένο. Με χλευασμό τόνισε ότι οι τελικιστές είχαν αντιμετωπίσει ένα πεπρωμένο όχι περισσότερο ένδοξο από το να επιστρέψουν σε ταπεινές σφαίρες παρόμοιες με εκείνες της καταγωγής τους. Υπογράμμισε ότι είχαν διαφθαρεί από την υπέρμετρη πειθαρχία και την παρατεταμένη εξάσκηση και ότι στην πραγματικότητα ήταν προδότες έναντι των θνητών συντρόφων τους, εφόσον συνεργάζονταν τώρα στο σχέδιο υποδούλωσης ολόκληρης της δημιουργίας στις φαντασιώσεις ενός μυθικού, αιώνιου πεπρωμένου για τους ανερχόμενους θνητούς. Υπερασπίσθηκε την άποψη ότι οι ανερχόμενοι θα πρέπει να απολαμβάνουν την ελευθερία της ατομικής τους αυτοδιάθεσης. Αμφισβήτησε και καταδίκασε ολόκληρο το σχέδιο ανέλιξης των θνητών, όπως χορηγείται από τους εν Παραδείσω Υιούς του Θεού και υποστηρίζεται από το Άπειρο Πνεύμα.


<a name="U53_3_7"></a>*53:3.7 (604.2)* Και ήταν με μια τέτοια Διακήρυξη Ελευθερίας που ο Εωσφόρος εξαπέλυσε το όργιο του ζόφου και του θανάτου.

### <a name="U53_4_0"></a>4&#8228;&#160;ΤΟ ΞΕΣΠΑΣΜΑ ΤΗΣ ΑΝΤΑΡΣΙΑΣ

<a name="U53_4_1"></a>*53:4.1 (604.3)* Το μανιφέστο του Εωσφόρου δημοσιοποιήθηκε στο ετήσιο κονκλάβιο της Σατάνια, στη γυάλινη θάλασσα, παρουσία των συγκεντρωμένων στρατιών της Τζερουσέμ, την τελευταία ημέρα του χρόνου, περίπου διακόσιες χιλιάδες χρόνια πριν, κατά τον χρόνο της Ουράντια. Ο Σατανάς διεκήρυξε ότι μπορούσε να αποδοθεί λατρεία στις συμπαντικές δυνάμεις – φυσικές, διανοητικές και πνευματικές – αλλά η υποταγή μπορούσε να αναγνωριστεί μόνο απέναντι στον ουσιαστικό και παρόντα κυβερνήτη, τον Εωσφόρο, το «φίλο των ανθρώπων και των αγγέλων» και «Θεό της ελευθερίας.»

<a name="U53_4_2"></a>*53:4.2 (604.4)* Η αυτοπροβολή ήταν η πολεμική ιαχή της ανταρσίας του Εωσφόρου. Ένα από τα κύρια επιχειρήματά του ήταν ότι, αν η αυτοδιαχείριση ήταν καλή και σωστή για τους Μελχισεδέκ και τις άλλες ομάδες, ήταν εξ ίσου καλή για όλες τις νοήμονες τάξεις. Ήταν θρασύς και επίμονος στην υπεράσπιση της «ισότητας το νου» και της «αδελφότητας της διάνοιας». Υποστήριξε ότι κάθε κυβέρνηση έπρεπε να περιορίζεται στους τοπικούς πλανήτες και την εκούσια ομοσπονδία τους στα τοπικά συστήματα. Κάθε άλλη εποπτεία την απέρριπτε. Υποσχέθηκε στους Πλανητικούς Πρίγκιπες ότι εκείνοι θα κυβερνούσαν τους κόσμους ως ανώτατοι εκτελεστικοί. Αποκήρυξε την τοποθέτηση νομοθετικών δραστηριοτήτων στο αρχηγείο του αστερισμού και τη διεξαγωγή των δικαστικών υποθέσεων στην πρωτεύουσα του σύμπαντος. Υποστήριξε ότι όλες αυτές οι λειτουργίες της κυβέρνησης έπρεπε να συγκεντρωθούν στις πρωτεύουσες των συστημάτων και προχώρησε στη δημιουργία δικής του νομοθετικής επιτροπής και οργάνωσε τα δικά του δικαστήρια υπό την δικαιοδοσία του Σατανά. Και διέταξε τους πρίγκιπες στους αποστάτες κόσμους να κάνουν το ίδιο.

<a name="U53_4_3"></a>*53:4.3 (604.5)* Ολόκληρο το διοικητικό συμβούλιο του Εωσφόρου συνεκλήθη σε σώμα και ορκίσθηκαν δημόσια ως οι αξιωματούχοι της κυβέρνησης του νέου επικεφαλής των «απελευθερωμένων κόσμων και συστημάτων.»

<a name="U53_4_4"></a>*53:4.4 (605.1)* Ενώ είχαν λάβει χώρα δύο προηγούμενες εξεγέρσεις στον Νέβαδον, είχαν γίνει σε απομακρυσμένους αστερισμούς. Ο Εωσφόρος θεώρησε ότι οι εξεγέρσεις αυτές ήσαν ανεπιτυχείς επειδή η πλειονότητα των ευφυών υπάρξεων απέτυχε να ακολουθήσει τους αρχηγούς τους. Υποστήριξε ότι «οι πλειονότητες κυβερνούν,» ότι «η διάνοια είναι αλάθητη.» Η ελευθερία που του είχε δοθεί από τους κυβερνήτες του σύμπαντος φαινομενικά υποστήριξε πολλούς από τους φαύλους ισχυρισμούς του. Αψήφησε όλους τους ανωτέρους του. Και παρόλα αυτά, εκείνοι, φαινομενικά, δεν έλαβαν υπόψη τις πράξεις του. Του είχε δοθεί το ελεύθερο να εκτελέσει το αποπλανητικό του σχέδιο χωρίς κωλύματα ή προσκόμματα.


<a name="U53_4_5"></a>*53:4.5 (605.2)* Όλες τις ελεήμονες καθυστερήσεις της δικαιοσύνης ο Εωσφόρος τις υποδείκνυε ως ανικανότητα της κυβέρνησης των Παραδείσιων Υιών να σταματήσουν την ανταρσία. Ανοικτά αψήφησε και υπεροπτικά προκάλεσε τον Μιχαήλ, τον Εμμανουήλ και τους Αρχαίους των Ημερών και κατόπιν επισήμανε το γεγονός της έλλειψης αντίδρασης ως αναντίρρητη απόδειξη της ανικανότητας των κυβερνήσεων του σύμπαντος και του υπερσύμπαντος.

<a name="U53_4_6"></a>*53:4.6 (605.3)* Ο Γαβριήλ ήταν ο ίδιος παρών καθ’ όλη τη διάρκεια αυτών των άπιστων διαδικασιών και δήλωσε μόνον ότι, σε εύθετο χρόνο, θα μιλούσε εκ μέρους του Μιχαήλ και ότι όλες οι υπάρξεις θα αφήνονταν ελεύθερες και ανενόχλητες να επιλέξουν. Ότι η «κυβέρνηση των Υιών για τον Πατέρα επιθυμούσε μόνο την πίστη εκείνη και την αφοσίωση που ήταν εκούσιες, ολόψυχες και απαλλαγμένες από σοφιστείες.»


<a name="U53_4_7"></a>*53:4.7 (605.4)* Στον Εωσφόρο επετράπη απόλυτα να εγκαθιδρύσει και να οργανώσει λεπτομερώς την επαναστατική του κυβέρνηση, προτού ο Γαβριήλ κάνει οποιαδήποτε προσπάθεια να αμφισβητήσει το δικαίωμα της αποστασίας, ή να αντιδράσει στην επαναστατική προπαγάνδα. Όμως οι Πατέρες του Αστερισμού, αμέσως περιόρισαν τη δραστηριότητα των άπιστων αυτών προσωπικοτήτων στο σύστημα της Σατάνια. Ωστόσο, αυτή η περίοδος της καθυστέρησης υπήρξε εποχή μεγάλης δοκιμασίας και εξέτασης των πιστών υπάρξεων ολόκληρης της Σατάνια. Όλα ήταν χαοτικά για μερικά χρόνια, και υπήρχε μεγάλη σύγχυση στους αρχοντικούς κόσμους.

### <a name="U53_5_0"></a>5&#8228;&#160;Η ΦΥΣΗ ΤΗΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗΣ

<a name="U53_5_1"></a>*53:5.1 (605.5)* Μόλις ξέσπασε η ανταρσία στη Σατάνια, ο Μιχαήλ συμβουλεύθηκε τον εν Παραδείσω αδελφό του, τον Εμμανουήλ. Μετά την κοσμοϊστορική αυτή σύσκεψη, ο Μιχαήλ ανήγγειλε ότι θα ακολουθούσε την ίδια πολιτική η οποία χαρακτήριζε τη συμπεριφορά του σε παρόμοιες αναταραχές στο παρελθόν, μία στάση μη παρεμβατική.


<a name="U53_5_2"></a>*53:5.2 (605.6)* Κατά την εποχή της εξέγερσης αυτής, καθώς και των δύο που προηγήθηκαν, δεν υπήρχε απόλυτη και προσωπική κυριαρχική εξουσία στο σύμπαν του Νέβαδον. Ο Μιχαήλ κυβερνούσε με θείο δικαίωμα, ως αντιπρόσωπος του Συμπαντικού Πατέρα, αλλά όχι ακόμη με το προσωπικό του δικαίωμα. Δεν είχε ολοκληρώσει την απονεμητική πορεία του. Δεν είχε ακόμη περιβληθεί με «όλη τη δύναμη εν ουρανώ και επί της γης.»

<a name="U53_5_3"></a>*53:5.3 (605.7)* Από το ξέσπασμα της ανταρσίας μέχρι την ημέρα της ενθρόνισής του ως κυρίαρχου κυβερνήτη του Νέβαδον, ο Μιχαήλ ουδέποτε παρενέβη στις επαναστατικές δυνάμεις του Εωσφόρου. Τους επετράπη να ακολουθήσουν μία ελεύθερη πορεία για σχεδόν διακόσιες χιλιάδες χρόνια, κατά το χρόνο της Ουράντια. Ο Χριστός Μιχαήλ έχει τώρα επαρκή ισχύ και εξουσία ώστε να χειρισθεί γρήγορα, ακόμη και συνοπτικά, παρόμοια ξεσπάσματα απιστίας. Αμφιβάλλουμε όμως, για το ότι αυτή η κυρίαρχη εξουσία θα τον οδηγούσε να δράσει διαφορετικά, αν μία άλλη τέτοια αναταραχή λάμβανε χώρα.


<a name="U53_5_4"></a>*53:5.4 (605.8)* Εφόσον ο Μιχαήλ επέλεξε να παραμείνει μακράν των πραγματικών συγκρούσεων της εξέγερσης του Εωσφόρου, ο Γαβριήλ συγκάλεσε το προσωπικό του επιτελείο στην Εδέντια και, αφού συσκέφθηκε με τους Ύψιστους, επέλεξε να αναλάβει την αρχηγεία των πιστών στρατιών της Σατάνια. Ο Μιχαήλ παρέμεινε στον Σάλβινγκτον, ενώ ο Γαβριήλ προχώρησε στην Τζερουσέμ και εγκαθιστάμενος στη σφαίρα που προορίζονταν για τον Πατέρα – τον ίδιο Συμπαντικό Πατέρα την προσωπικότητα του οποίου ο Εωσφόρος και ο Σατανάς είχαν αμφισβητήσει – παρουσία των συγκεντρωμένων στρατιών των πιστών προσωπικοτήτων, επέδειξε το λάβαρο του Μιχαήλ, το υλικό έμβλημα της Τριαδικής κυβέρνησης ολόκληρης της δημιουργίας, τους τρεις κυανούς ομόκεντρους κύκλους σε λευκό φόντο.

<a name="U53_5_5"></a>*53:5.5 (606.1)* Το έμβλημα του Εωσφόρου ήταν ένα λάβαρο λευκό με ένα κόκκινο κύκλο, στο κέντρο του οποίου εμφανίζονταν έναν μαύρος, συμπαγής κύκλος.

<a name="U53_5_6"></a>*53:5.6 (606.2)* «Γινόταν πόλεμος στον ουρανό. Ο αρχηγός του Μιχαήλ και οι άγγελοί του πολέμησαν ενάντια στον δράκοντα (τον Εωσφόρο, τον Σατανά και τους αποστάτες πρίγκιπες). Και ο δράκοντας και οι στασιαστές άγγελοί του πολέμησαν, αλλά δεν επεκράτησαν.» Αυτός ο «πόλεμος στον ουρανό» δεν ήταν μία φυσική μάχη, διότι μία τέτοια σύγκρουση θα μπορούσε να είχε γίνει αντιληπτή στην Ουράντια. Τις πρώτες μέρες του αγώνα ο Εωσφόρος μακρηγορούσε ασταμάτητα στο πλανητικό αμφιθέατρο. Ο Γαβριήλ διεξήγαγε μια συνεχή αποκάλυψη των επαναστατικών σοφιστειών από το αρχηγείο του εκεί κοντά. Οι διάφορες προσωπικότητες που βρίσκονταν στη σφαίρα και αμφέβαλαν ως προς τη στάση που θα κρατούσαν, πηγαινοέρχονταν ανάμεσα σε αυτές τις συζητήσεις μέχρις ότου έφταναν σε μία τελική απόφαση.

<a name="U53_5_7"></a>*53:5.7 (606.3)* Όμως ο πόλεμος αυτός στον ουρανό ήταν πολύ δύσκολος και πολύ πραγματικός. Ενώ δεν έγινε καμία από τις βαρβαρότητες τις τόσο χαρακτηριστικές των φυσικών πολέμων στους ανώριμους κόσμους, η σύγκρουση αυτή ήταν πολύ περισσότερο αδυσώπητη. Η υλική ζωή τίθεται σε κίνδυνο σε μία υλική μάχη, ο πόλεμος όμως στον ουρανό διεξήχθη για την ζωή την αιώνια.

### <a name="U53_6_0"></a>6&#8228;&#160;ΕΝΑΣ ΠΙΣΤΟΣ ΣΕΡΑΦΙΚΟΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ

<a name="U53_6_1"></a>*53:6.1 (606.4)* Υπήρξαν πολλές ευγενικές και εμπνευσμένες πράξεις αφοσίωσης που έγιναν από πολυάριθμες προσωπικότητες στο μεσοδιάστημα μεταξύ της έναρξης των εχθροπραξιών και της άφιξης του νέου κυβερνήτη του συστήματος και του επιτελείου του. Το συναρπαστικότερο, όμως, από όλα αυτά τα παράτολμα μεγαλουργήματα αφοσίωσης ήταν η θαρραλέα συμπεριφορά του Μανότια, του δευτέρου τη τάξει των σεραφείμ του αρχηγείου της Σατάνια.

<a name="U53_6_2"></a>*53:6.2 (606.5)* Με την έναρξη της εξέγερσης στην Τζερουσέμ, ο επικεφαλής των σεραφικών στρατιών προσχώρησε στην υπόθεση του Εωσφόρου. Τούτο αναμφίβολα εξηγεί το γιατί ένας τόσο μεγάλος αριθμός από την τέταρτη τάξη, τα σεραφείμ της διοίκησης του συστήματος, παραστράτησαν. Ο σεραφικός αρχηγός ήταν πνευματικά τυφλωμένος από την εξέχουσα προσωπικότητα του Εωσφόρου. Οι θελκτικοί τρόποι του σαγήνευσαν τις κατώτερες τάξεις των ουράνιων υπάρξεων. Απλά δεν μπορούσαν να αντιληφθούν ότι ήταν δυνατόν μία τέτοια εκθαμβωτική προσωπικότητα να σφάλλει.


<a name="U53_6_3"></a>*53:6.3 (606.6)* Λίγο καιρό αργότερα, περιγράφοντας τις εμπειρίες του που σχετίζονταν με το ξεκίνημα της εξέγερσης του Εωσφόρου, ο Μανότια είπε: «Μα η πιο συγκλονιστική μου στιγμή ήταν η συναρπαστική περιπέτεια σε σχέση με την ανταρσία του Εωσφόρου, όταν, ως δεύτερος σεραφικός διοικητής, αρνήθηκα να λάβω μέρος στην σχεδιαζόμενη προσβολή του Μιχαήλ. Και οι κραταιοί στασιαστές ζητούσαν να με καταστρέψουν μέσω των διατεταγμένων τους, διασυνδεδεμένων δυνάμεων. Έγινε μία τρομερή αναταραχή στην Τζερουσέμ, αλλά ούτε ένα πιστό σεραφείμ δεν βλάφθηκε.

<a name="U53_6_4"></a>*53:6.4 (606.7)* «Μετά το παράπτωμα του αμέσως ανωτέρου μου, ανετέθη σε εμένα να αναλάβω τη διοίκηση των αγγελικών στρατιών της Τζερουσέμ, ως ο τιτλούχος διοικητής των συγκεχυμένων σεραφικών υποθέσεων του συστήματος. Υποστηρίχθηκα ηθικά από τους Μελχισεδέκ, βοηθήθηκα επαρκώς από την πλειονότητα των Υλικών Υιών, εγκαταλείφθηκα από μία πολύ μεγάλη ομάδα από την ίδια μου την τάξη, αλλά υποστηρίχθηκα μεγαλειωδώς από τους ανερχόμενους θνητούς στην Τζερουσέμ.

<a name="U53_6_5"></a>*53:6.5 (606.8)* «Έχοντας τεθεί αυτομάτως εκτός των κυκλωμάτων του αστερισμού εξ αιτίας της αποστασίας του Εωσφόρου, βασιζόμασταν στη νομιμοφροσύνη του σώματος πληροφοριών, οι οποίοι προωθούσαν εκκλήσεις για βοήθεια στην Εδέντια από το γειτονικό σύστημα της Ραντούλια. Και διαπιστώσαμε ότι το βασίλειο της τάξης, η νομιμόφρων διανόηση και το πνεύμα της αληθείας ήταν εγγενώς θριαμβεύοντα επί της ανταρσίας, της αυτό-προβολής και της αποκαλούμενης ατομικής ελευθερίας. Μπορέσαμε να συνεχίσουμε ως την άφιξη του νέου Κυρίαρχου του Συστήματος, του άξιου διαδόχου του Εωσφόρου. Και αμέσως μετά, προσαρτήθηκα στο σώμα Μελχισεδέκ αναγκαστικής διαχείρισης της Ουράντια, αναλαμβάνοντας δικαιοδοσία επί των πιστών σεραφικών τάξεων στον κόσμο του προδότη Καλιγκάστια, ο οποίος είχε ανακηρύξει την σφαίρα του ως μέλος του νεοσχεδιαζόμενου συστήματος των “απελευθερωμένων κόσμων και των χειραφετημένων προσωπικοτήτων”, όπως προτάθηκε στην αχρεία Διακήρυξη της Ελευθερίας που δημοσιοποιήθηκε από τον Εωσφόρο στην έκκλησή του προς τις “φιλελεύθερες, ελεύθερα σκεπτόμενες και φιλοπρόοδες διάνοιες των κακοδιοικούμενων και κακοδιαχειριζόμενων κόσμων της Σατάνια.”»


<a name="U53_6_6"></a>*53:6.6 (607.1)* Ο άγγελος αυτός υπηρετεί ακόμη στην Ουράντια, λειτουργών ως βοηθός προϊστάμενος των σεραφείμ.

### <a name="U53_7_0"></a>7&#8228;&#160;Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΤΑΡΣΙΑΣ

<a name="U53_7_1"></a>*53:7.1 (607.2)* Η ανταρσία του Εωσφόρου απλώθηκε σε ολόκληρο το σύστημα. Τριάντα επτά αποσκιρτήσαντες Πλανητικοί Πρίγκιπες έστρεψαν τη διοίκηση των κόσμων τους, σε μεγάλο βαθμό, προς την πλευρά του αρχιστασιαστή. Μόνο στον Πανόπτια ο Πλανητικός Πρίγκιπας απέτυχε στο να πάρει το λαό του μαζί του. Σε αυτόν τον κόσμο, υπό την καθοδήγηση των Μελχισεδέκ, ο λαός συσπειρώθηκε για να υποστηρίξει τον Μιχαήλ. Η Ελλανόρα, μία νεαρή γυναίκα από το θνητό αυτό βασίλειο, άδραξε την αρχηγεία των ανθρώπινων φυλών, και ούτε μία ψυχή σε αυτόν τον κατεστραμμένο από τις συγκρούσεις κόσμο δεν μπήκε κάτω από το λάβαρο του Εωσφόρου. Και από τότε, οι πιστοί αυτοί Πανοπτιανοί υπηρετούν στον έβδομο κόσμο διέλευσης της Τζερουσέμ ως επόπτες και κατασκευαστές στη σφαίρα του Πατέρα και τους περιβάλλοντες επτά κόσμους κράτησης. Οι Πανοπτιανοί όχι μόνο δρουν ως πραγματικοί επόπτες των κόσμων αυτών, αλλά επίσης εκτελούν τις προσωπικές εντολές του Μιχαήλ για τον καλλωπισμό αυτών των σφαιρών, για κάποια μελλοντική και άγνωστη χρήση. Επιτελούν αυτό το έργο καθώς παραμένουν εκεί, προσωρινά, καθ’ οδόν προς την Εδέντια.

<a name="U53_7_2"></a>*53:7.2 (607.3)* Καθόλη τη διάρκεια αυτής της περιόδου ο Καλιγκάστια υπερασπιζόταν την υπόθεση του Εωσφόρου στην Ουράντια. Οι Μελχισεδέκ αντιτέθηκαν απόλυτα στον αποστάτη Πλανητικό Πρίγκιπα, αλλά οι σοφιστείες για άκρατη ελευθερία και οι αυταπάτες της αυτοπροβολής είχαν κάθε ευκαιρία να παραπλανήσουν τους πρωτόγονους λαούς ενός νέου και μη εξελιγμένου κόσμου.

<a name="U53_7_3"></a>*53:7.3 (607.4)* Ολόκληρη η προπαγάνδα της απόσχισης έπρεπε να γίνει με ατομική προσπάθεια, αφού η υπηρεσία εκπομπών και όλες οι άλλες λεωφόροι διαπλανητικής επικοινωνίας είχαν διακοπεί εξ αιτίας των ενεργειών των εποπτών των κυκλωμάτων του συστήματος. Με το πραγματικό ξέσπασμα της εξέγερσης, ολόκληρο το σύστημα της Σατάνια απομονώθηκε από τα κυκλώματα του αστερισμού και του σύμπαντος. Κατά την περίοδο αυτή όλα τα εισερχόμενα και τα εξερχόμενα μηνύματα διαβιβάζονταν από τους σεραφικούς αντιπροσώπους και τους Μοναχικούς Αγγελιαφόρους. Τα κυκλώματα προς τους εκπεσόντες κόσμους είχαν επίσης διακοπεί, έτσι ώστε ο Εωσφόρος να μην μπορεί να χρησιμοποιήσει αυτή την οδό για την επέκταση του φαύλου σχεδίου του. Και τα κυκλώματα αυτά δεν θα αποκατασταθούν όσο ο αρχιστασιαστής ζει μέσα στα όρια της Σατάνια.

<a name="U53_7_4"></a>*53:7.4 (607.5)* Αυτή ήταν μία ανταρσία των Λανονάντεκ. Οι ανώτερες τάξεις των υιών του τοπικού σύμπαντος δεν προσχώρησαν στην απόσχιση του Εωσφόρου, αν και λίγοι από τους Φορείς Ζωής που στάθμευαν στους εξεγερμένους πλανήτες επηρεάσθηκαν κατά κάποιο τρόπο από την εξέγερση των άπιστων πριγκίπων. Κανείς από τους Τριαδοποιημένους Υιούς δεν παρεξέκλινε. Οι Μελχισεδέκ, οι αρχάγγελοι και οι Υπέρλαμπροι Εσπερινοί Αστέρες υπήρξαν όλοι πιστοί στον Μιχαήλ και, μαζί με τον Γαβριήλ, σθεναρά αγωνίσθηκαν για το θέλημα του Πατέρα και την εξουσία του Υιού.

<a name="U53_7_5"></a>*53:7.5 (608.1)* Καμία ύπαρξη Παραδείσιας καταγωγής δεν αναμίχθηκε στην απιστία. Μαζί με τους Μοναχικούς Αγγελιαφόρους κατέλαβαν το αρχηγείο στον κόσμο του Πνεύματος και παρέμειναν υπό την ηγεσία του Πιστού των Ημερών της Εδέντια. Ουδείς από τους συμφιλιωτές αποστάτησε, κι’ ούτε ένας από τους Ουράνιους Καταγραφείς δεν παρεξέκλινε. Βαρύ τίμημα, όμως, πλήρωσαν οι Μοροντιανοί Σύντροφοι και οι Διδάσκαλοι των Αρχοντικών Κόσμων.

<a name="U53_7_6"></a>*53:7.6 (608.2)* Από την ανώτατη τάξη των σεραφείμ ούτε ένας άγγελος δεν χάθηκε, αλλά μία αρκετά μεγάλη ομάδα της επόμενης τάξης, της ανώτερης, εξαπατήθηκε και παγιδεύτηκε. Παρόμοια λίγοι από την τρίτη, ή εποπτεύουσα τάξη των αγγέλων παραπλανήθηκε. Η φοβερή, όμως, κατάρρευση έγινε στην τέταρτη ομάδα, τους διοικητικούς αγγέλους, τα σεραφείμ εκείνα που φυσιολογικά ασκούν καθήκοντα στις πρωτεύουσες των συστημάτων. Ο Μανότια έσωσε τουλάχιστον τα δύο τρίτα από αυτούς, αλλά λίγο περισσότεροι από το ένα τρίτο ακολούθησαν τον αρχηγό τους στις τάξεις των στασιαστών. Το ένα τρίτο όλων των χερουβείμ της Τζερουσέμ που είχαν ανατεθεί στους διοικητικούς αγγέλους χάθηκαν μαζί με τα άπιστα σεραφείμ τους.

<a name="U53_7_7"></a>*53:7.7 (608.3)* Από τους πλανητικούς αγγελικούς βοηθούς, εκείνοι που είχαν ανατεθεί στους Υλικούς Υιούς, το ένα τρίτο περίπου εξαπατήθηκαν, και σχεδόν το δέκα τοις εκατό των λειτουργών διέλευσης παγιδεύθηκαν. Ο Ιωάννης το είδε αυτό συμβολικά, όταν έγραψε για τον μεγάλο, κόκκινο δράκοντα, λέγοντας: «Και η ουρά του ρούφηξε το ένα τρίτο από τα αστέρια του ουρανού και τα έριξε στο σκοτάδι.»

<a name="U53_7_8"></a>*53:7.8 (608.4)* Η μεγαλύτερη απώλεια συνέβη στις αγγελικές τάξεις, ωστόσο οι περισσότερες από τις κατώτερες τάξεις είχαν αναμιχθεί στην απιστία. Από τους 681.217 Υλικούς Υιούς που χάθηκαν στην Σατάνια, το ενενήντα πέντε τοις εκατό ήσαν θύματα της ανταρσίας του Εωσφόρου. Μεγάλοι αριθμοί μεσοδιάστατων πλασμάτων χάθηκαν στους μεμονωμένους εκείνους πλανήτες οι Πλανητικοί Πρίγκιπες των οποίων προσχώρησαν στην υπόθεση του Εωσφόρου.


<a name="U53_7_9"></a>*53:7.9 (608.5)* Από πολλές απόψεις, η εξέγερση αυτή ήταν η πλέον εκτεταμένη και καταστροφική από όλες τις παρόμοιες περιπτώσεις στον Νέβαδον. Περισσότερες προσωπικότητες αναμίχθηκαν στην εξέγερση αυτή από όσες στις δύο άλλες μαζί. Και είναι προς αιώνια ατίμωσή τους το ότι οι απεσταλμένοι του Εωσφόρου και του Σατανά δεν εξαίρεσαν ούτε τα σχολεία νηπιακής εκπαίδευσης στον επιμορφωτικό πλανήτη των τελικιστών, αλλά μάλλον προσπάθησαν να διαφθείρουν τις αναπτυσσόμενες αυτές διάνοιες που από ευσπλαχνία είχαν διασωθεί από τους εξελικτικούς κόσμους.


<a name="U53_7_10"></a>*53:7.10 (608.6)* Οι ανερχόμενοι θνητοί ήσαν ευάλωτοι, αλλά αντιστάθηκαν στις σοφιστείες της εξέγερσης καλύτερα από τα κατώτερα πνεύματα. Ενώ πολλοί στους κατώτερους αρχοντικούς κόσμους, εκείνοι οι οποίοι δεν είχαν επιτύχει την τελική συγχώνευση με τους Προσαρμοστές τους, εξέπεσαν, έχει καταγραφεί, προς δόξαν της σοφίας του σχεδίου ανέλιξης, ότι ούτε ένας από τους ανερχόμενους πολίτες της Σατάνια, που διέμεναν στην Τζερουσέμ δεν έλαβε μέρος στην εξέγερση του Εωσφόρου.

<a name="U53_7_11"></a>*53:7.11 (608.7)* Ώρα με την ώρα, ημέρα με την ημέρα, οι σταθμοί εκπομπής ολόκληρου του Νέβαδον γέμιζαν από τους ανήσυχους παρατηρητές κάθε τάξης ουράνιας ευφυΐας που μπορεί να συλλάβει ο νους, που με προσήλωση μελετούσαν τα δελτία της ανταρσίας της Σατάνια και χαίρονταν καθώς οι αναφορές συνεχώς διηγούνταν την ακλόνητη πίστη των ανερχομένων θνητών, οι οποίοι, υπό την ηγεσία των Μελχισεδέκ τους, αντιστέκονταν με επιτυχία στις συνδυασμένες και παρατεινόμενες προσπάθειες όλων των διακριτικά πονηρών δυνάμεων, που τόσο γοργά συναθροίστηκαν γύρω από τα λάβαρα της απόσχισης και της αμαρτίας.

<a name="U53_7_12"></a>*53:7.12 (608.8)* Μεσολάβησαν περισσότερα από δύο χρόνια, σύμφωνα με το χρόνο του συστήματος, από την έναρξη του «πολέμου στον ουρανό,» μέχρι την εγκατάσταση του διαδόχου του Εωσφόρου. Στο τέλος, όμως, ο νέος Κυρίαρχος ήλθε, προσγειωνόμενος στη γυάλινη θάλασσα μαζί με το επιτελείο του. Βρισκόμουν μεταξύ των εφεδρειών που κινητοποιήθηκαν στην Εδέντια από τον Γαβριήλ και θυμάμαι καλά το πρώτο μήνυμα του Λέιναφορτζ προς τον Πατέρα του Αστερισμού του Νορλάτιαντεκ. Έγραφε: «Ούτε ένας πολίτης της Τζερουσέμ δεν χάθηκε. Όλοι οι ανερχόμενοι θνητοί επέζησαν από την πύρινη δοκιμασία και αναδύθηκαν από την κρίσιμη εξέταση θριαμβευτές και απόλυτα νικητές.» Και στον Σάλβινγκτον, την Ουβέρσα και τον Παράδεισο έφθασε αυτό το μήνυμα της διαβεβαίωσης ότι η εμπειρία της διάσωσης της ανέλιξης των θνητών αποτελεί τη μεγαλύτερη ασφάλεια κατά της ανταρσίας και την πλέον βέβαιη διασφάλιση κατά της αμαρτίας. Η ευγενική αυτή ομάδα των πιστών της Τζερουσέμ αριθμούσε ακριβώς 187.432.811 άτομα.


<a name="U53_7_13"></a>*53:7.13 (609.1)* Με την άφιξη του Λέιναφορτζ οι αρχιστασιαστές εκθρονίστηκαν και αποκόπηκαν από όλες τις κυβερνητικές εξουσίες, αν και τους επετράπη να κυκλοφορούν ελεύθερα στην Τζερουσέμ, τις μοροντιανές σφαίρες, ακόμη και στους μεμονωμένους κατοικημένους κόσμους. Συνέχισαν τις απατηλές και αποπλανητικές τους προσπάθειες για να συγχύσουν και να παραπλανήσουν το νου των ανθρώπων και των αγγέλων. Όσον αφορά όμως στο έργο τους επί του διοικητικού όρους της Τζερουσέμ, «η θέση τους δεν υπήρχε πια.»


<a name="U53_7_14"></a>*53:7.14 (609.2)* Ενώ ο Εωσφόρος είχε αποστερηθεί όλης της διοικητικής εξουσίας στη Σατάνια, δεν υπήρχε, εκείνη την εποχή καμία δύναμη στο τοπικό σύμπαν, ούτε δικαστήριο το οποίο θα μπορούσε να περιορίσει, ή να καταστρέψει αυτόν τον φαύλο στασιαστή. Την εποχή εκείνη ο Μιχαήλ δεν ήταν ο Κυρίαρχος κυβερνήτης. Οι Αρχαίοι των Ημερών υποστήριξαν τους Πατέρες του Αστερισμού στην οικειοποίηση της διακυβέρνησης του συστήματος, αλλά δεν πήραν ποτέ κάποια συνακόλουθη απόφαση πάνω στις πολλές προσφυγές που ακόμη εκκρεμούν σχετικά με την παρούσα κατάσταση και τη μελλοντική διάθεση του Εωσφόρου, του Σατανά και των συνεργατών τους.

<a name="U53_7_15"></a>*53:7.15 (609.3)* Έτσι οι αρχιστασιαστές αυτοί αφέθηκαν να περιπλανώνται σε ολόκληρο το σύστημα, αναζητώντας περαιτέρω διείσδυση για τα δόγματά τους της απαρέσκειας και της αυτοπροβολής. Αλλά σε σχεδόν διακόσιες χιλιάδες Ουραντιανά χρόνια στάθηκαν ανίκανοι να εξαπατήσουν έναν άλλο κόσμο. Κανείς από τους κόσμους της Σατάνια δεν έχει χαθεί από την εποχή της πτώσης των τριάντα επτά, ούτε καν εκείνοι οι νεότεροι κόσμοι που κατοικήθηκαν από την εποχή εκείνη της εξέγερσης και μετά.

### <a name="U53_8_0"></a>8&#8228;&#160;Ο ΥΙΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΣΤΗΝ ΟΥΡΑΝΤΙΑ

<a name="U53_8_1"></a>*53:8.1 (609.4)* Ο Εωσφόρος και το Σατανάς περιπλανήθηκαν ελεύθερα στο σύστημα της Σατάνια μέχρις ότου ολοκληρώθηκε η αποστολή απονομής του Μιχαήλ στην Ουράντια. Τελευταία φορά βρέθηκαν μαζί στον κόσμο σας κατά την εποχή της συνδυασμένης τους επίθεσης κατά του Υιού του Ανθρώπου.

<a name="U53_8_2"></a>*53:8.2 (609.5)* Προηγουμένως, όταν οι Πλανητικοί Πρίγκιπες, οι «Υιοί του Θεού,» συγκεντρώνονταν κατά διαστήματα, «ερχόταν και ο Σατανάς» υποστηρίζοντας ότι εκπροσωπούσε όλους τους απομονωμένους κόσμους των εκπεσόντων Πλανητικών Πριγκίπων. Δεν του έχει, όμως, παραχωρηθεί τέτοια ελευθερία στην Τζερουσέμ από την τελική απονομή του Μιχαήλ. Μετά τις προσπάθειές τους να διαφθείρουν τον Μιχαήλ κατά την ενσάρκωση της απονομής, κάθε ευμένεια προς τον Εωσφόρο και τον Σατανά χάθηκε σ’ ολόκληρη τη Σατάνια, δηλαδή, πέραν των απομονωμένων κόσμων της αμαρτίας.


<a name="U53_8_3"></a>*53:8.3 (609.6)* Η απονομή του Μιχαήλ τερμάτισε την εξέγερση του Εωσφόρου σ’ ολόκληρη τη Σατάνια εκτός από τους πλανήτες των αποστατών Πλανητικών Πριγκίπων. Και αυτή ήταν η σημασία της προσωπικής εμπειρίας του Ιησού, μόλις πριν τον σαρκικό θάνατό του, όταν μία μέρα ανέκραξε προς τους μαθητές του, «Και είδα το Σατανά να πέφτει σαν αστραπή από τον Ουρανό.» Είχε έλθει μαζί με τον Εωσφόρο στην Ουράντια για τον τελικό κρίσιμο αγώνα.

<a name="U53_8_4"></a>*53:8.4 (609.7)* Ο Υιός του Ανθρώπου ήταν βέβαιος για την επιτυχία του και γνώριζε ότι ο θρίαμβός του στον κόσμο σας θα παγίωνε για πάντα την κατάσταση των προαιώνιων εχθρών του, όχι μόνο στη Σατάνια, αλλά ακόμη στα δύο άλλα συστήματα όπου είχε εισχωρήσει η αμαρτία. Ήλθε η σωτηρία για τους θνητούς και η ασφάλεια για τους αγγέλους, όταν ο Κύριός σας, απαντώντας στις προτάσεις του Εωσφόρου, ήρεμα και με θεία βεβαιότητα, είπε, «Ύπαγε οπίσω μου, Σατανά.» Αυτό ήταν, επί της ουσίας, το πραγματικό τέλος της εξέγερσης του Εωσφόρου. Πραγματικά, τα δικαστήρια της Ουβέρσα δεν έχουν ακόμη εκδώσει την εκτελεστική απόφαση πάνω στην προσφυγή του Γαβριήλ, ο οποίος ζήτησε την καταστροφή των στασιαστών, αλλά μία τέτοια απόφαση, αναμφίβολα θα ληφθεί με το πλήρωμα του χρόνου, εφ’ όσον το πρώτο βήμα για την ακροαματική διαδικασία της υπόθεσης αυτής έχει ήδη γίνει.

<a name="U53_8_5"></a>*53:8.5 (610.1)* Ο Καλιγκάστια αναγνωρίσθηκε από τον Υιό του Ανθρώπου τεχνικά ως Πρίγκιπας της Ουράντια, σχεδόν μέχρι την εποχή του θανάτου του. Ο Ιησούς είπε, «Τώρα είναι η κρίση αυτού του κόσμου. Τώρα ο πρίγκιπας του κόσμου τούτου θα καταρριφθεί.» Και αργότερα, καθώς πλησίαζε στην ολοκλήρωση του έργου της ζωής του, ανήγγειλε, «Ο πρίγκιπας του κόσμου τούτου κρίθηκε.» Και είναι ο ίδιος αυτός εκθρονισμένος και εξευτελισμένος Πρίγκιπας που κάποτε ονομάσθηκε «Θεός της Ουράντια.»


<a name="U53_8_6"></a>*53:8.6 (610.2)* Η τελευταία πράξη του Μιχαήλ πριν φύγει από την Ουράντια ήταν να προσφέρει έλεος στον Καλιγκάστια και τον Νταλιγκάστια, εκείνοι όμως απέρριψαν περιφρονητικά την ευγενική προσφορά του. Ο Καλιγκάστια, ο αποστάτης Πλανητικός σας Πρίγκιπας, είναι ακόμη ελεύθερος στην Ουράντια να επιδιώκει τα αισχρά σχέδια του, αλλά δεν έχει καμία απολύτως δύναμη ώστε να εισέρχεται στις διάνοιες των ανθρώπων, ούτε μπορεί να πλησιάσει τις ψυχές τους για να τις σκανδαλίσει, ή να τις διαφθείρει, εκτός και αν εκείνοι πραγματικά επιθυμούν την κατάρα της άνομης παρουσίας του.


<a name="U53_8_7"></a>*53:8.7 (610.3)* Πριν από την απονομή του Μιχαήλ οι κυβερνήτες αυτοί του σκότους προσπαθούσαν να διατηρήσουν την εξουσία τους στην Ουράντια και επίμονα αντιστέκονταν στις ελάσσονες και υποδεέστερες ουράνιες υπάρξεις. Από την ημέρα, όμως, της Πεντηκοστής, ο προδότης αυτός, ο Καλιγκάστια και ο εξ ίσου περιφρονητέος συνεργάτης του, ο Νταλιγκάστια, είναι υπόδουλοι του θείου μεγαλείου των Προσαρμοστών Σκέψης του Παραδείσου και του προστατευτικού Πνεύματος της Αληθείας, του πνεύματος του Μιχαήλ, το οποίο διαχύθηκε σε όλην την σάρκα.

<a name="U53_8_8"></a>*53:8.8 (610.4)* Ακόμη κι έτσι, όμως, κανένα εκπεσόν πνεύμα δεν είχε ποτέ τη δύναμη να εισβάλει στο νου, ή να ταλανίσει την ψυχή των παιδιών του Θεού. Ούτε ο Σατανάς, ούτε ο Καλιγκάστια μπόρεσαν ποτέ να αγγίξουν, ή να πλησιάσουν τους υιούς πίστης του Θεού. Η πίστη αποτελεί μια αποτελεσματική θωράκιση έναντι της αμαρτίας και της ανομίας. Είναι αλήθεια: «Εκείνος που γεννήθηκε από τον Θεό διατηρείται και ο φαύλος δεν τον αγγίζει.»

<a name="U53_8_9"></a>*53:8.9 (610.5)* Γενικά, όταν αδύναμοι και άσωτοι θνητοί είναι υποτιθέμενα υπό την επήρεια διαβόλων και δαιμόνων, κυριαρχούνται απλά από τις δικές τους ενυπάρχουσες διεφθαρμένες τάσεις, οδηγούμενοι μακριά από τις ίδιες τις φυσικές τους κλίσεις. Στο διάβολο έχει δοθεί μεγάλη πίστωση για κακά που δεν ανήκουν σε αυτόν. Ο Καλιγκάστια έχει γίνει συγκριτικά αδύναμος από τον σταυρό του Χριστού.

### <a name="U53_9_0"></a>9&#8228;&#160;Η ΠΑΡΟΥΣΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΑΡΣΙΑΣ

<a name="U53_9_1"></a>*53:9.1 (610.6)* Από τις πρώτες ημέρες της ανταρσίας του Εωσφόρου, η σωτηρία προσφέρθηκε σε όλους τους στασιαστές από τον Μιχαήλ. Σε όλους εκείνους που πραγματικά θα έδειχναν ειλικρινή μεταμέλεια προσέφερε, με την κατάκτηση της απόλυτης συμπαντικής κυριαρχίας, συγχώρηση και αποκατάσταση σε κάποιο είδος συμπαντικής υπηρεσίας. Ουδείς από τους αρχηγούς αποδέχθηκε την ελεήμονα αυτή προσφορά. Ωστόσο, χιλιάδες από τους αγγέλους και από τις κατώτερες τάξεις ουράνιων υπάρξεων, περιλαμβανομένων εκατοντάδων Υλικών Υιών και Θυγατέρων, αποδέχθηκαν το έλεος που εκδηλώθηκε από τους Πανοπτιανούς και αποκαταστάθηκαν την εποχή της ανάστασης του Ιησού, δέκα εννέα αιώνες πριν. Οι υπάρξεις αυτές έχουν από τότε μεταφερθεί στον κόσμο του Πατέρα, στην Τζερουσέμ, όπου τεχνικά πρέπει να κρατηθούν, μέχρις ότου τα δικαστήρια της Ουβέρσα καταλήξουν σε μία απόφαση, πάνω στην προσφυγή του Γαβριήλ εναντίον του Εωσφόρου. Αναμφίβολα, όμως, όταν η απόφαση εξόντωσης εκδοθεί, οι μεταμεληθείσες και διασωθείσες αυτές προσωπικότητες θα εξαιρεθούν από την απόφαση εξάλειψης. Αυτές οι υπό δοκιμασία ψυχές κοπιάζουν, τώρα, μαζί με τους Πανοπτιανούς στο έργο της φροντίδας του κόσμου του Πατέρα.

<a name="U53_9_2"></a>*53:9.2 (611.1)* Ο αρχι-απατεώνας δεν ξαναήλθε στην Ουράντια από την εποχή που προσπάθησε να αποτρέψει τον Μιχαήλ από το σκοπό του να ολοκληρώσει την απονομή του και να εγκατασταθεί τελικά και με ασφάλεια ως ο απεριόριστος κυβερνήτης του Νέβαδον. Μόλις ο Μιχαήλ έγινε ο μόνιμος επικεφαλής του συστήματος του Νέβαδον, ο Εωσφόρος τέθηκε σε περιορισμό από τους αντιπροσώπους των Αρχαίων των Ημερών της Ουβέρσα και από τότε παραμένει φυλακισμένος στον δορυφόρο υπ’ αριθμόν ένα των σφαιρών διέλευσης της Τζερουσέμ που ανήκουν στην ομάδα του Πατέρα. Και εδώ οι κυβερνήτες άλλων κόσμων και συστημάτων βλέπουν το τέλος του άπιστου Κυρίαρχου της Σατάνια. Ο Παύλος γνώριζε την κατάσταση των αρχηγών αυτών της εξέγερσης μετά την απονομή του Μιχαήλ, διότι ανέφερε τους αρχηγούς του Καλιγκάστια ως «πνευματικές ορδές ανοσιότητας στους ουράνιους τόπους.»


<a name="U53_9_3"></a>*53:9.3 (611.2)* Ο Μιχαήλ, μόλις ανέλαβε την υπέρτατη κυριαρχία του Νέβαδον, ζήτησε από τους Αρχαίους των Ημερών να φυλακίσουν όλες τις προσωπικότητες που αναμίχθηκαν στην ανταρσία του Εωσφόρου, εν αναμονή των αποφάσεων των υπερσυμπαντικών δικαστηρίων στην υπόθεση του Γαβριήλ κατά Εωσφόρου, οι οποίες έχουν εγγραφεί στα αρχεία του ανώτατου δικαστηρίου της Ουβέρσα σχεδόν διακόσιες χιλιάδες χρόνια πριν, όπως υπολογίζετε το χρόνο. Όσον αφορά στην ομάδα της πρωτεύουσας του συστήματος, Οι Αρχαίοι των Ημερών ενέδωσαν στο αίτημα του Μιχαήλ, με μία μόνο εξαίρεση: Επετράπη στον Σατανά να επισκέπτεται περιοδικά τους αποστάτες πρίγκιπες στους εκπεσόντες κόσμους, μέχρις ότου ένας άλλος Υιός του θεού να γινόταν αποδεκτός στους αποστάτες αυτούς κόσμους, ή, μέχρις ότου τα δικαστήρια της Ουβέρσα να ξεκινούσαν την εκδίκαση της υπόθεσης του Γαβριήλ κατά Εωσφόρου.

<a name="U53_9_4"></a>*53:9.4 (611.3)* Ο Σατανάς μπορούσε να έλθει στην Ουράντια, επειδή δεν είχατε μόνιμο διαμένοντα Υιό – ούτε Πλανητικό Πρίγκιπα, ούτε Υλικό Υιό. Ο Μελχισεδέκ Ματσιβέντα είχε από τότε ανακηρυχθεί αντιπρόσωπος Πλανητικός Πρίγκιπας της Ουράντια και το άνοιγμα της υπόθεσης του Γαβριήλ κατά Εωσφόρου σηματοδότησε την έναρξη προσωρινών πλανητικών πολιτευμάτων σε όλους τους απομονωμένους κόσμους. Είναι αληθές ότι ο Σατανάς επισκεπτόταν περιοδικά τον Καλιγκάστια καθώς και άλλους από τους εκπεσόντες πρίγκιπες μέχρι τη στιγμή της παρουσίασης αυτών των αποκαλύψεων, οπότε έλαβε χώρα η πρώτη ακροαματική διαδικασία της προσφυγής του Γαβριήλ για την εξόντωση των αρχιστασιαστών. Ο Σατανάς είναι πλέον απόλυτα περιορισμένος στους κόσμους-φυλακές της Τζερουσέμ.


<a name="U53_9_5"></a>*53:9.5 (611.4)* Από την εποχή της τελικής απονομής του Μιχαήλ, κανείς στη Σατάνια δεν θέλησε να πάει στους κόσμους-φυλακές για να λειτουργήσει επί των εγκλείστων στασιαστών. Και καμία πλέον ύπαρξη δεν κερδήθηκε από την υπόθεση του πλανευτή. Για χίλια εννιακόσια χρόνια η κατάσταση έχει παραμείνει αναλλοίωτη.

<a name="U53_9_6"></a>*53:9.6 (611.5)* Δεν περιμένουμε απάλειψη των παρόντων περιορισμών της Σατάνια, μέχρις ότου οι Αρχαίοι των Ημερών αποφασίσουν για την τελική εξόντωση των αρχιστασιαστών. Τα κυκλώματα του συστήματος δεν θα αποκατασταθούν όσο ζει ο Εωσφόρος. Εν τω μεταξύ, είναι απόλυτα ανενεργός.

<a name="U53_9_7"></a>*53:9.7 (611.6)* Η ανταρσία έχει τελειώσει στην Τζερουσέμ. Τελειώνει στους εκπεσόντες κόσμους αμέσως μόλις φθάσουν οι θείοι Υιοί. Πιστεύουμε ότι όλοι οι στασιαστές που θα αποδέχονταν κάποτε το έλεος, το έχουν ήδη πράξει. Περιμένουμε τη μετάδοση της εκπομπής που θα αποστερήσει τους προδότες αυτούς από την ύπαρξη προσωπικότητας. Προσδοκούμε ότι η ετυμηγορία της Ουβέρσα θα αναγγελθεί από τις εκτελεστικές εκπομπές, οι οποίες θα επιφέρουν την εξόντωση των εγκλείστων αυτών στασιαστών. Τότε θα αναζητήσετε τον τόπο τους, εκείνοι όμως δεν θα βρεθούν. «Και εκείνοι που σας γνωρίζουν μεταξύ των κόσμων θα εκπλαγούν από εσάς. Υπήρξατε ο τρόμος, δεν θα είστε, όμως ποτέ πια.» Και έτσι, όλοι αυτοί οι ανάξιοι προδότες «θα είναι σαν να μην υπήρξαν ποτέ.» Όλοι περιμένουμε την απόφαση της Ουβέρσα.

<a name="U53_9_8"></a>*53:9.8 (611.7)* Για αιώνες όμως, οι επτά κόσμοι-φυλακές του πνευματικού σκότους στη Σατάνια έχουν αποτελέσει σοβαρή προειδοποίηση σ’ ολόκληρο τον Νέβαδον, ανακηρύσσοντας εύγλωττα τη μεγάλη αλήθεια «ότι ο δρόμος των παρανόμων είναι δύσκολος.» «Ότι μέσα σε κάθε αμαρτία είναι κρυμμένος ο σπόρος της ίδιας της καταστροφής της.» Ότι «η αμοιβή της αμαρτίας είναι ο θάνατος.»


<a name="U53_9_9"></a>*53:9.9 (612.1)* [Παρουσιάσθηκε από τον Μελχισεδέκ Μανοβάντετ, ο οποίος κάποτε ήταν αποσπασμένος στην αναγκαστική διαχείριση της Ουράντια.]

