Το Βιβλίο της Ουράντια

<< Εγγραφο 193 | Μέρη | Περιεχόμενο | Εγγραφο 195 >>

Εγγραφο 194

# ΑΠΟΝΟΜΗ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

194:0.1 (2059.1) ΠΕΡΙΠΟΥ στην μία η ώρα, καθώς οι εκατόν είκοσι πιστοί εντρυφούσαν στην προσευχή, αντιλήφθηκαν όλοι μια παράξενη παρουσία στο δωμάτιο. Συγχρόνως όλοι αυτοί οι μαθητές συνειδητοποίησαν μια νέα και βαθιά αίσθηση πνευματικής χαράς, ασφάλειας, και εμπιστοσύνης. Αυτή η νέα συνειδητότητα πνευματικής δύναμης ακολουθήθηκε αμέσως από μια ισχυρή παρόρμηση να βγούνε έξω και να κηρύξουν δημόσια το ευαγγέλιο της βασιλείας και τα χαρμόσυνα νέα ότι ο Ιησούς είχε αναστηθεί εκ των νεκρών.

194:0.2 (2059.2) Ο Πέτρος σηκώθηκε και δήλωσε ότι αυτός πρέπει να είναι ο ερχομός του Πνεύματος της Αληθείας που τους είχε υποσχεθεί ο Κύριος και πρότεινε να πάνε στο ναό και ν’ αρχίσουν την επίσημη αναγγελία των χαρμόσυνων νέων που εμπιστεύθηκαν στα χέρια τους. Και αυτοί έπραξαν ακριβώς ό,τι πρότεινε ο Πέτρος.

194:0.3 (2059.3) Οι άνδρες αυτοί είχαν εκπαιδευτεί και διδαχθεί ότι το ευαγγέλιο που θα κήρυτταν ήταν η πατρότητα του Θεού και η υιότητα του ανθρώπου, αλλά αυτήν ακριβώς τη στιγμή της πνευματικής έκστασης και του προσωπικού θριάμβου, οι καλύτερες ειδήσεις, τα σπουδαιότερα νέα, που μπορούσαν να σκεφτούν αυτοί οι άνδρες, ήταν το γεγονός του αναστημένου Κυρίου. Κι έτσι ξεκίνησαν, προικισμένοι με δύναμη από ψηλά, κηρύττοντας χαρμόσυνες ειδήσεις στο λαό – ακόμα και σωτηρία δια του Ιησού – αλλά άθελά τους, υπέπεσαν στο σφάλμα και μερικά από τα γεγονότα που συνδέονταν με το ευαγγέλιο υποκατέστησαν το ίδιο το μήνυμα του ευαγγελίου. Ο Πέτρος ασυναίσθητα ξεκίνησε αυτό το λάθος και άλλοι ακολούθησαν μετά από αυτόν μέχρι τον Παύλο, που δημιούργησε μια νέα θρησκεία από την καινούργια εκδοχή των καλών ειδήσεων.

194:0.4 (2059.4) Το ευαγγέλιο της βασιλείας είναι: το γεγονός της πατρότητας του Θεού, ενωμένο με την επακόλουθη αλήθεια της υιότητας-αδελφότητας των ανθρώπων. Ο Χριστιανισμός, έτσι όπως αναπτύχθηκε από εκείνη την ημέρα, είναι: το γεγονός του Θεού σαν τον Πατέρα του Κυρίου Ιησού Χριστού, σε συνδυασμό με την εμπειρία από τη συντροφιά των πιστών με τον αναστημένο και δοξασμένο Χριστό.

194:0.5 (2059.5) Δεν είναι παράξενο που αυτοί οι γεμάτοι με πνεύμα άνδρες αρπάχτηκαν από την ευκαιρία αυτή για να εκφράσουν τα συναισθήματα τού θριάμβου τους επί των δυνάμεων που είχαν προσπαθήσει να καταστρέψουν τον Κύριό τους και να τερματίσουν την επίδραση των διδαχών του. Σε μιαν εποχή σαν κι αυτή, ήταν ευκολότερο να θυμούνται την προσωπική σχέση τους με τον Ιησού και να δονούνται από τη βεβαιότητα ότι ο Κύριος ζούσε ακόμα, ότι η φιλία τους δεν είχε τελειώσει και ότι το πνεύμα είχε ήδη έρθει επάνω τους όπως αυτός είχε υποσχεθεί.

194:0.6 (2059.6) Οι πιστοί αυτοί ένιωσαν να μεταφέρονται ξαφνικά σ’ έναν άλλο κόσμο, σε μια νέα ύπαρξη χαράς, δύναμης και δόξας. Ο Κύριος τους είχε πει ότι η βασιλεία θα ερχόταν με δύναμη και μερικοί εξ αυτών πίστεψαν ότι είχαν αρχίσει να καταλαβαίνουν τι εννοούσε.

194:0.7 (2059.7) Και όταν λάβει κανείς υπόψη του όλα αυτά, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει πώς αυτοί οι άνθρωποι συνέβη να κηρύττουν ένα καινούργιο ευαγγέλιο γύρω από τον Ιησού στη θέση του πρότερου μηνύματος της πατρότητας του Θεού και της αδελφότητας των ανθρώπων.

## 1. ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

194:1.1 (2060.1) Οι απόστολοι κρυβόντουσαν επί σαράντα μέρες. Αυτή η μέρα έτυχε να είναι η Ιουδαϊκή γιορτή της Πεντηκοστής και χιλιάδες επισκέπτες από όλα τα μέρη του κόσμου ήταν στην Ιερουσαλήμ. Πολλοί έφταναν για τη γιορτή, αλλά μια πλειοψηφία είχε παραμείνει στην πόλη από το Πάσχα. Οι φοβισμένοι τώρα απόστολοι πρόβαλαν από τις βδομάδες του αποκλεισμού τους για να εμφανιστούν τολμηρά στο ναό, όπου άρχισαν να κηρύττουν το νέο μήνυμα ενός αναστημένου Μεσσία. Και όλοι οι μαθητές είχαν συνειδητοποιήσει ότι είχαν λάβει κάποιο πνευματικό χάρισμα επίγνωσης και δύναμης.

194:1.2 (2060.2) Ήταν περίπου δύο η ώρα, όταν ο Πέτρος στάθηκε στο ίδιο ακριβώς μέρος όπου είχε διδάξει ο Κύριός του για τελευταία φορά στο ναό αυτό, και εκφώνησε εκείνη την παθιασμένη έκκληση που είχε σαν αποτέλεσμα να κερδηθούν περισσότερες από δυο χιλιάδες ψυχές. Ο Κύριος είχε φύγει, αλλά αυτοί ξαφνικά ανακάλυψαν ότι αυτή η ιστορία γύρω από εκείνον, είχε μεγάλη απήχηση στο λαό. Δεν είναι περίεργο που οδηγήθηκαν στην περαιτέρω διακήρυξη εκείνου που δικαίωνε την προηγούμενη αφοσίωσή τους στον Ιησού και ταυτόχρονα υποχρέωνε τόσο τους ανθρώπους να πιστέψουν σε εκείνον. Έξι από τους αποστόλους συμμετείχαν σε αυτή τη σύσκεψη: ο Πέτρος, ο Ανδρέας, ο Ιάκωβος, ο Ιωάννης, ο Φίλιππος και ο Ματθαίος. Μίλησαν για περισσότερο από μιάμιση ώρα και εκφώνησαν μηνύματα στην Ελληνική, Εβραϊκή και Αραμαϊκή, καθώς επίσης και λίγα λόγια σε άλλες γλώσσες με τις οποίες είχαν λεκτική εξοικείωση.

194:1.3 (2060.3) Οι αρχηγοί των Ιουδαίων ήταν κατάπληκτοι με τη θρασύτητα των αποστόλων, αλλά φοβήθηκαν να τους ενοχλήσουν εξαιτίας του πλήθους που πίστευε την ιστορία τους.

194:1.4 (2060.4) Κατά τις τέσσερις και μισή περισσότεροι από δύο χιλιάδες νέοι πιστοί ακολούθησαν τους αποστόλους προς την κολυμπήθρα του Σιλωάμ, όπου ο Πέτρος, ο Ανδρέας, ο Ιάκωβος, και ο Ιωάννης τους βάφτιζαν στο όνομα του Κυρίου. Και είχε σκοτεινιάσει όταν τελείωσαν να βαφτίζουν αυτό το πλήθος.

194:1.5 (2060.5) Η Πεντηκοστή ήταν η μεγάλη γιορτή της βάφτισης, ο καιρός της αδελφοποίησης των προσήλυτων των πυλών, εκείνων των εθνικών που επιθυμούσαν να υπηρετήσουν τον Ιαχβέ. Ήταν, επομένως, το πλέον εύκολο για μεγάλο αριθμό τόσο των Ιουδαίων και όσο και των πιστών εθνικών, να υποβληθούν σε βάπτισμα εκείνη την ημέρα. Κάνοντας αυτό, δεν αποσυνδέονταν καθόλου από την Ιουδαϊκή πίστη. Για αρκετό διάστημα ακόμα μετά από αυτό, οι πιστεύοντες στον Ιησού αποτελούσαν μια αίρεση μέσα στον Ιουδαϊσμό. Όλοι τους, συμπεριλαμβανομένων και των αποστόλων, ήταν ακόμα πιστοί στις ουσιαστικές απαιτήσεις του Ιουδαϊκού τελετουργικού συστήματος.

## 2. Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

194:2.1 (2060.6) Ο Ιησούς έζησε στη γη και δίδαξε ένα ευαγγέλιο που λύτρωσε τον άνθρωπο από την προκατάληψη ότι ήταν παιδί του διαβόλου και τον ανύψωσε στο αξίωμα ενός πιστού υιού του Θεού. Το μήνυμα του Ιησού, όπως το κήρυξε και το έζησε στην εποχή του, ήταν μια αποτελεσματική λύση για τις πνευματικές δυσκολίες του ανθρώπου την εποχή της παρουσίασής του. Και τώρα που άφησε προσωπικά τον κόσμο, στέλνει στη θέση του το Πνεύμα του της Αληθείας, που είναι προορισμένο να ζει μέσα στον άνθρωπο και, σε κάθε νέα γενεά, να επαναλαμβάνει το μήνυμα του Ιησού ώστε κάθε καινούργια ομάδα θνητών που εμφανίζεται πάνω στη γη να έχει μια νέα και σύγχρονη προσαρμογή του ευαγγελίου, ακριβώς μια τόσο προσωπική διαφώτιση και ομαδική καθοδήγηση, που θα αποδειχθεί ότι είναι δραστική λύση για τις πάντα νέες και ποικίλες πνευματικές ανησυχίες του ανθρώπου.

194:2.2 (2060.7) Η πρώτη αποστολή του πνεύματος αυτού είναι, φυσικά, να καλλιεργήσει και να προσωποποιήσει την αλήθεια, γιατί είναι η κατανόηση της αλήθειας που απαρτίζει την υψηλότερη μορφή ανθρώπινης ελευθερίας. Στη συνέχεια, σκοπός του πνεύματος αυτού είναι να καταστρέψει την αίσθηση ορφάνιας του πιστού. Επειδή ο Ιησούς βρισκόταν ανάμεσα στους ανθρώπους, όλοι οι πιστοί θα βίωναν μιαν αίσθηση μοναξιάς αν το Πνεύμα της Αληθείας δεν ερχόταν να κατοικήσει στις καρδιές των ανθρώπων.

194:2.3 (2061.1) Αυτή η απονομή του πνεύματος του Υιού προετοίμασε αποτελεσματικά τις διάνοιες όλων των κανονικών ανθρώπων για την επακολουθούσα παγκόσμια απονομή του πνεύματος του Πατέρα (του Προσαρμογέα) σε όλη την ανθρωπότητα. Κατά μια έννοια, αυτό το Πνεύμα της Αληθείας είναι το πνεύμα αμφοτέρων, και του Συμπαντικού Πατέρα και του Δημιουργού Υιού.

194:2.4 (2061.2) Μην κάνετε το λάθος να προσδοκάτε να αποκτήσετε ισχυρή πνευματική συνειδητότητα του εκχεομένου Πνεύματος της Αληθείας. Το πνεύμα δεν δημιουργεί ποτέ συνειδητότητα του εαυτού του, μόνο μια συνειδητότητα του Μιχαήλ, του Υιού. Εξ αρχής ο Ιησούς δίδαξε ότι το πνεύμα δεν θα μιλούσε για το ίδιο. Η απόδειξη, επομένως, της αδελφότητάς σας με το Πνεύμα της Αληθείας δεν βρίσκεται στη συνειδητοποίησή σας αυτού του πνεύματος αλλά μάλλον στην εμπειρία σας της ενισχυμένης συντροφικότητας με τον Μιχαήλ.

194:2.5 (2061.3) Το πνεύμα ήλθε επίσης για να βοηθήσει τους ανθρώπους να θυμηθούν και να κατανοήσουν τα λόγια του Κυρίου, καθώς επίσης να διαφωτίσει και να επαν-ερμηνεύσει τη ζωή του στη γη.

194:2.6 (2061.4) Έπειτα, το Πνεύμα της Αληθείας ήρθε για να βοηθήσει τον πιστό να λάβει μαρτυρία των πραγματικοτήτων των διδαχών του Ιησού και της ζωής του όπως την έζησε εντός της σάρκας, και όπως την ζει τώρα πάλι εκ νέου και εξ’ αρχής μέσα στον κάθε πιστό κάθε γενιάς που περνά, πλήρων πνεύματος υιών του Θεού.

194:2.7 (2061.5) Έτσι, φαίνεται ότι το Πνεύμα της Αληθείας έρχεται αληθινά να οδηγήσει όλους τους πιστούς σε όλη την αλήθεια, μέσα στην εκτεταμένη γνώση της εμπειρίας της ζωντανής και αυξανόμενης πνευματικής συνειδητοποίησης της πραγματικότητας της αιώνιας και ανοδικής υιότητας προς το Θεό.

194:2.8 (2061.6) Ο Ιησούς έζησε μια ζωή που είναι μια αποκάλυψη του υποταγμένου στο θέλημα του Θεού ανθρώπου, όχι ένα παράδειγμα για να προσπαθήσει κυριολεκτικά να ακολουθήσει κάθε άνθρωπος. Αυτή η ζωή στη σάρκα, μαζί με το σταυρικό του θάνατο και την επακόλουθη ανάσταση, σύντομα έγινε ένα νέο ευαγγέλιο των λύτρων, που πληρώθηκαν με τον τρόπο αυτό, ώστε να εξαγοραστεί ο άνθρωπος από την αρπάγη του πονηρού – από την καταδίκη ενός προσβεβλημένου Θεού. Παρόλα αυτά, αν και το ευαγγέλιο διαστρεβλώθηκε σημαντικά, παραμένει γεγονός ότι αυτό το νέο μήνυμα για τον Ιησού μετέφερε μαζί του πολλές από τις θεμελιώδεις αλήθειες και διδαχές του πρωτύτερου ευαγγελίου της βασιλείας. Και, αργά ή γρήγορα, αυτές οι κρυμμένες αλήθειες της πατρότητας του Θεού και της αδελφότητας των ανθρώπων θα αναδυθούν για να μεταμορφώσουν αποτελεσματικά τον πολιτισμό όλης της ανθρωπότητας.

194:2.9 (2061.7) Αλλά τα λάθη αυτά της διανόησης δεν παρενέβησαν κατά κανέναν τρόπο στη μεγάλη πρόοδο του πιστού στην ανάπτυξη του πνεύματος. Σε λιγότερο από ένα μήνα από την απονομή του Πνεύματος της Αληθείας, οι απόστολοι έκαναν περισσότερη ατομική πνευματική πρόοδο από ό,τι κατά τη διάρκεια των τεσσάρων σχεδόν χρόνων προσωπικής και στοργικής συνεργασίας με τον Κύριο. Ούτε αυτή η αντικατάσταση, της σωτήριας ευαγγελικής αλήθειας της υιότητας προς τον Θεό, με το γεγονός της ανάστασης του Ιησού εμπόδισε κατά οποιονδήποτε τρόπο την ταχύτατη διάδοση των διδασκαλιών τους. Αντίθετα, αυτή η επισκίαση του μηνύματος του Ιησού από τις νέες διδασκαλίες γύρω από το άτομό του και την ανάστασή του φάνηκε ότι διευκόλυνε τα μέγιστα το κήρυγμα των καλών ειδήσεων.

194:2.10 (2061.8) Ο όρος «βάπτισμα με πνεύμα», που χρησιμοποιήθηκε τόσο γενικά εκείνο τον καιρό, σήμαινε απλά τη συνειδητή αποδοχή του δώρου αυτού του Πνεύματος της Αληθείας και την προσωπική αναγνώριση της νέας αυτής πνευματικής δύναμης σαν μια αύξηση όλων των πνευματικών επιρροών που είχαν βιώσει πρωτύτερα οι ψυχές με γνώση του Θεού.

194:2.11 (2061.9) Από την έκχυση του Πνεύματος της Αληθείας, ο άνθρωπος υφίσταται τη διδασκαλία και την καθοδήγηση ενός τριπλού πνευματικού χαρίσματος: του πνεύματος του Πατέρα, ο Προσαρμογέας Σκέψης, του πνεύματος του Υιού, το Πνεύμα της Αληθείας, του πνεύματος του Πνεύματος, το Άγιο Πνεύμα.

194:2.12 (2062.1) Κατά κάποιο τρόπο, η ανθρωπότητα υφίσταται τη διπλή επιρροή της επταπλής έλξης των συμπαντικών πνευματικών επιρροών. Οι πρώτες εξελικτικές ράτσες θνητών υπόκεινται στην προοδευτική επαφή των επτά συνοδών νοητικών πνευμάτων του Μητρικού Πνεύματος του τοπικού σύμπαντος. Καθώς ο άνθρωπος προοδεύει προς τα επάνω στη σκάλα της διανόησης και της πνευματικής αντίληψης, έρχονται τελικά και ίπτανται πάνω του και κατοικούν μέσα του οι επτά ανώτερες πνευματικές επιρροές. Και αυτά τα επτά πνεύματα των προοδευτικών κόσμων είναι:

194:2.13 (2062.2) 1. Το απονεμημένο πνεύμα του Συμπαντικού Πατέρα – οι Προσαρμογείς Σκέψης.

194:2.14 (2062.3) 2. Η πνευματική παρουσία του Αιώνιου Υιού – η πνευματική βαρύτητα του σύμπαντος των συμπάντων και το σίγουρο κανάλι όλης της πνευματικής επικοινωνίας.

194:2.15 (2062.4) 3. Η πνευματική παρουσία του Απείρου Πνεύματος – το συμπαντικό πνεύμα-νους ολόκληρης της δημιουργίας, η πνευματική πηγή της πνευματικής συγγένειας όλων των προοδευτικών ευφυιών.

194:2.16 (2062.5) 4. Το πνεύμα του Συμπαντικού Πατέρα και του Δημιουργού Υιού – το Πνεύμα της Αληθείας, θεωρούμενο γενικά ως το πνεύμα του Υιού του Σύμπαντος.

194:2.17 (2062.6) 5. Το πνεύμα του Απείρου Πνεύματος και το Μητρικό Πνεύμα του Σύμπαντος – το Άγιο Πνεύμα, γενικά θεωρούμενο ως το πνεύμα του Πνεύματος του Σύμπαντος.

194:2.18 (2062.7) 6. Το νοητικό πνεύμα του Μητρικού Πνεύματος του Σύμπαντος, –τα επτά συνοδά νοητικά πνεύματα του τοπικού σύμπαντος.

194:2.19 (2062.8) 7. Το πνεύμα του Πατέρα, των Υιών και των Πνευμάτων, – το νεο-ονομαζόμενο πνεύμα των ανερχόμενων θνητών των κόσμων μετά τη συγχώνευση της θνητής, γεννημένης από το πνεύμα, ψυχής με τον Προσαρμογέα Σκέψης του Παραδείσου και ύστερα από το επακόλουθο επίτευγμα της θειότητας και της δοξασμού της ιδιότητας του Παραδείσιου Σώματος της Τελικότητας.

194:2.20 (2062.9) Και έτσι η απονομή του Πνεύματος της Αληθείας έφερε στον κόσμο και στους λαούς του το τελευταίο από το πνευματικό προίκισμα που προορίστηκε να βοηθάει στην ανοδική αναζήτηση για το Θεό.

## 3. ΤΙ ΣΥΝΕΒΗ ΤΗΝ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ

194:3.1 (2062.10) Πολλές αλλόκοτες και παράξενες διδαχές συνδυάστηκαν με τις πρώτες αφηγήσεις της ημέρας της Πεντηκοστής. Σε μεταγενέστερους καιρούς τα γεγονότα αυτής της ημέρας, κατά τα οποία το Πνεύμα της Αληθείας, ο νέος διδάσκαλος, ήρθε να κατοικήσει με την ανθρωπότητα, μπερδεύτηκαν με τα ανόητα ξεσπάσματα αχαλίνωτου συναισθηματισμού. Η κύρια αποστολή του εκχεομένου πνεύματος του Πατέρα και του Υιού, είναι να διδάξει τους ανθρώπους σχετικά με τις αλήθειες της αγάπης του Πατέρα και του ελέους του Υιού. Αυτές είναι οι αλήθειες της θεότητας τις οποίες ο άνθρωπος μπορεί να κατανοήσει πληρέστερα από όλα τα άλλα θεϊκά γνωρίσματα του χαρακτήρα. Το Πνεύμα της Αληθείας πρώτιστα ενδιαφέρεται για την αποκάλυψη της φύσης του πνεύματος του Πατέρα και τον ηθικό χαρακτήρα του Υιού. Ο Δημιουργός Υιός, στη σάρκα, αποκάλυψε το Θεό στους ανθρώπους, το Πνεύμα της Αληθείας, στην καρδιά, αποκαλύπτει το Δημιουργό Υιό στους ανθρώπους. Όταν ο άνθρωπος φέρει τους «καρπούς του πνεύματος» στη ζωή του, απλά δείχνει προς τα έξω τα γνωρίσματα που ο Κύριος φανέρωσε στη δική του γήινη ζωή. Όταν ο Ιησούς ήταν στη γη, έζησε τη ζωή του σαν μια προσωπικότητα – του Ιησού από τη Ναζαρέτ. Σαν το πνεύμα του «νέου διδασκάλου», που διαμένει μέσα στον άνθρωπο, ο Κύριος δυνήθηκε από την Πεντηκοστή και μετά, να ζήσει τη ζωή του εκ νέου μέσα από την εμπειρία κάθε διδασκομένου την αλήθεια πιστού.

194:3.2 (2062.11) Πολλά πράγματα που συμβαίνουν στην πορεία μιας ανθρώπινης ζωής είναι δύσκολο να κατανοηθούν, δύσκολο να συμβιβαστεί κανείς με την ιδέα ότι αυτό είναι ένα σύμπαν στο οποίο η αλήθεια υπερισχύει και στο οποίο θριαμβεύει η δικαιοσύνη. Συμβαίνει τόσο συχνά η συκοφαντία, τα ψέματα, η ατιμία και η αδικία – αμαρτία – να υπερισχύουν. Τελικά, η πίστη θριαμβεύει πάνω στο κακό, την αμαρτία και την αδικία; Θριαμβεύει. Και η ζωή και ο θάνατος του Ιησού είναι η αιώνια απόδειξη ότι η αλήθεια της καλοσύνης και η πίστη, της οδηγούμενης από το πνεύμα ύπαρξης, πάντα δικαιώνονται. Περιγελούσαν τον Ιησού στο σταυρό, λέγοντας, «Ας δούμε αν έρθει ο Θεός και τον ελευθερώσει». Φαινόταν μαύρη εκείνη η μέρα της σταύρωσης, αλλά έφεξε θριαμβευτικά το πρωί της ανάστασης. Ήταν ακόμα πιο φωτεινά και πιο χαρούμενα τη μέρα της Πεντηκοστής. Οι θρησκείες της πεσιμιστικής απελπισίας αναζητούν να πετύχουν τη λύτρωση από το φορτίο της ζωής. Λαχταρούν τον αφανισμό στον αιώνιο λήθαργο και την ανάπαυση. Αυτές είναι οι θρησκείες του πρωτόγονου φόβου και τρόμου. Η θρησκεία του Ιησού είναι ένα καινούργιο ευαγγέλιο πίστης που θα αναγγελθεί στην αγωνιζόμενη ανθρωπότητα. Αυτή η καινούργια θρησκεία θεμελιώνεται στην πίστη, την ελπίδα και την αγάπη.

194:3.3 (2063.1) Στον Ιησού, η θνητή ζωή μοίρασε τα σκληρότερα, φρικτότερα και πικρότερα κτυπήματα. Και ο άνδρας αυτός αντιμετώπισε τις καταστάσεις της απελπισίας με πίστη, θάρρος και την απαρέγκλιτη αποφασιστικότητα να κάνει το θέλημα του Πατέρα του. Ο Ιησούς γνώρισε τη ζωή σε όλη της την τρομερή πραγματικότητα και την κατέκτησε – ακόμα και στον θάνατο. Δεν χρησιμοποίησε τη θρησκεία σαν απαλλαγή από τη ζωή. Η θρησκεία του Ιησού δεν αναζητά να αποφύγει τη ζωή αυτή για να απολαύσει την τέλεια αναμενόμενη ευτυχία μιας άλλης ύπαρξης. Η θρησκεία του Ιησού παρέχει τη χαρά και την ειρήνη μιας διαφορετικής και πνευματικής ύπαρξης για να εμπλουτίσει και να εξευγενίσει τη ζωή που οι άνθρωποι ζούνε τώρα στη σάρκα.

194:3.4 (2063.2) Αν η θρησκεία είναι όπιο για το λαό, αυτή δεν είναι η θρησκεία του Ιησού. Στο σταυρό αρνήθηκε να πιει το ποτό που περιείχε ναρκωτικό, και το πνεύμα του, που εκχύθηκε σε κάθε πλάσμα, αποτελεί παγκόσμια ισχυρή επιρροή που οδηγεί τον άνθρωπο προς τα άνω και τον ωθεί προς τα εμπρός. Η πνευματική ώθηση προς τα εμπρός είναι η πλέον ισχυρή οδηγητική δύναμη παρούσα στον κόσμο. Ο πιστός που σπουδάζει την αλήθεια είναι μια προοδευτική και επιθετική ψυχή στη γη.

194:3.5 (2063.3) Τη μέρα της Πεντηκοστής η θρησκεία του Ιησού διέσπασε όλους τους εθνικούς περιορισμούς και τα φυλετικά εμπόδια. Είναι για πάντα αλήθεια, «Εκεί που υπάρχει το πνεύμα του Κυρίου, υπάρχει ελευθερία». Τη μέρα αυτή το Πνεύμα της Αληθείας έγινε το προσωπικό δώρο του Κυρίου για κάθε θνητό. Το πνεύμα αυτό απονεμήθηκε με σκοπό να προετοιμάσει τους πιστούς να κηρύξουν πιο αποτελεσματικά το ευαγγέλιο της βασιλείας, αλλά αυτοί εξέλαβαν λανθασμένα την εμπειρία της πρόσληψης του εκχεομένου πνεύματος, σαν ένα μέρος του νέου ευαγγελίου το οποίο σχηματοποιούσαν ασυνείδητα.

194:3.6 (2063.4) Μην παραβλέψετε το γεγονός ότι το Πνεύμα της Αληθείας απονεμήθηκε σε όλους τους ειλικρινείς πιστούς. Το δώρο αυτό του πνεύματος δεν δόθηκε μόνο στους αποστόλους. Οι εκατόν είκοσι άνδρες και γυναίκες που συγκεντρώθηκαν στο υπερώο, έλαβαν όλοι το νέο διδάσκαλο, όπως έκαναν όλοι, οι ειλικρινείς τη καρδία, σε ολόκληρο τον κόσμο. Ο νέος αυτός διδάσκαλος φανερώθηκε στην ανθρωπότητα, και κάθε ψυχή τον έλαβε σύμφωνα με την αγάπη για την αλήθεια και την ικανότητα να αντιληφθεί και να κατανοήσει τις πνευματικές αλήθειες. Τελικά, η αληθινή θρησκεία ελευθερώνεται από την κηδεμονία των ιερέων και όλων των ιερών τάξεων και βρίσκει την πραγματική εκδήλωσή της στην ψυχή κάθε ανθρώπου ξεχωριστά.

194:3.7 (2063.5) Η θρησκεία του Ιησού καλλιεργεί τον ανώτερο τύπο ανθρώπινου πολιτισμού επειδή δημιουργεί τον ανώτερο τύπο πνευματικής προσωπικότητας και αναγγέλλει την ιερότητα εκείνου του ατόμου.

194:3.8 (2063.6) Ο ερχομός του Πνεύματος της Αληθείας την Πεντηκοστή κατέστησε δυνατή μια θρησκεία η οποία δεν είναι ούτε ριζοσπαστική ούτε συντηρητική. Δεν είναι ούτε η παλιά ούτε η καινούργια, δεν κυριαρχείται ούτε από το παλιό ούτε από το νέο. Το γεγονός της γήινης ζωής του Ιησού παρέχει ένα σταθερό σημείο την άγκυρα του χρόνου, ενώ η απονομή του Πνεύματος της Αληθείας εξασφαλίζει την αιώνια επέκταση και την ατέρμονη ανάπτυξη της θρησκείας την οποία έζησε και του ευαγγελίου το οποίο κήρυξε. Το πνεύμα οδηγεί σε όλη την αλήθεια. Είναι ο διδάσκαλος μιας επεκτεινόμενης και συνεχώς αναπτυσσόμενης θρησκείας αστείρευτης προόδου και θείας εξέλιξης. Ο νέος αυτός διδάσκαλος θα ξεδιπλώνει για πάντα στον πιστό, που αναζητά την αλήθεια, εκείνο που τόσο θεία είναι διπλωμένο στο πρόσωπο και τη φύση του Υιού του Ανθρώπου.

194:3.9 (2064.1) Οι εκδηλώσεις που συνδυάζονται με την απονομή του «νέου διδασκάλου», και η υποδοχή του κηρύγματος των αποστόλων από τους ανθρώπους διαφόρων φυλών και εθνών συγκεντρωμένων στην Ιερουσαλήμ, υποδεικνύουν την παγκοσμιότητα της θρησκείας του Ιησού. Το ευαγγέλιο της βασιλείας δεν θα ταυτιζόταν με κάποια συγκεκριμένη φυλή, κουλτούρα, ή γλώσσα. Η μέρα αυτή της Πεντηκοστής μαρτύρησε τη μεγάλη προσπάθεια του πνεύματος να ελευθερώσει τη θρησκεία του Ιησού από τα κληρονομημένα Ιουδαϊκά δεσμά της. Ακόμα και μετά αυτή την επίδειξη της έκχυσης του πνεύματος πάνω σε κάθε σάρκα, οι απόστολοι κατ’ αρχάς προσπάθησαν να επιβάλλουν τις προϋποθέσεις τού Ιουδαϊσμού στους προσήλυτούς τους. Ακόμα και ο Παύλος είχε προβλήματα με τους αδελφούς του στην Ιερουσαλήμ επειδή αρνήθηκε να υποβάλλει τους εθνικούς σε αυτές τις Ιουδαϊκές πρακτικές. Καμία αποκαλυφθείσα θρησκεία δεν μπορεί να διαδοθεί σε όλο τον κόσμο όταν διαπράξει το σοβαρό λάθος να διαποτιστεί με κάποια εθνικιστική κουλτούρα ή να συνδεθεί με εδραιωμένες φυλετικές, κοινωνικές, ή οικονομικές πρακτικές.

194:3.10 (2064.2) Η δωρεά του Πνεύματος της Αληθείας ήταν ανεξάρτητη από κάθε μορφή τελετουργίας, ιερών τοποθεσιών, και ειδικών συμπεριφορών από εκείνους που έλαβαν την πληρότητα της εκδήλωσής της. Όταν το πνεύμα ήρθε σ’ εκείνους που ήταν συγκεντρωμένοι στο υπερώο, αυτοί βρίσκονταν απλά καθισμένοι εκεί, έχοντας εντρυφήσει σε σιωπηλή προσευχή. Το πνεύμα απονεμήθηκε στην ύπαιθρο όπως και στην πόλη. Δεν ήταν απαραίτητο οι απόστολοι να αποτραβηχτούν σ’ ένα απομονωμένο μέρος και να ασχοληθούν χρόνια με μοναχικό διαλογισμό για να λάβουν το πνεύμα. Για πάντα, η Πεντηκοστή αποσυνδέει την ιδέα της πνευματικής εμπειρίας από την αντίληψη περί ειδικών ευνοϊκών περιγύρων.

194:3.11 (2064.3) Η Πεντηκοστή, με το πνευματικό χάρισμά της, προορίστηκε να ελευθερώσει για πάντα τη θρησκεία του Κυρίου από κάθε εξάρτηση από φυσική δύναμη. Οι διδάσκαλοι της νέας αυτής θρησκείας είναι εφοδιασμένοι τώρα με πνευματικά όπλα. Πρόκειται να βγούνε να κατακτήσουν τον κόσμο με αδιάκοπη άφεση, απαράμιλλη καλή θέληση, και αφθονούσα αγάπη. Είναι εφοδιασμένοι να υπερισχύσουν του κακού με το καλό, να νικήσουν το μίσος με την αγάπη, να καταστρέψουν το φόβο με θαρραλέα και ζωντανή πίστη στην αλήθεια. Ο Ιησούς είχε διδάξει ήδη στους οπαδούς του ότι η θρησκεία του δεν ήταν ποτέ παθητική. Πάντα οι μαθητές του έπρεπε να είναι ενεργοί και θετικοί στην διακονία τους του ελέους και στις εκδηλώσεις της αγάπης τους. Οι πιστοί δεν θεωρούσαν πια το Ιαχβέ σαν «Κύριο των Στρατιών». Τώρα ατένιζαν την αιώνια Θεότητα ως τον «Θεό και Πατέρα του Κυρίου Ιησού Χριστού». Έκαναν αυτή την πρόοδο, τουλάχιστον, ακόμα και αν εν μέρει απέτυχαν να εννοήσουν τέλεια την αλήθεια ότι ο Θεός είναι επίσης ο πνευματικός Πατέρας κάθε ατόμου.

194:3.12 (2064.4) Η Πεντηκοστή προίκισε το θνητό άνθρωπο με τη δύναμη να συγχωρεί προσωπικές βλάβες, να παραμένει γλυκύς στο μέσον της σοβαρότερης αδικίας, να παραμένει αμετακίνητος εν όψει τρομερού κινδύνου, και να αμφισβητεί τις κακίες του μίσους και του θυμού με ατρόμητες πράξεις αγάπης και ανεκτικότητας. Η Ουράντια πέρασε μέσα από την ερήμωση μεγάλων και καταστροφικών πολέμων της ιστορία της. Όλοι όσοι συμμετείχαν σ’ αυτούς τους τρομερούς αγώνες συνάντησαν την ήττα. Δεν υπήρξε παρά ένας μόνο νικητής. Μόνο ένας υπήρξε που βγήκε από αυτούς τους δύσκολους αγώνες με ενισχυμένη υπόληψη – και ήταν ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ και το ευαγγέλιό του της υπερνίκησης του κακού με το καλό. Το μυστικό ενός καλύτερου πολιτισμού είναι συνδεδεμένο με τις διδασκαλίες του Κυρίου για την αδελφότητα του ανθρώπου, την καλή θέληση της αγάπης και της αμοιβαίας εμπιστοσύνης.

194:3.13 (2065.1) Μέχρι την Πεντηκοστή, η θρησκεία είχε αποκαλύψει μόνο τον άνθρωπο που αναζητούσε το Θεό, από την Πεντηκοστή, ο άνθρωπος ψάχνει ακόμα για το Θεό, αλλά λάμπει σε όλο τον κόσμο το θέαμα του Θεού που επίσης αναζητά τον άνθρωπο και στέλνει το πνεύμα του να κατοικήσει μέσα του όταν τον έχει βρει.

194:3.14 (2065.2) Πριν από τις διδασκαλίες του Ιησού που μεσουράνησαν την Πεντηκοστή, οι γυναίκες είχαν λίγη ή καθόλου πνευματική θέση στα δόγματα των παλαιότερων θρησκειών. Μετά την Πεντηκοστή, στην αδελφότητα της βασιλείας η γυναίκα στάθηκε ενώπιον του Θεού σε ισότητα με τον άνδρα. Ανάμεσα στους εκατόν είκοσι, που έλαβαν την ειδική επίσκεψη του πνεύματος, βρίσκονταν πολλές γυναίκες μαθήτριες, και μοιράστηκαν τις ευλογίες αυτές εξίσου με τους άνδρες πιστούς. Δεν μπορεί πια ο άνδρας να μονοπωλεί τη θρησκευτική υπηρεσία. Ο Φαρισαίος μπορούσε να συνέχιζε να ευχαριστεί το Θεό που δεν γεννήθηκε «γυναίκα, λεπρός, ή εθνικός», αλλά ανάμεσα στους οπαδούς του Ιησού η γυναίκα ελευθερώθηκε για πάντα από κάθε θρησκευτική διάκριση βασισμένη στο φύλο. Η Πεντηκοστή εξάλειψε κάθε θρησκευτική διάκριση που στηριζόταν σε ρατσιστική διάκριση, διαφορές παιδείας, κοινωνικής θέσης ή προκατάληψης φύλου. Με δέος αυτοί οι πιστοί της νέας θρησκείας θα αναφωνήσουν, «Εκεί που υπάρχει το πνεύμα του Κυρίου, υπάρχει ελευθερία».

194:3.15 (2065.3) Και οι δύο, η μητέρα και ο αδελφός του Ιησού, ήταν παρόντες ανάμεσα στους εκατόν είκοσι πιστούς, και σαν μέλη αυτής της κοινής ομάδας μαθητών, δέχτηκαν επίσης τη δωρεά του πνεύματος. Δεν έλαβαν περισσότερο από το καλό δώρο από ότι οι συνάνθρωποί τους. Δεν απονεμήθηκε ειδικό δώρο στα μέλη της γήινης οικογένειας του Ιησού. Η Πεντηκοστή σηματοδότησε το τέλος των ιερατείων και κάθε πίστης σε ιερές οικογένειες.

194:3.16 (2065.4) Πριν από την Πεντηκοστή οι απόστολοι είχαν παραιτηθεί από πολλά για τον Ιησού. Είχαν θυσιάσει τα σπιτικά, τις οικογένειες, τους φίλους, τα εγκόσμια αγαθά, και τις θέσεις τους. Κατά την Πεντηκοστή έδωσαν τους εαυτούς τους στο Θεό, και ο Πατέρας και ο Υιός ανταπάντησαν δίνοντας τους εαυτούς τους στον άνθρωπο – στέλνοντας το πνεύμα τους να ζήσει εντός των ανθρώπων. Αυτή η εμπειρία του να χάσεις τον εαυτό και να βρεις το πνεύμα δεν ήταν κάτι συναισθηματικό. Ήταν μια πράξη ευφυούς αυτο-παράδοσης και ανεπιφύλακτης αφιέρωσης.

194:3.17 (2065.5) Η Πεντηκοστή ήταν το κάλεσμα για πνευματική ενότητα ανάμεσα στους πιστούς του ευαγγελίου. Όταν το πνεύμα κατέβηκε στους μαθητές στην Ιερουσαλήμ, το ίδιο συνέβη στη Φιλαδέλφεια, στην Αλεξάνδρεια, και σε όλα τα άλλα μέρη όπου κατοικούσαν οι αληθινοί πιστοί. Ήταν κυριολεκτικά αλήθεια ότι «δεν υπήρχε παρά μόνο μια καρδιά και μια ψυχή ανάμεσα στο πλήθος των πιστών». Η θρησκεία του Ιησού είναι η πιο ισχυρή ενοποιητική επιρροή που γνώρισε ποτέ ο κόσμος.

194:3.18 (2065.6) Η Πεντηκοστή είχε σκοπό να ελαττώσει την αυταρχικότητα των ατόμων, ομάδων, εθνών, και φυλών. Είναι αυτό το πνεύμα της αυταρχικότητας που αυξάνει τόσο σε ένταση ώστε περιοδικά να εκτονώνεται με καταστροφικούς πολέμους. Η ανθρωπότητα μπορεί να ενοποιηθεί μόνο με την πνευματική προσέγγιση, και το Πνεύμα της Αληθείας είναι μια κοσμική επιρροή που είναι συμπαντική.

194:3.19 (2065.7) Ο ερχομός του Πνεύματος της Αληθείας καθαρίζει την ανθρώπινη καρδιά και οδηγεί το υποκείμενο ώστε να φτιάξει ένα σκοπό ζωής αποκλειστικά για το θέλημα του Θεού και την ευημερία των ανθρώπων. Το υλιστικό πνεύμα του εγωισμού απορροφήθηκε από τη νέα αυτή πνευματική δωρεά της ανιδιοτέλειας. Η Πεντηκοστή, τότε και τώρα, σημαίνει ότι ο ιστορικός Ιησούς έγινε ο θείος Υιός της ζωντανής εμπειρίας. Η χαρά του πνεύματος αυτού, όταν βιώνεται συνειδητά στην ανθρώπινη ζωή, είναι ένα τονωτικό για την υγεία, ένα διεγερτικό για το μυαλό και μια αστείρευτη ενέργεια για την ψυχή.

194:3.20 (2065.8) Η προσευχή δεν έφερε το πνεύμα τη μέρα της Πεντηκοστής, αλλά είχε πολύ να κάνει με τον καθορισμό της ικανότητας δεκτικότητας η οποία χαρακτήριζε τους μεμονωμένους πιστούς. Η προσευχή δεν κινεί τη θεία καρδιά προς την γενναιοδωρία της απονομής, αλλά συχνά σκάβει μεγαλύτερα και βαθύτερα κανάλια στα οποία οι θείες απονομές μπορούν να ρεύσουν στις καρδιές και στις ψυχές εκείνων που θυμούνται με αυτόν τον τρόπο να διατηρούν αρραγή κοινωνία με τον Δημιουργό τους μέσα από την ειλικρινή προσευχή και την αληθινή λατρεία.

## 4. ΟΙ ΑΠΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

194:4.1 (2066.1) Όταν ο Ιησούς συνελήφθη τόσο ξαφνικά από τους εχθρούς του και τόσο γρήγορα σταυρώθηκε ανάμεσα σε δυο κλέφτες, οι απόστολοί και μαθητές του αποθαρρύνθηκαν εντελώς. Η σκέψη του Κυρίου, συλληφθέντος, δέσμιου, μαστιγωμένου και σταυρωμένου, ήταν υπερβολική ακόμα και για τους αποστόλους. Ξέχασαν τις διδασκαλίες του και τις προειδοποιήσεις του. Θα μπορούσε, όντως, να είναι «ένας προφήτης ισχυρός σε έργα και λόγια ενώπιον του Θεού και όλων των ανθρώπων», αλλά μετά βίας μπορούσε να είναι ο Μεσσίας που ήλπιζαν ότι θα αποκαθιστούσε το βασίλειο του Ισραήλ.

194:4.2 (2066.2) Τότε έρχεται η ανάσταση, με τη λύτρωση από την απελπισία και την επιστροφή της πίστης τους στην θειότητα του Κυρίου. Ξανά και ξανά τον βλέπουν και του μιλάνε, και τους παίρνει έξω στο Όρος των Ελαιών, όπου τους αποχαιρετά και τους λέγει ότι επιστρέφει στον Πατέρα. Τους έχει πει να παραμείνουν στην Ιερουσαλήμ μέχρι να προικισθούν με δύναμη – μέχρι το Πνεύμα της Αληθείας να έρθει. Και τη μέρα της Πεντηκοστής αυτός ο καινούργιος διδάσκαλος έρχεται, και αυτοί βγαίνουν έξω αμέσως για να κηρύξουν το ευαγγέλιό τους με νέα δύναμη. Είναι οι τολμηροί και θαρραλέοι οπαδοί ενός ζωντανού Κυρίου, όχι ενός νεκρού και ηττημένου αρχηγού. Ο Κύριος ζει στις καρδιές αυτών των ευαγγελιστών. Ο Θεός δεν είναι ένα δόγμα στα μυαλά τους, έχει γίνει μια ζωντανή παρουσία στις ψυχές τους.

194:4.3 (2066.3) «Μέρα με τη μέρα, συνέχισαν σταθερά και σύσσωμοι στο ναό και την αρτοκλασία κατ’ οίκον. Λάμβαναν την τροφή τους με ευχαρίστηση και απλότητα καρδιάς, δοξολογούντες το Θεό και έχοντας την εύνοια όλων των ανθρώπων. Ήταν όλοι γεμάτοι με το πνεύμα, και μιλούσαν το λόγο του Θεού με τόλμη. Και τα πλήθη εκείνων που πίστεψαν είχαν μια καρδιά και μια ψυχή. Και κανένας τους δεν είπε ότι κάτι από τα πράγματα που κατείχε ήταν δικό του, και είχαν όλα τα πράγματα από κοινού».

194:4.4 (2066.4) Τι έχει συμβεί σε εκείνους τους ανθρώπους τους οποίους ο Ιησούς είχε διατάξει να προχωρήσουν κηρύττοντας το ευαγγέλιο της βασιλείας, την πατρότητα του Θεού και την αδελφότητα του ανθρώπου; Έχουν ένα νέο ευαγγέλιο, φλέγονται από μια νέα εμπειρία, είναι πλήρεις από νέα πνευματική ενέργεια. Το μήνυμά τους μετατοπίστηκε ξαφνικά στην αναγγελία του αναστημένου Χριστού: «Τον Ιησούν τον Ναζωραίον, άνδρα αποδεδειγμένον προς εσάς από του Θεού διά θαυμάτων και τεραστίων και σημείων, τούτον λαβόντες παραδεδομένον κατά την ώρισμένην βουλήν και πρόγνωσιν του Θεού, διά χειρών ανόμων σταυρώσαντες εθανατώσατε. Ο δε Θεός όσα προείπε διά στόματος πάντων των προφητών αυτού ότι ο Χριστός έμελλε να πάθη, εξεπλήρωσεν ούτω. Τούτον τον Ιησούν ανέστησεν ο Θεός. Ο Θεός Κύριον και Χριστόν έκαμεν αυτόν τούτον τον Ιησούν. Αφού λοιπόν υψώθη διά της δεξιάς του Θεού και έλαβε παρά του Πατρός την επαγγελίαν του Αγίου Πνεύματος, εξέχεε τούτο, το οποίον τώρα σεις βλέπετε και ακούετε. Μετανοήσατε λοιπόν και επιστρέψατε, διά να εξαλειφθώσιν αι αμαρτίαι σας, διά να έλθωσι καιροί αναψυχής από της παρουσίας του Κυρίου, και αποστείλη τον προκεκηρυγμένον εις εσάς Ιησούν Χριστόν, τον οποίον πρέπει να δεχθή ο ουρανός μέχρι των καιρών της αποκαταστάσεως πάντων».

194:4.5 (2066.5) Το ευαγγέλιο της βασιλείας, το μήνυμα του Ιησού, είχε ξαφνικά μετατραπεί στο ευαγγέλιο του Κυρίου Ιησού Χριστού. Διακήρυσσαν τώρα τα γεγονότα της ζωής, του θανάτου, και της ανάστασής του και κήρυτταν την ελπίδα της σύντομης επιστροφής του σε αυτόν τον κόσμο για να τελειώσει το έργο που ξεκίνησε. Έτσι το μήνυμα των πρώτων πιστών είχε να κάνει με το κήρυγμα των γεγονότων του πρώτου ερχομού του και με τη διδασκαλία της ελπίδας του δεύτερου ερχομού του, ένα γεγονός που πίστευαν ότι ήταν πολύ κοντά.

194:4.6 (2067.1) Ο Χριστός επρόκειτο να γίνει το σύμβολο της πίστεως της ταχύτατα σχηματιζόμενης εκκλησίας. Ο Ιησούς ζει, πέθανε για τους ανθρώπους, παρέδωσε το πνεύμα, έρχεται ξανά. Ο Ιησούς γέμισε όλες τις σκέψεις τους και προσδιόρισε όλα τα καινούργια σχέδιά τους για το Θεό και κάθε τι άλλο. Είχαν τόσο πολύ ενθουσιαστεί από τη νέα θεωρία ότι «ο Θεός είναι ο Πατέρας του Κυρίου Ιησού» που δεν ασχολούνταν με το παλιό μήνυμα ότι «ο Θεός είναι ο στοργικός Πατέρας όλων των ανθρώπων», ακόμα και κάθε ξεχωριστού ατόμου. Αλήθεια, μια υπέροχη εκδήλωση αδελφικής αγάπης και απαράμιλλης καλής θέλησης ξεπήδησε από αυτές τις πρώτες κοινότητες πιστών. Αλλά ήταν μια συντροφιά πιστών του Ιησού, όχι μια συντροφιά αδελφών στην οικογένεια της βασιλείας του Πατέρα στους ουρανούς. Η καλή τους θέληση αναδύθηκε από την αγάπη που γεννήθηκε από την έννοια της απονομής του Ιησού και όχι από την αναγνώριση της αδελφοσύνης του θνητού ανθρώπου. Παρόλα αυτά, ήταν γεμάτοι χαρά, και έζησαν τόσο νέες και μοναδικές ζωές ώστε όλοι οι άνθρωποι προσελκύσθηκαν στις διδασκαλίες τους για τον Ιησού. Έκαναν το μεγάλο λάθος να χρησιμοποιήσουν τα ζωντανά και επεξηγηματικά ερμηνευτικά σχόλια του ευαγγελίου της βασιλείας για εκείνο το ευαγγέλιο, αλλά ακόμα κι εκείνο εκπροσώπησε τη μεγαλύτερη θρησκεία που γνώρισε ποτέ ο άνθρωπος.

194:4.7 (2067.2) Καταφανώς, μια καινούργια αδελφότητα αναδύθηκε στον κόσμο. «Τα πλήθη που πίστεψαν προσηλώθηκαν σταθερά στη διδασκαλία και στη συντροφιά των αποστόλων, στην αρτοκλασία, και στις προσευχές». Καλούσαν ο ένας τον άλλο αδελφό και αδελφή, χαιρετούσαν ο ένας τον άλλο μ’ ένα αγνό φιλί, διακονούσαν τους φτωχούς. Ήταν μια αδελφότητα διαβίωσης αλλά και λατρείας. Ήταν κοινοτικοί όχι από κάποιο διάταγμα αλλά από την επιθυμία να μοιραστούν τα αγαθά τους με τους συντρόφους τους πιστούς. Περίμεναν με σιγουριά ότι ο Ιησούς θα επέστρεφε για να ολοκληρώσει την ίδρυση της βασιλείας του Πατέρα στη διάρκεια της γενιάς τους. Αυτή η αυθόρμητη μοιρασιά των γήινων αγαθών τους δεν ήταν άμεσο γνώρισμα της διδασκαλίας του Ιησού, συνέβη επειδή αυτοί οι άνδρες και οι γυναίκες πίστευαν με πολλή ειλικρίνεια και σιγουριά ότι κάποια μέρα θα γύριζε για να τελειώσει το έργο του και να τελειοποιήσει τη βασιλεία. Αλλά τα τελικά αποτελέσματα αυτού του καλοπροαίρετου πειράματος της αλόγιστης αδελφικής αγάπης ήταν καταστροφικά και γέννησαν θλίψεις. Χιλιάδες ενθέρμων πιστών πούλησαν την περιουσία τους και απαλλάχθηκαν από όλα τα κεφαλαιουχικά αγαθά τους και άλλα παραγωγικά περιουσιακά στοιχεία. Με το πέρασμα του χρόνου, οι φθίνοντες πόροι της Χριστιανικής «ισοκατανομής» έφτασαν στο τέλος – αλλά όχι και ο κόσμος. Πολύ γρήγορα οι πιστοί στην Αντιόχεια ανέλαβαν να κάνουν έρανο για να προστατέψουν τους πιστούς συντρόφους τους στην Ιερουσαλήμ από τη λιμοκτονία.

194:4.8 (2067.3) Τις μέρες εκείνες γιόρταζαν το Μυστικό Δείπνο σύμφωνα με τον τρόπο καθιέρωσής του. Δηλαδή, συγκεντρώνονταν για ένα κοινωνικό γεύμα καλής συντροφικότητας και μεταλάμβαναν στο τέλος του γεύματος.

194:4.9 (2067.4) Στην αρχή βαφτίζονταν στο όνομα του Ιησού. Πέρασαν σχεδόν είκοσι χρόνια πριν αρχίσουν να βαφτίζουν στο «όνομα του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος». Η βάφτιση ήταν το μόνο που απαιτείτο για να εισέλθουν στη συντροφιά των πιστών. Ακόμα δεν είχαν οργανωθεί. Ήταν απλά η αδελφότητα του Ιησού.

194:4.10 (2067.5) Αυτή η αίρεση του Ιησού αύξανε ταχύτατα, και για μια φορά ακόμα οι Σαδδουκαίοι τους έλαβαν σοβαρά υπόψη. Οι Φαρισαίοι λίγο ενοχλήθηκαν από την κατάσταση, δεδομένου ότι καμία από τις διδασκαλίες δεν συγκρουόταν με την τήρηση των ιουδαϊκών νόμων. Αλλά οι Σαδδουκαίοι άρχισαν να φυλακίζουν τους αρχηγούς της αίρεσης του Ιησού έως ότου μεταπείσθηκαν και δέχτηκαν τη συμβουλή ενός από τους πρώτους ραβίνους, του Γαμαλιήλ, ο οποίος τους ειδοποίησε: «Αποφύγετε αυτούς τους ανθρώπους και αφήστε τους ήσυχους, επειδή αν αυτή η δράση τους ή αυτό το έργο είναι ανθρώπινο, θα ανατραπεί, αν όμως είναι από το Θεό, δεν θα μπορέσετε να τους ανατρέψετε, και μάλιστα μπορεί να βρεθείτε μαχόμενοι κατά του Θεού». Αποφάσισαν να ακολουθήσουν τη συμβουλή του Γαμαλιήλ, και ακολούθησε ένα διάστημα ειρήνης και ηρεμίας στην Ιερουσαλήμ, κατά τη διάρκεια της οποίας το καινούργιο ευαγγέλιο για τον Ιησού επεκτάθηκε ταχύτατα.

194:4.11 (2068.1) Και έτσι όλα πήγαιναν καλά στην Ιερουσαλήμ μέχρι τον καιρό του ερχομού των Ελλήνων, κατά μεγάλους αριθμούς, από την Αλεξάνδρεια. Δυο από τους μαθητές του Ροδάν έφτασαν στην Ιερουσαλήμ και προσηλύτισαν πολλούς από τους Ελληνιστές. Ανάμεσα στους πρώτους προσήλυτους ήταν ο Στέφανος και ο Βαρνάβας. Αυτοί οι ικανοί Έλληνες δεν είχαν τόσο πολύ την Ιουδαϊκή οπτική, και δεν συμμορφώνονταν και τόσο καλά με τον Ιουδαϊκό τρόπο λατρείας και άλλων τελετουργικών πρακτικών. Και ήταν τα έργα αυτών των Ελλήνων πιστών που έβαλαν τέλος στις ειρηνικές σχέσεις μεταξύ της αδελφότητας του Ιησού και των Φαρισαίων και των Σαδδουκαίων. Ο Στέφανος και ο Έλληνας σύντροφός του άρχισαν να διδάσκουν περισσότερο όπως δίδασκε ο Ιησούς, και αυτό τους έφερε σε άμεση ρήξη με τους Ιουδαίους αρχηγούς. Σε ένα από τα δημόσια κηρύγματα του Στεφάνου, όταν έφτασε στο κατακριτέο σκέλος της ομιλίας, κατήργησαν κάθε τυπικό δίκης και προχώρησαν στο να τον λιθοβολήσουν μέχρι θανάτου επί τόπου.

194:4.12 (2068.2) Ο Στέφανος, ο αρχηγός της Ελληνικής αποικίας των πιστών του Ιησού στην Ιερουσαλήμ, έγινε με τον τρόπο αυτό ο πρώτος μάρτυρας της νέας πίστης και η συγκεκριμένη αιτία για την επίσημη οργάνωση της πρώιμης Χριστιανικής εκκλησίας. Αυτή η νέα απόφαση ελήφθη από την αναγνώριση ότι οι πιστοί δεν μπορούσαν πια να συνεχίσουν σαν αίρεση μέσα στην Ιουδαϊκή πίστη. Όλοι συμφώνησαν ότι πρέπει να αποχωριστούν από αυτούς που δεν πίστευαν. Και μέσα σε έναν μήνα από τον θάνατο του Στεφάνου, η εκκλησία στην Ιερουσαλήμ είχε οργανωθεί υπό την αρχηγία του Πέτρου, και ο Ιάκωβος ο αδελφός του Ιησού είχε τοποθετηθεί επίτιμος επικεφαλής της.

194:4.13 (2068.3) Και τότε ξέσπασαν οι νέοι και αμείλικτοι διωγμοί από τους Ιουδαίους, έτσι ώστε οι δραστήριοι διδάσκαλοι της νέας θρησκείας γύρω από τον Ιησού, η οποία στη συνέχεια στην Αντιόχεια ονομάστηκε Χριστιανισμός, προχώρησαν μέχρι τα πέρατα της αυτοκρατορίας κηρύττοντας τον Ιησού. Στη διάδοση του μηνύματος αυτού, πριν από την εποχή του Παύλου, η αρχηγία ήταν σε Ελληνικά χέρια, και αυτοί οι πρώτοι ιεραπόστολοι, όπως και οι μεταγενέστεροι, ακολούθησαν το μονοπάτι της πορείας του Αλεξάνδρου τα παλιά χρόνια, πηγαίνοντας μέσω της Γάζας και της Τύρου στην Αντιόχεια και μετά από τη Μικρά Ασία στη Μακεδονία, και στη συνέχεια στη Ρώμη και στις εσχατιές της αυτοκρατορίας.