Το Βιβλίο της Ουράντια

<< Εγγραφο 143 | Μέρη | Περιεχόμενο | Εγγραφο 145 >>

Εγγραφο 144

# ΣΤΟ ΓΕΛΒΟΥΕ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΔΕΚΑΠΟΛΗ

144:0.1 (1617.1) Ο ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ και ο Οκτώβριος κύλησαν σε απόσυρση σε μια απόμερη κατασκήνωση στις πλαγιές του Όρους Γελβουέ. Τον μήνα Σεπτέμβριο ο Ιησούς τον πέρασε εδώ μόνος με τους αποστόλους του, διδάσκοντας και καθοδηγώντας τους στις αλήθειες της βασιλείας.

144:0.2 (1617.2) Υπήρχαν αρκετοί λόγοι για τους οποίους ο Ιησούς και οι απόστολοί του είχαν αποσυρθεί αυτή την εποχή, στα σύνορα της Σαμάρειας και της Δεκάπολης. Οι θρησκευτικοί άρχοντες της Ιερουσαλήμ ήταν πολύ ανταγωνιστικοί. Ο Ηρώδης Αντύπας κρατούσε ακόμη τον Ιωάννη στη φυλακή, φοβούμενος είτε να τον ελευθερώσει είτε να τον εκτελέσει, ενώ συνέχιζε να έχει υποψίες ότι ο Ιωάννης και ο Ιησούς κατά κάποιο τρόπο σχετίζονταν. Αυτές οι συνθήκες καθιστούσαν παράλογο τον σχεδιασμό δυναμικής δραστηριότητας είτε στην Ιουδαία είτε στη Γαλιλαία. Υπήρχε και ένας τρίτος λόγος: Η αργά αυξανόμενη ένταση ανάμεσα στους αρχηγούς των μαθητών του Ιωάννη και των αποστόλων του Ιησού, η οποία χειροτέρευε καθώς αυξανόταν ο αριθμός των πιστών.

144:0.3 (1617.3) Ο Ιησούς γνώριζε ότι οι μέρες του προκαταρκτικού έργου διδασκαλίας και κηρύγματος έφταναν στο τέλος, ότι η επόμενη κίνηση αφορούσε την έναρξη της πλήρους και τελικής προσπάθειας αυτής της ζωής του στη γη, και δεν επιθυμούσε η ανάληψη αυτού του εγχειρήματος να είναι κατ’ ουδένα τρόπο δύσκολη ή ενοχλητική για τον Ιωάννη τον Βαπτιστή. Ο Ιησούς είχε λοιπόν αποφασίσει να περάσει κάποιο χρονικό διάστημα σε απόσυρση προετοιμάζοντας τους αποστόλους του και μετά να εργαστεί αθόρυβα στις πόλεις της Δεκάπολης, μέχρις ότου ο Ιωάννης είτε θα εκτελείτο είτε θα ελευθερωνόταν και θα τους συναντούσε σε μια ενωμένη προσπάθεια.

## 1. Η ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΗ ΣΤΟ ΓΕΛΒΟΥΕ

144:1.1 (1617.4) Καθώς περνούσε ο καιρός, οι δώδεκα αφοσιωνόντουσαν περισσότερο στον Ιησού και σταδιακά επιφορτίστηκαν με το έργο της βασιλείας. Η αφοσίωσή τους στηριζόταν σε μεγάλο βαθμό στην εμπιστοσύνη προς το πρόσωπό του. Δεν καταλάβαιναν πολύ καλά την πολύπλευρη διδασκαλία του, δεν κατανοούσαν πλήρως τη φύση του Ιησού ή τη σημασία της απονομής του στη γη.

144:1.2 (1617.5) Ο Ιησούς ξεκαθάρισε στους αποστόλους ότι βρίσκονταν αποτραβηγμένοι για τρεις λόγους:

144:1.3 (1617.6) 1. Για να ισχυροποιήσουν την κατανόησή τους, και την πίστη τους, στο ευαγγέλιο της βασιλείας.

144:1.4 (1617.7) 2. Για να αφήσουν να καταλαγιάσει η εναντίωση προς το έργο τους στην Ιουδαία και στη Γαλιλαία.

144:1.5 (1617.8) 3. Για να αναμείνουν τη μοίρα του Ιωάννη του Βαπτιστή.

144:1.6 (1617.9) Ενώ παρέμεναν στο Γελβουέ, ο Ιησούς είπε στους δώδεκα πολλά γύρω από την πρότερη ζωή του και τις εμπειρίες του στο Όρος Ερμών. Αποκάλυψε επίσης κάτι από όσα συνέβησαν στους λόφους κατά τις σαράντα ημέρες αμέσως μετά τη βάπτισή του. Και ευθέως τους πρόσταξε να μην μιλήσουν σε κανέναν γι’ αυτές τις εμπειρίες παρά μόνο αφού είχε επιστρέψει στον Πατέρα.

144:1.7 (1618.1) Εκείνες τις εβδομάδες του Σεπτεμβρίου ξεκουράστηκαν, έκαναν επισκέψεις, εξιστορούσαν τις εμπειρίες τους από τότε που ο Ιησούς τους κάλεσε για πρώτη φορά σε υπηρεσία, και επιδόθηκαν σε μια σοβαρή προσπάθεια να συντονίσουν όσα τους είχε μάθει ο Κύριος μέχρι τώρα. Κατά κάποιο τρόπο όλοι αισθάνονταν ότι αυτή θα ήταν και η τελευταία τους ευκαιρία για παρατεταμένη ανάπαυση. Συνειδητοποίησαν ότι η επόμενη δημόσια προσπάθεια, είτε στην Ιουδαία είτε στη Γαλιλαία, θα σηματοδοτούσε την έναρξη της τελικής διακήρυξης της επερχόμενης βασιλείας, αλλά είχαν μια πολύ αόριστη ιδέα, αν είχαν καθόλου, για το τι θα ήταν αυτή η βασιλεία όταν θα ερχόταν. Ο Ιωάννης και ο Ανδρέας πίστευαν ότι η βασιλεία είχε ήδη έρθει. Ο Πέτρος και ο Ιάκωβος πίστευαν ότι δεν είχε έρθει ακόμα. Ο Ναθαναήλ και ο Θωμάς ειλικρινά εκμυστηρεύτηκαν ότι ήταν μπερδεμένοι. Ο Ματθαίος, ο Φίλιππος, και ο Σίμων ο Ζηλωτής ήταν αβέβαιοι και σε σύγχυση. Οι δίδυμοι είχαν μια μακάρια άγνοια της διχογνωμίας και ο Ιούδας ο Ισκαριώτης ήταν σιωπηλός, επιφυλακτικός.

144:1.8 (1618.2) Πολύ από αυτόν τον καιρό ο Ιησούς ήταν μόνος του στο βουνό κοντά στην κατασκήνωση. Περιστασιακά έπαιρνε μαζί του τον Πέτρο, τον Ιάκωβο, ή τον Ιωάννη, αλλά πιο συχνά πήγαινε να προσευχηθεί ή να επικοινωνήσει μόνος του. Μετά την βάπτιση του Ιησού και τις σαράντα ημέρες στους λόφους της Περαίας, δεν θα ήταν σωστό να αναφερόμαστε σε αυτές τις περιόδους επικοινωνίας με τον Πατέρα του, ως προσευχή, ούτε συνάδει να γίνεται λόγος για το ότι ο Ιησούς επιδίδονταν σε λατρεία, αλλά είναι εντελώς ορθό να αναφερόμαστε σε αυτές τις περιόδους ως προσωπική κοινωνία με τον Πατέρα του.

144:1.9 (1618.3) Το κύριο θέμα των συζητήσεων όλο το Σεπτέμβριο ήταν η προσευχή και η λατρεία. Αφού είχαν συζητήσει για την λατρεία αρκετές μέρες, ο Ιησούς τελικά τους παρέδωσε την αξιομνημόνευτη ομιλία του για την προσευχή, σαν απάντηση στο αίτημα του Θωμά: «Κύριε, δίδαξέ μας μας πώς να προσευχόμαστε».

144:1.10 (1618.4) Ο Ιωάννης είχε διδάξει στους μαθητές του μια προσευχή, μια προσευχή για σωτηρία στην ερχόμενη βασιλεία. Αν και ο Ιησούς δεν απαγόρευσε ποτέ στους οπαδούς του να χρησιμοποιούν την μορφή προσευχής του Ιωάννη, οι απόστολοι πολύ νωρίς αντιλήφθηκαν ότι ο Κύριός τους δεν ενέκρινε πλήρως την πρακτική να εκφωνούν καθορισμένες και τυπικές προσευχές. Ωστόσο, οι πιστοί συνεχώς ζητούσαν να διδαχθούν πώς να προσεύχονται. Οι δώδεκα λαχταρούσαν να μάθουν ποιο τύπο παράκλησης θα ενέκρινε ο Ιησούς. Και ήταν κυρίως λόγω αυτής της ανάγκης κάποιας απλής παράκλησης για τον κοινό άνθρωπο που ο Ιησούς συγκατένευσε τότε, σε απάντηση στο αίτημα του Θωμά να τους διδάξει μια ενδεικτική μορφή προσευχής. Ο Ιησούς τους δίδαξε αυτό το μάθημα ένα μεσημέρι κατά την τρίτη εβδομάδα της παραμονής τους στο Όρος Γελβουέ.

## 2. Η ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

144:2.1 (1618.5) «Ο Ιωάννης πράγματι σας έμαθε έναν απλό τύπο προσευχής: “Ω Πατέρα, καθάρισέ μας από τις αμαρτίες, δείξε μας τη δόξα σου, αποκάλυψε την αγάπη σου, και άφησε το πνεύμα σου να εξαγνίσει τις καρδιές μας για πάντα, Αμήν!”. Δίδαξε αυτήν την προσευχή για να έχετε εσείς κάτι να διδάξετε στα πλήθη. Δεν σκόπευε στο να κάνετε εσείς χρήση μιας τέτοιας προκαθορισμένης και τυπικής παράκλησης ως έκφραση των δικών σας ψυχών σε προσευχή.

144:2.2 (1618.6) «Η προσευχή είναι εξ ολοκλήρου μια προσωπική και αυθόρμητη έκφραση της διάθεσης της ψυχής προς το πνεύμα. Η προσευχή θα πρέπει να αποτελεί μέθεξη υιότητας και έκφραση αδελφικότητας. Η προσευχή, όταν εκφράζεται από το πνεύμα, οδηγεί σε συνεργατική πνευματική πρόοδο. Η ιδανική προσευχή είναι μια μορφή πνευματικής επικοινωνίας που οδηγεί στην ευφυή λατρεία. Η αληθινή προσευχή είναι η ειλικρινής διάθεση να αγγίξεις τα ουράνια για την επίτευξη των ιδανικών σου.

144:2.3 (1619.1) «Η προσευχή είναι η ανάσα της ψυχής και θα πρέπει να σας οδηγεί να είστε επίμονοι στην προσπάθειά σας να εξασφαλίσετε το θέλημα του Πατέρα. Εάν κάποιος από σας έχει έναν γείτονα, και πάτε σε αυτόν μέσα στα μεσάνυχτα και του πείτε: “Φίλε, δάνεισέ μου τρία καρβέλια, γιατί ένας φίλος μου έχει έρθει από ταξίδι να με δει, και δεν έχω τίποτα να του προσφέρω”· και αν ο γείτονάς σας απαντήσει: “Μη με ενοχλείς, γιατί τώρα η πόρτα έκλεισε και τα παιδιά και εγώ έχουμε ξαπλώσει, επομένως δεν μπορώ να σηκωθώ να σου δώσω ψωμί”, εσείς θα επιμείνετε, εξηγώντας ότι ο φίλος σας πεινάει, και ότι δεν έχετε φαγητό να του προσφέρετε. Σας λέγω ότι, αν και ο γείτονάς σας δεν θα σηκωθεί να σας δώσει ψωμί λόγω της φιλίας σας, θα σηκωθεί λόγω της φορτικότητάς σας και θα σας δώσει όσα καρβέλια χρειάζεστε. Εάν, λοιπόν, η επιμονή κερδίζει την εύνοια ακόμη και του θνητού ανθρώπου, πόσο μάλλον η επιμονή σας στο πνεύμα θα κερδίσει τον άρτο της ζωής από τα πρόθυμα χέρια του Πατέρα στον ουρανό. Σας λέγω και πάλι: Αιτείτε και θέλει σας δοθή· ζητείτε και θέλετε ευρεί, κρούετε και θέλει σας ανοιχθή. Διότι πας ο αιτών λαμβάνει, και ο ζητών ευρίσκει, και εις τον κρούοντα θέλει ανοιχθή» η θύρα της σωτηρίας.

144:2.4 (1619.2) «Ποιος από σας που είναι πατέρας, αν ο υιός του ζητούσε απερίσκεπτα, θα δίσταζε να δώσει σύμφωνα με την γονική σοφία και όχι υπό τους όρους της άστοχης απαίτησης του υιού; Αν το παιδί χρειάζεται ένα καρβέλι, θα του δώσεις μια πέτρα μόνο και μόνο επειδή το ζητά χωρίς σύνεση; Αν ο γιός σου χρειάζεται ψάρι θα του δώσεις ένα νερόφιδο μόνο και μόνο επειδή έτυχε να πιαστεί στο δίχτυ με τα ψάρια και το παιδί ανόητα ζητάει το φίδι; Αν λοιπόν εσείς, που είστε θνητοί και πεπερασμένοι, γνωρίζετε πώς να απαντήσετε στις προσευχές και δίνετε καλά και κατάλληλα δώρα στα παιδιά σας, πόσο μάλλον περισσότερα θα δώσει ο ουράνιος Πατέρας σας το πνεύμα και πολλές επιπλέον ευλογίες σε εκείνους που του ζητούν; Οι άνθρωποι οφείλουν πάντα να προσεύχονται και να μην απογοητεύονται.

144:2.5 (1619.3) «Θα σας πω την ιστορία κάποιου δικαστή που ζούσε σε μια αμαρτωλή πόλη. Αυτός ο δικαστής δεν φοβόταν το Θεό ούτε είχε σεβασμό για τον άνθρωπο. Στην πόλη ζούσε μια φτωχή χήρα που είχε πάει πολλές φορές στο δικαστή λέγοντας: “Προστάτεψέ με από τον αντίδικό μου”. Για κάποιον καιρό δεν την άκουγε, αλλά σύντομα είπε στον εαυτό του: “Αν και δεν φοβάμαι τον Θεό ούτε λαμβάνω υπόψιν τους ανθρώπους, ωστόσο επειδή αυτή η χήρα δεν σταματά να με ενοχλεί, θα την δικαιώσω μην τυχόν και με εξαντλήσει με το να έρχεται συνέχεια”. Σας λέγω αυτές τις ιστορίες για να σας παροτρύνω να επιμένετε στην προσευχή και όχι για να υποδηλώσω ότι οι παρακλήσεις σας θα αλλάξουν τον δίκαιο και ενάρετο Πατέρα άνωθεν. Η επιμονή σας, ωστόσο, δεν αποσκοπεί στο να κερδίσετε την εύνοια του Θεού αλλά στο να αλλάξει την γήινη νοοτροπία σας και να διευρύνει την ικανότητα της ψυχής σας για δεκτικότητα του πνεύματος.

144:2.6 (1619.4) «Αλλά εσείς όταν προσεύχεστε, ασκείτε ελάχιστα την πίστη. Η γνήσια πίστη θα μετακινήσει βουνά υλικών δυσκολιών που μπορεί να κείτονται στο μονοπάτι της επέκτασης της ψυχής και της πνευματικής προόδου».

## 3. Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΠΙΣΤΟΥ

144:3.1 (1619.5) Οι απόστολοι όμως δεν είχαν ακόμη ικανοποιηθεί. Επιθυμούσαν να τους δώσει ο Ιησούς ένα πρότυπο προσευχής το οποίο θα δίδασκαν στους νέους μαθητές. Αφού άκουσε την ομιλία για την προσευχή, ο Ιάκωβος Ζεβεδαίος είπε: «Πολύ καλά, Κύριε, αλλά δεν επιθυμούμε ένα τύπο προσευχής τόσο για μας, όσο για τους νεότερους πιστούς που πολύ συχνά μας εκλιπαρούν: “Διδάξτε μας πώς να προσευχόμαστε αποδεκτά στον Πατέρα στον ουρανό”».

144:3.2 (1619.6) Όταν ο Ιάκωβος σταμάτησε να μιλάει, ο Ιησούς είπε: «Εάν, λοιπόν, ακόμα επιθυμείτε μια τέτοια προσευχή, θα σας παρουσίαζα αυτήν που δίδαξα στους αδελφούς και τις αδελφές μου στην Ναζαρέτ».

144:3.3 (1620.1) Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς,

144:3.4 (1620.2) Αγιασθήτω το όνομά σου,

144:3.5 (1620.3) Ελθέτω η βασιλεία σου, Γεννηθήτω το θέλημά σου,

144:3.6 (1620.4) Ως εν ουρανώ και επί της γης.

144:3.7 (1620.5) Τον άρτον ημών τον επιούσιον, Δίδου ημίν το καθ’ ημέραν

144:3.8 (1620.6) Αναζωογόνησε τις ψυχές μας με το νερό της ζωής.

144:3.9 (1620.7) Άφες ημίν τα οφειλήματα ημών,

144:3.10 (1620.8) ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών

144:3.11 (1620.9) Και μη εινενέγκης ημάς εις πειρασμόν, αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού

144:3.12 (1620.10) Και όλο και περισσότερο κάνε μας τέλειους όπως είσαι εσύ.

144:3.13 (1620.11) Δεν είναι περίεργο που οι απόστολοι ήθελαν να τους μάθει ο Ιησούς ένα τύπο προσευχής για τους πιστούς. Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής είχε μάθει στους οπαδούς του μερικές προσευχές. Όλοι οι μεγάλοι διδάσκαλοι είχαν δώσει προσευχές στους μαθητές τους. Οι θρησκευτικοί αρχηγοί των Ιουδαίων είχαν περίπου εικοσιπέντε με τριάντα προσευχές που απάγγελναν στις συναγωγές ακόμη και στις γωνίες των δρόμων. Ο Ιησούς ήταν αντιτίθετο ιδιαίτερα στην προσευχή δημοσίως. Μέχρι τότε οι δώδεκα τον είχαν ακούσει να προσεύχεται λίγες μόνο φορές. Τον παρατηρούσαν να περνάει ολόκληρες νύχτες στην προσευχή ή τη λατρεία, και ήταν πολύ περίεργοι να μάθουν τον τρόπο ή το είδος των παρακλήσεών του. Επέμεναν πραγματικά πολύ να μάθουν τι θα απαντούσαν στα πλήθη όταν θα ρωτούσαν να μάθουν πώς να προσεύχονται, όπως είχε διδάξει και ο Ιωάννης τους μαθητές του.

144:3.14 (1620.12) Ο Ιησούς δίδασκε τους δώδεκα να προσεύχονται πάντα μυστικά. Να απομονώνονται μέσα στο ήσυχο περιβάλλον της φύσης ή να πηγαίνουν στα δωμάτιά τους και να κλείνουν τις πόρτες όταν ήθελαν να προσευχηθούν.

144:3.15 (1620.13) Μετά το θάνατο του Ιησού και την ανάληψη στον Πατέρα έγινε συνήθεια πολλών πιστών να τελειώνουν την λεγόμενη Κυριακή προσευχή με την προσθήκη του – «Εις το όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού». Ακόμα αργότερα, χάθηκαν στην αντιγραφή δυο σειρές και προστέθηκε σε αυτήν την προσευχή μια επιπλέον πρόταση, λέγοντας: «Ότι σου εστίν η βασιλεία και η δύναμις και η δόξα, εις τους αιώνας».

144:3.16 (1620.14) Ο Ιησούς έδωσε στους αποστόλους την προσευχή σε συλλογική μορφή όπως προσεύχονταν στο σπίτι της Ναζαρέτ. Δεν δίδαξε ποτέ μια τυπική προσωπική προσευχή, μόνο ομαδικές, οικογενειακές, ή κοινωνικές παρακλήσεις. Και ποτέ δεν προσφέρθηκε εθελοντικά να το πράξει.

144:3.17 (1620.15) Ο Ιησούς δίδασκε ότι η αποτελεσματική προσευχή πρέπει να είναι:

144:3.18 (1620.16) 1. Ανιδιοτελής – όχι μόνο για τον εαυτό μας.

144:3.19 (1620.17) 2. Πιστεύουσα – σύμφωνα με την πίστη.

144:3.20 (1620.18) 3. Ειλικρινής – με τίμια καρδιά.

144:3.21 (1620.19) 4. Ευφυής – σύμφωνα με τη φώτιση.

144:3.22 (1620.20) 5. Πλήρης εμπιστοσύνης – με υποταγή στο πάνσοφο θέλημα του Πατέρα.

144:3.23 (1620.21) Όταν ο Ιησούς περνούσε ολόκληρες βραδιές πάνω στο βουνό προσευχόμενος, ήταν κυρίως για τους μαθητές του, και ιδιαίτερα για τους δώδεκα. Ο Κύριος προσευχόταν ελάχιστα για τον εαυτό του, αν και επιδιδόταν πολύ σε λατρεία, η φύση της οποίας ήταν κοινωνία κατανόησης με τον Παραδείσιο Πατέρα του.

## 4. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

144:4.1 (1620.22) Για μέρες μετά την ομιλία για την προσευχή οι απόστολοι συνέχισαν να ρωτούν τον Κύριο σχετικά με τις σημαντικές πρακτικές της λατρείας. Οι οδηγίες του Ιησού για τους αποστόλους, αυτές τις μέρες, σχετικά με την προσευχή και τη λατρεία, μπορούν να συνοψισθούν και να επαναδιατυπωθούν με σύγχρονη ορολογία ως ακολούθως:

144:4.2 (1621.1) Η ένθερμη και με λαχτάρα επανάληψη οποιασδήποτε δέησης, όταν μια τέτοια προσευχή είναι η ειλικρινής έκφραση ενός παιδιού του Θεού και προφέρεται με πίστη, άσχετα με το αν είναι απερίσκεπτη ή αδύνατον να απαντηθεί άμεσα, ποτέ δεν αποτυγχάνει να διευρύνει την ικανότητα της ψυχής για πνευματική δεκτικότητα.

144:4.3 (1621.2) Να θυμάστε πάντα, σε όλες σας τις προσευχές, ότι η υιότητα είναι ένα δώρο. Κανένα παιδί δεν οφείλει να κάνει τίποτε για να κερδίσει τη θέση του υιού ή της θυγατέρας. Το παιδί της γης έρχεται στη ζωή με τη θέληση των γονέων του. Έτσι και το παιδί του Θεού έρχεται στην χάρη και την νέα ζωή του πνεύματος με τη θέληση του Πατέρα στον ουρανό. Συνεπώς πρέπει η βασιλεία των ουρανών – η θεία υιότητα – να λαμβάνεται ως να είστε μικρά παιδιά. Κερδίζετε τη δικαιοσύνη – την προοδευτική ανάπτυξη του χαρακτήρα – αλλά λαμβάνετε την υιότητα δια της χάρης και μέσω πίστης.

144:4.4 (1621.3) Η προσευχή οδήγησε τον Ιησού μέχρι την υπερ-κοινωνία της ψυχής του με τους Υπέρτατους Ηγεμόνες του σύμπαντος των συμπάντων. Η προσευχή θα οδηγήσει τους θνητούς της γης μέχρι την κοινωνία της αληθινής λατρείας. Η πνευματική ικανότητα της ψυχής για δεκτικότητα, προσδιορίζει την ποσότητα της ουράνιας ευλογίας που μπορεί προσωπικά να ιδιοποιηθεί και συνειδητά να πραγματωθεί ως απάντηση στην προσευχή.

144:4.5 (1621.4) Η προσευχή και η λατρεία που σχετίζεται μαζί της είναι μια τεχνική αποστασιοποίησης από την καθημερινή ρουτίνα της ζωής, από τη μονότονη βιοπάλη της υλιστικής ύπαρξης. Είναι η λεωφόρος που οδηγεί στην πνευματική αυτοπραγμάτωση και ατομικότητα της διανοητικής και θρησκευτικής επίτευξης.

144:4.6 (1621.5) Η προσευχή είναι το αντίδοτο για τη βλαβερή ενδοσκόπηση. Τουλάχιστον η προσευχή, όπως την δίδαξε ο Κύριος, είναι μια τόσο αγαθοεργή υπηρεσία για την ψυχή. Ο Ιησούς συνέστηνε με συνέπεια την ευεργετική επίδραση της προσευχής για τους συνανθρώπους του. Ο Κύριος συνήθως προσευχότανε στον πληθυντικό, όχι στον ενικό. Μόνο στις πολύ σημαντικές στιγμές της γήινης ζωής του ο Ιησούς προσευχήθηκε για τον εαυτό του.

144:4.7 (1621.6) Η προσευχή είναι η ανάσα του πνεύματος της ζωής στο μέσον του υλιστικού πολιτισμού των φυλών του κόσμου. Η λατρεία είναι σωτήρια για τις γενιές των ανθρώπων που αναζητούν την απόλαυση.

144:4.8 (1621.7) Όπως είναι φανερό ότι η προσευχή ξαναγεμίζει τις πνευματικές μπαταρίες της ψυχής, έτσι και η λατρεία μπορεί να συγκριθεί με την πράξη του συντονισμού της ψυχής ώστε να λαμβάνει τις συμπαντικές εκπομπές του απείρου πνεύματος του Συμπαντικού Πατέρα.

144:4.9 (1621.8) Η προσευχή είναι το ειλικρινές και με λαχτάρα βλέμμα του παιδιού προς το πνεύμα του Πατέρα. Είναι μια ψυχολογική διαδικασία για την ανταλλαγή της ανθρώπινης θέλησης με το θείο θέλημα. Η προσευχή αποτελεί τμήμα του θεϊκού σχεδίου για την αναδιαμόρφωση εκείνου που είναι σε εκείνο που όφειλε να είναι.

144:4.10 (1621.9) Ένας από τους λόγους που ο Πέτρος, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης, που τόσο συχνά συνόδευαν τον Ιησού στις ολονύκτιες αγρυπνίες του, δεν άκουσαν ποτέ τον Ιησού να προσεύχεται, ήταν επειδή ο Κύριός τους πολύ σπάνια εξέφραζε τις προσευχές του με λόγια. Στην πράξη, όλες οι προσευχές του Ιησού γίνονταν με το πνεύμα και με την καρδιά – σιωπηλά.

144:4.11 (1621.10) Από όλους τους αποστόλους, ο Πέτρος και ο Ιάκωβος πλησίασαν πιο πολύ στην κατανόηση της διδασκαλίας του Κυρίου για την προσευχή και τη λατρεία.

## 5. ΑΛΛΟΙ ΤΥΠΟΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ

144:5.1 (1621.11) Από καιρού εις καιρό, κατά τη διάρκεια του υπόλοιπου χρόνου της παραμονής του στη γη, ο Ιησούς γνωστοποίησε στους αποστόλους μερικούς επιπλέον τύπους προσευχής, αλλά το έκανε αυτό σαν επεξήγηση άλλων πραγμάτων και τους κατεύθυνε στο να μην διδάξουν αυτές τις «παραβολικές προσευχές» στα πλήθη. Πολλές από αυτές προέρχονταν από άλλους κατοικημένους πλανήτες, αλλά αυτό το γεγονός ο Ιησούς δεν το αποκάλυψε ποτέ στους δώδεκα. Μεταξύ αυτών των προσευχών ήταν και οι ακόλουθες:

144:5.2 (1622.1) Πατέρα μας όπου συνίσταται οι κόσμοι του σύμπαντος,

144:5.3 (1622.2) Εξυψωμένο να είναι το όνομά σου και πάνδοξος ο χαρακτήρας σου,

144:5.4 (1622.3) Η παρουσία σου μας περικλείει και η δόξα σου φανερώνεται,

144:5.5 (1622.4) Ατελώς μέσα από εμάς καθώς στην εντέλεια επιδεικνύεται άνωθεν.

144:5.6 (1622.5) Δώσε μας σήμερα τις ζωοποιούς δυνάμεις του φωτός,

144:5.7 (1622.6) Και μην μας αφήνεις να περιπλανιόμαστε στους πονηρούς παράδρομους της φαντασίας μας,

144:5.8 (1622.7) Γιατί δική σου είναι η δοξασμένη ενυπάρχουσα, η αιώνια δύναμη,

144:5.9 (1622.8) Και δικό μας, το αιώνιο δώρο της άπειρης αγάπης του Υιού σου.

144:5.10 (1622.9) Έτσι, και αιώνια αληθής.

* * * * *

144:5.12 (1622.10) Δημιουργέ Γονέα μας, που βρίσκεσαι στο κέντρο του σύμπαντος,

144:5.13 (1622.11) Δώρισέ μας τη φύση σου και δώσε μας μας τον χαρακτήρα σου.

144:5.14 (1622.12) Κάνε μας δικούς σου υιούς και θυγατέρες δια της χάρης,

144:5.15 (1622.13) Και δόξασε το όνομά σου μέσα από την αιώνια επίτευξή μας.

144:5.16 (1622.14) Το ρυθμιστικό και ελεγκτικό σου πνεύμα δώσε να ζει και να κατοικεί εντός μας

144:5.17 (1622.15) Ώστε να κάνουμε το θέλημά σου πάνω σε αυτήν την σφαίρα όπως οι άγγελοι πραγματοποιούν την επιθυμία σου στο φως.

144:5.18 (1622.16) Στήριξε μας σήμερα στην πρόοδό μας στην οδό της αλήθειας.

144:5.19 (1622.17) Ελευθέρωσέ μας από την αδράνεια, την πονηρία, και κάθε αμαρτωλή παράβαση.

144:5.20 (1622.18) Έχε υπομονή μαζί μας, καθώς επιδεικνύουμε στοργική ευγένεια στους συνανθρώπους μας.

144:5.21 (1622.19) Διάχυσε το πνεύμα του ελέους σου στις πλασμένες καρδιές μας.

144:5.22 (1622.20) Οδήγησέ μας με το δικό σου χέρι βήμα-βήμα, μέσα από τον αβέβαιο λαβύρινθο της ζωής,

144:5.23 (1622.21) Και όταν τέλος μας θα έλθει, δέξου στους κόλπους σου το πιστό μας πνεύμα.

144:5.24 (1622.22) Εντούτοις, όχι οι δικές μας επιθυμίες αλλά οι δικές σου ας γίνουν.

* * * * *

144:5.26 (1622.23) Τέλειε και δίκαιε ουράνιε Πατέρα μας,

144:5.27 (1622.24) Αυτή την ημέρα οδήγησε και κατεύθυνε την πορεία μας.

144:5.28 (1622.25) Εξάγνισε τα βήματά μας και συντόνισε τις σκέψεις μας.

144:5.29 (1622.26) Οδήγησέ μας πάντοτε στους δρόμους της αιώνιας προόδου.

144:5.30 (1622.27) Γέμισέ μας με σοφία εν πληρότητα δυνάμεως,

144:5.31 (1622.28) Και ζωογόνησέ μας με την άπειρη ενέργειά σου.

144:5.32 (1622.29) Ενέπνευσε μας με την θεία συνειδητότητα

144:5.33 (1622.30) Της παρουσίας και της καθοδήγησης των Σεραφικών στρατιών.

144:5.34 (1622.31) Οδήγησέ μας πάντα ανοδικά στο μονοπάτι του φωτός,

144:5.35 (1622.32) Δικαιολόγησέ μας πλήρως την ημέρα της μεγάλης κρίσεως.

144:5.36 (1622.33) Κάνε μας σαν εσένα σε αιώνια δόξα

144:5.37 (1622.34) Και δέξου μας στην ατέρμονη υπηρεσία σου στα ύψη.

* * * * *

144:5.39 (1622.35) Πατέρα μας που είσαι μέσα στο μυστήριο,

144:5.40 (1622.36) Αποκάλυψέ μας τον άγιο χαρακτήρα σου.

144:5.41 (1622.37) Επέτρεψε στα γήινα παιδιά σου σήμερα

144:5.42 (1622.38) Να δουν την οδό, το φως, και την αλήθεια.

144:5.43 (1622.39) Δείξε μας το μονοπάτι της αιώνιας προόδου

144:5.44 (1622.40) Και δώσε μας τη θέληση να περπατήσουμε σε αυτό.

144:5.45 (1622.41) Εδραίωσε εντός μας τη θεία σου βασιλεία

144:5.46 (1622.42) Και χορήγησέ μας έτσι την πλήρη αυτοκυριαρχία.

144:5.47 (1622.43) Μην μας αφήνεις να περιπλανιόμαστε σε μονοπάτια σκότους και θανάτου,

144:5.48 (1622.44) Οδήγησέ μας παντοτινά δίπλα στα ύδατα της ζωής.

144:5.49 (1622.45) Εισάκουσε τούτες τις προσευχές μας για την δική σου χάρη,

144:5.50 (1622.46) Ευφράνσου κάνοντάς μας όλο και περισσότερο σαν εσένα.

144:5.51 (1623.1) Στο τέλος, για χάρη του θείου Υιού,

144:5.52 (1623.2) Δέξου μας στην αιώνια αγκαλιά σου.

144:5.53 (1623.3) Εν τούτοις, όχι το δικό μας αλλά το δικό σου θέλημα ας γίνει.

* * * * *

144:5.55 (1623.4) Δοξασμένε Πατέρα και Μητέρα, σε έναν γονέα ενωμένοι,

144:5.56 (1623.5) Πιστοί θα ήμασταν στη θεία σας φύση.

144:5.57 (1623.6) Ο εαυτός σας εάν ζούσε ξανά εντός και διαμέσου μας,

144:5.58 (1623.7) Με το δώρο και την απονομή του θείου σας πνεύματος,

144:5.59 (1623.8) Αναπαράγοντάς σας έτσι ατελώς σε αυτήν την σφαίρα,

144:5.60 (1623.9) Καθώς τέλεια και μεγαλοπρεπώς εμφανίζεστε άνωθεν.

144:5.61 (1623.10) Δώστε μας μέρα με την μέρα την γλυκιά σας διακονία της αδελφικότητας

144:5.62 (1623.11) Και οδηγείστε μας λεπτό το λεπτό στο μονοπάτι της στοργικής υπηρεσίας.

144:5.63 (1623.12) Έστε πάντοτε και σταθερά υπομονετικοί μαζί μας,

144:5.64 (1623.13) Καθώς δείχνουμε την δική σας υπομονή στα παιδιά μας.

144:5.65 (1623.14) Δώστε μας την θεία σοφία που κάνει τα πάντα σωστά,

144:5.66 (1623.15) Και την απέραντη αγάπη που είναι γενναιόδωρη σε κάθε δημιούργημα.

144:5.67 (1623.16) Χορηγήστε μας την υπομονή και τη στοργική σας ευγένεια

144:5.68 (1623.17) Ώστε η ελεημοσύνη μας να αγκαλιάσει τον αδύναμο της κτίσης.

144:5.69 (1623.18) Και όταν τελειώσει η σταδιοδρομία μας, κάντε το να είναι τιμή για το όνομά σας,

144:5.70 (1623.19) Μια ευχαρίστηση για το καλό σας πνεύμα, και ικανοποίηση για τους βοηθούς της ψυχής μας.

144:5.71 (1623.20) Όχι όπως εμείς ευχόμαστε, αγαπημένε μας Πατέρα, αλλά όπως εσείς επιθυμείτε το αιώνιο καλό των θνητών τέκνων σας,

144:5.72 (1623.21) Έτσι ας γίνει.

* * * * *

144:5.74 (1623.22) Εσύ, ολόπιστη Πηγή και παντοδύναμο Κέντρο μας,

144:5.75 (1623.23) Σεβαστό και αγιασμένο να είναι το όνομα του πανάγαθου Υιού σου.

144:5.76 (1623.24) Η γενναιοδωρία σου και η ευλογίες σου έχουν κατέλθει σε εμάς,

144:5.77 (1623.25) Ώστε να μας ενδυναμώσουν για να πραγματοποιήσουμε το θέλημά σου και να εκτελέσουμε την επιθυμία σου.

144:5.78 (1623.26) Δώσε μας στιγμή προς στιγμή την τροφή του δένδρου της ζωής.

144:5.79 (1623.27) Αναζωογόνησέ μας μέρα τη μέρα με τα ζώντα ύδατα του ποταμού της.

144:5.80 (1623.28) Βήμα προς βήμα οδήγησέ μας έξω από το σκοτάδι και μέσα στο θείο φως.

144:5.81 (1623.29) Ανανέωσε τις διάνοιές μας με τις μεταμορφώσεις του ενοικούντος πνεύματος,

144:5.82 (1623.30) Και όταν το τέλος το θνητό έρθει τελικά για μας,

144:5.83 (1623.31) Δέξου μας σε εσένα και απόστειλέ μας στην αιωνιότητα.

144:5.84 (1623.32) Στέψε μας με ουράνια διαδήματα καρποφόρας υπηρεσίας,

144:5.85 (1623.33) Και θα δοξάσουμε τον Πατέρα, τον Υιό, και την Αγία Επιρροή.

144:5.86 (1623.34) Ας γίνει έτσι, σε ένα σύμπαν χωρίς τέλος.

* * * * *

144:5.88 (1623.35) Πατέρα μας που κατοικείς στους μυστικούς τόπους του σύμπαντος,

144:5.89 (1623.36) Δοξασμένο να είναι το όνομά σου, σεβαστό το έλεός σου, και σεβαστή η κρίση σου.

144:5.90 (1623.37) Άσε τον ήλιο της δικαιοσύνης να λάμψει επάνω μας το μεσημέρι,

144:5.91 (1623.38) Ενώ σε εκλιπαρούμε να οδηγήσεις τα ασταθή μας βήματα στο λυκόφως.

144:5.92 (1623.39) Οδήγησέ μας από το χέρι στις οδούς της επιλογής σου,

144:5.93 (1623.40) Και μη μας εγκαταλείπεις όταν το μονοπάτι είναι δύσκολο και οι ώρες σκοτεινές.

144:5.94 (1623.41) Μη μας ξεχνάς όπως εμείς τόσο συχνά σε παραμελούμε και σε ξεχνούμε.

144:5.95 (1623.42) Αλλά να είσαι ελεήμων και να μας αγαπάς καθώς επιθυμούμε να σε αγαπούμε.

144:5.96 (1623.43) Ρίξε πάνω μας το βλέμμα σου με καλοσύνη και συγχώρησέ μας με έλεος,

144:5.97 (1623.44) Όπως και εμείς εν δικαιοσύνη συγχωρούμε εκείνους που μας στενοχωρούν και μας πληγώνουν.

144:5.98 (1624.1) Είθε η αγάπη, η αφοσίωση, και η απονομή του μεγαλοπρεπούς Υιού,

144:5.99 (1624.2) Κάνει τη διαθέσιμη ζωή να διαρκεί αιώνια με το άπειρο έλεος και την αγάπη σου.

144:5.100 (1624.3) Είθε ο Θεός των συμπάντων να μας χορηγήσει το πλήρες μέτρον του πνεύματός του,

144:5.101 (1624.4) Να μας δώσει τη χάρη να παραδοθούμε σ’ αυτό το οδηγητικό πνεύμα.

144:5.102 (1624.5) Με την στοργική υπηρεσία των αφοσιωμένων Σεραφείμ,

144:5.103 (1624.6) Είθε ο Υιος να μας οδηγήσει και να μας κατευθύνει στο τέλος των εποχών.

144:5.104 (1624.7) Κάνε μας πάντα και ολοένα σαν και σένα,

144:5.105 (1624.8) Και όταν έρθει το τέλος μας, δέξου μας στην αιώνια αγκαλιά του Παράδεισου.

144:5.106 (1624.9) Ας γίνει έτσι, στο όνομα του Υιού της απονομής

144:5.107 (1624.10) Και για την τιμή και τη δόξα του Υπέρτατου Πατέρα.

144:5.108 (1624.11) Αν και οι απόστολοι δεν είχαν το ελεύθερο να παρουσιάσουν αυτά τα μαθήματα προσευχής στις δημόσιες διδασκαλίες τους, επωφελήθηκαν πολύ από όλες αυτές τις αποκαλύψεις στην προσωπική τους θρησκευτική εμπειρία. Ο Ιησούς χρησιμοποίησε αυτά και άλλα υποδείγματα προσευχής σαν παραδείγματα σε συνδυασμό με τις εμπιστευτικές οδηγίες προς τους δώδεκα, και έχει δοθεί ειδική άδεια να μεταγραφούν αυτά τα επτά δείγματα προσευχής σε αυτή την καταγραφή.

## 6. ΣΥΣΚΕΨΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥΣ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ

144:6.1 (1624.12) Γύρω στις αρχές Οκτωβρίου, ο Φίλιππος και μερικοί άλλοι φίλοι του απόστολοι βρισκόντουσαν σ’ ένα κοντινό χωριό για να αγοράσουν τροφή όταν συνάντησαν μερικούς από τους αποστόλους του Ιωάννη του Βαπτιστή. Σαν αποτέλεσμα αυτής της τυχαίας συνάντησης στην αγορά, έλαβε χώρα μια σύσκεψη τριών εβδομάδων στην κατασκήνωση του όρους Γελβουέ, μεταξύ των αποστόλων του Ιησού και των αποστόλων του Ιωάννη, επειδή ο Ιωάννης είχε πρόσφατα χρήσει δώδεκα από τους αρχηγούς του αποστόλους, ακολουθώντας το προηγούμενο του Ιησού. Ο Ιωάννης είχε πράξει αυτό σαν απάντηση στην προτροπή του Άμπνερ, του αρχηγού των πιστών υποστηρικτών του. Ο Ιησούς ήταν παρών στην κατασκήνωση στο Γελβουέ όλη την πρώτη εβδομάδα της κοινής σύσκεψης αλλά απών τις δυο τελευταίες εβδομάδες.

144:6.2 (1624.13) Από την αρχή της δεύτερης εβδομάδας του μήνα, ο Άμπνερ είχε συνάξει όλους τους συνεργάτες του στην κατασκήνωση του Γελβουέ και ετοιμαζόταν για συμβούλιο με τους αποστόλους του Ιησού. Επί τρεις εβδομάδες αυτοί οι εικοσιτέσσερις άνδρες συνεδρίαζαν τρεις φορές την ημέρα και για έξι μέρες τη βδομάδα. Την πρώτη βδομάδα ο Ιησούς συναναστρέφονταν μαζί τους στα ενδιάμεσα της πρωινής, απογευματινής, και βραδινής τους σύσκεψης. Ήθελαν ο Κύριος να είναι μαζί τους και να διευθύνει τις κοινές διαβουλεύσεις τους, αλλά ο ίδιος αρνήθηκε σταθερά να λάβει μέρος, αν και συγκατατέθηκε να τους μιλήσει σε τρεις περιπτώσεις. Αυτές οι ομιλίες του Ιησού στους εικοσιτέσσερις είχαν σαν θέμα τη συμπάθεια, τη συνεργασία, και την ανεκτικότητα.

144:6.3 (1624.14) Ο Ανδρέας και ο Άμπνερ ήταν διαδοχικά προεδρεύοντες αυτών των κοινών συναντήσεων των δυο αποστολικών ομάδων. Όλοι τους είχαν πολλές δυσκολίες να συζητήσουν και πολυάριθμα προβλήματα να λύσουν. Ξανά και ξανά ανέφεραν τις δυσκολίες τους στον Ιησού και τον άκουγαν μόνο να λέγει: «Με ενδιαφέρουν μόνο τα προσωπικά και καθαρά θρησκευτικά σας προβλήματα. Είμαι αντιπρόσωπος του Πατέρα για τον καθένα ξεχωριστά, όχι ομαδικά. Αν αντιμετωπίζετε προσωπικές δυσκολίες στις σχέσεις σας με τον Θεό, ελάτε σε μένα και θα σας ακούσω και θα σας συμβουλέψω για τη λύση του προβλήματός σας. Όταν όμως μπαίνετε στη διαδικασία της διευθέτησης των ανθρώπινων απόψεών σας για τα θρησκευτικά ζητήματα που αποκλίνουν και για την κοινωνικοποίηση της θρησκείας, είστε καταδικασμένοι να λύσετε όλα αυτά τα προβλήματα με τις δικές σας αποφάσεις. Εν τούτοις είμαι πάντα συμπάσχων μαζί σας και πάντα ενδιαφέρομαι, και όταν βγάλετε τα συμπεράσματά σας για τα θέματα που δεν άπτονται θρησκευτικού ενδιαφέροντος, υπό τον όρο ότι είστε όλοι σύμφωνοι, τότε δεσμεύομαι από τώρα να σας δώσω την πλήρη έγκρισή μου και την εγκάρδια συνεργασία μου. Και τώρα, για να σας αφήσω ανεμπόδιστους στις διαβουλεύσεις σας, φεύγω για δυο βδομάδες. Μην ανησυχείτε για μένα, γιατί θα επιστρέψω. Θα ασχοληθώ με το έργο του Πατέρα μου, γιατί έχουμε και άλλες επικράτειες εκτός από αυτήν εδώ.

144:6.4 (1625.1) Αφού τους μίλησε έτσι, ο Ιησούς κατέβηκε το βουνό και δεν τον ξανάδαν για δυο ολόκληρες βδομάδες. Και ποτέ δεν έμαθαν πού πήγε ή τι έκανε εκείνες τις ημέρες. Πέρασε αρκετός χρόνος πριν οι εικοσιτέσσερις μπορέσουν να στρωθούν για τη σοβαρή θεώρηση των προβλημάτων τους, επειδή είχαν συγχυσθεί από την απουσία του Κυρίου. Όμως, μέσα σε μια βδομάδα βρισκόντουσαν ξανά στην καρδιά των συζητήσεών τους και δεν μπορούσαν να καταφύγουν στον Ιησού για βοήθεια.

144:6.5 (1625.2) Το πρώτο θέμα για το οποίο συμφώνησε η ομάδα, ήταν η υιοθέτηση της προσευχής που ο Ιησούς τους είχε πρόσφατα μάθει. Ψήφισαν ομόφωνα για να δεχτούν αυτή την προσευχή σαν τη μόνη που θα δίδασκαν στους πιστούς και οι δυο ομάδες των αποστόλων.

144:6.6 (1625.3) Μετά αποφάσισαν, όσο θα ζούσε ο Ιωάννης, είτε στη φυλακή είτε έξω, και οι δυο ομάδες των αποστόλων να συμβαδίζουν με το έργο του, και ότι κοινές συναντήσεις θα γινόντουσαν κάθε τρεις μήνες για να συζητηθούν τα θέματα που τυχόν προέκυπταν.

144:6.7 (1625.4) Αλλά το πιο σοβαρό από όλα τα προβλήματα ήταν η υπόθεση του βαπτίσματος. Οι δυσκολίες τους είχαν αυξηθεί πιο πολύ επειδή ο Ιησούς είχε αρνηθεί να κάνει οποιαδήποτε επίσημη αναφορά γι’ αυτό το θέμα. Τελικά συμφώνησαν: Όσο θα ζούσε ο Ιωάννης, ή μέχρις ότου μπορέσουν να τροποποιήσουν από κοινού αυτή την απόφαση, μόνο οι απόστολοι του Ιωάννη θα βάφτιζαν πιστούς και μόνο οι απόστολοι του Ιησού θα έκαναν την τελική καθοδήγηση των νέων μαθητών. Επομένως, από εκείνη την ώρα και μέχρι τον θάνατο του Ιωάννη, δυο απόστολοι του Ιωάννη συνόδευαν τον Ιησού και τους αποστόλους του για να βαπτίζουν πιστούς, επειδή το κοινό συνέδριο είχε ψηφίσει ομόφωνα ότι το βάφτισμα θα αποτελούσε το βασικό βήμα για την αποδοχή των υποθέσεων της βασιλείας, που θα φαινόταν στον έξω κόσμο.

144:6.8 (1625.5) Μετά συμφώνησαν, σε περίπτωση θανάτου του Ιωάννη, οι απόστολοί του να παρουσιαστούν στον Ιησού και να τεθούν κάτω από τις οδηγίες του και να μην βαφτίζουν πια εκτός και είχαν την αποδοχή του Ιησού ή των αποστόλων του.

144:6.9 (1625.6) Και μετά ψηφίστηκε ότι, σε περίπτωση θανάτου του Ιωάννη, οι απόστολοι του Ιησού θα συνέχιζαν να βαπτίζουν με νερό σαν έμβλημα της βάπτισης του θείου Πνεύματος. Όσο για το αν η μετάνοια θα συνδεόταν με το κήρυγμα της βάπτισης, το άφησαν προαιρετικό. Καμία απόφαση δεν ήταν δεσμευτική για την ομάδα. Οι απόστολοι του Ιωάννη κήρυτταν, «Μετανοείτε και βαπτίζεστε». Οι απόστολοι του Ιησού διακήρυτταν, «Πιστεύετε και βαπτίζεστε».

144:6.10 (1625.7) Και αυτή είναι η ιστορία της πρώτης προσπάθειας των οπαδών του Ιησού να τακτοποιήσουν διαφορετικές προσπάθειες, να συνθέσουν διαφορετικές απόψεις, να οργανώσουν ομάδες επιχειρήσεων, να ορίζουν νόμους για την συμπεριφορά τους προς τα έξω και να κοινωνικοποιούν προσωπικές θρησκευτικές πρακτικές.

144:6.11 (1625.8) Πολλά άλλα μικρότερης σημασίας θέματα συζητήθηκαν και συμφώνησαν ομόφωνα για τις λύσεις. Αυτοί οι εικοσιτέσσερις άνδρες είχαν μια θαυμαστή και αληθινή εμπειρία αυτές τις δυο βδομάδες, καθώς αναγκάστηκαν να αντιμετωπίσουν προβλήματα και να τακτοποιήσουν δυσκολίες χωρίς τον Ιησού. Έμαθαν να έχουν διαφορετικές απόψεις, να διαφωνούν δημόσια, να αγωνίζονται, να προσεύχονται και να συμβιβάζονται και παρόλα αυτά να αναγνωρίζουν τις απόψεις των άλλων και να διατηρούν κάποιο βαθμό ανεκτικότητας για την έντιμη γνώμη του άλλου.

144:6.12 (1625.9) Το απόγευμα της τελευταίας συζήτησης των οικονομικών θεμάτων, ο Ιησούς επέστρεψε, άκουσε τις διαβουλεύσεις τους, πρόσεξε τις αποφάσεις τους και είπε: «Αυτά, λοιπόν, είναι τα συμπεράσματά σας και εγώ θα βοηθήσω τον καθένα σας να φέρει εις πέρας την ουσία των κοινών σας αποφάσεων».

144:6.13 (1626.1) Δυόμισι μήνες αργότερα, ο Ιωάννης εκτελέστηκε και από εκείνη την περίοδο και μετά οι απόστολοι του Ιωάννη παρέμειναν με τον Ιησού και τους δώδεκα. Δούλεψαν όλοι μαζί και βάφτιζαν πιστούς, όλη αυτή την περίοδο του έργου τους, στις πόλεις της Δεκάπολης. Η κατασκήνωση στο όρος Γελβουέ διαλύθηκε στις 2 Νοεμβρίου 27 μ.Χ.

## 7. ΣΤΙΣ ΠΟΛΕΙΣ ΤΗΣ ΔΕΚΑΠΟΛΗΣ

144:7.1 (1626.2) Όλο το μήνα Νοέμβριο και Δεκέμβριο, ο Ιησούς και οι εικοσιτέσσερις εργάστηκαν με ηρεμία στις Ελληνικές πόλεις της Δεκάπολης, κυρίως στην Σκυθούπολη, τη Γέρασα, την Άβιλα και τα Γάδαρα. Αυτή ήταν και το πραγματικό τέλος εκείνης της προκαταρκτικής περιόδου που ανέλαβαν το έργο του Ιωάννη και την οργάνωσή του. Η κοινωνικοποίηση της θρησκείας μιας νέας αποκάλυψης πάντα πληρώνει το τίμημα του συμβιβασμού με τους τύπους και τις συνήθειες της προηγούμενης θρησκείας που ήδη υπάρχουν και προσπαθούν να διασωθούν. Το βάπτισμα ήταν το τίμημα που πλήρωσαν οι οπαδοί του Ιησού για να μπορέσουν να πάρουν μαζί τους, σαν κοινωνική θρησκευτική ομάδα, τους οπαδούς του Ιωάννη. Οι οπαδοί του Ιωάννη, καθώς ενώθηκαν με τους οπαδούς του Ιησού, αποσύρθηκαν από σχεδόν όλες τους τις συνήθειες εκτός από το βάφτισμα με το νερό.

144:7.2 (1626.3) Ο Ιησούς λίγο δίδαξε σ’ αυτές τις αποστολές στις πόλεις της Δεκάπολης. Περνούσε αρκετό καιρό διδάσκοντας τους είκοσι τέσσερις και έκανε πολλές ειδικές συγκεντρώσεις με τους δώδεκα αποστόλους του Ιωάννη. Με τον καιρό κατενόησαν πολλά πράγματα, όπως το γιατί ο Ιησούς δεν πήγε να επισκεφθεί τον Ιωάννη στη φυλακή, και γιατί δεν προσπάθησε να εξασφαλίσει την απελευθέρωσή του. Αλλά δεν μπόρεσαν ποτέ να καταλάβουν γιατί ο Ιησούς δεν έκανε θαύματα, γιατί αρνιόταν να παρουσιάσει εξωτερικά σημάδια της θεϊκής εξουσίας του. Πριν έρθουν στην κατασκήνωση στο όρος Γελβουέ, είχαν πιστέψει στον Ιησού πιο πολύ από την μαρτυρία του Ιωάννη, αλλά σύντομα άρχισαν να τον πιστεύουν σαν αποτέλεσμα της δικής τους επαφής με τον Κύριο και τη διδασκαλία του.

144:7.3 (1626.4) Γι’ αυτούς τους δυο μήνες η ομάδα εργαζόταν τον περισσότερο καιρό κατά ζεύγη, ένας από τους αποστόλους του Ιησού πήγαινε με κάποιον από του Ιωάννη. Οι απόστολοι του Ιωάννη βάφτιζαν, οι απόστολοι του Ιησού καθοδηγούσαν, ενώ και οι δυο κήρυτταν το ευαγγέλιο της βασιλεία όπως το καταλάβαιναν. Και κέρδιζαν πολλές ψυχές μεταξύ των ειδωλολατρών και των αποστατών Ιουδαίων.

144:7.4 (1626.5) Ο Άμπνερ, ο αρχηγός των αποστόλων του Ιωάννη, έγινε αφοσιωμένος πιστός του Ιησού και αργότερα έγινε η κεφαλή μιας ομάδας από εβδομήντα διδασκάλους την οποία ο Κύριος εξουσιοδότησε να κηρύττει το ευαγγέλιο.

## 8. ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΗ ΚΟΝΤΑ ΣΤΗΝ ΠΕΛΛΑ

144:8.1 (1626.6) Κατά τα τέλη Δεκεμβρίου έφτασαν όλοι κοντά στον Ιορδάνη, πολύ κοντά στην Πέλλα, όπου άρχισαν πάλι να διδάσκουν και να κηρύττουν. Ιουδαίοι και ειδωλολάτρες ήρθαν στην κατασκήνωση να ακούσουν το ευαγγέλιο. Ένα απόγευμα που ο Ιησούς δίδασκε τα πλήθη, μερικοί εκλεκτοί φίλοι του Ιωάννη, έφεραν στον Κύριο το τελευταίο μήνυμα από τον Βαπτιστή.

144:8.2 (1626.7) Ο Ιωάννης ήταν στη φυλακή για περίπου ενάμισι χρόνο και το περισσότερο από αυτό το διάστημα ο Ιησούς είχε εργαστεί πολύ ήσυχα, ώστε δεν ήταν περίεργο που ο Ιωάννης είχε οδηγηθεί σε αμφιβολίες σχετικά με τη βασιλεία. Οι φίλοι του Ιωάννη διέκοψαν τη διδασκαλία του Ιησού λέγοντάς του: «Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής μας έστειλε να ρωτήσουμε – είσαι αλήθεια ο Ελευθερωτής, ή να ψάξουμε για άλλον;».

144:8.3 (1626.8) Ο Ιησούς σταμάτησε το κήρυγμα για να πει στους φίλους του Ιωάννη: «Πηγαίνετε πίσω και πείτε στον Ιωάννη ότι δεν έχει ξεχαστεί. Πείτε του ό,τι είδατε και ακούσατε, ότι οι φτωχοί έχουν καλές ειδήσεις που κηρύττονται σ’ αυτούς». Και όταν πια ο Ιησούς τελείωσε την ομιλία του με τους αγγελιαφόρους του Ιωάννη, γύρισε πάλι στα πλήθη και είπε: «Μην νομίζετε ότι ο Ιωάννης αμφιβάλλει για το ευαγγέλιο της βασιλείας. Ερωτά μόνο για να βεβαιώσει τους μαθητές του που είναι και δικοί μου μαθητές. Ο Ιωάννης δεν είναι αδύναμος. Σας ερωτώ ποιος άκουσε τον Ιωάννη να κηρύττει πριν ο Ηρώδης τον βάλει φυλακή: Τι προσέξατε στον Ιωάννη – ένα καλαμάκι να τρέμει στον άνεμο; Έναν άνδρα με ασταθή διάθεση και ντυμένο με απαλά ενδύματα; Κατά κανόνα όσοι ντύνονται μεγαλοπρεπώς και ζούνε εκλεπτυσμένα βρίσκονται στις αυλές των βασιλέων και στα αρχοντικά των πλουσίων. Αλλά τι βλέπετε όταν παρατηρείτε τον Ιωάννη; Ένα προφήτη; Ναι, σας λέγω και πολύ περισσότερο από ένα προφήτη. Είναι γραμμένο για τον Ιωάννη: “Ιδού, εγώ αποστέλλω τον άγγελόν μου προ προσώπου σου, Όστις θέλει κατασκευάσει την οδόν σου έμπροσθέν σου.”

144:8.4 (1627.1) «Αληθώς, αληθώς, σας βεβαιώ, ότι μεταξύ των γεννηθέντων υπό των γυναικών, δεν εμφανίστηκε μεγαλύτερος από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή. Και όμως ο μικρότερος εις την βασιλεία των ουρανών είναι μεγαλύτερος από αυτόν επειδή έχει γεννηθεί εκ του πνεύματος και γνωρίζει ότι έγινε παιδί του Θεού».

144:8.5 (1627.2) Πολλοί που άκουσαν τον Ιησού εκείνη την ημέρα δέχτηκαν το βάπτισμα του Ιωάννη, που δηλώνει έτσι δημόσια την είσοδο στη βασιλεία. Και οι απόστολοι του Ιωάννη δέθηκαν στενά με τον Ιησού από εκείνη την ημέρα και μετά. Αυτό το συμβάν σηματοδότησε την αληθινή ένωση των οπαδών του Ιωάννη και του Ιησού.

144:8.6 (1627.3) Μετά τη συνομιλία των αγγελιαφόρων με τον Άμπνερ, αναχώρησαν για τον Μάχαιρο, για να πουν όλα αυτά στον Ιωάννη. Αυτός παρηγορήθηκε τα μέγιστα και η πίστη του δυνάμωσε με τα λόγια του Ιησού και του Άμπνερ.

144:8.7 (1627.4) Το ίδιο απόγευμα ο Ιησούς συνέχισε τη διδασκαλία του λέγοντας: «Με τι να παρομοιάσω αυτή τη γενεά; Πολλοί από σας δεν θα δεχθείτε ούτε το μήνυμα του Ιωάννη ούτε τη δική μου διδασκαλία. Είστε σαν τα παιδιά που παίζουν στην αγορά και φωνάζουν τους φίλους τους και τους λένε: “Σας παίξαμε με τη φλογέρα και δεν χορέψατε, σας είπαμε μοιρολόγια και δεν θρηνήσατε”. Έτσι και μερικοί από σας. Ήρθε ο Ιωάννης που ούτε τρώγει ούτε πίνει και είπατε πως έχει δαιμόνιο. Ήρθε ο Γιος του Ανθρώπου που τρώγει και πίνει και οι ίδιοι άνθρωποι λέγουν: “Κοιτάξτε, ένας λαίμαργος και πότης, φίλος τελωνών και αμαρτωλών!”. Αληθώς, η σοφία δικαιώνεται από τα παιδιά της.

144:8.8 (1627.5) «Θα φαινόταν σαν ο Πατέρας στον ουρανό να έχει κρύψει μερικές από αυτές τις αλήθειες από τους σοφούς και τους αλαζόνες, ενώ τις έχει αποκαλύψει στα μωρά. Αλλά ο Πατέρας κάνει όλα τα πράγματα σωστά. Ο Πατέρας αποκαλύπτει τον εαυτό του στο σύμπαν με μεθόδους της δικής του επιλογής. Ελάτε, λοιπόν, όλοι εσείς που μοχθείτε και έχετε βαρύ φορτίο και θα βρείτε ανάπαυση για τις ψυχές σας. Βάλτε πάνω σας το θεϊκό φορτίο και θα αποκτήσετε την εμπειρία της ειρήνης του Θεού, που ξεπερνά κάθε κατανόηση».

## 9. Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΥ ΒΑΠΤΙΣΤΗ

144:9.1 (1627.6) Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής εκτελέστηκε κατόπιν διαταγής του Ηρώδη Αντύπα το βράδυ της 10ης Ιανουαρίου 28 μ.Χ. Την άλλη μέρα λίγοι από τους μαθητές του Ιωάννη που είχαν πάει στον Μάχαιρο, άκουσαν για την εκτέλεσή του και πήγαν στον Ηρώδη και ζήτησαν το σώμα του, το οποίο τοποθέτησαν σε ένα τύμβο, αργότερα δε το έθαψαν στη Σεβάστεια, την πατρίδα του Άμπνερ. Την επομένη, στις 12 Ιανουαρίου, ξεκίνησαν βόρεια για την κατασκήνωση των αποστόλων του Ιωάννη και του Ιησού κοντά στην Πέλλα, και είπαν στον Ιησού για το θάνατο του Ιωάννη. Όταν ο Ιησούς άκουσε την αναφορά τους, διέλυσε τα πλήθη και καλώντας μαζί τους εικοσιτέσσερις, είπε: «Ο Ιωάννης είναι νεκρός. Ο Ηρώδης τον αποκεφάλισε. Απόψε κάντε ένα συμβούλιο από κοινού και τακτοποιήστε ανάλογα τις υποθέσεις σας. Δεν θα υπάρξει άλλη καθυστέρηση. Ήρθε η ώρα να διακηρύξουμε τη βασιλεία δημόσια και με ισχύ. Αύριο πάμε στη Γαλιλαία».

144:9.2 (1627.7) Συνεπώς, νωρίς το πρωί της 13ης Ιανουαρίου 28 μ.Χ., ο Ιησούς και οι απόστολοι, ακολουθούμενοι από περίπου εικοσιπέντε μαθητές, πήραν το δρόμο για την Καπερναούμ και κατέλυσαν εκείνη τη νύχτα στο σπίτι του Ζεβεδαίου.