Το Βιβλίο της Ουράντια

<< Εγγραφο 105 | Μέρη | Περιεχόμενο | Εγγραφο 107 >>

Εγγραφο 106

# ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΑ ΕΠΙΠΕΔΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

106:0.1 (1162.1) ΔΕΝ είναι αρκετό, ο ανερχόμενος θνητός να γνωρίζει κάτι από τις σχέσεις της Θεότητας με τη γένεση και τις εκδηλώσεις της κοσμικής πραγματικότητας. Πρέπει επίσης να καταλάβει κάτι από τη σχέση που υπάρχει μεταξύ του ιδίου και των πολυπληθών επιπέδων υπαρξιακής και εμπειρικής πραγματικότητας, των εν δυνάμει και των υφιστάμενων πραγματικοτήτων. Ο γήινος προσανατολισμός του ανθρώπου, η κοσμική του επίγνωση και η πνευματική του κατεύθυνση εμπλουτίζονται όλα από μια καλύτερη κατανόηση των συμπαντικών πραγματικοτήτων και των τεχνικών τους για συνεργασία, ολοκλήρωση, και ενοποίηση.

106:0.2 (1162.2) Το παρόν μέγα σύμπαν και το αναδυόμενο κύριο σύμπαν αποτελούνται από πολλές μορφές και φάσεις πραγματικότητας οι οποίες, με τη σειρά τους, υπάρχουν σε διάφορα επίπεδα λειτουργικής δραστηριότητας. Αυτές οι πολυποίκιλες υπάρξεις και υπολανθάνουσες υπάρξεις έχουν αναφερθεί προηγουμένως σε αυτά τα κείμενα και τώρα ομαδοποιούνται για αντιληπτική ευκολία στις ακόλουθες κατηγορίες:

106:0.3 (1162.3) 1. Ατελή πεπερασμένα. Αυτή είναι η παρούσα κατάσταση των ανερχόμενων δημιουργημάτων του μεγάλου σύμπαντος, η παρούσα κατάσταση των θνητών της Ουράντια. Αυτό το επίπεδο περιέχει την ύπαρξη πλασμάτων από τον άνθρωπο μέχρι, χωρίς να περιλαμβάνει, αυτούς που κατόρθωσαν το πεπρωμένο. Αναφέρεται στα σύμπαντα από τις πρώιμες φυσικές αρχές μέχρι, χωρίς να περιλαμβάνει, την αποκατάσταση σε φως και ζωή. Αυτό το επίπεδο συνιστά την παρούσα περιφέρεια δημιουργικής δραστηριότητας στο χωροχρόνο. Φαίνεται να κινείται προς τα έξω από τον Παράδεισο, γιατί το κλείσιμο της παρούσης συμπαντικής εποχής, η οποία θα χαρακτηρίσει το φτάσιμο του μεγάλου σύμπαντος σε φως και ζωή, θα χαρακτηρίσει επίσης την εμφάνιση μιας νέας τάξης εξελικτικής ανάπτυξης στο πρώτο εξώτερο διαστημικό επίπεδο.

106:0.4 (1162.4) 2. Μέγιστα πεπερασμένα. Αυτή είναι η παρούσα κατάσταση όλων των εμπειρικών δημιουργημάτων που πέτυχαν το πεπρωμένο – το πεπρωμένο όπως αυτό αποκαλύφθηκε στο στάδιο της παρούσης συμπαντικής εποχής. Ακόμα και τα σύμπαντα μπορούν να πετύχουν την μέγιστη κατάσταση, πνευματικά και φυσικά. Αλλά ο όρος «μέγιστο» είναι ένας σχετικός όρος από μόνος του – μέγιστο σε σχέση με τι; Και αυτό που είναι μέγιστο, φαινομενικά τελικό στην παρούσα συμπαντική εποχή, μπορεί να μην είναι παρά αληθινό ξεκίνημα με τους όρους της εποχής που θα έλθει. Μερικές φάσεις της Χαβόνα φαίνονται να είναι της μέγιστης τάξης.

106:0.5 (1162.5) 3. Υπερβατικά. Αυτό το υπέρ-πεπερασμένο επίπεδο (προηγητικώς) ακολουθεί την πεπερασμένη πρόοδο. Υποδηλώνει την προ-πεπερασμένη γένεση των πεπερασμένων αρχών και την μετά-πεπερασμένη σπουδαιότητα όλων των προφανώς πεπερασμένων καταλήξεων και πεπρωμένων. Μεγάλο μέρος από τον Παράδεισο-Χαβόνα φαίνεται να είναι υπερβατικής τάξης.

106:0.6 (1162.6) 4. Απώτατα. Αυτό το επίπεδο περιέχει εκείνο που έχει σπουδαιότητα κυρίαρχου σύμπαντος και προσκρούει στο επίπεδο του πεπρωμένου του ολοκληρωμένου κυρίαρχου σύμπαντος. Ο Παράδεισος-Χαβόνα (ιδιαίτερα το κύκλωμα των κόσμων του Πατέρα) είναι σε μεγάλη άποψη έσχατης σπουδαιότητας.

106:0.7 (1163.1) 5. Συναπόλυτα. Αυτό το επίπεδο φανερώνει την προβολή όσων είναι εμπειρικά σε ένα υπερκυρίαρχο συμπαντικό πεδίο δημιουργικής έκφρασης.

106:0.8 (1163.2) 6. Απόλυτα. Αυτό το επίπεδο συνεπάγεται την αιώνια παρουσία των επτά υπαρξιακών Απόλυτων. Μπορεί ακόμα να περιλαμβάνει κάποιο βαθμό συνεργαζόμενης εμπειρικής επίτευξης, αλλά εάν γίνεται αυτό, δεν κατανοούμε πώς, ίσως μέσω της δυναμικής επαφής της προσωπικότητας.

106:0.9 (1163.3) 7. Άπειρα. Αυτό το επίπεδο είναι προ-υπαρξιακό και μετά-εμπειρικό. Η απροσδιόριστη ενότητα του απείρου είναι μια υποθετική πραγματικότητα πριν από κάθε ξεκίνημα και μετά από όλα τα πεπρωμένα.

106:0.10 (1163.4) Αυτά τα επίπεδα της πραγματικότητας είναι κατάλληλοι συμβιβαστικοί συμβολισμοί της παρούσης συμπαντικής εποχής και για τη θνητή προοπτική. Υπάρχει ένας αριθμός άλλων τρόπων θεώρησης της πραγματικότητας από άλλη εκτός της θνητής προοπτικής και από την άποψη άλλων συμπαντικών εποχών. Έτσι αναγνωρίζεται ότι οι σκέψεις που παρουσιάζονται εδώ είναι ολοκληρωτικά σχετικές, σχετικές με την έννοια ότι καθορίζονται και περιορίζονται από:

106:0.11 (1163.5) 1. Τους περιορισμούς της θνητής γλώσσας.

106:0.12 (1163.6) 2. Τους περιορισμούς του θνητού νου.

106:0.13 (1163.7) 3. Την περιορισμένη ανάπτυξη των επτά υπερσυμπάντων.

106:0.14 (1163.8) 4. Την άγνοιά σας για τους πρώτους έξι σκοπούς της ανάπτυξης των υπερσυμπάντων οι οποίοι δεν χαρακτηρίζουν την θνητή άνοδο προς τον Παράδεισο.

106:0.15 (1163.9) 5. Την ανικανότητά σας να αντιληφθείτε ακόμα και μερική θεώρηση της αιωνιότητας.

106:0.16 (1163.10) 6. Την αδυναμία να περιγραφεί η κοσμική εξέλιξη και το πεπρωμένο σε σχέση με όλες τις συμπαντικές εποχές, όχι μόνο της παρούσης εποχής του εξελικτικού ξεδιπλώματος των επτά υπερσυμπάντων.

106:0.17 (1163.11) 7. Την ανικανότητα κάθε δημιουργήματος να αντιληφθεί αυτό που πραγματικά σημαίνουν τα προ-υπαρξιακά ή τα μετά-εμπειρικά – εκείνα που κείνται πριν από τις απαρχές και μετά τα πεπρωμένα.

106:0.18 (1163.12) Η ανάπτυξη της πραγματικότητας καθορίζεται από τις περιστάσεις των διαδοχικών συμπαντικών εποχών. Το κεντρικό σύμπαν δεν υπέστη καμία εξελικτική μεταβολή στην εποχή της Χαβόνα, αλλά στις παρούσες εποχές της υπερσυμπαντικής περιόδου υφίσταται ορισμένες προοδευτικές αλλαγές που προκαλούνται από το συντονισμό με τα εξελικτικά υπερσύμπαντα. Τα επτά υπερσύμπαντα, εξελισσόμενα τώρα, θα φτάσουν κάποτε την τακτοποιημένη κατάσταση του φωτός και της ζωής, θα φτάσουν το όριο ανάπτυξης για την παρούσα συμπαντική εποχή. Αλλά πέρα από κάθε αμφιβολία, η επόμενη εποχή, η εποχή του πρώτου επιπέδου του εξώτερου διαστήματος, θα αποδεσμεύσει τα υπερσύμπαντα από τους περιορισμούς του πεπρωμένου της παρούσας εποχής. Ο κορεσμός είναι συνεχώς υπερτιθέμενος στην ολοκλήρωση.

106:0.19 (1163.13) Αυτοί είναι μερικοί από τους περιορισμούς που συναντούμε στην προσπάθειά μας να παρουσιάσουμε μια ενοποιημένη σκέψη της κοσμικής ανάπτυξης των πραγμάτων, των εννοιών και των αξιών καθώς και της σύνθεσής τους στα για πάντα ανερχόμενα επίπεδα της πραγματικότητας.

## 1. ΠΡΩΤΑΡΧΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΩΝ ΠΕΠΕΡΑΣΜΕΝΩΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΩΝ

106:1.1 (1163.14) Οι πρωταρχικές ή πνευματικής προέλευσης φάσεις της πεπερασμένης πραγματικότητας βρίσκουν άμεση έκφραση στα επίπεδα των δημιουργημάτων σαν τέλειες προσωπικότητες και στα συμπαντικά επίπεδα σαν την τέλεια δημιουργία της Χαβόνα. Ακόμα και η εμπειρική Θεότητα εκφράζεται κατ’ αυτόν τον τρόπο στο πνευματικό Πρόσωπο του Θεού του Υπέρτατου στη Χαβόνα. Αλλά οι δευτερεύουσες, εξελικτικές, οριζόμενες από το χρόνο και την ύλη φάσεις του πεπερασμένου ολοκληρώνονται κοσμικά μόνο σαν αποτέλεσμα ανάπτυξης και επίτευξης. Τελικά όλα τα δευτερεύοντα ή τελειοποιούμενα πεπερασμένα θα φτάσουν ένα επίπεδο ισοδύναμο με αυτό της πρωταρχικής τελειότητας, αλλά ένα τέτοιο πεπρωμένο υπόκειται σε χρονική καθυστέρηση, μια ουσιώδη υπερσυμπαντική ιδιότητα η οποία γενικά δεν βρίσκεται στην κεντρική δημιουργία. (Γνωρίζουμε για την ύπαρξη των τριτογενών πεπερασμένων, αλλά η τεχνική της ολοκλήρωσής τους δεν έχει αποκαλυφθεί ακόμα).

106:1.2 (1164.1) Αυτή η χρονική καθυστέρηση των υπερσυμπάντων, αυτό το εμπόδιο προς την επίτευξη της τελειότητας, παρέχει στο δημιούργημα τη συμμετοχή στην εξελικτική ανάπτυξη. Καθιστά ικανό, με τον τρόπο αυτό, το δημιούργημα να συνεργαστεί με τον Δημιουργό στην εξέλιξη εκείνου του ίδιου δημιουργήματος. Και κατά τη διάρκεια αυτού του καιρού της διευρυνόμενης ανάπτυξης το ατελές συσχετίζεται με το τέλειο μέσα από τη φροντίδα του Θεού του Επτάπτυχου.

106:1.3 (1164.2) Ο Θεός ο Επτάπτυχος σηματοδοτεί την αναγνώριση από την Θεότητα του Παραδείσου των εμποδίων του χρόνου στα εξελικτικά σύμπαντα του διαστήματος. Άσχετα από το πόσο απομακρυσμένη από τον Παράδεισο, πόσο βαθιά μέσα στο διάστημα μπορεί να γεννηθεί μια προσωπικότητα υλικής επιβίωσης, ο Θεός ο Επτάπτυχος θα βρίσκεται εκεί παρών και θα ασχολείται με τη γεμάτη αγάπη και έλεος φροντίδα της αλήθειας, της ομορφιάς, και της καλοσύνης για ένα τέτοιο ατελές, αγωνιζόμενο, και εξελισσόμενο δημιούργημα. Η φροντίδα θειότητας του Επτάπτυχου εκτείνεται εσωτερικά μέσω του Αιώνιου Υιού στον Πατέρα του Παραδείσου και εξωτερικά από τους Αρχαίους των Ημερών μέχρι τους Πατέρες του σύμπαντος – τους Δημιουργούς Υιούς.

106:1.4 (1164.3) Ο άνθρωπος, όντας προσωπικός και ανερχόμενος δια της πνευματικής προόδου, βρίσκει την προσωπική και πνευματική θειότητα της Επτάπτυχης Θεότητας. Αλλά υπάρχουν άλλες φάσεις του Επτάπτυχου που δεν έχουν σχέση με την πρόοδο της προσωπικότητας. Οι θεϊκές όψεις αυτής της ομαδικής Θεότητας προς το παρόν παίρνουν μέρος στο σύνδεσμο που υπάρχει ανάμεσα στα Επτά Κυρίαρχα Πνεύματα και στο Συνενωμένο Δράστη, αλλά προορίζονται να ενοποιηθούν αιωνίως στην αναδυόμενη προσωπικότητα του Υπέρτατου Όντος. Οι άλλες φάσεις της Επτάπτυχης Θεότητας παίρνουν μέρος ποικιλοτρόπως στην παρούσα συμπαντική εποχή, αλλά όλες προορίζονται να ενοποιηθούν με τον Υπέρτατο. Ο Επτάπτυχος, σε όλες τις φάσεις, είναι η πηγή της σχετικής ενότητας της λειτουργικής πραγματικότητας του παρόντος μεγάλου σύμπαντος.

## 2. ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΑ ΥΠΕΡΤΑΤΗ ΠΕΠΕΡΑΣΜΕΝΗ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ

106:2.1 (1164.4) Όπως ο Θεός ο Επτάπτυχος συντονίζει λειτουργικά την πεπερασμένη εξέλιξη, έτσι και το Υπέρτατο Ον τελικά συνθέτει την επίτευξη του πεπρωμένου. Το Υπέρτατο Ον είναι το μεσουράνημα της θεότητας της εξέλιξης του μεγάλου σύμπαντος – της φυσικής εξέλιξης γύρω από ένα πνευματικό πυρήνα και της τελικής κυριαρχίας του πνευματικού πυρήνα επί των περικυκλωμένων και περιστρεφόμενων πεδίων της φυσικής εξέλιξης. Και όλο αυτό συμβαίνει σύμφωνα με τις εντολές της προσωπικότητας: του Παραδείσου προσωπικότητα με την υψηλότερη έννοια, του Δημιουργού προσωπικότητα με τη συμπαντική έννοια, θνητή προσωπικότητα με την ανθρώπινη έννοια, του Υπέρτατου προσωπικότητα στο μεσουράνημα ή με την εμπειρική συνολική έννοια.

106:2.2 (1164.5) Η σύλληψη του Υπέρτατου πρέπει να εξασφαλίζει την διαφοροποιημένη αναγνώριση του πνευματικού προσώπου, της εξελικτικής ισχύος, και της σύνθεσης της προσωπικότητας ισχύος – της ενοποίησης της εξελικτικής ισχύος μετά, και υπό την κυριαρχία, της προσωπικότητας του πνεύματος.

106:2.3 (1164.6) Το πνεύμα, σε τελική ανάλυση, έρχεται από τον Παράδεισο δια μέσου της Χαβόνα. Η ενέργεια-ύλη κατά τα φαινόμενα αναπτύσσεται στα βάθη του διαστήματος και οργανώνεται σαν δύναμη από τα παιδιά του Απείρου Πνεύματος σε συνδυασμό με τους Δημιουργούς Υιούς του Θεού. Και όλα αυτά είναι εμπειρικά. Είναι μια διαδικασία στο χρόνο και το χώρο που εμπλέκει μια ευρύτατη ποικιλία ζώντων υπάρξεων συμπεριλαμβανομένων ακόμα και δημιουργικών Θεοτήτων και εξελισσόμενων δημιουργημάτων. Η δυναμική κυριαρχία των θειοτήτων του Δημιουργού στο μέγα σύμπαν εκτείνεται αργά για να περικλείσει τη εξελικτική διευθέτηση και σταθεροποίηση των υπάρξεων του χωροχρόνου, και αυτή είναι η ακμάζουσα δύναμη του Θεού του Επτάπτυχου. Περιλαμβάνει όλη τη γκάμα της θεϊκής επίτευξης στο χρόνο και το χώρο, από τις απονομές Προσαρμοστή του Συμπαντικού Πατέρα μέχρι τις γήινες ενσωματώσεις των Υιών του Παραδείσου. Αυτή είναι κερδισμένη δύναμη, αποδεδειγμένη δύναμη, εμπειρική δύναμη. Διαφέρει από τη δύναμη της αιωνιότητας, την απροσμέτρητη δύναμη, την υπαρξιακή δύναμη των Θεοτήτων του Παραδείσου.

106:2.4 (1165.1) Αυτή η εμπειρική δύναμη που προέρχεται από τα θεϊκά κατορθώματα του ίδιου του Επτάπτυχου Θεού εκφράζει τις συνεκτικές ιδιότητες της θεότητας με τη σύνθεση – άθροιση – σε πανίσχυρη δύναμη την επιτευχθείσα εμπειρική κυριαρχία των εξελισσόμενων δημιουργιών. Και αυτή η πανίσχυρη δύναμη με τη σειρά της βρίσκει τη συνεκτικότητα του πνεύματος-προσωπικότητας στην καθοδηγητική σφαίρα της εξωτερικής ζώνης των κόσμων της Χαβόνα σε ένωση με την προσωπικότητα του πνεύματος της παρουσίας του Θεού του Υπέρτατου στη Χαβόνα. Με τον τρόπο αυτό η εμπειρική Θεότητα φέρνει σε μεσουράνημα τον μακρύ εξελικτικό αγώνα επενδύοντας το δυναμικό προϊόν του χωροχρόνου με την παρουσία του πνεύματος και τη θεϊκή προσωπικότητα που διαμένει στην κεντρική δημιουργία.

106:2.5 (1165.2) Έτσι το Υπέρτατο Ον τελικά επιτυγχάνει να αγκαλιάσει όλα τα πάντα που εξελίσσονται στο χωρόχρονο ενώ συγχρόνως επενδύει αυτές τις ιδιότητες με την προσωπικότητα του πνεύματος. Από τη στιγμή που τα δημιουργήματα, ακόμα και οι θνητοί, συμμετέχουν με την προσωπικότητα στη μεγαλειώδη αυτή διεργασία, επιτυγχάνουν με βεβαιότητα την ικανότητα να γνωρίσουν τον Υπέρτατο και να παρατηρήσουν τον Υπέρτατο σαν αληθινά παιδιά μιας τέτοιας εξελικτικής Θεότητας.

106:2.6 (1165.3) Ο Μιχαήλ του Νέβαδον είναι σαν τον Πατέρα του Παραδείσου επειδή μοιράζεται την Παραδείσια τελειότητά του. Έτσι οι εξελισσόμενοι θνητοί κάποτε θα πετύχουν τη συγγένεια με τον εμπειρικό Υπέρτατο, γιατί θα μοιραστούν αληθινά την εξελικτική τελειότητά του.

106:2.7 (1165.4) Ο Θεός ο Υπέρτατος είναι εμπειρικός. Επομένως έχει τη δυνατότητα να λάβει κάθε εμπειρία. Οι υπαρξιακές πραγματικότητες των επτά Απόλυτων δεν μπορούν να γίνουν αισθητοί με την τεχνική της εμπειρίας. Μόνο οι πραγματικότητες της προσωπικότητας του Πατέρα, του Υιού και του Πνεύματος μπορούν να γίνουν κατανοητές από την προσωπικότητα του πεπερασμένου δημιουργήματος μέσα από τη στάση της προσευχής-λατρείας.

106:2.8 (1165.5) Μέσα στην ολοκληρωμένη σύνθεση της προσωπικότητας-ισχύος του Υπέρτατου Όντος θα συνεργαστεί όλη η απολυτότητα των διαφόρων τριοδικοτήτων που μπορεί να συνεργαστεί με τον τρόπο αυτό και αυτή η μεγαλειώδης προσωπικότητα εξέλιξης θα μπορεί να γίνει εμπειρικά κατορθωτή και κατανοητή από όλες τις πεπερασμένες προσωπικότητες. Όταν οι ανερχόμενοι φτάσουν στο προβλεφθέν έβδομο στάδιο πνευματικής ύπαρξης, από εκεί και πέρα θα βιώσουν την συνειδητοποίηση μιας νέας σημασίας-αξίας της απολυτότητας και απειροσύνης των τριοδικοτήτων έτσι όπως αποκαλύπτεται στα υπό-απόλυτα επίπεδα μέσα στο Υπέρτατο Ον, το οποίο μπορεί να βιωθεί. Αλλά η επίτευξη αυτών των σταδίων της ανώτατης ανάπτυξης θα αναμένουν πιθανόν το συντονισμό της τακτοποίησης ολοκλήρου του μεγάλου σύμπαντος σε φως και ζωή.

## 3. ΤΡΙΤΟΓΕΝΗΣ ΥΠΕΡΒΑΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

106:3.1 (1165.6) Οι απειραπόλυτοι αρχιτέκτονες φτιάχνουν το σχέδιο. Οι Υπέρτατοι Δημιουργοί το φέρνουν σε ύπαρξη. Το Υπέρτατο Ον θα ολοκληρώσει την πληρότητά του όπως δημιουργήθηκε μέσα στο χρόνο από τους Υπέρτατους Δημιουργούς, και όπως προβλέφθηκε στον χώρο από τους Κύριους Αρχιτέκτονες.

106:3.2 (1165.7) Κατά τη διάρκεια της παρούσης συμπαντικής εποχής ο διαχειριστικός συντονισμός του κυρίαρχου σύμπαντος είναι η λειτουργία των Αρχιτεκτόνων του Κυρίαρχου Σύμπαντος. Αλλά η εμφάνιση του Παντοδύναμου Υπέρτατου κατά τη λήξη της παρούσης συμπαντικής εποχής θα σημαίνει ότι το εξελισσόμενο πεπερασμένο έχει φτάσει το πρώτο στάδιο του εμπειρικού πεπρωμένου. Αυτό το συμβάν θα οδηγήσει οπωσδήποτε στην ολοκληρωμένη λειτουργία της πρώτης εμπειρικής Τριάδας – στην ένωση των Υπέρτατων Δημιουργών, του Υπέρτατου Όντος και των Αρχιτεκτόνων του Κυρίαρχου Σύμπαντος. Αυτή η Τριάδα προορίζεται να επιτελέσει την περαιτέρω εξελικτική ολοκλήρωση της κυρίαρχης δημιουργίας.

106:3.3 (1166.1) Η Τριάδα του Παραδείσου είναι αληθινά μία τριάδα απειροσύνης, και καμία Τριάδα δεν μπορεί να είναι άπειρη εάν δεν περιλαμβάνει αυτή την αρχική Τριάδα. Αλλά η αρχική Τριάδα είναι μία εκδήλωση της αποκλειστικής συνεργασίας απόλυτων Θεοτήτων. Υπό-απόλυτα όντα δεν έχουν τίποτα να κάνουν με αυτό τον αρχικό σύνδεσμο. Οι διαδοχικά εμφανιζόμενες και εμπειρικές Τριάδες εναγκαλίζονται τις συνεισφορές ακόμα και των προσωπικοτήτων των δημιουργημάτων. Ασφαλώς αυτό αποτελεί αλήθεια για την Υπέρτατη Τριάδα, όπου η ίδια η παρουσία των Κυρίαρχων Δημιουργών Υιών ανάμεσα στα μέλη του Υπέρτατου Δημιουργού και απ’ όπου προαναγγέλλεται η ακόλουθη παρουσία της πραγματικής και καλόπιστης εμπειρίας του δημιουργήματος μέσα σε αυτό το σύνδεσμο της Τριάδας.

106:3.4 (1166.2) Η πρώτη εμπειρική Τριάδα παρέχει τα απαραίτητα για την ομαδική επίτευξη των απώτατων πιθανοτήτων. Οι ομαδικοί σύνδεσμοι είναι ικανοί να προβλέπουν, ακόμα και να υπερβαίνουν, τις ατομικές ικανότητες. Και αυτό είναι αλήθεια ακόμα και πέρα από το πεπερασμένο επίπεδο. Στις εποχές που θα έρθουν, μετά την τακτοποίηση των επτά υπερσυμπάντων σε φως και ζωή, το Σώμα της Τελικότητας χωρίς αμφιβολία θα διακηρύξει τους σκοπούς των Θεοτήτων του Παραδείσου όπως αυτές υπαγορεύονται από το Απώτατο της Τριάδας και όπως ενοποιούνται σε προσωπικότητα ισχύος στο Υπέρτατο Ον.

106:3.5 (1166.3) Σε όλη τη γιγαντιαία συμπαντική ανάπτυξη της παρελθούσης και μελλοντικής αιωνιότητας, παρακολουθούμε την επέκταση των στοιχείων κατανόησης του Συμπαντικού Πατέρα. Ως το ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ, αξιώνουμε φιλοσοφικά το διαποτισμό του από το συνολικό άπειρο, αλλά κανένα δημιούργημα δεν μπορεί να περικλείσει εμπειρικά ένα τέτοιο αξίωμα. Καθώς τα σύμπαντα επεκτείνονται, καθώς η βαρύτητα και η αγάπη απλώνεται στο οργανωμένο από το χρόνο διάστημα, γινόμαστε ικανοί να καταλάβουμε όλο και περισσότερο την Πρώτη Πηγή και Κέντρο. Παρατηρούμε τη δράση της βαρύτητας να διεισδύει στη διαστημική παρουσία του Απροσδιόριστου Απόλυτου και παρακολουθούμε τις πνευματικές υπάρξεις να εξελίσσονται και να επεκτείνονται μέσα στη θεϊκή παρουσία της Απόλυτης Θεότητας, ενώ η κοσμική και η πνευματική εξέλιξη δια του νου και της εμπειρίας ενοποιούνται στα πεπερασμένα θεϊκά επίπεδα όπως το Υπέρτατο Ον και συντονίζονται στα υπερβατικά επίπεδα όπως το Απώτατο της Τριάδας.

## 4. ΑΠΩΤΑΤΗ ΤΕΤΑΡΤΟΓΕΝΗΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ

106:4.1 (1166.4) Η Τριάδα του Παραδείσου με βεβαιότητα συντονίζεται στην απώτατη έννοια, αλλά λειτουργεί από την άποψη αυτή σαν αυτό-προσδιοριζόμενο απόλυτο. Το εμπειρικό Απώτατο της Τριάδας συντονίζει το υπερβατικό ως υπερβατικό. Στο αιώνιο μέλλον αυτή η εμπειρική Τριάδα θα ενεργοποιήσει περαιτέρω, μέσα από αυξανόμενη ενότητα, την λαμβάνουσα χώρα παρουσία της Απώτατης Θεότητας.

106:4.2 (1166.5) Ενώ το Απώτατο της Τριάδας προορίζεται να συντονίζει την κυρίαρχη δημιουργία, ο Θεός ο Απώτατος είναι η υπερβατική δυναμική προσωποποίηση της κατεύθυνσης ολοκλήρου του κυρίου σύμπαντος. Η ολοκληρωμένη κατάληξη του Απώτατου υποδηλώνει την ολοκλήρωση της κύριας δημιουργίας και συνεπάγεται την πλήρη ανάδυση αυτής της υπερβατικής Θεότητας.

106:4.3 (1166.6) Τι μεταβολές θα εγκαινιασθούν από την πλήρη ανάδυση του Απώτατου δεν γνωρίζουμε. Αλλά καθώς το Υπέρτατο είναι τώρα πνευματικά και προσωπικά παρόν στη Χαβόνα, έτσι και το Υπέρτατο είναι παρόν εκεί αλλά με την απειραπόλυτη και υπερ-προσωπική έννοια. Και έχετε πληροφορηθεί για την ύπαρξη των Προσδιορισμένων Αντιβασιλέων του Απώτατου, αν και δεν έχετε πληροφορηθεί για τα μέρη όπου βρίσκονται επί του παρόντος ή για τη λειτουργία τους.

106:4.4 (1167.1) Αλλά άσχετα από τις διαχειριστικές επιπτώσεις που συνοδεύουν την ανάδυση της Έσχατης Θεότητας, οι προσωπικές αξίες της υπερβατικής του θειότητας θα βιωθούν από όλες τις προσωπικότητες που συμμετέχουν στην ενεργοποίηση αυτού του επιπέδου της Θεότητας. Η υπερβατικότητα του πεπερασμένου μπορεί να οδηγήσει μόνο στην έσχατη επίτευξη. Ο Θεός ο Απώτατος υπάρχει στην υπερβατικότητα του χρόνου και του χώρου αλλά παρ’ όλα αυτά είναι υπο-απόλυτος, παρόλη την έμφυτη ικανότητα για λειτουργική συνεργασία με τα απόλυτα.

## 5. ΣΥΝΑΠΟΛΥΤΟ Ή ΠΕΜΠΤΗ ΦΑΣΗ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ

106:5.1 (1167.2) Το Απώτατο είναι το απόγειο της υπερβατικής πραγματικότητας όπως το Υπέρτατο είναι ο ακρόλιθος της εξελικτικής-εμπειρικής πραγματικότητας. Και η πραγματική ανάδυση των δυο αυτών εμπειρικών Θεοτήτων γεννά τις βάσεις για τη δεύτερη εμπειρική Τριάδα. Αυτή είναι η Απόλυτη Τριάδα, η ένωση του Θεού του Υπέρτατου, του Θεού του Απώτατου και του μη αποκαλυμμένου Τελειοποιητή του Συμπαντικού Πεπρωμένου. Και αυτή η Τριάδα έχει τη θεωρητική ικανότητα να ενεργοποιήσει τα Απόλυτα των δυνατοτήτων – το της Θεότητας, το Συμπαντικό, και το Απροσδιόριστο. Αλλά ο ολοκληρωμένος σχηματισμός αυτού του Τριαδικού Απολύτου μπορεί να λάβει χώρα μόνο μετά την ολοκληρωμένη εξέλιξη όλου του κυρίου σύμπαντος, από τη Χαβόνα μέχρι το τέταρτο και πιο εξώτερο επίπεδο του χώρου.

106:5.2 (1167.3) Θα έπρεπε να γίνει ξεκάθαρο ότι αυτές οι εμπειρικές Τριάδες συσχετίζονται, όχι μόνο με τις ιδιότητες της προσωπικότητας της εμπειρικής Θεότητας, αλλά επίσης και με όλες τις άλλες μη προσωπικές ιδιότητες που χαρακτηρίζουν την επιτυχημένη Θεϊκή τους ενότητα. Αν και αυτή η παρουσίαση ασχολείται πρωταρχικά με τις προσωπικές φάσεις της ενοποίησης του κόσμου, είναι παρ’ όλα αυτά αλήθεια ότι οι απρόσωπες απόψεις του σύμπαντος των συμπάντων είναι παρόμοια προορισμένες να υποβληθούν σε ενοποίηση όπως αυτή εικονίζεται από τη σύνθεση της προσωπικότητας ισχύος που τώρα συνεχίζεται σε σχέση με την εξέλιξη του Υπέρτατου Όντος. Οι πνευματικές προσωπικές ιδιότητες του Υπέρτατου δεν διαχωρίζονται από τα προνόμια δύναμης του Παντοδύναμου, και αμφότεροι συμπληρώνονται από το άγνωστο δυναμικό του Υπέρτατου νου. Ούτε μπορεί ο Θεός ο Απώτατος ως πρόσωπο να θεωρηθεί ξέχωρα από τις εκτός του προσωπικού όψεις Απώτατης Θεότητας. Και στο απόλυτο επίπεδο η Θεότητα και τα Απροσδιόριστα Απόλυτα είναι αδιαχώριστοι και δυσδιάκριτοι στην παρουσία των Συμπαντικών Απόλυτων.

106:5.3 (1167.4) Οι Τριάδες είναι μη προσωπικές αλλά δεν εναντιώνονται στην προσωπικότητα. Μάλλον την περικλείουν και την συσχετίζουν, σε συλλογική έννοια, με απρόσωπες λειτουργίες. Οι Τριάδες είναι, λοιπόν, παντοτινή θεϊκή πραγματικότητα αλλά ποτέ προσωπική πραγματικότητα. Οι προσωπικές όψεις μιας τριάδας είναι έμφυτες στα επί μέρους μέλη της και αυτά σαν ξεχωριστά πρόσωπα δεν είναι εκείνη η τριάδα. Μόνο συλλογικά είναι τριάδα. Αυτό είναι τριάδα. Αλλά πάντα η τριάδα εμπεριέχεται σε όλες τις περιγραφόμενες θεότητες. Η τριάδα είναι η ενότητα της θεότητας.

106:5.4 (1167.5) Τα τρία Απόλυτα – της Θεότητας, το Συμπαντικό και το Απροσδιόριστο – δεν είναι τριάδα, γιατί δεν είναι όλο θεότητες. Μόνο οι θεοποιημένοι μπορούν να αποτελέσουν τριάδα. Και οι άλλοι σύνδεσμοι είναι τρισυπόστατα ή τριοδικότητες.

## 6. ΑΠΟΛΥΤΗ Ή ΕΚΤΗ ΦΑΣΗ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗΣ

106:6.1 (1167.6) Το παρόν δυναμικό του κυρίου σύμπαντος μετά δυσκολίας είναι απόλυτο, αν και μπορεί να γίνει σχεδόν απώτατο, και υποθέτουμε ότι είναι αδύνατο να επιτύχει την πλήρη αποκάλυψη των απόλυτων εννοιών-αξιών εντός της εμβέλειας ενός υπο-απόλυτου κόσμου. Επομένως συναντούμε σημαντική δυσκολία στην προσπάθεια αντίληψης μιας συνολικής έκφρασης των απεριόριστων δυνατοτήτων των τριών Απόλυτων ή ακόμα στην προσπάθεια της νοερής απεικόνισης της εμπειρικής προσωποποίησης του Θεού του Απόλυτου στο τωρινό απρόσωπο επίπεδο του Απολύτου της Θεότητας.

106:6.2 (1168.1) Το διαστημικό στάδιο του κυρίου σύμπαντος φαίνεται να είναι υπεραρκετό για την πραγμάτωση του Υπέρτατου Όντος, για το σχηματισμό και την πλήρη λειτουργία του Απώτατου της Τριάδας, για την εκδήλωση του Θεού του Απώτατου ακόμα και για την απαρχή του Απολύτου της Τριάδας. Αλλά οι σκέψεις μας σχετικά με την πλήρη λειτουργία αυτής της δεύτερης εμπειρικής Τριάδας φαίνονται να υποδηλώνουν κάτι πέρα ακόμη και από το ευρέως επεκτεινόμενο κύριο σύμπαν.

106:6.3 (1168.2) Αν υποθέσουμε έναν άπειρο κόσμο – κάποιο κόσμο χωρίς όρια πέρα μακριά από το κύριο σύμπαν – και αν θεωρήσουμε ότι η τελική ανάπτυξη της Απόλυτης Τριάδας θα λάβει χώρα έξω, σε ένα τέτοιο υπέρ-έσχατο στάδιο δράσης, τότε είναι δυνατό να συμπεράνουμε ότι η ολοκληρωμένη λειτουργία του Απολύτου της Τριάδας θα επιτύχει τελική έκφραση στις δημιουργίες του απείρου και θα τελειοποιήσει την απόλυτη πραγματοποίηση όλων των δυναμικών. Η ενοποίηση και διασύνδεση των παντοτινά διευρυνόμενων τμημάτων της πραγματικότητας θα αγγίξει την απολυτότητα κατάστασης σε αναλογία με την συμπερίληψη όλης της πραγματικότητας εντός των τμημάτων που έχουν συνδεθεί με τον τρόπο αυτό.

106:6.4 (1168.3) Ειπωμένο διαφορετικά: Το Απόλυτο της Τριάδας, όπως φανερώνει το όνομά της, είναι πραγματικά απόλυτο σε συνολική λειτουργία. Δεν γνωρίζουμε πώς μια απόλυτη λειτουργία μπορεί να κατορθώσει ολική έκφραση σε μια προσδιορισμένη, περιορισμένη ή άλλως πως περιστελλόμενη βάση. Ως εκ τούτου πρέπει να υποθέσουμε ότι οποιαδήποτε τέτοια συνολική λειτουργία θα είναι ανεμπόδιστη (σε δυνατότητα). Και επίσης φαίνεται ότι το ανεμπόδιστο θα είναι επίσης και απεριόριστο, τουλάχιστο από ποσοτική άποψη, αν και δεν είμαστε βέβαιοι αναφορικά με τις ποσοτικές σχέσεις.

106:6.5 (1168.4) Περί τούτου, όμως, είμαστε βέβαιοι: Ενώ η υπαρξιακή Τριάδα του Παραδείσου είναι άπειρη, και ενώ το εμπειρικό Απώτατο της Τριάδας είναι υπο-απόλυτο, το Απόλυτο της Τριάδας δεν είναι εύκολο να ταξινομηθεί. Αν και εμπειρικό σε γένεση και σύσταση, σαφώς επηρεάζει τα υπαρξιακά Απόλυτα της δυνατότητας.

106:6.6 (1168.5) Αν και δεν είναι σχεδόν καθόλου επικερδές για τον ανθρώπινο νου να αναζητήσει να κατανοήσει τόσο απόμακρες και υπερανθρώπινες ιδέες, θα προτείναμε την αιώνια δράση του Απόλυτου της Τριάδας να θεωρηθεί ως κάποιο είδος κορύφωσης της εμπειρικοποίησης των Απόλυτων της δυνατότητας. Αυτό φαίνεται να είναι ένα λογικό συμπέρασμα σε σχέση με το Συμπαντικό Απόλυτο, αν όχι με το Απροσδιόριστο Απόλυτο. Γνωρίζουμε τουλάχιστον ότι το Συμπαντικό Απόλυτο δεν είναι μόνο στατικό και δυνητικό αλλά επίσης προσεταιριστικό με την συνολικής Θεότητας έννοια των λέξεων αυτών. Αλλά σχετικά με τις κατανοητές αξίες της θειότητας και της προσωπικότητας, αυτά τα εικαζόμενα δρώμενα υποδηλώνουν την προσωποποίηση του Απόλυτου της Θεότητας και την εμφάνιση εκείνων των υπερ-προσωπικών αξιών και εκείνων των επακρώς προσωπικών εννοιών που είναι έμφυτες στην ολοκλήρωση της προσωπικότητας του Θεού του Απόλυτου – της τρίτης και τελευταίας από τις εμπειρικές Θεότητες.

## 7. ΤΕΛΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟΥ

106:7.1 (1168.6) Μερικές από τις δυσκολίες στο σχηματισμό ιδεών άπειρης ενοποίησης της πραγματικότητας είναι έμφυτες στο γεγονός ότι όλες αυτές οι ιδέες περικλείουν κάτι από την τελικότητα της συμπαντικής ανάπτυξης, κάποιο είδος εμπειρικής πραγματοποίησης όλων αυτών που θα μπορούσαν ποτέ να υπάρξουν. Και είναι ασύλληπτο ότι το ποσοτικό άπειρο θα μπορούσε ποτέ να πραγματοποιηθεί ολοκληρωμένα στην τελικότητα. Πάντα πρέπει να παραμένουν ανεξερεύνητες δυνατότητες στα τρία δυνητικά Απόλυτα τις οποίες καμία ποσότητα εμπειρικής ανάπτυξης δεν θα μπορούσε ποτέ να εξαντλήσει. Η αιωνιότητα καθαυτή, μολονότι απόλυτη δεν είναι κάτι παραπάνω από απόλυτο.

106:7.2 (1169.1) Ακόμα και μια διστακτική ιδέα τελικής ολοκλήρωσης είναι αδιαχώριστη από τις καρποφορίες της απροσδιόριστης αιωνιότητας και είναι, επομένως, πρακτικά αδιανόητη σε οποιονδήποτε πιθανό μελλοντικό χρόνο.

106:7.3 (1169.2) Το πεπρωμένο εγκαθίσταται από τη βουλητική δράση των Θεοτήτων που συνιστούν την Τριάδα του Παραδείσου. Το πεπρωμένο εγκαθίσταται στην απεραντοσύνη των τριών μεγάλων δυναμικών των οποίων η απολυτότητα εμπεριέχει τις δυνατότητες όλης της μελλοντικής ανάπτυξης. Το πεπρωμένο πιθανότατα τελειοποιείται από τη δράση του Τελειοποιητή του Συμπαντικού Πεπρωμένου, και αυτή η δράση πιθανότατα εμπλέκεται με το Υπέρτατο και το Απώτατο στο Απόλυτο της Τριάδας. Κάθε εμπειρικό πεπρωμένο μπορεί τουλάχιστον εν μέρει να γίνει αντιληπτό από τα δημιουργήματα που βιώνουν την εμπειρία. Αλλά ένα πεπρωμένο που επηρεάζει τα άπειρα-υπαρξιακά δύσκολα γίνεται κατανοητό. Το πεπρωμένο της τελικότητας είναι μια υπαρξιακή-εμπειρική επίτευξη η οποία φαίνεται να εμπλέκει το Απόλυτο της Θεότητας. Αλλά το Απόλυτο της Θεότητας βρίσκεται σε σχέση αιωνιότητας με τον Απροσδιόριστο Απόλυτο δυνάμει του Συμπαντικού Απόλυτου. Και αυτά τα τρία Απόλυτα, εμπειρικά σε δυνατότητα, είναι στην πράξη υπαρξιακά και επιπλέον, απεριόριστα, άχρονα, άχωρα, απέραντα, και απροσμέτρητα – αληθινά άπειρα.

106:7.4 (1169.3) Το απίθανο της επίτευξης στόχου όμως, δεν εμποδίζει τη φιλοσοφική θεώρηση τέτοιων υποθετικών πεπρωμένων. Η πραγμάτωση του Απόλυτου της Θεότητας ως ένας εφικτός απόλυτος Θεός μπορεί να είναι πρακτικά αδύνατο να υλοποιηθεί. Εν τούτοις, μια τέτοια καρποφορία τελικότητας παραμένει μια θεωρητική δυνατότητα. Η ανάμειξη του Απροσδιόριστου Απόλυτου σε κάποιο ασύλληπτο κοσμικό άπειρο μπορεί να είναι απροσμέτρητα απομακρυσμένη στο μέλλον της ατέλειωτης αιωνιότητας, αλλά μια τέτοια υπόθεση παρ’ όλα αυτά είναι βάσιμη. Θνητοί, μοροντιανοί, πνεύματα, τελικιστές, Υπερβατικοί και άλλοι, μαζί με τα ίδια τα σύμπαντα και όλες τις άλλες φάσεις της πραγματικότητας, βεβαίως και έχουν ένα δυνητικά τελικό πεπρωμένο που είναι απόλυτο σε αξία, αλλά αμφιβάλουμε ότι κάποιο όν ή σύμπαν θα επιτύχει ποτέ ολοκληρωτικά όλες τις όψεις ενός τέτοιου πεπρωμένου.

106:7.5 (1169.4) Άσχετα με το πόσο πολύ μπορείτε να αναπτυχθείτε σε κατανόηση του Πατέρα, ο νους σας πάντα θα σαστίζει από τη μη αποκαλυμμένη απειροσύνη του Πατέρα-ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ, την ανεξερεύνητη απεραντοσύνη αυτού που παντοτινά θα παραμένει ανεξιχνίαστο και ακατανόητο σε όλους τους κύκλους της αιωνιότητας. Άσχετα από το πόσο από τον Θεό μπορείτε να λάβετε, πάντα θα παραμένει ακόμα περισσότερο από εκείνον, την ύπαρξη του οποίου ούτε καν θα υποπτεύεστε. Και πιστεύουμε ότι αυτό είναι αλήθεια τόσο για τα υπερβατικά επίπεδα όπως και για τα πεδία της πεπερασμένης ύπαρξης. Η αναζήτηση για το Θεό είναι ατέρμονη!

106:7.6 (1169.5) Μια τέτοια ανικανότητα να φτάσει κανείς στο Θεό με μια τελική έννοια δεν πρέπει με κανένα τρόπο να αποθαρρύνει τα συμπαντικά πλάσματα. Πράγματι μπορείτε και θα φτάσετε τα επίπεδα Θεότητας του Επτάπτυχου, του Υπέρτατου και του Απώτατου, που σημαίνουν για σας αυτό που σημαίνει η άπειρη πραγμάτωση του Θεού Πατέρα για τον Αιώνιο Υιό και στον Συνδεδεμένο Δρώντα στην απόλυτη κατάσταση της αιώνιας ύπαρξής τους. Απέχοντας από το να αποτελεί ενόχληση για το δημιούργημα, η απειροσύνη του Θεού πρέπει να είναι η υπέρτατη επιβεβαίωση ότι σε όλο το αιώνιο μέλλον μια ανερχόμενη προσωπικότητα θα έχει πάντα μπροστά της τη δυνατότητα της ανάπτυξης της προσωπικότητας και το σύνδεσμο με τη Θεότητα τα οποία ακόμα και η αιωνιότητα δεν θα μπορέσει ούτε να εξαντλήσει ούτε να τερματίσει.

106:7.7 (1169.6) Για τα πεπερασμένα δημιουργήματα του μεγάλου σύμπαντος η ιδέα του κυρίου σύμπαντος φαίνεται να είναι σχεδόν άπειρη, αλλά αναμφίβολα οι απειραπόλυτοι αρχιτέκτονες διακρίνουν σε αυτό τη συγγένειά του με το μέλλον και τις αφάνταστες εξελίξεις του εντός του ατελεύτητου ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ. Ακόμα και ο ίδιος ο χώρος δεν είναι παρά μια απώτατη κατάσταση, μια κατάσταση προσδιορισμού εντός της σχετικής απολυτότητα των ήρεμων ζωνών του μεσοχώρου.

106:7.8 (1170.1) Στην αδιανόητα μακρινή μελλοντική στιγμή αιωνιότητας της τελικής ολοκλήρωσης ολόκληρου του κυρίου σύμπαντος, χωρίς αμφιβολία όλοι θα θυμόμαστε ολόκληρη την ιστορία του ως μόνον την αρχή, την δημιουργία απλά, κάποιων πεπερασμένων και υπερβατικών βάσεων για ακόμα μεγαλύτερες και πιο συγκλονιστικές μεταμορφώσεις στην άγνωστη απεραντοσύνη. Σε αυτή τη μελλοντική στιγμή της αιωνιότητας το κύριο σύμπαν θα φαίνεται ακόμα νεαρό. Πράγματι, θα είναι πάντοτε νέο μπροστά στις απεριόριστες δυνατότητες της μηδέποτε λήγουσας αιωνιότητας.

106:7.9 (1170.2) Το απίθανο της επίτευξης του απείρου πεπρωμένου δεν εμποδίζει ούτε στο ελάχιστο να διατηρούμε ιδέες για ένα τέτοιο πεπρωμένο, και δεν διστάζουμε να πούμε ότι, αν τα τρία απόλυτα δυναμικά μπορούσαν ποτέ να ενεργοποιηθούν ολοκληρωτικά, θα ήταν δυνατό να συλλάβουμε την τελική ολοκλήρωση της συνολικής πραγματικότητας. Αυτή η αναπτυξιακή πραγματικότητα στηρίζεται πάνω στην ολοκληρωμένη ενεργοποίηση των απολύτων, του Απροσδιόριστου, του Συμπαντικού, και της Θεότητας, των τριών δυνατοτήτων των οποίων η ενότητα συνιστά την λανθάνουσα κατάσταση του ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ, τις αιωρούμενες πραγματικότητες της αιωνιότητας, τις προσωρινά εκκρεμείς δυνατότητες όλου του μέλλοντος, και παραπάνω.

106:7.10 (1170.3) Τέτοια συμβάντα είναι μάλλον απομακρυσμένα αν μη τι άλλο. Ωστόσο, στους μηχανισμούς, στις προσωπικότητες, και στους συνδέσμους των τριών Τριάδων πιστεύουμε ότι εντοπίζουμε τη θεωρητική δυνατότητα της επανένωσης των επτά απόλυτων φάσεων του Πατέρα-ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ. Και αυτό μας φέρνει αντιμέτωπους με την ιδέα της τρίπτυχης Τριάδας που περικλείει την Παραδείσια Τριάδα υπαρξιακής κατάστασης και τις δυο διαδοχικά εμφανιζόμενες Τριάδες εμπειρικής φύσης και προέλευσης.

## 8. Η ΤΡΙΑΔΑ ΤΩΝ ΤΡΙΑΔΩΝ

106:8.1 (1170.4) Η φύση της Τριάδας των Τριάδων είναι δύσκολο να απεικονιστεί στον ανθρώπινο νου. Είναι η στην πράξη συνολική άθροιση όλου του εμπειρικού απείρου όπως αυτό εκδηλώνεται στο θεωρητικό άπειρο της αιώνιας πραγματοποίησης. Στην Τριάδα των Τριάδων το εμπειρικό άπειρο κατορθώνει να ταυτιστεί με το υπαρξιακό άπειρο, και τα δυο μετά να είναι ένα στο προ-εμπειρικό, προ-υπαρξιακό ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ. Η Τριάδα των Τριάδων είναι η τελική έκφραση όλου εκείνου που υπονοείται στα δεκαπέντε τρισυπόστατα και τις συνεργαζόμενες τριοδικότητες. Οι τελικότητες είναι δύσκολο να γίνουν κατανοητές από όντα σχετικά, είτε είναι αυτά υπαρξιακά είτε εμπειρικά. Επομένως πρέπει πάντα να παρουσιάζονται σαν σχετικότητες.

106:8.2 (1170.5) Η Τριάδα των Τριάδων υφίσταται σε περισσότερες από μία φάσεις. Περιλαμβάνει δυνατότητες, πιθανότητες, και αναπόφευκτα που σαστίζουν τις φαντασίες των όντων πολύ πάνω από το ανθρώπινο επίπεδο. Έχει συνέπειες που πιθανόν δεν τις υποψιάζονται οι ουράνιοι φιλόσοφοι, γιατί οι συνέπειές της βρίσκονται και στα τρισυπόστατα είναι, σε τελική ανάλυση, ανεξιχνίαστα.

106:8.3 (1170.6) Υπάρχει πληθώρα τρόπων με τις οποίες η Τριάδα των Τριάδων μπορεί να απεικονιστεί. Διαλέγουμε να παρουσιάσουμε την ιδέα των τριών επιπέδων, τα οποία είναι τα ακόλουθα:

106:8.4 (1170.7) 1. Το επίπεδο των τριών Τριάδων.

106:8.5 (1170.8) 2. Το επίπεδο της εμπειρικής Θεότητας.

106:8.6 (1170.9) 3. Το επίπεδο του ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ.

106:8.7 (1170.10) Αυτά είναι επίπεδα αυξανόμενης ενοποίησης. Στην πραγματικότητα η Τριάδα των Τριάδων είναι το πρώτο επίπεδο, ενώ το δεύτερο και το τρίτο επίπεδο είναι παράγωγα της ενοποίησης του πρώτου.

106:8.8 (1171.1) ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ: Σ’ αυτό το αρχικό επίπεδο συνεργασίας πιστεύεται ότι οι τρεις Τριάδες λειτουργούν ως τέλεια συγχρονισμένες, αν και διακριτές, ομάδες προσωπικοτήτων Θεότητας.

106:8.9 (1171.2) 1. Η Τριάδα του Παραδείσου, ο σύνδεσμος των τριών Θεοτήτων του Παραδείσου – Πατήρ, Υιός και Πνεύμα. Πρέπει να ενθυμείστε ότι η Τριάδα του Παραδείσου υπαινίσσεται μια τρίπτυχη λειτουργία – μιαν απόλυτη λειτουργία, μια υπερβατική λειτουργία (Τριάδα της Απωτατοσύνης), και μια πεπερασμένη λειτουργία (Τριάδα της Υπερτατοσύνης. Η Τριάδα του Παραδείσου είναι κάθε μία και όλες αυτές μαζί, ανά πάσα στιγμή.

106:8.10 (1171.3) 2. Η Έσχατη Τριάδα. Αυτός είναι ο θεϊκός σύνδεσμος των Υπέρτατων Δημιουργών, του Θεού του Υπέρτατου και των Αρχιτεκτόνων του Κυρίου Σύμπαντος. Αν και αυτή εδώ είναι μια επαρκής παρουσίαση των όψεων της θειότητας αυτής της Τριάδας, θα πρέπει να καταγραφεί ότι υπάρχουν άλλες φάσεις αυτής της Τριάδας, οι οποίες ωστόσο, φαίνονται να συντονίζονται τέλεια με τις όψεις της θειότητας.

106:8.11 (1171.4) 3. Η Απόλυτη Τριάδα. Αυτή είναι μια ομάδα του Θεού του Υπέρτατου, του Θεού του Απώτατου, και του Τελειοποιητή του Συμπαντικού Πεπρωμένου αναφορικά με όλες τις αξίες της θειότητας. Ορισμένες άλλες φάσεις αυτής της τρισυπόστατης ομάδας έχουν να κάνουν με άλλες αξίες εκτός της θειότητας στον επεκτεινόμενο κόσμο. Αυτές όμως ενοποιούνται με τις φάσεις της θειότητας όπως ακριβώς οι όψεις της ισχύος και της προσωπικότητας των εμπειρικών Θεοτήτων βρίσκονται τώρα σε διαδικασία εμπειρικής σύνθεσης.

106:8.12 (1171.5) Ο σύνδεσμος των τριών αυτών Τριάδων στην Τριάδα των Τριάδων παρέχει τη δυνατότητα για μια πιθανή απεριόριστη ενοποίηση της πραγματικότητας. Αυτή η ομαδοποίηση περιέχει αιτίες, ενδιάμεσους, και τελικούς. Εκκινητές, υλοποιούντες, και ολοκληρώνοντες. Απαρχές, υπάρξεις, και πεπρωμένα. Η συνεργασία του Πατέρα-Υιού έγινε Υιού-Πνεύματος και μετά Πνεύματος-Υπέρτατου και στη συνέχεια Υπέρτατου-Απώτατου και Απώτατου-Απόλυτου, ακόμη και Απόλυτου και Πατέρα-Απείρου – η ολοκλήρωση του κύκλου της πραγματικότητας. Παρόμοια, σε άλλες φάσεις, που δεν αφορούν τη θειότητα και την προσωπικότητα, η Πρώτη Πηγή και Κέντρο αυτοπραγματώνει το απεριόριστο της πραγματικότητας γύρω από τον κύκλο της αιωνιότητας, από την απολυτότητα της αυθυπαρξίας, μέσω της ατερμοσύνης της αυτό-αποκάλυψης, στην τελικότητα της αυτοπραγμάτωσης – από το απόλυτο των υπαρξιακών στην τελικότητα των εμπειρικών.

106:8.13 (1171.6) ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΕΠΙΠΕΔΟ: Ο συντονισμός των τριών Τριάδων εμπλέκει αναπόφευκτα τη συνεργασιακή ένωση των εμπειρικών Θεοτήτων, που γενετικά συνεργάζονται με αυτές τις Τριάδες. Η φύση αυτού του δευτέρου επιπέδου έχει μερικές φορές παρουσιαστεί ως:

106:8.14 (1171.7) 1. Το Υπέρτατο. Αυτή είναι η συνέπεια της θεότητας της ενότητας της Τριάδας του Παραδείσου σε εμπειρικό σύνδεσμο με τα Δημιουργού-Δημιουργικά παιδιά των Θεοτήτων του Παραδείσου. Ο Υπέρτατος είναι η ενσωμάτωση θεότητας της ολοκλήρωσης του πρώτου σταδίου της πεπερασμένης εξέλιξης.

106:8.15 (1171.8) 2. Το Απώτατο. Αυτή είναι η συνέπεια της θεότητας της εκδηλωμένης ενότητας της δεύτερης Τριάδας, της υπερβατικής και απειραπόλυτης προσωποποίησης της θειότητας. Το Απώτατο αποτελείται από μια μεταβλητά θεωρημένη ενότητα πολλών ιδιοτήτων, και η ανθρώπινη αντίληψη περί τούτου καλό θα ήταν να συμπεριλάβει τουλάχιστον εκείνες τις φάσεις της απωτατοσύνης που είναι σκηνοθετούσες τον έλεγχο, προσωπικά βιούμενες, και εφελκυστικά ενοποιητικές, αλλά υπάρχουν πολλές άλλες μη αποκαλυμμένες όψεις της εκδηλωμένης Θεότητας. Ενώ το Απώτατο και το Υπέρτατο είναι συγκρίσιμα, δεν είναι ταυτόσημα, ούτε είναι το Απώτατο εν μέρει μια ενίσχυση του Υπέρτατου.

106:8.16 (1172.1) 3. Το Απόλυτο. Υπάρχουν πολλές θεωρίες ως προς τον χαρακτήρα του τρίτου μέλους του δευτέρου επιπέδου της Τριάδας των Τριάδων. Ο Θεός ο Απόλυτος εμπλέκεται χωρίς αμφιβολία σε αυτό το σύνδεσμο ως συνέπεια της προσωπικότητας της τελικής λειτουργίας του Απολύτου της Τριάδας, ωστόσο το Απόλυτο της Θεότητας είναι μια υπαρξιακή πραγματικότητα αιώνιας υπόστασης.

106:8.17 (1172.2) Η δυσκολία της ιδέας σχετικά με το τρίτο αυτό μέλος είναι έμφυτη στο γεγονός ότι η προϋπόθεση μιας τέτοιας κατάστασης πραγματικά υπαινίσσεται ακριβώς μόνο ένα Απόλυτο. Θεωρητικά, αν ένα τέτοιο συμβάν, μπορούσε να λάβει χώρα θα γινόμασταν μάρτυρες της εμπειρικής ενοποίησης των τριών Απόλυτων σε ένα. Και έχουμε διδαχθεί ότι, στο άπειρο, υπαρξιακά, υπάρχει μόνο ένα Απόλυτο. Αν και είναι ελάχιστα ξεκάθαρο ποιος μπορεί να είναι το τρίτο μέλος, συχνά έχει τεθεί το αξίωμα ότι μπορεί να αποτελείται από τα Απόλυτα της Θεότητα, το Συμπαντικό, και το Απροσδιόριστο σε κάποια μορφή αδιανόητου συνδέσμου και κοσμικής εκδήλωσης. Φυσικά, η Τριάδα των Τριάδων δεν μπορεί να κατορθώσει ολοκληρωμένη λειτουργία αν στερείται της πλήρους ενοποίησης των τριών Απόλυτων, και τα τρία Απόλυτα δεν μπορούν να ενοποιηθούν στερούμενα της ολοκληρωμένης πραγματοποίησης όλων των απείρων δυναμικών.

106:8.18 (1172.3) Πιθανόν να αντιπροσωπεύει ένα μίνιμουμ διαστροφής της αλήθειας, αν το τρίτο μέλος της Τριάδας των Τριάδων θεωρηθεί σαν το Συμπαντικό Απόλυτο, δεδομένου ότι αυτή η σύλληψη αντιλαμβάνεται το Συμπαντικό όχι μόνο ως στατικό και δυνητικό αλλά επίσης και ως συνδετικό. Αλλά και πάλι δεν αντιλαμβανόμαστε τη σχέση προς τις δημιουργικές και εξελικτικές όψεις της λειτουργίας της ολικής Θεότητας.

106:8.19 (1172.4) Αν και μια ολοκληρωμένη ιδέα για την Τριάδα των Τριάδων είναι δύσκολο να σχηματισθεί, μια περιορισμένη ιδέα δεν είναι τόσο δύσκολη. Αν το δεύτερο επίπεδο της Τριάδας των Τριάδων είναι αντιληπτό σαν ουσιαστικώς προσωπικό, γίνεται πολύ πιθανό να θεωρηθεί η ένωση του Θεού του Υπέρτατου, του Θεού του Απώτατου και του Θεού του Απόλυτου σαν ο προσωπικός αντίκτυπος από την ένωση των προσωπικών Τριάδων που είναι προγονικές αυτών των βιωματικών Θεοτήτων. Αποτολμούμε τη γνώμη ότι αυτές οι τρεις βιωματικές Θεότητες σίγουρα θα ενωθούν στο δεύτερο επίπεδο σαν άμεση συνέπεια της αναπτυσσόμενης ενότητας των προγονικών και αιτιολογικών Τριάδων τους που συνιστούν το πρώτο επίπεδο.

106:8.20 (1172.5) Το πρώτο επίπεδο αποτελείται από τρεις Τριάδες. Το δεύτερο επίπεδο υφίσταται ως ο σύνδεσμος των βιωματικών-εξελιγμένων, βιωματικών-εκδηλωμένων, και βιωματικών-υπαρξιακών προσωπικοτήτων της Θεότητας. Και άσχετα από κάθε εννοιολογική δυσκολία στην κατανόηση της πλήρους Τριάδας των Τριάδων, ο προσωπικός σύνδεσμος αυτών των τριών Θεοτήτων του δευτέρου επιπέδου έχει καταστεί εμφανής στην δική μας συμπαντική εποχή στο φαινόμενο της θεοποίησης του Ματζέστον, που πραγματώθηκε στο δεύτερο αυτό επίπεδο από το Απόλυτο της Θεότητας, δρώντας δια μέσου του Απώτατου και σε απόκριση στην αρχική δημιουργική εντολή του Υπέρτατου Όντος.

106:8.21 (1172.6) ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ: Σε μια απεριόριστη υπόθεση του δευτέρου επιπέδου της Τριάδας των Τριάδων, εμπεριέχεται η συσχέτιση κάθε φάσης κάθε είδους πραγματικότητας που υπάρχει, ή υπήρχε, ή θα μπορούσε να υπάρχει στο σύνολο της απειροσύνης. Το Υπέρτατο Ον δεν είναι μόνο πνεύμα αλλά επίσης νους και δύναμη και εμπειρία. Το Απώτατο είναι όλα αυτά και ακόμα περισσότερα, ενώ, στη συνενωμένη αντίληψη της ενότητας της Θεότητας, του Συμπαντικού, και του Απροσδιόριστου Απολύτου, εμπεριέχεται η απόλυτη τελικότητα ολόκληρης της υλοποίησης της πραγματικότητας.

106:8.22 (1172.7) Στην ένωση του Υπέρτατου, του Απώτατου, και του ολοκληρωμένου Απόλυτου, θα μπορούσε να προκύψει η λειτουργική ανασύνθεση εκείνων των όψεων της απειροσύνης που αρχικά είχαν τμηματοποιηθεί από το ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ, και που είχαν σαν αποτέλεσμα την εμφάνιση των Επτά Απόλυτων του της Απειροσύνης. Αν και οι συμπαντικοί φιλόσοφοι θεωρούν ότι αυτό είναι μια πολύ απόμακρη πιθανότητα, ωστόσο, συχνά κάνουμε αυτήν την ερώτηση: Αν το δεύτερο επίπεδο της Τριάδας των Τριάδων μπορούσε να κατορθώσει κάποτε την τριαδική ενότητα, τι θα συνέβαινε ως συνέπεια μιας τέτοιας ένωσης της θεότητας; Δεν γνωρίζουμε, αλλά είμαστε πεπεισμένοι ότι θα οδηγούσε κατ’ ευθείαν στην πραγματοποίηση του ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ως ένα εμπειρικό εφικτό. Από την άποψη των προσωπικών όντων, αυτό θα μπορούσε να σημαίνει ότι το ακατανόητο ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ είχε γίνει βιούμενο ως ο Πατέρας-Άπειρο. Τι θα μπορούσαν να σημαίνουν αυτά τα απόλυτα πεπρωμένα από μια μη προσωπική άποψη είναι ένα άλλο θέμα και κάτι που μόνο η αιωνιότητα θα μπορούσε πιθανά να διασαφήσει. Αλλά καθώς βλέπουμε αυτές τις απόμακρες εκβάσεις ως προσωπικά όντα, συμπεραίνουμε ότι το τελικό πεπρωμένο όλων των προσωπικοτήτων είναι η τελική γνώση του Συμπαντικού Πατέρα αυτών των ίδιων προσωπικοτήτων.

106:8.23 (1173.1) Όπως φιλοσοφικά αντιλαμβανόμαστε το ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ στην παρελθούσα αιωνιότητα, είναι μόνος του, κανένας δεν υπάρχει πλάι του. Κοιτάζοντας μπροστά στη μελλοντική αιωνιότητα, δεν βλέπουμε ότι το ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ θα μπορούσε πιθανά να αλλάξει ως ένα υπαρξιακό, αλλά τείνουμε προς την πρόβλεψη μιας απέραντης βιωματικής διαφοράς. Μια τέτοια ιδέα για το ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ υποδηλώνει πλήρη αυτοπραγμάτωση – αγκαλιάζει εκείνο τον απεριόριστο γαλαξία προσωπικοτήτων που έχουν γίνει θεληματικοί συμμέτοχοι στην αυτό-αποκάλυψη του ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ, και που θα παραμείνουν αιωνίως απόλυτα θεληματικά τμήματα του συνόλου του απείρου, τελικοί γιοι του απόλυτου Πατέρα.

## 9. ΥΠΑΡΞΙΑΚΗ ΑΠΕΙΡΗ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ

106:9.1 (1173.2) Στη ιδέα της Τριάδας των Τριάδων αξιώνουμε την επιτεύξιμη βιωματική ενοποίηση της απεριόριστης πραγματικότητας, και κάποιες φορές θεωρούμε ότι όλο αυτό ίσως συμβεί στην ολοσχερή αποστασιοποίηση της πολύ μακρινής αιωνιότητας. Αλλά υπάρχει παρ’ όλα αυτά μια πραγματική και παρούσα ενοποίηση του απείρου σε αυτήν εδώ την εποχή όπως και σε όλες τις περασμένες και μελλοντικές συμπαντικές εποχές. Μια τέτοια ενοποίηση είναι υπαρξιακή στην Τριάδα του Παραδείσου. Η ενοποίηση του απείρου ως βιωματική πραγματικότητα είναι αδιανόητα απομακρυσμένη, αλλά μια ανεπιφύλακτη ενότητα απειροσύνης κυριαρχεί τώρα στην παρούσα στιγμή της ύπαρξης του σύμπαντος και ενώνει τις αποκλίσεις ολόκληρης της πραγματικότητας με μια υπαρξιακή μεγαλοπρέπεια που είναι απόλυτη.

106:9.2 (1173.3) Όταν τα πεπερασμένα δημιουργήματα επιχειρούν να αντιληφθούν την άπειρη ενοποίηση στα επίπεδα της τελικότητας της ολοκληρωμένης αιωνιότητας, έρχονται πρόσωπο με πρόσωπο με διανοητικούς περιορισμούς που είναι εγγενείς των πεπερασμένων τους υπάρξεων. Ο χρόνος, ο χώρος, και η εμπειρία αποτελούν εμπόδια στην αντίληψη του δημιουργήματος. Και όμως, άνευ χρόνου, εκτός χώρου, και εξαιρουμένης της εμπειρίας, κανένα δημιούργημα δεν θα μπορούσε να αποκτήσει ακόμη και μια περιορισμένη αντίληψη της συμπαντικής πραγματικότητας. Χωρίς την αίσθηση του χρόνου κανένα εξελικτικό δημιούργημα δεν θα μπορούσε ενδεχομένως να αντιληφθεί τις σχέσεις αλληλουχίας. Χωρίς την αντίληψη του διαστήματος, κανένα δημιούργημα δεν θα μπορούσε να εμβαθύνει στις σχέσεις της συγχρονίας. Χωρίς εμπειρία, κανένα εξελικτικό δημιούργημα δεν θα μπορούσε ακόμα και να υπάρχει. Μόνο τα Επτά Απόλυτα της Απειροσύνης πραγματικά υπερβαίνουν την εμπειρία, και ακόμα και αυτά μπορεί να είναι εμπειρικά σε ορισμένες φάσεις.

106:9.3 (1173.4) Ο χρόνος, ο χώρος, και η εμπειρία είναι τα μεγαλύτερα βοηθήματα του ανθρώπου στην σχετική αντίληψη της πραγματικότητας όμως και τα πιο φοβερά του εμπόδια στην πλήρη αντίληψη της πραγματικότητας. Οι θνητοί και πολλά άλλα συμπαντικά δημιουργήματα βρίσκουν αναγκαίο να σκέφτονται για τα δυναμικά ότι ενεργοποιούνται στον χώρο και εξελίσσονται παραγωγικά στο χρόνο, αλλά αυτή η όλη διαδικασία είναι φαινόμενο του χωροχρόνου το οποίο στην ουσία δεν λαμβάνει χώρα στον Παράδεισο και στην αιωνιότητα. Στο απόλυτο επίπεδο δεν υπάρχει ούτε χρόνος ούτε χώρος, όλες οι δυνατότητες μπορούν εκεί να γίνονται αντιληπτές σαν πραγματικότητες.

106:9.4 (1173.5) Η ιδέα της ενοποίησης όλης της πραγματικότητας, είτε σε αυτή είτε σε κάποια άλλη συμπαντική εποχή είναι βασικά διπλή: υπαρξιακή και εμπειρική. Τέτοια ενότητα είναι σε διαδικασία εμπειρικής πραγματοποίησης εντός της Τριάδας των Τριάδων, αλλά ο βαθμός της φαινομενικής ενεργοποίησης αυτής της τρίπτυχης Τριάδας είναι ευθέως ανάλογος με την εξαφάνιση των προσδιορισμών και των ατελειών της πραγματικότητας μέσα στον κόσμο. Αλλά η ολική ενοποίηση της πραγματικότητας είναι απροσδιόριστα και αιώνια και υπαρξιακά παρούσα στην Τριάδα του Παραδείσου, εντός της οποίας, αυτήν ακριβώς την συμπαντική στιγμή, η άπειρη πραγματικότητα είναι απόλυτα ενοποιημένη.

106:9.5 (1174.1) Το παράδοξο που δημιουργήθηκε από τις εμπειρικές και υπαρξιακές απόψεις είναι αναπόφευκτο και στηρίζεται εν μέρει στο γεγονός ότι η Τριάδα του Παραδείσου και η Τριάδα των Τριάδων είναι η κάθε μια μία αιώνια σχέση την οποία οι θνητοί μπορούν να διακρίνουν μόνο σαν χωροχρονική σχετικότητα. Η ανθρώπινη ιδέα της σταδιακής εμπειρικής ενεργοποίησης της Τριάδας των Τριάδων – η χρονική άποψη – πρέπει να συμπληρωθεί από το πρόσθετο αξίωμα ότι αυτή είναι ήδη μια πραγματοποίηση – η άποψη της αιωνιότητας. Αλλά πώς μπορούν να εναρμονιστούν αυτές οι δυο απόψεις; Στους πεπερασμένους θνητούς προτείνουμε την αποδοχή της αλήθειας ότι Τριάδα του Παραδείσου είναι η υπαρξιακή ενοποίηση της απειροσύνης και η ανικανότητα να εντοπιστεί η παρουσία και η ολοκληρωμένη εκδήλωση της εμπειρικής Τριάδας των Τριάδων οφείλεται εν μέρει σε αμοιβαία διαστροφή εξαιτίας:

106:9.6 (1174.2) 1. Της περιορισμένης ανθρώπινης θεώρησης, της ανικανότητας κατανόησης της ιδέας της απροσδιόριστης αιωνιότητας.

106:9.7 (1174.3) 2. Της ατελούς ανθρώπινης κατάστασης, της απόστασής της από το απόλυτο επίπεδο των εμπειρικών.

106:9.8 (1174.4) 3. Του σκοπού της ανθρώπινης ύπαρξης, του γεγονότος ότι η ανθρωπότητα έχει σχεδιαστεί να εξελιχθεί με την τεχνική της εμπειρίας και, επομένως, πρέπει εμφύτως και ουσιωδώς να εξαρτάται από την εμπειρία. Μόνον ένα Απόλυτο μπορεί να είναι και υπαρξιακό και εμπειρικό.

106:9.9 (1174.5) Ο Συμπαντικός Πατέρας στην Τριάδα του Παραδείσου είναι το ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ της Τριάδας των Τριάδων, και η αποτυχία να βιωθεί ο Πατέρας ως άπειρο οφείλεται σε πεπερασμένους περιορισμούς. Η σύλληψη του υπαρξιακού, μοναχικού, προ-Τριαδικού ανέφικτου ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ και το αξίωμα της εμπειρικής μετά-Τριάδας των Τριάδων και του εφικτού ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ είναι μια και η αυτή υπόθεση. Καμία πραγματική αλλαγή δεν έχει λάβει χώρα στο Άπειρο. Όλες οι φαινομενικές εξελίξεις οφείλονται στις αυξημένες ικανότητες για αντίληψη της πραγματικότητας και κοσμική εκτίμηση.

106:9.10 (1174.6) Το ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ, στην τελική ανάλυση, πρέπει να υπάρχει πριν από κάθε ύπαρξη και μετά από κάθε εμπειρία. Αν και αυτές οι ιδέες πιθανόν να μην διαφωτίζουν τα παράδοξα της αιωνιότητας και του απείρου στον ανθρώπινο νου, πρέπει τουλάχιστον να παρακινήσουν τέτοιες πεπερασμένες διάνοιες να αγωνιστούν εκ νέου με αυτά τα προβλήματα που δεν λήγουν ποτέ, προβλήματα που θα συνεχίσουν να σας διεγείρουν την περιέργεια για το Σάλβινκτον και αργότερα σαν τελικιστές και παραπάνω, σε όλο το ατελεύτητο μέλλον της αιώνιας σταδιοδρομίας σας στα ευρέως εκτεταμένα σύμπαντα.

106:9.11 (1174.7) Αργά ή γρήγορα όλες οι συμπαντικές προσωπικότητες αρχίζουν να αντιλαμβάνονται ότι η τελική αναζήτηση της αιωνιότητας είναι η ατελείωτη εξερεύνηση του απείρου, το χωρίς τέλος ταξίδι της ανακάλυψης μέσα στην απολυτότητα της Πρώτης Πηγής και Κέντρου. Νωρίτερα ή αργότερα θα συνειδητοποιήσουμε όλοι μας ότι η ανάπτυξη κάθε δημιουργήματος είναι ανάλογη της ταύτισής του με τον Πατέρα. Καταλήγουμε στην κατανόηση ότι το να ζούμε σύμφωνα με το θέλημα του Θεού είναι το αιώνιο διαβατήριο για την ατελείωτη δυνατότητα του ίδιου του απείρου. Οι θνητοί κάποτε θα αντιληφθούν ότι η επιτυχία στην αναζήτηση του Απείρου είναι άμεσα ανάλογη προς την επίτευξη της ομοιότητας προς τον Πατέρα, και ότι σε αυτή τη συμπαντική εποχή οι πραγματικότητες του Πατέρα αποκαλύπτονται μέσα από τις ιδιότητες του θείου. Και αυτές οι θεϊκές ιδιότητες προσαρτώνται προσωπικά στα συμπαντικά δημιουργήματα με το να βιώνουν την εμπειρία ζώντας με θεϊκό τρόπο, και ζώντας με θεϊκό τρόπο σημαίνει στην πράξη, να ζουν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού.

106:9.12 (1175.1) Για τις υλικές, εξελικτικές, πεπερασμένες υπάρξεις, μια ζωή που στηρίζεται στο να ζει σύμφωνα με το θέλημα του Πατέρα οδηγεί κατ’ ευθείαν στην επίτευξη πνευματικής ανωτερότητας στην προσωπική αρένα και φέρνει αυτές τις υπάρξεις ένα βήμα κοντύτερα στην κατανόηση του Απείρου-Πατέρα. Μια τέτοια ζωή με τον Πατέρα στηρίζεται στην αλήθεια, στην ευαισθησία για την ομορφιά και κυριαρχείται από την καλοσύνη. Ένα τέτοιο πρόσωπο που γνωρίζει το Θεό φωτίζεται εσωτερικά από τη λατρεία και εξωτερικά είναι αφιερωμένο στην ολόκαρδη υπηρέτηση της συμπαντικής αδελφότητας όλων των προσωπικοτήτων, μια εξυπηρετική φροντίδα η οποία είναι γεμάτη από έλεος και υποκινείται από την αγάπη, ενώ όλες αυτές οι ιδιότητες της ζωής ενοποιούνται στην εξελισσόμενη προσωπικότητα στα παντοτινά-ανερχόμενα επίπεδα της κοσμικής σοφίας, αυτοπραγμάτωσης, εύρεσης του Θεού και λατρείας του Πατέρα.

106:9.13 (1175.2) [Παρουσιάστηκε από ένα Μελχισεδέκ του Νέβαδον.]