<h1 align="center">Το Βιβλίο της Ουράντια</h1>
<hr /><p align="center">&#60;&#60;&#160;<a href="10-Εγγραφο103.md" title="Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ ΕΜΠΕΙΡΙΑΣ">Εγγραφο 103</a> | <a href="01-Μέρη.md" title="Τα Μέρη του Βιβλίου">Μέρη</a> | <a href="03-Περιεχόμενο.md" title="Tα Περιεχόμενα του Βιβλίου">Περιεχόμενο</a> | <a href="10-Εγγραφο105.md" title="ΘΕΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ">Εγγραφο 105</a>&#160;&#62;&#62;</p><hr />

## Εγγραφο 104

## <a name="U104_0_0"></a>Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΕΝΝΟΙΑΣ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΑΣ

<a name="U104_0_1"></a>*104:0.1 (1143.1)* Η έννοια της Τριάδας της αποκαλυφθείσας θρησκείας δεν πρέπει να μπερδεύεται με τα τριαδικά πιστεύω των εξελικτικών θρησκειών. Οι ιδέες των τριάδων αναφάνηκαν από τις πολλές υποδηλούμενες σχέσεις αλλά κυρίως εξαιτίας των τριών κλειδώσεων των δακτύλων, επειδή τρία πόδια ήταν τα ελάχιστα που μπορούσαν να σταθεροποιήσουν ένα σκαμνί, επειδή τρία σημεία στήριξης μπορούσαν να κρατήσουν στημένη μια σκηνή. Επιπροσθέτως ο πρωτόγονος άνθρωπος, για μεγάλο διάστημα, δεν μπορούσε να μετρήσει πέρα από το τρία.

<a name="U104_0_2"></a>*104:0.2 (1143.2)* Εκτός από μερικά φυσικά ζεύγη, όπως παρελθόν και παρόν, ημέρα και νύχτα, ζεστό και κρύο και αρσενικό και θηλυκό, ο άνθρωπος γενικά τείνει να σκέφτεται τριαδικά: χθες, σήμερα και αύριο, ανατολή, μεσημέρι και δύση, πατέρας, μητέρα, και παιδί. Τρεις φορές επευφημείται ο νικητής. Οι νεκροί θάβονται την τρίτη ημέρα, και το φάντασμα εξευμενίζεται με τρεις εξαγνισμούς νερού.

<a name="U104_0_3"></a>*104:0.3 (1143.3)* Σαν συνέπεια αυτών των φυσικών συνδέσμων στην ανθρώπινη εμπειρία, η τριάδα εμφανίστηκε στη θρησκεία, και αυτό, πολύ πριν η Παραδείσια Τριάδα των Θεοτήτων, ή και κάποιοι από τους αντιπροσώπους της αποκαλυφθούν στην ανθρωπότητα. Αργότερα, οι Πέρσες, οι Ινδουιστές, οι Έλληνες, οι Αιγύπτιοι, οι Βαβυλώνιοι, οι Ρωμαίοι και οι Σκανδιναβοί, όλοι είχαν τριαδικούς θεούς, αλλά αυτοί δεν ήταν ακόμα αληθινές τριάδες. Οι τριαδικές θεότητες είχαν όλες φυσική προέλευση και εμφανίστηκαν τη μια ή την άλλη εποχή ανάμεσα στους περισσότερους των διανοούμενων λαών της Ουράντια. Μερικές φορές η σκέψη μιας εξελικτικής τριάδας ανακατεύτηκε με εκείνη μιας εξ αποκαλύψεως Τριάδας. Σε αυτές τις περιπτώσεις είναι συχνά αδύνατο να γίνει διάκριση της μιας από την άλλη.

### <a name="U104_1_0"></a>1&#8228;&#160;ΟΙ ΟΥΡΑΝΤΙΑΝΕΣ ΕΝΝΟΙΕΣ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΑΣ

<a name="U104_1_1"></a>*104:1.1 (1143.4)* Η πρώτη αποκάλυψη στην Ουράντια, που οδηγεί στην κατανόηση της Τριάδας του Παραδείσου έγινε από το επιτελείο του Πρίγκιπα Καλιγάστια περίπου μισό εκατομμύριο χρόνια πριν. Αυτή η πρώιμη σκέψη για την Τριάδα χάθηκε στον κόσμο, κατά τους ταραγμένους καιρούς που ακολούθησαν την πλανητική επανάσταση.

<a name="U104_1_2"></a>*104:1.2 (1143.5)* Η δεύτερη παρουσίαση της Τριάδας έγινε από τον Αδάμ και την Εύα στον πρώτο και το δεύτερο κήπο. Αυτές οι διδαχές δεν είχαν εξαλειφθεί εντελώς, ακόμα και τον καιρό του Μακιβέντα Μελχισεδέκ, τριάντα πέντε χιλιάδες χρόνια αργότερα, γιατί η σκέψη των απογόνων του Σεθ περί της Τριάδας διατηρήθηκε στη Μεσοποταμία και την Αίγυπτο αλλά πιο ιδιαίτερα στην Ινδία, όπου συνεχίστηκε με τον Άγνι, το Βεδικό τρικέφαλο θεό της φωτιάς.

<a name="U104_1_3"></a>*104:1.3 (1143.6)* Η τρίτη παρουσίαση της Τριάδας έγινε από τον Μακιβέντα Μελχισεδέκ, και αυτή η θεωρία συμβολίστηκε από τους τρεις ομόκεντρους κύκλους, τους οποίους ο σοφός του Σάλεμ φορούσε στον θώρακά του. Αλλά ο Μακιβέντα βρήκε πολλές δυσκολίες με το να διδάξει τους Παλαιστίνιους Βεδουίνους για το Συμπαντικό Πατέρα, τον Αιώνιο Υιό και το Άπειρο Πνεύμα. Οι περισσότεροι από τους μαθητές του πίστεψαν ότι η Τριάδα αποτελείτο από τους τρεις Ύψιστους του Νορλάτιαδεκ. Μερικοί αντιλαμβάνονταν την Τριάδα ως τον Κυβερνήτη του Συστήματος, τον Πατέρα του Αστερισμού και την Θεότητα-Δημιουργό του τοπικού συστήματος. Ακόμα λιγότεροι κατανόησαν έστω και λίγο την ιδέα του Παραδείσιου συνδέσμου του Πατέρα, του Υιού, και του Πνεύματος.

<a name="U104_1_4"></a>*104:1.4 (1144.1)* Μέσα από τις δραστηριότητες των ιεραποστολών του Σάλεμ, οι διδαχές του Μελχισεδέκ για την Τριάδα διαδόθηκαν σταδιακά σε μεγάλο μέρος της Ευρασίας και της βόρειας Αφρικής. Είναι συχνά δύσκολο να γίνει διάκριση ανάμεσα στις τριάδες και τις τριαδικότητες της μεταγενέστερης Ανδιτικής και μετά-Μελχισεδέκ εποχής, όταν και οι δυο σκέψεις αναμείχτηκαν μέχρις ενός ορισμένου βαθμού και ενώθηκαν.


<a name="U104_1_5"></a>*104:1.5 (1144.2)* Ανάμεσα στους Ινδουιστές η τριαδική ιδέα ρίζωσε ως η Ύπαρξη, η Διάνοια, και η Χαρά. (Μια μεταγενέστερη Ινδική σύλληψη ήταν ο Βράχμα, ο Σίβα, και ο Βισνού). Ενώ οι πρώτες απεικονίσεις της Τριάδας μεταφέρθηκαν στην Ινδία από τους Σεθίτες ιερείς, οι μεταγενέστερες ιδέες για την Τριάδα εισήχθησαν από τους ιεραπόστολους του Σάλεμ και αναπτύχθηκαν από τις αυτόχθονες διάνοιες της Ινδίας δια μέσου μιας σύνθεσης των θεωριών αυτών με τις ιδέες περί της εξελικτικής τριάδας.

<a name="U104_1_6"></a>*104:1.6 (1144.3)* Η Βουδιστική πίστη ανέπτυξε δυο θεωρίες για μια τριαδική φύση. Η πιο πρώιμη ήταν Διδάσκαλος, Νόμος, και Αδελφοσύνη. Αυτή ήταν η παρουσίαση που έκανε ο Γκαουτάμα Σιντάρτα. Η μεταγενέστερη ιδέα, που ανεπτύχθη ανάμεσα στο βορειότερο παρακλάδι των οπαδών του Βούδα, περιέκλειε τον Υπέρτατο Κύριο, το Άγιο Πνεύμα, και τον Ενσαρκωμένο Σωτήρα.

<a name="U104_1_7"></a>*104:1.7 (1144.4)* Και αυτές οι ιδέες των Ινδουιστών και των Βουδιστών ήταν πραγματικά τριαδικά αξιώματα, δηλαδή, η ιδέα μιας τριπλής εκδήλωσης ενός μονοθεϊστικού Θεού. Μια πραγματικά τριαδική σκέψη δεν είναι απλά η ομαδοποίηση τριών ξεχωριστών θεών.


<a name="U104_1_8"></a>*104:1.8 (1144.5)* Οι Εβραίοι γνώριζαν για την τριάδα από τις παραδόσεις των Κενιτών επί των ημερών του Μελχισεδέκ, αλλά ο μονοθεϊστικός ζήλος τους για τον ένα Θεό, το Γιαχβέ, επισκίασε τόσο πολύ όλες τις άλλες διδαχές ώστε την εποχή της εμφάνισης του Ιησού, η θεωρία των Ελοχίμ είχε πρακτικά ξεριζωθεί από την Ιουδαϊκή θεολογία. Ο Εβραϊκός νους δεν μπορούσε να συμφιλιώσει την τριαδική σκέψη με τη μονοθεϊστική πίστη σε Έναν Κύριο, το Θεό του Ισραήλ.

<a name="U104_1_9"></a>*104:1.9 (1144.6)* Οι οπαδοί της Ισλαμικής πίστης απέτυχαν παρόμοια να κατανοήσουν την ιδέα της Τριάδας. Είναι πάντα δύσκολο για έναν αναδυόμενο μονοθεϊσμό να ανεχθεί την τριαδικότητα όταν έχει να αντιμετωπίσει τον πολυθεϊσμό. Η ιδέα της τριαδικότητας κατακτά καλύτερα εκείνες τις θρησκείες που έχουν μια στέρεη μονοθεϊστική παράδοση σε συνδυασμό με ελαστικότητα προς τις θεωρίες. Οι μεγάλοι μονοθεϊστές, οι Εβραίοι και οι Μωαμεθανοί, βρήκαν δύσκολο να διακρίνουν τη διαφορά ανάμεσα στη λατρεία τριών θεών, του πολυθεϊσμού, και της τριαδικότητας, δηλαδή της λατρείας μιας Θεότητας που υφίσταται σε τριαδική εκδήλωση θειότητας και προσωπικότητας.


<a name="U104_1_10"></a>*104:1.10 (1144.7)* Ο Ιησούς δίδαξε στους αποστόλους του την αλήθεια, σχετικά με τα πρόσωπα της Τριάδας του Παραδείσου, αλλά αυτοί νόμιζαν ότι μιλούσε μεταφορικά και συμβολικά. Επειδή είχαν ανατραφεί με τον Εβραϊκό μονοθεϊσμό, βρήκαν δύσκολο να δεχτούν οποιοδήποτε πιστεύω που έμοιαζε να αντιπαλεύει τη κυρίαρχη σκέψη τους για το Γιαχβέ. Και οι πρώτο-Χριστιανοί κληρονόμησαν την Εβραϊκή προκατάληψη εναντίον της Τριαδικής σκέψης.

<a name="U104_1_11"></a>*104:1.11 (1144.8)* Η πρώτη Τριάδα του Χριστιανισμού ανακηρύχτηκε στην Αντιόχεια και αποτελείτο από το Θεό, το Λόγο του και τη Σοφία του. Ο Παύλος ήξερε για την Τριάδα του Παραδείσου του Πατέρα, του Υιού και του Πνεύματος, αλλά σπάνια κήρυττε γι αυτή και αναφέρθηκε σε αυτή, μόνο σε λίγα γράμματά του προς τις νεοσχηματισμένες εκκλησίες. Ακόμα και τότε, όπως και οι σύντροφοί του απόστολοι, ο Παύλος μπέρδευε τον Ιησού, τον Υιό Δημιουργό του τοπικού σύμπαντος με το Δεύτερο Πρόσωπο της Θεότητας, τον Αιώνιο Υιό του Παραδείσου.

<a name="U104_1_12"></a>*104:1.12 (1144.9)* Η Χριστιανική σκέψη για την Τριάδα, που άρχισε να κερδίζει την αναγνώριση κοντά στο τέλος του πρώτου μετά Χριστό αιώνα, περιλάμβανε το Συμπαντικό Πατέρα, το Δημιουργό Υιό του Νέβαδον και το Θεϊκό Υπουργό του Σάλβινκτον – το Μητρικό Πνεύμα του τοπικού σύμπαντος και δημιουργικό συνεργάτη του Δημιουργού Υιού.

<a name="U104_1_13"></a>*104:1.13 (1145.1)* Από την εποχή του Ιησού, η πραγματική ταυτότητα της Τριάδας του Παραδείσου δεν ήταν γνωστή στην Ουράντια (παρά σε λίγα ξεχωριστά άτομα στα οποία είχε αποκαλυφθεί ειδικά) μέχρι την παρουσίασή της σε αυτές τις αποκαλύψεις. Αλλά παρόλο που η Χριστιανική ιδέα για την Τριάδα ήταν στην πραγματικότητα εσφαλμένη, στην πράξη ήταν αληθινή όσον αφορούσε τις πνευματικές σχέσεις. Μόνο στο φιλοσοφικό αντίκτυπο και στις κοσμολογικές της συνέπειες, αυτή η ιδέα υπέστη ταπείνωση: Υπήρξε δύσκολο για πολλούς που έχουν κοσμική διάνοια να πιστέψουν ότι το Δεύτερο Πρόσωπο της Θεότητας, το δεύτερο μέλος μιας άπειρης Τριάδας, κατοίκησε κάποτε στην Ουράντια. Και παρόλο που αυτό ως προς το πνεύμα είναι αληθές, στην πραγματικότητα δεν αποτελεί γεγονός. Οι Δημιουργοί Μιχαήλ ενσωματώνουν πλήρως τη θειότητα του Αιώνιου Υιού, αλλά αυτοί δεν αποτελούν την απόλυτη προσωπικότητα.

### <a name="U104_2_0"></a>2&#8228;&#160;ΤΡΙΑΔΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑΠΛΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΗΤΑΣ

<a name="U104_2_1"></a>*104:2.1 (1145.2)* Ο μονοθεϊσμός αναφάνηκε σαν φιλοσοφική διαμαρτυρία κατά της ανακολουθίας του πολυθεϊσμού. Πρώτα αναπτύχθηκε μέσα σε οργανισμούς πανθέου, με τμηματοποίηση των υπερφυσικών δραστηριοτήτων, κατόπιν μέσα στη ενοθεϊστική εξύψωση ενός θεού πάνω από τους πολλούς, και τελικά μέσα από τον αποκλεισμό όλων εκτός του Ενός Θεού τελικής αξίας.

<a name="U104_2_2"></a>*104:2.2 (1145.3)* Ο τριαδισμός ξεφυτρώνει από την εμπειρική διαμαρτυρία ενάντια στην αδυναμία κατανόησης της ενότητας μιας μη ανθρωπομορφικής, μοναχικής Θεότητας μη σχετιζόμενης συμπαντικής σπουδαιότητας. Δοθέντος αρκετού χρόνου, η φιλοσοφία τείνει να αφαιρεί τις προσωπικές ιδιότητες, από την ιδέα της Θεότητας του καθαρόαιμου μονοθεϊσμού, περιορίζοντας έτσι αυτή την ιδέα ενός μη σχετιζόμενου Θεού, στο επίπεδο ενός πανθεϊστικού Απόλυτου. Ήταν πάντα δύσκολο να κατανοηθεί η προσωπική φύση ενός Θεού που δεν έχει προσωπικές σχέσεις ίσες με άλλα και συντεταγμένα προσωπικά όντα. Η προσωπικότητα στη Θεότητα απαιτεί μια τέτοια Θεότητα να υπάρχει σε σχέση με άλλη και ισοδύναμη προσωπική Θεότητα.

<a name="U104_2_3"></a>*104:2.3 (1145.4)* Μέσα από την αναγνώριση της σκέψης για την Τριάδα, ο νους του ανθρώπου μπορεί να ελπίζει ότι θα κατανοήσει κάτι από τις σχέσεις αγάπης και δικαίου ανάμεσα στα πλάσματα του χρόνου και του χώρου. Μέσα από την πνευματική πίστη ο άνθρωπος κερδίζει την επίγνωση της αγάπης του Θεού αλλά σύντομα ανακαλύπτει ότι αυτή η πνευματική πίστη δεν έχει επίδραση στους θεσπισμένους νόμους του υλικού σύμπαντος. Άσχετα από τη σταθερότητα της πίστης του ανθρώπου στο Θεό, σαν τον Παραδεισένιο Πατέρα του, οι ευρείς κοσμικοί ορίζοντες απαιτούν από αυτόν να αναγνωρίζει και την πραγματικότητα της Θεότητας του Παραδείσου σαν συμπαντικό νόμο, να αναγνωρίζει ότι η κυριαρχία της Τριάδας εκτείνεται προς τα έξω, από τον Παράδεισο, και επισκιάζει ακόμα και τα εξελισσόμενα τοπικά σύμπαντα των Δημιουργών Υιών και Θυγατέρων των τριών αιωνίων προσώπων, των οποίων η ενότητα *αποτελεί* το γεγονός και την πραγματικότητα και την αιώνια αδιαιρετότητα της Τριάδας του Παραδείσου.

<a name="U104_2_4"></a>*104:2.4 (1145.5)* Και αυτή η ίδια η Τριάδα του Παραδείσου είναι μια πραγματική οντότητα – όχι μια προσωπικότητα αλλά παρόλα αυτά μια αληθινή και απόλυτη πραγματικότητα, όχι μια προσωπικότητα αλλά παρόλα αυτά συμβατή με συνυπάρχουσες προσωπικότητες – τις προσωπικότητες του Πατέρα, του Υιού και του Πνεύματος. Η Τριάδα είναι μια υπεραθροιστική πραγματικότητα Θεότητας που προκύπτει από την συνένωση των τριών Θεοτήτων του Παραδείσου. Οι ιδιότητες, τα χαρακτηριστικά και οι λειτουργίες της Τριάδας δεν είναι απλό άθροισμα των χαρακτηριστικών των τριών Θεοτήτων του Παραδείσου. Οι λειτουργίες της Τριάδας είναι κάτι μοναδικό, πρωτότυπο και όχι εξολοκλήρου προβλέψιμο από μια ανάλυση των χαρακτηριστικών του Πατέρα, του Υιού και του Πνεύματος.

<a name="U104_2_5"></a>*104:2.5 (1146.1)* Επί παραδείγματι: Ο Κύριος, όταν ήταν στη γη, υποδείκνυε στους οπαδούς του ότι η δικαιοσύνη δεν είναι ποτέ *προσωπική* πράξη. Είναι πάντα *ομαδική* λειτουργία. Ούτε οι Θεοί, σαν πρόσωπα, παρέχουν δικαιοσύνη. Αλλά εκτελούν αυτή τη λειτουργία σαν ένα συλλογικό σύνολο, σαν Τριάδα του Παραδείσου.

<a name="U104_2_6"></a>*104:2.6 (1146.2)* Η θεμελιώδης κατανόηση του Τριαδικού συνδέσμου του Πατέρα, του Υιού και του Πνεύματος προετοιμάζει τον ανθρώπινο νου για την περαιτέρω παρουσίαση ορισμένων άλλων τρίπτυχων σχέσεων. Η θεολογική λογική μπορεί να είναι εντελώς ικανοποιημένη από τη σκέψη της Τριάδας του Παραδείσου, αλλά η φιλοσοφική και η κοσμολογική λογική χρειάζονται την αναγνώριση των άλλων τριαδικών συνδέσμων της Πρώτης Πηγής και Κέντρου, εκείνα τα τρισυπόστατα με τα οποίες το Άπειρο λειτουργεί με ποικίλες μη-Πατερικές ικανότητες συμπαντικής εκδήλωσης – οι σχέσεις του Θεού με τη δύναμη, την ενέργεια, την ισχύ, την αιτία, την αντίδραση, το δυναμικό, την πραγματικότητα, τη βαρύτητα, την τάση, τη σχεδίαση, την αρχή, και την ενότητα.

### <a name="U104_3_0"></a>3&#8228;&#160;ΤΡΙΑΔΕΣ ΚΑΙ ΤΡΙΣΥΠΟΣΤΑΤΑ

<a name="U104_3_1"></a>*104:3.1 (1146.3)* Αν και η ανθρωπότητα έχει κατά καιρούς κατανοήσει την Τριάδα των τριών προσώπων της Θεότητας, η συνέπεια απαιτεί να μπορεί να διακρίνει η ανθρώπινη διάνοια ότι υπάρχουν προκαθορισμένες σχέσεις μεταξύ όλων των επτά Απόλυτων. Αλλά αυτό που είναι πραγματικό για την Τριάδα του Παραδείσου δεν είναι απαραίτητα πραγματικό για ένα *τρισυπόστατο,* γιατί ένα τρισυπόστατο είναι κάτι διαφορετικό από μία τριάδα. Από κάποιες λειτουργικές απόψεις μια τριαδικότητα μπορεί να είναι ανάλογη με μια τριάδα, αλλά δεν είναι ποτέ ομόλογη σε φύση με μια τριάδα.

<a name="U104_3_2"></a>*104:3.2 (1146.4)* Ο θνητός άνθρωπος διέρχεται από μια μεγάλη περίοδο διεύρυνσης των οριζόντων και μεγέθυνσης των σκέψεων στην Ουράντια, και αυτή η κοσμική φιλοσοφία πρέπει να επιταχύνει σε εξέλιξη για να συμβαδίσει με την επέκταση της διανοητικής αρένας της ανθρώπινης σκέψης. Καθώς επεκτείνεται η κοσμική συνείδηση του θνητού ανθρώπου, αυτός διακρίνει το συσχετισμό όλων όσων βρίσκει στην υλική επιστήμη, τη διανοητική φιλοσοφία και την πνευματική επίγνωσή του. Επί πλέον, με όλη αυτή την πίστη στην ενότητα του κόσμου, ο άνθρωπος διακρίνει την ποικιλία κάθε ύπαρξης. Εν αντιθέσει με όλες τις σκέψεις που έχουν σχέση με την αμεταβλητότητα της Θεότητας, ο άνθρωπος διακρίνει ότι ζει σ’ ένα σύμπαν σταθερής αλλαγής και εμπειρικής αύξησης. Άσχετα από την πραγματοποίηση της επιβίωσης των πνευματικών αξιών, ο άνθρωπος πρέπει πάντα να λογαριάζει με τα μαθηματικά και τα πριν από τα μαθηματικά, τη δύναμη, την ενέργεια και την ισχύ.

<a name="U104_3_3"></a>*104:3.3 (1146.5)* Κατά κάποιο τρόπο, η αιώνια πληρότητα του απείρου πρέπει να εναρμονιστεί με τη χρονική αύξηση των εξελισσόμενων συμπάντων και με την ατέλεια των εμπειρικών κατοίκων τους. Κατά κάποιο τρόπο η κατανόηση της ολικής απεραντοσύνης πρέπει να κοπεί σε κομμάτια και να τροποποιηθεί με τέτοιο τρόπο, ώστε η θνητή διάνοια και η μοροντιανή ψυχή να αντιληφθούν αυτή τη σκέψη τελικής σημασίας και πνευματικής σπουδαιότητας.

<a name="U104_3_4"></a>*104:3.4 (1146.6)* Αν και η λογική χρειάζεται μια μονοθεϊστική ενότητα κοσμικής πραγματικότητας, η πεπερασμένη εμπειρία χρειάζεται το θεώρημα των πλουραλιστικών Απολύτων και το συντονισμό τους με τις κοσμικές σχέσεις. Χωρίς συντονισμένες υπάρξεις δεν υπάρχει δυνατότητα για την εμφάνιση ποικιλότητας στις απόλυτες σχέσεις, καμία περίπτωση για τη δράση διαφοροποιητών, μεταβλητών, μετατροπέων, υποβιβαστών, πιστοποιητών, ή σμικρυντών.


<a name="U104_3_5"></a>*104:3.5 (1146.7)* Σ’ αυτά τα κείμενα η συνολική πραγματικότητα (το άπειρο) παρουσιάστηκε όπως αυτή υφίσταται στα επτά Απόλυτα:

<a name="U104_3_6"></a>*104:3.6 (1146.8)* 1. Ο Συμπαντικός Πατέρας.

<a name="U104_3_7"></a>*104:3.7 (1146.9)* 2. Ο Αιώνιος Υιός.

<a name="U104_3_8"></a>*104:3.8 (1146.10)* 3. Το Άπειρο Πνεύμα.

<a name="U104_3_9"></a>*104:3.9 (1147.1)* 4. Η Νήσος του Παραδείσου.

<a name="U104_3_10"></a>*104:3.10 (1147.2)* 5. Το Απόλυτο της Θεότητας.

<a name="U104_3_11"></a>*104:3.11 (1147.3)* 6. Το Συμπαντικό Απόλυτο.

<a name="U104_3_12"></a>*104:3.12 (1147.4)* 7. Το Απροσδιόριστο Απόλυτο.


<a name="U104_3_13"></a>*104:3.13 (1147.5)* Η Πρώτη Πηγή και Κέντρο, που είναι Πατέρας ως προς τον Αιώνιο Υιό, είναι επίσης Σχέδιο προς τη Νήσο του Παραδείσου. Είναι προσωπικότητα απροσδιόριστη μέσα στον Υιό αλλά προσωπικότητα με δυναμικό μέσα στο Θεϊκό Απόλυτο. Ο Πατέρας είναι ενέργεια αποκαλυμμένη στον Παράδεισο-Χαβόνα και συγχρόνως ενέργεια συγκαλυμμένη στο Απροσδιόριστο Απόλυτο. Το Άπειρο αποκαλύπτεται πάντα στις ατέρμονες ενέργειες του Συνδεδεμένου Δρώντος ενώ αυτός λειτουργεί αιώνια στις αντισταθμιστικές αλλά καλυμμένες δραστηριότητες του Συμπαντικού Απόλυτου. Έτσι ο Πατέρας συνδέεται με τα έξι συντονισμένα Απόλυτα, και με τον τρόπο αυτό και οι επτά περικλείουν τον κύκλο του απείρου σε όλους τους χωρίς τέλος κύκλους της αιωνιότητας.


<a name="U104_3_14"></a>*104:3.14 (1147.6)* Θα φαινόταν ότι το τρισυπόστατο των απόλυτων σχέσεων είναι αναπόφευκτο. Η προσωπικότητα αναζητά συσχετισμό άλλων προσωπικοτήτων στο απόλυτο καθώς και σε όλα τα άλλα επίπεδα. Και ο σύνδεσμος των τριών προσωπικοτήτων του Παραδείσου κάνει αιώνιο το πρώτο τρισυπόστατο, την ένωση των προσωπικοτήτων του Πατέρα, του Υιού, και του Πνεύματος. Γιατί όταν αυτά τα τρία πρόσωπα, *ως πρόσωπα,* συνδέονται για ενωμένη λειτουργία, αποτελούν εφεξής ένα τρισυπόστατο λειτουργικής ενότητας, όχι μια τριάδα – μια οργανική οντότητα – αλλά παρόλα αυτά ένα τρισυπόστατο, μια τριπλή λειτουργική συνολική ομοφωνία.

<a name="U104_3_15"></a>*104:3.15 (1147.7)* Η Τριάδα του Παραδείσου δεν είναι ένα τρισυπόστατο. Δεν είναι μια λειτουργική ομοφωνία, αλλά μάλλον μια αχώριστη και αδιαίρετη Θεότητα. Ο Πατέρας, ο Υιός, και το Πνεύμα (ως πρόσωπα) μπορούν να διατηρήσουν μια σχέση με την Τριάδα του Παραδείσου, γιατί η Τριάδα *είναι* η αδιαίρετη Θεότητά τους. Ο Πατέρας, ο Υιός, και το Πνεύμα δεν διατηρούν μια τέτοια προσωπική σχέση με το πρώτο τρισυπόστατο, γιατί αυτό *είναι* η λειτουργική τους ένωση ως τρία πρόσωπα. Μόνο ως η Τριάδα – ως αδιαίρετη Θεότητα – διατηρούν συλλογικά μια εξωτερική σχέση με το τρισυπόστατο της προσωπικής τους συσσωμάτωσης.

<a name="U104_3_16"></a>*104:3.16 (1147.8)* Έτσι η Τριάδα του Παραδείσου στέκει μοναδική ανάμεσα στις απόλυτες σχέσεις. Υπάρχουν αρκετά υπαρξιακά τρισυπόστατα αλλά μόνο μία υπαρξιακή Τριάδα. Ένα τρισυπόστατο *δεν* είναι μια οντότητα. Είναι μάλλον λειτουργικό παρά οργανικό. Τα μέλη του είναι μάλλον σύντροφοι παρά εταίροι. Τα συνθετικά των τρισυπόστατων μπορεί να είναι οντότητες, αλλά το τρισυπόστατο αυτό καθαυτό είναι μια συσχέτιση.

<a name="U104_3_17"></a>*104:3.17 (1147.9)* Υπάρχει, όμως, ένα σημείο σύγκρισης ανάμεσα στην τριάδα και το τρισυπόστατο. Αμφότερα έχουν ως συνέπεια λειτουργίες οι οποίες είναι κάτι διαφορετικό από το διακριτό σύνολο των χαρακτηριστικών των συνιστώντων μελών. Αλλά αν και είναι συγκρίσιμα με τον τρόπο αυτό από λειτουργική άποψη, κατά τα άλλα επιδεικνύουν μη κατηγορηματική σχέση. Συσχετίζονται περίπου όπως η σχέση της λειτουργίας με τη δομή. Αλλά η λειτουργία του τρισυπόστατου συσχετισμού δεν είναι η λειτουργία της δομής ή της οντότητας της τριάδας.

<a name="U104_3_18"></a>*104:3.18 (1147.10)* Τα τρισυπόστατα είναι παρόλα αυτά αληθινά. Είναι πολύ αληθινά. Σ’ αυτά ή συνολική πραγματικότητα γίνεται λειτουργική, και μέσα από αυτά ασκεί άμεσο και προσωπικό έλεγχο ο Συμπαντικός Πατέρας πάνω στις κύριες λειτουργίες του απείρου.

### <a name="U104_4_0"></a>4&#8228;&#160;ΤΑ ΕΠΤΑ ΤΡΣΥΠΟΣΤΑΤΑ

<a name="U104_4_1"></a>*104:4.1 (1147.11)* Στην προσπάθεια της περιγραφής των επτά τρισυπόστατων, η προσοχή κατευθύνεται στο γεγονός ότι ο Συμπαντικός Πατέρας είναι το πρωταρχικό μέλος του κάθε ενός από αυτά. Είναι, ήταν, και πάντα θα είναι: ο Πρώτος Συμπαντικός Πατέρας-Πηγή, Απόλυτο Κέντρο, Πρωταρχική Αιτία, Συμπαντικός Ελεγκτής, Απεριόριστος Ενεργοποιητής, Πρωτότυπη Ενότητα, Διαρρήδην Υποστηρικτής, Πρώτο Πρόσωπο της Θεότητας, Πρωταρχικό Κοσμικό Πρότυπο, και Ουσία του Απείρου. Ο Συμπαντικός Πατέρας είναι η προσωπική αιτία των Απολύτων, είναι το απόλυτο των Απολύτων.


<a name="U104_4_2"></a>*104:4.2 (1148.1)* Η φύση και η σημασία των επτά τρισυπόστατων μπορούν να διατυπωθούν ως εξής:


<a name="U104_4_3"></a>*104:4.3 (1148.2)* *Το Πρώτο Τρισυπόστατο – η προσωπική-σκόπιμη τριαδικότητα*. Αυτό είναι η ομαδοποίηση των τριών προσωπικοτήτων της Θεότητας:

<a name="U104_4_4"></a>*104:4.4 (1148.3)* 1. Ο Συμπαντικός Πατέρας.

<a name="U104_4_5"></a>*104:4.5 (1148.4)* 2. Ο Αιώνιος Υιός.

<a name="U104_4_6"></a>*104:4.6 (1148.5)* 3. Το Άπειρο Πνεύμα.

<a name="U104_4_7"></a>*104:4.7 (1148.6)* Αυτή είναι η τρίπτυχη ένωση της αγάπης, του ελέους, και του λειτουργήματος – ο σκόπιμος και προσωπικός σύνδεσμος των τριών αιώνιων προσωπικοτήτων του Παραδείσου. Είναι ο θεία αδελφικός σύνδεσμος που αγαπάει τα πλάσματα, ενεργεί πατρικά, και προωθεί την άνοδο. Οι θείες προσωπικότητες αυτού του πρώτου τρισυπόστατου είναι Θεοί που κληροδοτούν την προσωπικότητα, απονέμουν το πνεύμα, και προικίζουν το νου.

<a name="U104_4_8"></a>*104:4.8 (1148.7)* Αυτό είναι το τρισυπόστατο της άπειρης βούλησης. Δρα σε ολόκληρο το αιώνιο παρόν και σε όλη την παρελθούσα-παρούσα-μέλλουσα ροή του χρόνου. Αυτός ο σύνδεσμος αποδίδει το βουλητικό άπειρο και παρέχει τους μηχανισμούς με τους οποίους η προσωπική Θεότητα αυτό-αποκαλύπτεται στα πλάσματα του εξελισσόμενου κόσμου.


<a name="U104_4_9"></a>*104:4.9 (1148.8)* *Το Δεύτερο Τρισυπόστατο– το τρισυπόστατο του προτύπου δύναμης.* Είτε πρόκειται για ένα μικροσκοπικό ουλτίματον, ένα φλεγόμενο αστέρι, ή ένα περιστρεφόμενο νεφέλωμα, ακόμα και το κεντρικό ή τα υπερσύμπαντα, από τον μικρότερο μέχρι τους μεγαλύτερους υλικούς οργανισμούς, είναι πάντα το φυσικό πρότυπο – ο κοσμικός σχηματισμός – που προκύπτει από τη λειτουργία αυτού του τρισυπόστατου. Αυτός ο σύνδεσμος αποτελείται από:

<a name="U104_4_10"></a>*104:4.10 (1148.9)* 1. Τον Πατέρα-Υιό.

<a name="U104_4_11"></a>*104:4.11 (1148.10)* 2. Τη Νήσο του Παραδείσου.

<a name="U104_4_12"></a>*104:4.12 (1148.11)* 3. Τον Συνδεδεμένο Δρώντα.

<a name="U104_4_13"></a>*104:4.13 (1148.12)* Η ενέργεια διοργανώνεται από τους κοσμικούς παράγοντες της Τρίτης Πηγής και Κέντρου. Η ενέργεια διαμορφώνεται σύμφωνα με το πρότυπο του Παραδείσου, την απόλυτη υλοποίηση. Αλλά πίσω από όλον αυτό τον ασταμάτητο χειρισμό βρίσκεται η παρουσία Πατέρα-Υιού, των οποίων η ένωση ενεργοποίησε πρώτα το πρότυπο του Παραδείσου στην εμφάνιση της Χαβόνα εκ παραλλήλου με τη γέννηση του Απείρου Πνεύματος, του Συνδεδεμένου Δρώντος.

<a name="U104_4_14"></a>*104:4.14 (1148.13)* Στη θρησκευτική εμπειρία, τα πλάσματα έρχονται σε επαφή με τον Θεό που είναι αγάπη, αλλά μια τέτοια πνευματική επίγνωση δεν πρέπει ποτέ να επισκιάζει τη νοήμονα αναγνώριση του συμπαντικού δεδομένου του προτύπου που είναι ο Παράδεισος. Οι προσωπικότητες του Παραδείσου στρατολογούν την με ελεύθερη βούληση λατρεία όλων των πλασμάτων με την επιβλητική δύναμη της θείας αγάπης και οδηγούν όλες τις προσωπικότητες που γεννήθηκαν με τον τρόπο αυτό από το πνεύμα στις επουράνιες ηδονές της ατέρμονης υπηρεσίας των τελικιστών υιών του Θεού. Το δεύτερο τρισυπόστατο είναι ο αρχιτέκτονας του επιπέδου του χώρου όπου ξεδιπλώνονται αυτές οι συναλλαγές. Προκαθορίζει τα πρότυπα του κοσμικού σχηματισμού.

<a name="U104_4_15"></a>*104:4.15 (1148.14)* Η αγάπη μπορεί να χαρακτηρίζει τη θειότητα του πρώτου τρισυπόστατου, αλλά το πρότυπο είναι η γαλαξιακή εκδήλωση του δεύτερου τρισυπόστατου. Ό, τι είναι το πρώτο τρισυπόστατο για τις εξελισσόμενες προσωπικότητες, είναι το δεύτερο τρισυπόστατο για τα εξελισσόμενα σύμπαντα. Το πρότυπο και η προσωπικότητα είναι δυο από τις μεγάλες εκδηλώσεις των πράξεων της Πρώτης Πηγής και Κέντρου, και άσχετα με το πόσο δύσκολο είναι για να κατανοηθεί, είναι παρόλα αυτά αληθινό ότι το πρότυπο δύναμης και το γεμάτο αγάπη πρόσωπο είναι η μία και η αυτή συμπαντική πραγματικότητα. Η Νήσος του Παραδείσου και ο Αιώνιος Υιός είναι συντεταγμένες αλλά αντίθετες αποκαλύψεις της ανεξιχνίαστης φύσης της Ισχύος του Συμπαντικού Πατέρα.


<a name="U104_4_16"></a>*104:4.16 (1149.1)* *Το Τρίτο Τρισυπόστατο – το πνευματικά εξελισσόμενο τρισυπόστατο.* Η πληρότητα της πνευματικής εκδήλωσης έχει την αρχή και το τέλος της σε αυτό το σύνδεσμο που αποτελείται από:

<a name="U104_4_17"></a>*104:4.17 (1149.2)* 1. Το Συμπαντικό Πατέρα.

<a name="U104_4_18"></a>*104:4.18 (1149.3)* 2. Τον Υιό-Πνεύμα.

<a name="U104_4_19"></a>*104:4.19 (1149.4)* 3. Την Απόλυτη Θεότητα.

<a name="U104_4_20"></a>*104:4.20 (1149.5)* Από το εν δυνάμει πνεύμα μέχρι το πνεύμα του Παραδείσου, ολόκληρο το πνεύμα βρίσκει πραγματικότητα έκφρασης σε αυτόν τον τρισυπόστατο σύνδεσμο της καθαρά πνευματικής ουσίας του Πατέρα, τις ενεργητικές πνευματικές αξίες του Υιού-Πνεύματος και τα απεριόριστα πνευματικά δυναμικά του Απόλυτου της Θεότητας. Οι υπαρξιακές αξίες του πνεύματος έχουν την αρχέγονη γένεσή τους, την ολοκληρωμένη εκδήλωση και το τελικό πεπρωμένο τους σε αυτό το τρισυπόστατο.

<a name="U104_4_21"></a>*104:4.21 (1149.6)* Ο Πατέρας προϋπάρχει του Πνεύματος. Ο Υιός-Πνεύμα λειτουργεί σαν ενεργό δημιουργικό πνεύμα. Το Απόλυτο της Θεότητας υπάρχει ως πνεύμα που περικλείει τα πάντα, ακόμα και πέρα από το πνεύμα.


<a name="U104_4_22"></a>*104:4.22 (1149.7)* *Το Τέταρτο Τρισυπόστατο – το τρισυπόστατο του απείρου της ενέργειας*. Μέσα σε αυτό το τρισυπόστατο αιωνιοποιούνται οι απαρχές και οι καταλήξεις όλης της ενεργειακής πραγματικότητας, από τον εν δυνάμει χώρο μέχρι τη μονότα. Αυτή η ομάδα περικλείει τα ακόλουθα:

<a name="U104_4_23"></a>*104:4.23 (1149.8)* 1. Τον Πατέρα-Πνεύμα.

<a name="U104_4_24"></a>*104:4.24 (1149.9)* 2. Τη Νήσο του Παραδείσου.

<a name="U104_4_25"></a>*104:4.25 (1149.10)* 3. Το Απροσδιόριστο Απόλυτο.

<a name="U104_4_26"></a>*104:4.26 (1149.11)* Ο Παράδεισος είναι το κέντρο της με δύναμη και ενέργεια δραστηριοποίησης του κόσμου – η συμπαντική τοποθεσία της Πρώτης Πηγής και Κέντρου, το κοσμικό εστιακό σημείο του Απροσδιόριστου Απόλυτου και η πηγή κάθε ενέργειας. Υπαρξιακά παρούσα μέσα σε αυτό το τρισυπόστατο βρίσκεται η εν δυνάμει ενέργεια του άπειρου κόσμου, του οποίου το μεγάλο σύμπαν και το κύριο σύμπαν είναι μόνο τμηματικές εκδηλώσεις.

<a name="U104_4_27"></a>*104:4.27 (1149.12)* Το τέταρτο τρισυπόστατο ελέγχει κατ’ απόλυτο τρόπο τις θεμελιώδεις μονάδες της κοσμικής ενέργειας και τις απελευθερώνει από την αγκάλη του Απροσδιόριστου Απόλυτου σε άμεση αναλογία προς την εμφάνιση, μέσα στις εμπειρικές Θεότητες, της υπό-απόλυτης ικανότητας να ελέγχουν και να σταθεροποιούν τον μεταμορφούμενο κόσμο.

<a name="U104_4_28"></a>*104:4.28 (1149.13)* Αυτό το τρισυπόστατο *είναι* δύναμη και ενέργεια. Οι χωρίς τέλος δυνατότητες του Απροσδιόριστου Απόλυτου επικεντρώνονται γύρω από την απολυτότητα του Νησιού του Παραδείσου, απ’ όπου πηγάζουν οι αφάνταστες αναταράξεις της, αλλιώς, στατικής απραξίας του Απροσδιόριστου. Και ο χωρίς τέλος παλμός της υλικής καρδιάς του Παραδείσου του άπειρου κόσμου κτυπάει σε αρμονία με το ανεξιχνίαστο πρότυπο και το ανεξερεύνητο πλάνο του Άπειρου Ενεργοποιητή, της Πρώτης Πηγής και Κέντρου.


<a name="U104_4_29"></a>*104:4.29 (1149.14)* *Το Πέμπτο Τρισυπόστατο– το τρισυπόστατο του αντιδρώντος απείρου*. Αυτός ο σύνδεσμος αποτελείται από:

<a name="U104_4_30"></a>*104:4.30 (1149.15)* 1. Τον Συμπαντικό Πατέρα.

<a name="U104_4_31"></a>*104:4.31 (1149.16)* 2. Το Συμπαντικό Απόλυτο.

<a name="U104_4_32"></a>*104:4.32 (1149.17)* 3. Το Διαρρήδην Απόλυτο.

<a name="U104_4_33"></a>*104:4.33 (1149.18)* Αυτή η ομάδα αποφέρει την αιωνιοποίηση της λειτουργικής άπειρης πραγματικότητας όλου εκείνου που δραστηριοποιείται εντός των πεδίων της μη θεϊκής πραγματικότητας. Αυτό το τρισυπόστατο εκδηλώνει απεριόριστη αντιδρώσα ικανότητα στις βουλητικές, αιτιατές, εντατικές και υποδειγματικές πράξεις και παρουσίες των άλλων τρισυπόστατων.


<a name="U104_4_34"></a>*104:4.34 (1150.1)* *Το Έκτο Τρισυπόστατο – το τρισυπόστατο της κοσμικά συνδεδεμένης Θεότητας*. Αυτή η ομάδα συνίσταται από:

<a name="U104_4_35"></a>*104:4.35 (1150.2)* 1. Τον Συμπαντικό Πατέρα.

<a name="U104_4_36"></a>*104:4.36 (1150.3)* 2. Το Απόλυτο της Θεότητας.

<a name="U104_4_37"></a>*104:4.37 (1150.4)* 3. Το Συμπαντικό Απόλυτο.

<a name="U104_4_38"></a>*104:4.38 (1150.5)* Αυτός είναι ο σύνδεσμος της Θεότητας-στον κόσμο, το έμφυτο της Θεότητας σε συνδυασμό με το υπερβατικό της Θεότητας. Αυτό είναι το τελευταίο φτάσιμο της θεότητας στα επίπεδα του απείρου προς εκείνες τις πραγματικότητες που βρίσκονται έξω από τα πεδία της θεοποιημένης πραγματικότητας.


<a name="U104_4_39"></a>*104:4.39 (1150.6)* *Το Έβδομο Τρισυπόστατο – το τρισυπόστατο της άπειρης ενότητας*. Αυτή είναι η ενότητα του απείρου που εκδηλώνεται λειτουργικά στο χρόνο και την αιωνιότητα, η συντονισμένη ενοποίηση των πραγματικών και των δυνητικών. Αυτή η ομάδα συνίσταται από:

<a name="U104_4_40"></a>*104:4.40 (1150.7)* 1. Τον Συμπαντικό Πατέρα.

<a name="U104_4_41"></a>*104:4.41 (1150.8)* 2. Τον Συνδεδεμένο Δρώντα.

<a name="U104_4_42"></a>*104:4.42 (1150.9)* 3. Το Συμπαντικό Απόλυτο.

<a name="U104_4_43"></a>*104:4.43 (1150.10)* Ο Συνδεδεμένος Δρων ενοποιεί συμπαντικά τις ποικίλες λειτουργικές όψεις όλης της υλοποιημένης πραγματικότητας σε όλα τα επίπεδα της εκδήλωσης, από τα πεπερασμένα, στα υπερβατικά και μέχρι τα απόλυτα. Το Συμπαντικό Απόλυτο αντισταθμίζει τέλεια τα διαφορικά που είναι εγγενή στις ποικίλες όψεις ολόκληρης της ατελούς πραγματικότητας, από τα απεριόριστα δυναμικά της ενεργό-βουλητικής και αιτιατής Θεϊκής πραγματικότητας μέχρι τις απεριόριστες δυνατότητες της στατικής, αντιδρώσας, μη θεϊκής πραγματικότητας στα ακατανόητα πεδία του Απροσδιόριστου Απόλυτου.

<a name="U104_4_44"></a>*104:4.44 (1150.11)* Καθώς λειτουργούν μέσα σε αυτό το τρισυπόστατο, ο Συνδεδεμένος Δρων και το Συμπαντικό Απόλυτο ανταποκρίνονται παρόμοια σε παρουσίες Θεότητας και μη-θεότητας, όπως επίσης κάνει και η Πρώτη Πηγή και Κέντρο, που σε αυτή τη σχέση είναι από κάθε άποψη εννοιολογικά παρόμοιο με το ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ.


<a name="U104_4_45"></a>*104:4.45 (1150.12)* Αυτές οι διαδικασίες προσέγγισης είναι επαρκείς για να διαφωτίσουν το σχέδιο των τρισυπόστατων. Μη γνωρίζοντας το έσχατο επίπεδο των τρισυπόστατων, δεν μπορείτε να κατανοήσετε στην εντέλεια τις πρώτες επτά. Ενώ δεν θεωρούμε ότι είναι σοφό να επιχειρήσουμε κάποια περαιτέρω επεξεργασία, μπορούμε να εκφράσουμε ότι υπάρχουν δεκαπέντε σύνδεσμοι τρισυπόστατων της Πρώτης Πηγής και Κέντρου, οκτώ από τις οποίες δεν αποκαλύπτονται σε αυτά τα κείμενα. Αυτοί οι μη αποκαλυμμένοι σύνδεσμοι έχουν σχέση με τις πραγματικότητες και τις δυνατότητες που είναι πέραν των εμπειρικών επιπέδων του υπέρτατου.

<a name="U104_4_46"></a>*104:4.46 (1150.13)* Τα τρισυπόστατα είναι ο λειτουργικός εξισορροπητικός τροχός του απείρου, η ενοποίηση της μοναδικότητας των Επτά Απόλυτων του Απείρου. Είναι η υπαρξιακή παρουσία των τρισυπόστατων που επιτρέπει στον Πατέρα-ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ να βιώσει τη λειτουργική άπειρη ενότητα παρόλη τη διαποίκιλση του απείρου μέσα στα επτά Απόλυτα. Η Πρώτη Πηγή και Κέντρο είναι το ενοποιητικό μέλος όλων των τρισυπόστατων. Μέσα σε αυτόν όλα τα πράγματα έχουν τις διαρρήδην αρχές τους, τις αιώνιες υπάρξεις τους και τα άπειρα πεπρωμένα τους – «μέσα του υπάρχουν όλα τα πράγματα».

<a name="U104_4_47"></a>*104:4.47 (1150.14)* Αν και αυτοί οι σύνδεσμοι δεν μπορούν να αυξήσουν το άπειρο του Πατέρα-ΕΙΜΑΙ, φαίνεται όμως ότι καθιστούν δυνατές τις υπό-πεπερασμένες και υπό-απόλυτες εκδηλώσεις της πραγματικότητάς του. Τα επτά τρισυπόστατα πολλαπλασιάζουν τη μεταβλητότητα, αιωνιοποιούν νέα βάθη, θεοποιούν νέες αξίες, φανερώνουν νέες δυνατότητες, αποκαλύπτουν νέες έννοιες. Και όλες αυτές οι διαφοροποιημένες εκδηλώσεις στο χωρόχρονο και στον αιώνιο κόσμο ενυπάρχουν στην υποθετική στασιμότητα του πρωταρχικού απείρου του ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ.

### <a name="U104_5_0"></a>5&#8228;&#160;ΤΡΙΟΔΙΚΟΤΗΤΕΣ

<a name="U104_5_1"></a>*104:5.1 (1151.1)* Υπάρχουν ορισμένα άλλα τρισυπόστατα που είναι μη-Πατερικά σε σύσταση, αλλά δεν είναι πραγματικά τρισυπόστατα και πάντα ξεχωρίζουν από τα τρισυπόστατα του Πατέρα. Αποκαλούνται ποικιλοτρόπως, συλλογικά τρισυπόστατα, συντεταγμένα τρισυπόστατα και *τριοδικότητες.* Συνεπάγονται της ύπαρξης των τρισυπόστατων. Δυο από αυτές τις ενώσεις αποτελούνται ως ακολούθως:


<a name="U104_5_2"></a>*104:5.2 (1151.2)* *Η Τριοδικότητα της Πραγματικότητας*. Αυτή η τριοδικότητα αποτελείται από τη σχέση που υπάρχει ανάμεσα στα τρία απόλυτα πραγματικά:

<a name="U104_5_3"></a>*104:5.3 (1151.3)* 1. Του Αιώνιου Υιού.

<a name="U104_5_4"></a>*104:5.4 (1151.4)* 2. Της Νήσου του Παραδείσου.

<a name="U104_5_5"></a>*104:5.5 (1151.5)* 3. Του Συνδεδεμένου Δρώντος.

<a name="U104_5_6"></a>*104:5.6 (1151.6)* Ο Αιώνιος Υιός είναι το απόλυτο της πνευματικής πραγματικότητας, η απόλυτη προσωπικότητα. Η Νήσος του Παραδείσου είναι το απόλυτο της κοσμικής πραγματικότητας, το απόλυτο πρότυπο. Ο Συνενωμένος Δράστης είναι το απόλυτο της νοητικής πραγματικότητας, η συντονισμένη σύνθεση προσωπικότητας και δύναμης της απόλυτης πνευματικής πραγματικότητας και της υπαρξιακής Θεότητας. Αυτός ο τρισυπόστατος σύνδεσμος έχει σαν αποτέλεσμα το συντονισμό του συνολικού αθροίσματος της υλοποιημένης πραγματικότητας – πνευματικής, κοσμικής ή νοητικής. Είναι απεριόριστος σε πραγμάτωση.


<a name="U104_5_7"></a>*104:5.7 (1151.7)* *Η Τριοδικότητα της Δυνατότητας*. Αυτή η τριοδικότητα αποτελείται από τη συνεργασία των τριών Απόλυτων της δυνατότητας:

<a name="U104_5_8"></a>*104:5.8 (1151.8)* 1. Το Απόλυτο της Θεότητας.

<a name="U104_5_9"></a>*104:5.9 (1151.9)* 2. Το Συμπαντικό Απόλυτο.

<a name="U104_5_10"></a>*104:5.10 (1151.10)* 3. Το Απροσδιόριστο Απόλυτο.

<a name="U104_5_11"></a>*104:5.11 (1151.11)* Με τον τρόπο αυτό συνεργάζονται μεταξύ τους τα άπειρα αποθέματα όλης της άδηλης ενεργειακής πραγματικότητας – πνευματική, νοητική, ή κοσμική. Αυτός ο σύνδεσμος αποφέρει την ολοκλήρωση όλης της υπολανθάνουσας ενεργειακής πραγματικότητας. Είναι άπειρος σε δυναμικότητα.


<a name="U104_5_12"></a>*104:5.12 (1151.12)* Καθώς τα τρισυπόστατα αφορούν πρωτίστως τη λειτουργική ενοποίηση του απείρου, έτσι και οι τριοδικότητες εμπλέκονται στην κοσμική εμφάνιση των εμπειρικών Θεοτήτων. Τα τρισυπόστατα αφορούν έμμεσα, αλλά οι τριοδικότητες αφορούν άμεσα τις εμπειρικές Θεότητες – την Υπέρτατη, την Απώτατη και την Απόλυτη. Εμφανίζονται στη σύνθεση της αναδυόμενης προσωπικότητας ισχύος του Υπέρτατου Όντος. Και για τα χρονικά πλάσματα του χώρου το Υπέρτατο Ον είναι μια αποκάλυψη της ενότητας του ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ.


<a name="U104_5_13"></a>*104:5.13 (1151.13)* [Παρουσιάστηκε από ένα Μελχισεδέκ του Νέβαδον.]

